ไป๋สือจิ่นกลับไปห้องพักในเรือนด้านในสุดด้วยอาการปวดเมื่อยวันนี้ทั้งวันนางต้องคอยเดินตามหลังเกี้ยวของท่านผู้ตรวจการที่อยากจะชมเมืองเชียนเยาให้ทั่วๆแล้วยังต้องมาคอยรักษาความปลอดภัยในงานเลี้ยง
“เ้าคนเสเพลข้าหนีมาอยู่ไกลถึงเพียงนี้ยังจะหาข้าเจออีก” หญิงสาวบ่นอุบความหลังที่นางปกปิดเอาไว้หลายปียามนี้สุ่มเสี่ยงกับการถูกเปิดเผยยิ่ง
เมื่อนางได้รับคำสั่งให้เป็คนมาคอยอารักขาท่านผู้ตรวจการเว่ยนางก็คิดว่าเป็เพียงภารกิจทั่วไปการมาเมืองเชียนเยานับว่าเป็เื่ที่นางยินดีเพราะที่นี่นางมีมือปราบหญิงโหลวที่เป็สหายและยังมีครอบครัวของหัวหน้าเหยาที่คอยดูแลนางอย่างดี
ทว่าเมื่อได้พบหน้ากับท่านผู้ตรวจการจากเมืองหลวงนางก็ลมแทบจับ!
ดวงตาของเว่ยหลีเหว่ยเบิกกว้างเมื่อเห็นมือปราบหญิงที่หลิงจวิ้นมือปราบที่ติดตามเขามาจากเมืองหลวงแนะนำให้รู้จัก
“คุณชายเว่ยนี่คือมือปราบไป๋จากเมืองเทียนถังนางเป็มือปราบฝีมือดีจึงถูกคัดเลือกให้มาเป็ผู้ร่วมอารักขาท่านขอรับ”
“ดี! ดีจริงๆ ข้าตามหามาหลายปีแล้ว!”
หลิงจวิ้นกับไป๋สือจิ่นผงะคนทั้งสองต่างอารมณ์และความคิด หลิงจวิ้นแปลกใจที่เว่ยหลีเหว่ยซึ่งเป็คนเื่มากครั้นเห็นมือปราบหญิงแล้วกลับแสดงท่าทางพออกพอใจส่วนไป๋สือจิ่นใอย่างมากที่ได้เห็นบุรุษซึ่งกุมความลับความของนางเอาไว้ปรากฏตัวต่อหน้าซ้ำยังอยู่ในตำแหน่งที่นางไม่อาจจะหลีกหนีได้โดยง่าย
“ข้าขอคุยกับมือปราบไป๋เป็การส่วนตัวสักครู่”
มือปราบหลิงจำต้องออกไปรอข้างนอกเขามิได้เป็ห่วงไป๋สือจิ่นในฐานะสตรีเพราะรูปร่างหน้าตาของนางนับว่าค่อนไปทางบุรุษมากกว่าสตรีอีกทั้งเขาได้ยินกิตติศัพท์ของนางมาแล้วว่านางดุดันและตรงไปตรงมาส่วนท่านผู้ตรวจการจอมเสเพลก็นิยมสตรีที่อวบอิ่มงดงามระดับดาวเด่นในหอคณิกา
ลับหลังหลิงจวิ้นเว่ยหลีเหว่ยก็หรี่ตาลงเดินสำรวจนางไปรอบๆ
“ข้าตามหาเ้ามาหลายปีปีศาจน้อย! ที่แท้เ้าก็มาหลบซ่อนอยู่ถึงเมืองเทียนถังเป็เพราะ์บันดาลแท้ๆ เ้ากับข้าจึงได้มาพบกันอีก”
“ท่านผู้ตรวจการอาจจะเข้าใจผิดข้ากับท่านไม่เคยพบเจอกันมาก่อนเ้าค่ะ” นางคงสีหน้าเรียบเฉยและปฏิเสธด้วยเสียงมั่นคง
“อืม....หากข้าจำไม่ผิดเ้ามีไฝสีแดงข้างทรวงอกข้างซ้าย” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า“เ้าว่าเื่เช่นนี้ คนที่ไม่เคยแนบชิดกันมาก่อนจะรู้ได้หรือ?”
นางนิ่งไปครู่“ใต้เท้าอย่าได้กล่าวเหลวไหล”
“ครั้งนั้นเป็เพราะเ้าคิดจะเข้าไปสังหารขุนนางผู้หนึ่งแต่กลับเกิดความผิดพลาดทำให้เ้ากับข้า......”เข้าเว้นระยะทั้งแสร้งหายใจแรงขณะก้มหน้ามาใกล้ต้นคอด้านหลังหายใจแรงใส่ครั้งหนึ่งทำเอาไป๋สือจิ่นขนลุกซู่“เื่ที่เ้าเป็อดีตมือสังหารข้าจะยอมเก็บปากเก็บคำหากว่าเ้ายอมทำตามเงื่อนไขของข้า”
หากเป็เมื่อสามปีก่อนไป๋สือจิ่นคงเลือกจะหนีเพื่อมิให้คนผู้นี้พบหน้า
“ได้!ขอเพียงเป็สิ่งที่ข้าทำได้โดยไม่ทำร้ายผู้อื่น” น้ำเสียงนางสั่นเล็กน้อยนางอุตส่าห์ปลอมแปลงใบเกิดและทะเบียนราษฏร์เพื่อเป็ชาวเมืองเทียนถังและเข้ามาเป็มือปราบจนสำเร็จเมืองเทียนถังนับเป็บ้านเกิดของนางไปแล้วและยามนี้นางก็มีมิตรสหายมือปราบมากมาย
เว่ยหลีเหว่ยยิ้มกริ่ม“แน่นอน!เื่ที่ข้าจะให้เ้าทำล้วนเป็เื่ดีๆ”
เมื่อกลับถึงห้องไป๋สือจิ่นรับเอาน้ำอุ่นจากบ่าวรับใช้ประจำเรือนพักเช็ดเนื้อเช็ดตัวสะอาดสะอ้านนางก้มลงมองรอยช้ำสีกลีบกุหลาบที่กระจายเต็มเนินอก หน้าท้องและต้นขาความรู้สึกวาบหวามกระจายไปทั่วร่าง
เว่ยหลีเหว่ยที่เริ่มเมาสุราในงานเลี้ยงกระซิบบอกนางให้ตามกลับห้องไป๋สือจิ่นได้กลิ่นกำยานในห้องก็รู้ได้ทันทีว่ามีคนจุดกำยานกำหนัดทิ้งไว้นางรีบดึงเขากระโจนออกทางหน้าต่างหนีไปห้องพักของนางที่ด้านหลังโดยที่ไม่รู้ว่าในห้องของผู้ตรวจการเกิดสิ่งใดขึ้น แต่นางกับเขาที่สูดกลิ่นนั้นเข้าไปพอสมควร
“ปีศาจน้อยข้าขนลุกไปทั้งตัวแล้ว”
นางผลักเขาเข้าไปในห้องนอนที่นางได้รับสิทธิ์พักเพียงลำพัง
“ท่านไปหลบในนี้ก่อน”
ไป๋สือจิ่นรู้ดีว่ากำยานกำหนัดนั้นต้องบำบัดด้วยการร่วมรักส่วนยาแก้อื่นๆ นั้นยามนี้คงไม่สามารถหาได้ทัน เมื่อนางหันไปปิดประตู ร่างของเว่ย หลีเหว่ยก็สวมกอดนางจากด้านหลังแน่นซ้ำยังใช้จมูกและปากซุกไซ้อยู่ต้นคอของนาง
“ปีศาจน้อยเ้าไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือ?”
ไป๋สือจิ่นขนลุกซู่นางเองก็สูดกลิ่นนั้นเข้าไปด้วย และยามนี้ทั้งฤทธิ์ของกำยานผสานกับความรู้สึกที่นางพยายามกดเก็บไว้ในส่วนลึกกำลังปะทุออกมามือเรียวงามของคุณชายเว่ยลูบไล้บนหลังมือของนาง
หญิงสาวหมุนร่างกลับมาริมฝีปากทั้งสองถูกดึงดูดเข้าหากันอย่างเป็ธรรมชาติทั้งยังกอดรัดและก้าวเท้าพร้อมกันตรงไปยังเตียงที่วางอยู่ติดผนัง ด้านใน ไม่มีคำพูดระหว่างคนทั้งสอง
เว่ยหลีเหว่ยถอดเสื้อผ้าตนเองออกจากชำนาญและรวดเร็วผิวกายเนียนละเอียดของเขาทำให้ไป๋สือจิ่นโน้มหน้าลงไปจูบและดูดเม้มกล้ามเนื้อส่วนอกที่แน่นเกร็งด้วยความโหยหาแม้จะห่างไปถึงสามปี ใช่ว่านางจะลืมเรือนร่างงดงามของเขาไปได้
“ปีศาจน้อย! เ้ายังเร่าร้อนเช่นเดิม!” ชายหนุ่มทึ้งเสื้อผ้าของนางทิ้งและยังดูดเม้มซอกคอของนางเบาๆเขายังพอเหลือสติที่จะไม่สร้างรอยในบริเวณที่คนจะสังเกตได้
“แฮ่กๆแฮ่กๆ”
สามปีมาแล้วที่เว่ยหลีเหว่ยมิได้รู้สึกเช่นนี้นับั้แ่นางหายไป แม้เขาจะร่วมหลับนอนกับอนุภรรยาแต่ก็ไม่อาจจะรู้สึกเหมือนเช่นกับนางแม้เขาจะไปหาโฉมงามอันดับหนึ่งในหอคณิกาก็มิได้รู้สึกเช่นเดียวกับนาง
**************
ไรท์ขออนุญาตหั่น nc ที่เหลือจ้า
145
![Its you dear เป็นเธอที่รัก [มีอีบุ๊ค+หนังสือแล้วค่ะ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1653317309_35198963.webp)
