4
-ข้อตกลงระหว่างมนุษย์และสัตว์เลี้ยง-
“ว่ายังไงนะ ได้แค่นี้เองเหรอ ฉันต้องใช้เงินนะ” เสียงแหลมตวาดออกมาด้วยความหงุดหงิดใจกับราคาซื้อขายที่น้อยมากในสายตาตัวเอง แต่จะเอาอะไรกับการขายสัตว์ที่กำลังาเ็และไม่ได้รับการรักษาที่ดีกันล่ะ
ผมคิดขณะเลียแผลที่ชุ่มไปด้วยเืของตัวเองจากการต่อสู้ ก็นะ มันคือชีวิตของสัตว์ดัดแปลงที่ถูกเ้านายส่งไปสนามพนันของพวกรักความรุนแรงในชีวิตคนอื่น แต่ดูเหมือนคราวนี้จะไม่ไหวจริงๆเลยคิดจะขายทิ้ง ทั้งที่ที่ผ่านมาผมก็ชนะมาตลอดแท้ๆ
เอาเถอะ ถ้าตายตอนนี้ก็อาจจะดีกว่ามานอนเจ็บแผล
“อย่าให้ผมแจ้งความเื่ทารุณกรรมนะ ถึงนี่จะเป็สัตว์เลี้ยงคุณก็ไม่มีสิทธิ์ กฎหมายมันแรงนะคุณ” ใครบางคนตอบโต้ดุเดือดไม่แพ้กัน
เสียงเ้านายของผมโวยวายไม่ได้ศัพท์ มันหนวกหูและน่ารำคาญจนผมนอนขดตัวแน่นกว่าเดิม
ไม่อยากได้ยินเลยสักนิดเดียว แค่นี้ก็เจ็บจะแย่แล้ว
ผมไม่คิดสงสัยในชีวิตของตัวเอง ผมแค่สงสัยมากกว่าว่าทำไมมนุษย์ขี้เบื่อ
จู่ๆเสียงก็เงียบลงพร้อมกับร่างของเ้านายจะเดินตึงตังออกไป ประตูลูกกรงถูกเปิดออกกว้าง แสงสว่างลอดเข้ามาจนผมหรี่ตามองใครบางคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มสดใสจนผมนึกไปถึงดอกทานตะวันในตอนเช้าที่เคยเห็นทางโทรทัศน์ที่ไหนสักที่
“สวัสดี ฉันคือนายคนใหม่ของแกนะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
มือที่เอื้อมเข้ามาหาตอนนั้นช่างอ่อนโยนจริงๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากความฝันในอดีต ภาพในตอนนั้นกลับมาเป็ห้องนอนอันหรูหราแต่ไม่คุ้นเคย
อื้ม เป็ความฝันที่ผมคิดถึง จนฝันซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ
“ท่านเกวนสั่งให้เธอขึ้นไปพบ” คำสั่งเรียบง่ายจากผู้ชายในชุดสูทท่าทางน่ากลัวคนหนึ่ง ผมเอียงคอมองด้วยความสงสัย อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น รีบเดินนำไปอีกทางทำให้ต้องรีบตามไปอย่างช่วยไม่ได้
ว่าแต่ตีสามเหรอ แม้แต่นกฮูกยังถึงเวลานอนเลยนะครับ
ก๊อกๆ
“เข้ามา”
ประตูถูกปิดออกเล็กน้อย “ไปสิ” เสียงของผู้ชายคนนั้นดังขึ้นเป็เชิงสั่ง
ผมก้มหน้าเล็กน้อยเป็เชิงขอบคุณ ก่อนจะเดินเข้าไปก่อนที่ประตูจะปิดไล่หลัง
“อาบน้ำแล้วดูดีนี่”
ในห้องเปิดไฟสว่างเผยให้เห็นห้องทำงานที่เรียบง่าย มีโต๊ะกับชั้นเอกสารวางไว้อย่างเป็ระเบียบ คนที่ผมเจอเมื่อตอนกลางวันนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้พลางจิบกาแฟอ่านอะไรบางอย่างในมือไปด้วย ท่าทางดูอิดโรยหน่อยๆเหมือนคนแทบไม่ได้นอน แต่ผมยอมรับเลยว่าอีกฝ่ายช่างดูดีเสียเหลือเกิน
อายุน่าจะมากพอจนไม่ต้องหาสัตว์เลี้ยงมาไว้แก้เหงาแท้ๆ ผมเชื่อว่ามนุษย์ที่มีดีเอ็นเอหรูหราแบบนี้น่าจะมีพวกผู้หญิงเข้าหายิ่งกว่าผีเสื้อตอมดอกไม้ซะอีก
คงเพราะเห็นผมเงียบอย่างจริงจัง สุดท้ายชายตรงหน้าถึงละสายตาขึ้นมาจากเอกสารในมือ
“พูดไม่ได้จริงๆสินะ เ้านายเก่าทำให้เป็แบบนี้รึไง?”
ผมส่ายหน้า ไม่หรอก ไม่ใช่ความผิดของเขา เื่นี้ผมยืนยันได้ด้วยตัวเอง
ก็แค่ดวงของผมคงไม่ดีสักหน่อยถึงได้เป็แบบนี้
“ช่างเถอะ...มานี่สิ”
ผมเดินเข้าไปใกลล้อีกฝ่าย ก่อนทรุดตัวลงนั่งข้างงอีกฝ่ายที่ใช้สายตามองตัวผมที่ตอนนี้สวมใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่เพียงตัวเดียวปกคลุมร่างกาย
“รู้ใช่ไหมว่าที่เรียกมาตอนนี้เป็เพราะอะไร”
“...”
นั่นสินะ มีไม่กี่อย่างหรอกที่เ้านายจะเรียกออกมาตอนกลางดึก
ตอนนี้ผมไม่ได้มาเที่ยวเล่นพักผ่อนสักหน่อย
ผมสูดหายใจลึก ก่อนยืดตัวขึ้นกอดคออีกฝ่ายที่ทำหน้างุนงงเล็กน้อย ก่อนขยับยิ้มหยัน
“เห แบบนี้สินะ...หน้าที่ของสัตว์เลี้ยงน่ะ” เ้าตัวไม่ได้ผลักไส เพียงแค่วางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะ เปลี่ยนมาโอบเอวของผมให้แนบชิดหน้าอกกว้างจนผมรู้สึกตัวสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งเมื่อถูกมือแข็งแรงดึงผมขึ้นให้นั่งตักทั้งอย่างนั้น เรียวขาถูกดันให้แยกออกให้เกาะเกี่ยวกับเอวของอีกคน ผมรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่ออยู่ในสภาพที่น่าอายเอามากๆแบบนี้...ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกก็เถอะนะ
อ่า..ยังไงผมก็ไม่ชอบมันอยู่ดี
ผมหลับตาแน่นเมื่อฝ่ามือเย็นค่อยๆลูบไล้ไปตามใบหน้าลงมาถึงลำคอ ราวกับกำลังตรวจเช็คอะไรบางอย่าง เมื่อพอใจแล้วมือนั้นก็ค่อยๆลามไปถึงเสื้อผ้าที่สวมใส่ แต่ก็แค่ััเบาๆไม่ได้จวบจ้วงอะไรมากกว่านั้น ราวกับรู้ว่าผมกำลังหวาดกลัว
ร่างกายที่มีประสาทััแบบนี้ไม่ดีเลย
“อึ่ก...” ผมยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ส่วนมือที่เกาะเกี่ยวไหล่กว้างจิกแน่นกว่าเดิม
“ลืมตาขึ้น”
ผมชะงักกับคำสั่ง ก่อนค่อยๆลืมตา ดวงตาที่สบมองดูเรียบเฉยจนผมนึกกลัว ยิ่งเมื่อโน้มเข้ามาใกล้ก็พาให้ต้องหลบตา อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อยก่อนเลื่อนมากระซิบเบาๆที่ข้างหูชวนจั๊กจี้
“อย่าทำหน้าแบบนั้น...ฉันไม่คิดจะทำอะไรหรอก แค่อยากดูให้แน่ใจ” พูดพร้อมดึงมือของผมออกแล้วขยับตัวออกมาให้ผมได้พักหายใจหายคอ จ้องมองนายคนใหม่ด้วยความหวาดหวั่น
“...?” ไม่คิดแน่ๆใช่ไหมครับ? นี่ไม่คิดแล้วสินะครับ...
“ถ้าไม่อยากทำต่อก็ไปนั่งตรงนั้นซะ” เ้าตัวชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ทำให้ผมแทบจะพุ่งไปตรงนั้นทันที
ผมไม่อยากทำต่อสักหน่อย มันพิลึกเกินไปหากจะบอกว่าชอบเื่การผสมพันธุ์น่ะ
จุดที่ถูกััยังคงรุ่มร้อนเผลอจับเสื้อตัวเองแน่น... บางทีผมควรทำตัวให้เคยชินมากกว่านี้ซะแล้ว
ชายหนุ่มตรงหน้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเพียงแค่ยกมือจัดเสื้อตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนพูดเป็งานเป็การขึ้นมา
“ที่นอนโอเคไหม”
ผมพยักหน้า โอเคไม่โอเคผมก็หลับสบายเลยล่ะครับ อันที่จริงมันก็ดีกว่าที่เคยนอนมาใน่สองสามปีเลยล่ะ
“ดีแล้ว” อีกฝ่ายถอนหายใจยาวเหมือนโล่งใจ “ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอก”
…
เอ๋...?
ผมรู้สึกมึนเล็กน้อยถัดจากอาการแปลกๆของร่างกาย เดี๋ยวสิ เขาเรียกผมมาใช้งานไม่ใช่เหรอ ทำไมเขาพูดเหมือนต้องรับใช้ผมซะอย่างนั้นล่ะ เขาจำบทผิดรึเปล่า
“ฉันจำเป็ต้องใช้งานนายก็จริง แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ตัวนายผอมจะตายคงยังใช้งานอะไรไม่ได้” สีหน้าของชายหนุ่มฉายชัดตามที่พูด
อ๋อ...แต่หุ่นของผมมันก็แบบนี้อยู่แล้วนะครับ
“ฉันซื้อเธอมาในฐานะสัตว์เลี้ยง จะให้คนอื่นมองว่าเลี้ยงไม่ดีไม่ได้ ดังนั้นอยู่แต่ในตึกนั้นห้ามออกมาจนกว่าฉันจะอนุญาต และห้ามแปลงร่างเป็สัตว์เด็ดขาด” ชายหนุ่มขยับตัวนั่งตรง สองมือประสานกันไว้ที่ตักด้วยท่าทางสง่างามราวกับคุณชาย
“ที่นั่นคงแนะนำฉันให้เธอรู้จักแล้ว ฉันชื่อเกวน... เกวน เมธินเนีย เรกเวิร์ก เป็หนึ่งคณะกรรมการระดับสูงของรัฐสภาที่ดูแลเื่ความเป็อยู่ของสัตว์ดัดแปลง”
เห...ใช่กลุ่มเดียวกับที่รับหน้าที่เก็บกวาดพวกสัตว์ดัดแปลงด้วยหรือเปล่านะ
ผมเคยได้ยินว่ามาพวกเรามีคนคอยควบคุมดูแลอยู่เพื่อความปลอดภัยและให้อยู่ในกฏตลอดเวลา ผมแทบไม่เคยเจอพวกคนที่ว่า นึกไม่ถึงเลยว่านายใหม่ของผมจะเป็ถึงพวกคนในแบบนี้
แต่คนพวกนี้เกลียดสัตว์ดัดแปลงไม่ใช่เหรอ แล้วจะซื้อตัวผมไว้ทำไมกัน
“ถึงจะเป็แบบนั้นแต่ฉันไม่นิยมชมชอบพวกสัตว์ดัดแปลงเท่าไหร่ ดังนั้นจงดีใจเถอะที่มั่นใจว่าจะไม่ถูกเอาไปใช้งานอะไรแปลกๆ ที่นี่มีคนใช้ บอดี้การ์ด หรืออาจจะมีลูกค้าของฉันเข้ามา ยังไงก็ทำตัวดีๆ อย่าก่อเื่วุ่นวายในบ้าน”
“เข้าใจหรือเปล่า?”
ผมพยักหน้ารับอีกครั้ง นึกอยากท้วงจริงๆว่าผมออกจะเรียบร้อย
“มีอะไรอยากจะพูดหรือเปล่า ไม่สิ...พูดไม่ได้นี่...”
สีหน้าของเกวนฉายชัดว่าไม่ค่อยพอใจกับเื่นี้ มันทำให้ผมขยับตัวเล็กน้อย
นั่นสินะ ขืนเป็แบบนี้สักวันเกวนคงติดนิสัยพูดไปเองคนเดียวแหงๆ อย่างน้อยควรตอบสนองอะไรสักอย่างบ้าง แต่จะให้ส่งเสียง...ผมสงสารตัวเองกับสงสารคนฟังน่ะ มันต้องมีอย่างอื่นสิ
วิธีสื่อสารสินะครับ อืม...
ผมยืดตัวเล็กน้อย มองไปยังโต๊ะด้านหน้าที่มีแต่เอกสาร พลางชี้ไปยังสิ่งที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายที่ดูจะงุนงงเล็กน้อย
“...ปากกา?”
ผมรีบพยักหน้า ใช่ ปากกา กับ กระดาษ
“เอ้า” ปากกาน้ำเงินราคาแพงถูกส่งให้
ถึงพวกสัตว์ดัดแปลงจะไม่ได้รับอนุญาติให้เรียนหนังสือ แต่สำหรับผมที่เคยเจอเ้านายสั่งให้ทำเอกสารกับการบ้านในระดับมหาวิทยาลัยก็ถือว่าพออ่านออกเขียนได้บ้าง
ผมจับปากกาสั่นๆเล็กน้อยเพราะไม่ได้จับมานานมาก พยายามนึกสิ่งที่อยากจะเขียนลงไป
‘ขอบคุณ’
มันเปะปะเล็กน้อย แต่ก็น่าจะพออ่านได้ล่ะมั้ง เพราะอีกฝ่ายดูจะอึ้งไปครู่ ก่อนขยับยิ้มถูกใจ นั่นแสดงว่าเขาเข้าใจที่ผมจะบอก
“ไม่เป็ไร ยังไงก็ซื้อนายมาเพราะสนใจอะไรบางอย่างเท่านั้น”
สกิลการเขียนของผมยังไม่ขึ้นสนิมแฮะ ผมตั้งหน้าตั้งตาเขียนอีกประโยคแล้วเปิดให้อีกฝ่ายอ่านรอบสอง ‘สนใจอะไรเหรอครับ?’
“นั่นสินะ ยังไงนายก็ไปพักผ่อน แล้วทำความเคยชินกับร่างนี้เข้าไว้ นายกลับไปนอนต่อเถอะ ขอโทษที่ต้องให้ตื่นมากลางดึก”
ผมพยักหน้ารับรัวๆ ขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ รู้สึกได้ว่าหนังตาจะปิด
อา...ถึงจะอยากคุยมากกว่านี้แต่อยากหลับจริงๆ เป็ครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกอยากหลับให้เต็มที่ เพื่อจุดประสงค์ในการเก็บเรี่ยวแรงไว้ใช้ชีวิตใหม่
“ราตรีสวัสด์ แล้ว...”
ตุ้บ!
ไม่ทันขาดคำผมก็สะดุดขาตัวเองลงไปนอนวัดพื้นเป็รอบที่สองของวัน เรียกเสียงอุทานด้วยความใของคนมอง
เอ่อ..เ้านายครับ ให้ตายร่างนี้ก็ทำให้ชินยากนะ
ตอนนี้ผมรู้สึกอยากเป็จิ้งจอกทำตัวไร้สาระไปวันๆยังจะดีกว่าวุ่นวายแบบมนุษย์ล่ะ
ถึงจะรู้สึกค้านในใจ..แต่ผมคิดว่าเ้านายคนนี้เป็คนที่โอเคในระดับนึงเหมือนกัน
7K
