บทที่ 4 เ้ากล้าฟาดรึ?!
ยอดเขาเมฆาอินทนิลสูงชันยิ่ง ยอดของมันสูงทัดเทียมเมฆ ปราณิญญาแห่งฟ้าดินควบแน่นลอยวนอยู่เหนือยอดเขา แม้ท่านเ้าสำนักออกท่องยุทธภพและไม่ได้กลับมาที่สำนักนานหลายปี ทว่ายังทิ้งยอดเขาไว้เป็สมบัติล้ำค่า ศิษย์ในสำนักผู้ทะเยอทะยานหลายรายต่างอิจฉาและ้ายึดครองยอดเขาแห่งนี้!
จูซือเจียจากไปทันทีที่ส่งเยี่ยฉวนลงบนยอดเขาอินทนิลเรียบร้อยแล้ว
การพาอีกฝ่ายขึ้นกระบี่บินนั้นเหน็ดเหนื่อยเสียยิ่งกว่าตอนที่นางเหาะตามลำพังโดยไม่หยุดพักเป็เวลาสามวันสามคืนเสียอีก! ยิ่งไปกว่านั้นเอว แผ่นหลังและหน้าอกของนางต่างถูกเยี่ยฉวนััใน่เวลาชุลมุน!
นางจำไม่ได้ว่าหัวใจสับสนวุ่นวายและเขินอายเพียงใด แต่ความโกรธเคืองกลับเด่นชัดในความทรงจำยิ่งกว่า!
ในแต่ละวันศิษย์ชั้นเลิศแห่งสำนักต่างพากันมาล้อมหน้าล้อมหลัง แม้แต่มือนางก็ยังไม่มีผู้ใดได้ัั ทว่าคนธรรมดาเช่นเยี่ยฉวนกลับฉวยโอกาสััเรือนร่างของนางั้แ่หัวจรดเท้า!
“สตรีนางนี้ช่างโมโหร้ายเสียจริง!”
เยี่ยฉวนยกยิ้มเ้าเล่ห์เมื่อเห็นจูซือเจียเหาะจากไปขณะที่ยังอารมณ์เสีย
นานเพียงใดแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกเช่นนี้? สิบล้านปีหรือแปดล้านปีกันนะ?
นักปราชญ์ชั้นยอดในดินแดนรกร้างแห่งนี้ต่างมีความปรารถนาที่จะเข้าไปในสุสานเทพเ้าและสำรวจมันอย่างละเอียด ทว่าในแต่ละวันที่เยี่ยฉวนติดอยู่ในนั้นกลับมีแต่ความเบื่อหน่าย...ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็มีแต่หลุมศพที่เย็นเยียบไร้ชีวิตชีวา
ในที่สุดเขาก็กลับมาจุติใหม่ในฐานะมนุษย์และได้ััความสดใสของโลกใบนี้อีกครั้ง!
หลังจากชำระร่างกายอย่างเร่งรีบเขาก็ใช้ชีวิตอย่างสันโดษบนยอดเขาเมฆาอินทนิลที่ไม่มีแม้แต่คนรับใช้และทหารอารักขา...แม้อยู่เพียงลำพังทว่าเขาก็รู้สึกเป็สุข และสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือค่ายกลกักกันดวงจิตและเตาปรุงยาสามขาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในสวนหย่อม
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็สีดำ เยี่ยฉวนก็ออกไปเตร็ดเตร่รอบยอดเขาพลางเก็บสมุนไพรสองสามอย่างก่อนกลับมาปรุงยาครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินออกไปสูดอากาศด้านนอกอีกครั้งและกลับมานั่งสมาธิในห้องตำราพร้อมเริ่มฝึกตนและอ่านเคล็ดวิชาวิทยายุทธอย่างเงียบเชียบ
นานมาแล้วที่เยี่ยฉวนเคยรอบรู้เคล็ดวิชาการต่อสู้มากมาย ทั้งยังมีความชำนาญในเคล็ดวิชาเหล่านี้เป็อย่างยิ่ง ทว่าเคล็ดวิชาที่แท้จริงที่ทำให้เขาบรรลุไปถึงจุดสูงสุดของการฝึกตนคือ เคล็ดวิชาซ่อนเร้น์ ที่ไม่มีผู้ใดบรรลุและเก่งกาจเทียบเท่า! หลังจากบรรลุวิชานี้เขาก็สามารถควบคุม์ได้ด้วยฝ่ามือจนถูกขนานนามว่า มหาปราชญ์ผู้เชี่ยวชาญการซ่อนเร้น์!
ทว่าในตอนนี้เคล็ดวิชาที่เยี่ยฉวนกำลังฝึกฝนนั้นไม่ใช่เคล็ดวิชาการซ่อนเร้น์อีกต่อไป มันคือเคล็ดวิชาใหม่ที่เรียกว่า ขัดเกลาปีศาจกลืนกิน์!
เยี่ยฉวนค้นพบเคล็ดวิชานี้โดยบังเอิญขณะติดอยู่ในสุสานเทพเ้า
สุสานเทพเ้าเปรียบเสมือนสถานที่ลึกลับในสายตาของคนทั่วไป ทว่าความจริงแล้วมันเป็เพียงสุสานโบราณที่ถูกล้อมรอบด้วยความเย็นเยือก มีซากพญาัที่ขนาดตัวใหญ่ราวกับขุนเขา ั์ที่มีร่างกายเป็มนุษย์ หางงู และเต่าั์ที่ใหญ่กว่าเกาะฝังอยู่! นอกจากนี้ยังมีร่างของเทพเ้าและปีศาจฝังอยู่ในนั้นอีกด้วย! สุสานโบราณแห่งนี้จึงมีปราการป้องกันที่แข็งแกร่งและมีผนึกที่ไม่มีทางเปิดได้...
เยี่ยฉวนค้นพบเคล็ดวิชาขัดเกลาปีศาจกลืนกิน์ในสุสานเพราะหีบที่บรรจุตำราแตกออก นอกจากนั้นเขายังได้รับโคมบงกชสีครามที่มีลักษณะแสนเรียบง่าย หลังจากท่องตำราอยู่ครู่หนึ่งก็มีโคมดวงน้อยนั้นพลันผุดออกมาจากร่างและลอยอยู่ด้านหน้าพลางเปล่งแสงนวลสว่าง ขณะดวงิญญาแตกสลายลอยออกมานอกสุสานเทพเ้า เยี่ยฉวนก็ได้นำโคมบงกชสีครามนี้ออกมาด้วย
เคล็ดวิชาการต่อสู้ของดินแดนรกร้างถูกแบ่งออกเป็ขั้นเทวาลัย ขั้นปฐี ขั้นซวนและขั้นอำพันเช่นเดียวกับยาและของวิเศษ สำหรับศิษย์ในสำนักโดยทั่วไปแล้ว การฝึกฝนจนบรรลุเคล็ดวิชาขั้นซวนถือว่าไม่เลว ทว่าผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ฝึกตนได้ถึงเพียงขั้นอำพันเท่านั้นแม้จะใช้เวลาทั้งชีวิตก็ตาม!
เคล็ดวิชาการซ่อนเร้น์ที่เยี่ยฉวนฝึกฝนในภพชาติที่แล้วนั้นเป็ถือวิชาการต่อสู้ขั้นเทวาลัยที่พบได้ยากยิ่ง แม้ตำราเคล็ดวิชาขัดเกลาปีศาจกลืนกิน์จะเสียหายเพราะผุพังไปตามกาลเวลา แต่ลางสังหรณ์ของเขากลับบอกว่าเคล็ดวิชานี้อาจมีระดับขั้นที่เหนือกว่าเคล็ดวิชาการซ่อนเร้น์เสียอีก! หากเยี่ยฉวนบรรลุเคล็ดวิชาในตำนานนี้จริง...เขาอาจบรรลุถึงขั้นผู้ะแห่งเต๋าก็เป็ได้!
ภพชาติที่แล้ว ข้าสามารถซ่อนเร้น์ด้วยฝ่ามือ!
แต่ในภพนี้ข้าจะขัดเกลาปีศาจแล้วกลืนกิน์ซะ!
แม้ใบหน้าของเยี่ยฉวนไม่เผยอารมณ์ใด ทว่าภายในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นต่อเส้นทางการฝึกตนในอนาคต! ทุกๆสิ่งที่สูญเสียไปหลังติดอยู่ในสุสานเทพเ้า เขาสาบานว่าจะเอามันกลับคืนมาให้หมด! และเหล่าคนที่ทำให้เขาติดอยู่ในสุสานจะต้องได้รับเ็ปเป็เท่าทวี!
หลังติดอยู่ในสุสานเทพเ้านานนับล้านปี จากนักปราชญ์ผู้เก่งกาจกลายเป็เพียงมนุษย์ธรรมดา หากเป็ผู้อื่นที่มีสภาพร่างกายปกติ การเติบโตไม่มีสิ่งใดผิดแปลก พลังชีวิตธรรมดา...พวกเขาคงสิ้นหวังและไม่กล้าหวังสูงเช่นนี้ ทว่าตราบใดที่เยี่ยฉวนยังมีชีวิตอยู่สิ่งเ่าั้มันไม่ใช่อุปสรรค! ร่างกายหรือวิทยายุทธเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งไร้ค่า มีเพียงผู้ที่ไม่พยายามเท่านั้นที่เป็เศษสวะ!
“ช่างน่าสงสาร! เป็ถึงศิษย์พี่ใหญ่แต่กลับถูกผู้อื่นกลั่นแกล้งและดูแคลน ทั้งยังถูกซุ่มโจมตีจนตายอย่างเดียวดาย ให้ข้าได้ใช้ร่างของเ้าเถิด...ข้าจะทำให้ความฝันของเ้าให้เป็จริง!”
เยี่ยฉวนถอนหายใจเมื่อััได้ถึงความคับแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใน ร่างกายพลันสั่นเทาขณะดวงจิตและร่างกายของสองชาติภพผสานเข้าด้วยกัน…
ภพชาติที่แล้วเขาบรรลุเคล็ดวิชาซ่อนเร้น์และมีความสามารถที่เก่งกาจ ทว่าเหล่าศัตรูที่ทำให้เขาต้องถูกจองจำในสุสานก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขา! การได้กลับมาจุติในร่างลูกศิษย์หนุ่มของสำนักหมอกเมฆาถือเป็โอกาสอันดีในการปกปิดตัวตนที่แท้จริงและค่อยๆ ฝึกตนให้แข็งแกร่งขึ้น! หาก่เวลาที่เหมาะสมมาถึง...เขาจะเอาคืนคนเ่าั้อย่างสาสม!
ปราณิญญาพิสุทธิ์แทรกซึมออกจากชั้นบรรยากาศและไหลเข้าสู่ร่างกายเยี่ยฉวน ผลึกเส้นโลหิตัพลันตื่นขึ้นและเปล่งรังสีของปราณิญญาพิสุทธิ์ทันที
ขั้นอู่เจ๋อ ระดับที่สอง…บรรลุ!
ขั้นอู่เจ๋อ ระดับที่สาม…บรรลุ!
ขั้นอู่เจ๋อ ระดับที่สี่…บรรลุ!
ทันใดนั้นรังสีของปราณิญญาพิสุทธิ์ก็ปกคลุมไปทั่ว ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วภายใต้การขัดเกลาจากพลังปราณิญญาจนบรรลุถึงขั้นอู่เจ๋อระดับที่สี่! กระแสปราณที่ควบแน่นหมุนเวียนและบิดเป็รูปร่างต่างๆ ภายในจุดตันเถียน
ตามหลักการแล้วหลังจากฝึกเคล็ดวิชาขัดเกลาปีศาจกลืนกิน์ ไม่เพียงสามารถควบคุมสัตว์ปีศาจ ทว่ายังสามารถสร้างยันต์กลืนกิน์ได้ถึงหนึ่งแสนแปดพันชิ้น และยันต์ทุกๆ ชิ้นสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างกายถึงหนึ่งหมื่นแปดพันจิน! หากฝึกตนจนถึงขั้นสูงสุดและสร้างยันต์หนึ่งแสนแปดพันชิ้นสำเร็จ...ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดกัน?!
เยี่ยฉวนผู้ที่เคยซ่อนเร้น์ด้วยฝ่ามือก็ไม่เคยััความรู้สึกเช่นนั้นมาก่อน เขาจึงตั้งความหวังกับเคล็ดวิชานี้อย่างมาก!
ภายในดินแดนรกร้างยังมีระดับขั้นอูเจ๋อที่ที่อยู่ต่ำกว่าระดับขั้นซิวฉือที่มีแต่จอมยุทธ ขั้นอูเจ๋อถูกแบ่งออกเป็เจ็ดระดับได้แก่ การขัดเกลาิั กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น กระดูก อวัยวะภายใน รวมไปถึงเืซึ่งทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่อร่างกายของผู้ฝึกตน หลังจากบรรลุระดับสูงสุดของขั้นอูเจ๋อแล้ว ก็จะฝึกในขั้นซิวฉือต่อไปและเมื่อบรรลุทั้งหมดจึงจะสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาต่างๆ ได้
สำหรับมนุษย์ธรรมดาที่้าจะก้าวข้ามจากขั้นอูเจ๋อระดับหนึ่งไปยังระดับที่สี่นั้นต้องใช้เวลาประมาณแปดปีถึงสิบปี และพวกเขายังต้องได้รับคำแนะนำในการฝึกตนจากนักปราชญ์อีกด้วย! ทว่าเยี่ยฉวนใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามก็บรรลุขั้นอูเจ๋อระดับสี่แล้ว! เขาคือผู้เชี่ยวชาญที่สามารถชี้แนะตนเองได้! เนื่องจากในอดีตเขาเคยให้คำปรึกษาาาโอสถหัตถ์ิญญาจนขึ้นบรรลุจุดสูงสุดของการฝึกตน และในตอนนี้เขาต้องเริ่มฝึกตนใหม่อีกครั้ง จึงมีความคุ้นเคยอยู่บ้าง
ทันใดนั้นเยี่ยฉวนก็หยุดการฝึกอย่างกะทันหัน!
หากผู้ฝึกตนคนอื่นๆ รู้ว่าเขาสามารถบรรลุระดับขั้นการฝึกตนอย่างต่อเนื่องคงอิจฉาเป็แน่! ทว่าสำหรับคนที่เคยซ่อนเร้น์ด้วยฝ่ามือแล้วไม่ใช่เื่ยาก ถ้าเยี่ยฉวนยังฝึกต่อไปเรื่อยๆ และขัดเกลาผลึกเส้นโลหิตัก็คงจะบรรลุระดับการฝึกตนไปอีกหลายขั้นจนระดับขั้นซืวฉืออยู่ใกล้แค่เอื้อม! หลายปีมานี้ผลึกเส้นโลหิตัที่เ้าสำนักผนึกไว้ไม่สามารถขัดเกลาได้ราววัวพันธุ์งามที่เดินลงสู่ทะเลลึก ทว่าในตอนนี้พลังนั้นตื่นขึ้นมาแล้ว!
ทว่าการบรรลุสามระดับขั้นภายในคืนเดียวนั้นถือเป็เื่ที่น่าใยิ่ง เพราะเยี่ยฉวนเพิ่งออกจากสุสานเทพเ้าไม่นานมานี้ หากก้าวหน้าเร็วเกินไปคงจะไม่ใช่เื่ที่ดีนัก
ยิ่งไปกว่านั้นเขาตระหนักดีว่าการต้องทนทุกข์ถูกสุสานเทพเ้าจองจำมาเป็เวลานานหลายปี ทำให้ได้รับบทเรียนสำคัญว่าการฝึกตนจนทักษะรุดหน้าอย่างรวดเร็วนั้นไม่ใช่เื่ที่ดี...การบรรลุแต่ละระดับขั้นอย่างต่อเนื่องและวางรากฐานให้แข็งแกร่งอย่างเต็มที่ก่อนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดเป็วิธีที่สมควรทำอย่างแท้จริง!
ในขณะที่ทุกคนต่าง้าบรรลุแต่ละระดับขั้นโดยเร็วทว่าเยี่ยฉวนไม่้าเช่นนั้น เขาไหลเวียนปราณิญญาแห่งฟ้าดินเข้าสู่จุดตันเถียน ิั กล้ามเนื้อ เส้นเอ็นและกระดูกอย่างช้าๆ
กลางดึกสายลมเย็นพัดผ่านเป็ระยะ บนยอดเขาเมฆาอินทนิลเงียบสงบ มีเพียงเสียงเห่าหอนของหมาป่าดังแว่วมาแต่ไกล
ขณะที่เยี่ยฉวนนั่งทำสมาธิอยู่บนพื้น คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อยทันทีที่เสียงกรอบแกรบดังมาจากลานกว้าง มันคือเสียงฝีเท้านั่นเอง! กลิ่นกายหอมหวานที่คุ้นเคยลอยโชยมาตามสายลมหนาว
สาวน้อย...ยับยั้งใจไม่ได้สินะ! เยี่ยฉวนยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยและยังคงนั่งสมาธิต่อไป
ณ นอกลานกว้างปรากฏร่างชายสามหญิงหนึ่งยืนลับๆ ล่อๆ อยู่
“เร็วสิ! รออะไรกันอยู่เล่า?! ไปจับมันมัดไว้แล้วทุบตีสั่งสอนให้มันหลาบจำซะ!” จูซือเจียจ้องเขม็งไปยังลูกศิษย์หนุ่มของสำนักทั้งสามคน ยิ่งนางคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ยิ่งแค้นใจ หลังลงจากยอดเขาเมฆาอินทนิลจึงสั่งให้ชายหนุ่มทั้งสามคนขึ้นยอดเขาเมฆาอินทนิลยามวิกาลเพื่อสั่งสอนบทเรียนที่ไม่มีวันลืมให้แก่เยี่ยฉวน!
ไอ้บ้าเยี่ยฉวนฉวยโอกาสแตะต้องร่างกายนาง หากไม่สั่งสอนบทเรียนให้เขาสักครั้ง ความโกรธของนางก็คงไม่มีวันจางหาย!
“เจียเจีย...ทำแบบนี้จะดีหรือ? อย่างไรเสีย...เ้านั่นก็เป็ถึงศิษย์พี่ใหญ่ หากท่านาุโรู้เข้า…” ชายหนุ่มร่างอ้วนนามว่า จ้าวต้าจื่อ เตรียมตัวลงมือสั่งสอนเยี่ยฉวน ทว่าเขากลับลังเลในนาทีสุดท้าย ชายหนุ่มอีกสองคนก็เช่นกัน ก่อนหน้านี้ตกปากรับคำอย่างขึงขังแต่เมื่อถึงเวลากลับทำตัวขี้ขลาดเสียได้!
นี่ไม่ใช่การสั่งสอนศิษย์นอกสำนักแต่เป็การลงมือกับศิษย์พี่ใหญ่ของสำนัก หากอ้างอิงจากกฎของสำนักแล้ว มันนับว่าเป็ความผิดมหันต์แน่นอน!
“พวกโง่เอ๊ย! ไม่รู้จักวิธีปลอมตัวหรืออย่างไร? หลังเสร็จงานนี้แล้วผู้ใดจะรู้ว่าเป็ฝีมือของพวกเ้า? หากมีอะไรผิดพลาดข้าจะจัดการเอง ทำเป็กลัวไปได้! เ้าอ้วน...หยุดปอดแหกเสียที! ยังอยากเป็ศิษย์ในสำนักกันอยู่หรือไม่?!” จูซือเจียะโข่มขู่ ภายใต้ความกดดันของนาง ชายหนุ่มทั้งสามจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้ผ้าสีดำคลุมปกปิดใบหน้าและเดินไปทางลานกว้าง
เมื่อเดินไปได้สองสามก้าว เ้าอ้วนจ้าวต้าจื่อก็หันกลับไปถามจูซือเจีย “เจียเจีย เ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่าศิษย์พี่ใหญ่บรรลุเพียงแค่ขั้นอู่เจ๋อระดับหนึ่ง?”
“แน่ใจสิ! ท่านปู่เป็คนบอกกับข้าเอง” จูซือเจียตอบกลับพลางพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว...”
จากนั้นจ้าวต้าจื่อก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หากท่านผู้าุโสูงสุดเป็คนบอกเช่นนั้นก็คงจะไม่มีปัญหา...ใช่ไหม? ลูกศิษย์หนุ่มทั้งสามคนต่างมีระดับการฝึกตนอยู่ในขั้นอู่เจ๋อระดับเจ็ด การให้คนสามคนรุมทำร้ายคนที่อยู่ขั้นอู่เจ๋อระดับหนึ่งนั้นมันไม่ง่ายไปหน่อยหรือ?!
ชายหนุ่มทั้งสามปีนข้ามกำแพงและค่อยๆ ย่องไปทางห้องตำรา
“หึ! หลังจากนี้เ้ายังจะกล้าทำตัวจองหองอีกหรือไม่?! คิดว่าเป็ศิษย์พี่ใหญ่แล้วจะทำเช่นไรก็ได้หรืออย่างไร?!” จูซือเจียที่คอยดูต้นทางอยู่ด้านนอกเกิดความโมโหเมื่อหวนนึกถึงสายตาโลมเลียจากเยี่ยฉวน
ผ่านไปครู่ใหญ่ ทว่าเสียงร้องโอดโอยที่คาดการณ์ไว้ยังไม่ดังออกมาจนจูซือเจียเริ่มแปลกใจ
เวลาผ่านไปครึ่งก้านธูปแล้วทว่าภายในกระท่อมยังคงเงียบสงบ จูซือเจียจึงร้อนรน หลังจากที่เ้าอ้วนและลูกน้องทั้งสองคนปีนข้ามกำแพงก็ไม่มีเสียงใดเกิดขึ้นอีกเลยราวพวกเขาหลุดเข้าไปยังโลกอื่น...
“เ้าอ้วน...เ้าอ้วน...”
จูซือเจียกระซิบเรียกสองสามครั้ง...ใจนึกอยากปีนเข้าไปแล้วตรวจดูให้แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ทันใดนั้นศีรษะพลันหนักอึ้ง แขนขาทั้งหมดอ่อนแรงก่อนล้มลงกองกับพื้น ขณะนั้นเองเยี่ยฉวนเดินออกมาจากประตูพร้อมรอยยิ้มละไม ในพุ่มไม้ใกล้ๆ นั้นมีธูปที่ไหม้ไปแล้วครึ่งก้านจุดอยู่
“ไอ้สารเลว เ้าวางยาข้ารึ?!” จูซือเจียขบฟันแน่นเมื่อรู้ตัวว่าตกหลุมพรางของเยี่ยฉวน
“เปล่า! ข้าเปล่าได้ใช้ยาพิษเลยนะ ศิษย์พี่ใหญ่เพียงออกมาเก็บสมุนไพรจึงจุดธูปไล่ยุงนิดหน่อยเท่านั้นเอง...พวกเ้าโชคร้ายสูดดมเข้าไปต่างหาก”
เยี่ยฉวนหัวเราะพลางอุ้มจูซือเจียเข้าไปด้านในแล้ววางนางลงตรงแคร่ไม้ที่มีชายอีกสามคนนอนอยู่ก่อนแล้ว ทุกคนต่างนอนคว่ำหน้าทว่าบั้นท้ายกลับยกสูงขึ้น ยามนี้คนทั้งสี่ยังคงมีสติดังเดิม เพียงแต่ไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเยี่ยฉวน พวกเขาก็สังหรณ์ใจว่าต้องมีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นเป็แน่!
“เ้าจะทำอะไร?!” จูซือเจียเริ่มหวาดผวา
“ข้าเคยบอกแล้วว่าถ้าเ้าไม่เชื่อฟัง ข้าจะตีก้นเ้า! เวลานี้ท่านเ้าสำนักไม่ได้อยู่ที่นี่ ศิษย์พี่ใหญ่จึงไม่มีทางเลือกนอกจากรักษากฎ!”
เยี่ยฉวนเผยรอยยิ้มร้ายกาจพลางยกไม้กวาดในมือขึ้น ขณะที่มืออีกข้างดึงกางเกงของเ้าอ้วนลงก่อนหวดไม้กวาดฟาดลงตรงบั้นท้าย! เมื่อเสียง ‘เพียะ’ ดังขึ้น เ้าอ้วนก็ร้องโอดโอยออกมา ตรงสะโพกมีรอยเืซิบ
ไม้กวาดสีดำในมือเยี่ยฉวนนั้นเป็ไม้กวาดธรรมดา ทว่าเมื่อฟาดลงมาแต่ละครั้งนั้นกลับเจ็บแสบยิ่งนัก! นี่สินะคือความรู้สึกปวดร้าวยันกระดูก!
แม้ทักษะของเ้าอ้วนไม่เอาไหนทว่าก็ยังบรรลุขั้นอูเจ๋อระดับเจ็ด! หากเทียบกับคนธรรมดาแล้วร่างกายของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าหลายเท่า กระบี่หรือมีดทั่วๆ ไปยังไม่สามารถทำให้เกิดรอยแผล ทว่าไม้กวาดของเยี่ยฉวนกลับทำให้เ้าอ้วนกรีดร้องด้วยความเ็ปราวกับหมูกำลังจะถูกเชือด! แม้แต่ปราณิญญาที่ฝึกไว้ใช้ปกป้องร่างกายก็ไร้ประโยชน์!
เวลาล่วงเลยไปนับล้านปีแต่ความน่าเกรงขามของไม้กวาดด้ามนี้ยังคงเดิม พลังการฟาดทะลุปราณิญญาของมันไม่ใช่เื่เล่นๆ ด้วยเหตุนี้มันจึงถูกเรียกว่า ‘แส้เทวะ’ น่าเสียดายที่ไม้กวาดด้ามนั้นถูกวางตากลมฝนอยู่ด้านนอกหอศาสตราวุธนานหลายปีจนทำให้คนรุ่นใหม่ไม่รับรู้ถึงความร้ายกาจของมัน!
“อย่านะ!” จูซือเจียะโออกมาด้วยความกลัวพลางยื่นมือออกไปเพื่อปิดสะโพก
เอวของจูซือเจียคอดบางทว่าสะโพกกลับผึ่งผายใหญ่กว่าสะโพกของเ้าอ้วนเสียอีก! มือทั้งสองข้างนั้นเล็กเกินกว่าที่จะปิดบั้นท้ายผายอวบนั้นมิด...เมื่อรู้สึกได้ว่าเยี่ยฉวนยืนอยู่ด้านหลังนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า หัวใจเต้นรัวราวกับมันจะหลุดออกมาด้านนอก! โชคดีผ่านไปครู่หนึ่งแล้วเยี่ยฉวนก็ยังไม่ดึงกางเกงของนางลง อีกทั้งยังไม่ได้หวดไม้กวาดในมือลงมา…
‘หึ! ดูเหมือนว่าเ้านี่ยังมีไหวพริบและรู้จักยั้งมือ! ก่อนที่จะลงโทษข้าก็ต้องดูก่อนสิว่าข้าคือใคร! หากกล้าดึงกางเกงหลานสาวสุดที่รักของท่านปู่ลง เ้าคิดหรือว่าจะรอดไปได้?!’
จูซือเจียคิดในใจพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก การอ้างสถานะท่านผู้าุโสูงสุดของท่านปู่ยังคงใช้ได้ตลอดสินะ!
“เพียะ!”
เยี่ยฉวนไม่ได้ยกไม้กวาดในมือขึ้น ทว่าเขาก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อความผิดของจูซือเจีย เขาจึงฟาดบั้นท้ายของนางด้วยฝ่ามือ จูซือเจียสวมชุดรัดรูปสีแดงที่เผยให้เห็นรูปร่างอันเย้ายวน ผิวััของนางนั้นไม่เลวแม้มีผ้ากั้นตรงอยู่กลางก็ยังััได้ถึงความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ เขาฟาดมือลงไปไม่แรงมากแต่บั้นท้ายของนางก็ยังสั่นะเื
ขะ...เขาตีจริงหรือ?
จูซือเจียน้ำตาคลอเบ้า ใจหนึ่งรู้สึกโกรธเคืองและอดสู และใจหนึ่งก็รู้สึกเศร้าโศก ั้แ่เยาว์วัยจนเติบใหญ่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าฟาดนางเช่นนี้ ทว่าเมื่อโตเป็สาวกลับถูกฟาดต่อหน้าผู้อื่น! น่าอับอายยิ่งนัก!
เ้าอ้วนและคนอื่นๆ ต่างนอนคว่ำหน้าและคร่ำครวญอยู่ในใจ พวกเขาไม่คิดเลยว่าเยี่ยฉวนจะกล้าฟาดบั้นท้ายของจูซือเจีย...พวกเขาเจอกับปัญหาใหญ่เข้าแล้ว! โดยปกติแล้วหญิงสาวผู้นี้เป็คนมุทะลุ แล้วนางจะยอมรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร?!
เยี่ยฉวนคือศิษย์สายตรงของท่านเ้าสำนัก อีกทั้งยังเป็ศิษย์พี่ใหญ่ จูซือเจียจะทำอะไรเขาได้?! ชีวิตของพวกเขาต้องจบลงเป็แน่! จูซือเจียจะต้องมองพวกเขาเป็กระโถนรองรับอารมณ์แน่นอนเหตุเพราะทำงานไม่ได้เื่!
เ้าอ้วนและพรรคพวกอีกสอง้าตายเสียเดี๋ยวนี้เพื่อให้เื่ทุกอย่างจบสิ้น!
1K
