บทที่ 22 ฉันขอร้อง คุณช่วยฉันที
อันจิ่วเยว่และลู่เจิ้งหลิงนำทีมพนักงานเสิร์ฟของโรงแรมและแขกผู้มาเยือนที่อยากรู้อยากเห็น มารวมตัวกันรอบ ๆ สมาชิกตระกูลเส้าที่ยืนอยู่รอบ ๆ เตียงของเส้าอวิ่นเฉิน ทุกคนจ้องมองเยี่ยชิงหวนที่นอนอยู่บนเตียงราวกับว่าพวกเขากำลังดูลิงในสวนสัตว์
“เธอทำได้ดีจริง ๆ” หลี่เหมยลี่กลั้นโทสะเอาไว้ “มีคนบอกฉันว่าเธอนัดพบชายอื่นเป็การส่วนตัว วันนี้ฉันจะไม่รักษาหน้าแล้ว ฉันต้องชำระล้างมลทินให้ตระกูลเส้า”
“อะไรนะ?” เยี่ยชิงหวนใจนหน้าซีดเผือด
“ใครกล้ามาใส่ร้ายป้ายสีประตูบ้านตระกูลเส้าของพวกเรา นี่มันเป็การิ่ประมาท”
“ฉันเห็นกับตาตัวเองว่าเธอกับผู้ชายคนนั้นเข้ามาที่นี่ด้วยกัน จะเป็เื่โกหกได้ยังไง ไม่อย่างนั้นทุกคนก็อยู่ในห้องจัดเลี้ยง เธอคนเดียวมาเปิดห้องที่นี่ทำไม?”
เพื่อนเ้าสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อันจิ่วเยว่ขมวดคิ้วพูดขึ้นมาด้วยท่าทางมั่นใจ
ผู้คนที่มุงดูต่างพากันฮือฮา
“เธอ...เธอไม่มียางอายเลยนะ ยังไม่รีบไสหัวไปซะที” หลี่เหมยลี่โกรธจนตัวสั่น อยากจะฆ่าลูกสะใภ้ที่ทำให้ตระกูลเส้าเสียหน้าตรงนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอด
เยี่ยชิงหวนกัดฟัน ตาแดงก่ำ
“คุณแม่ คุณฟังคนอื่นยุแหย่สองสามคำแล้วก็มาว่าฉันนอกใจ ฉันถามคุณแค่คำเดียว จับขโมยต้องมีของกลาง จับชู้ต้องมีคู่ ถ้าจะว่าฉันนอกใจ แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ? ฉันคงไม่นอกใจตัวเองหรอกมั้ง!”
เมื่อพูดจบ คนที่อันจิ่วเยว่พามาก็ค้นห้องจนทั่วพอดี ยืนอยู่ตามมุมห้องด้วยสีหน้าเก้อเขิน ส่ายหน้า
แขกต่างมีสีหน้าสงสัย มองหน้ากันไปมา
หลี่เหมยลี่ก็ชะงักไป ขมวดคิ้วมองไปที่อันจิ่วเยว่ด้วยสายตาค้นหาคำตอบ
“เกิดอะไรขึ้น?”
อันจิ่วเยว่ถูกจ้องมองจนเธอตื่นตระหนก โกรธอยู่ในใจ ขบฟันพูดว่า “เสี่ยวเซวี่ยเห็นกับตาเอง จะเป็เื่โกหกได้ยังไง ต้องซ่อนตัวอยู่แน่ ๆ หรือไม่ก็หนีไปก่อนที่พวกเราจะมาถึง”
“คุณลู่!” เยี่ยชิงหวนขัดจังหวะเธอทันที พูดตรง ๆ ว่า
“คุณไม่ควรทำร้ายฉันแบบนี้เพียงเพราะฉันทำให้คุณเสียหน้าในงานเลี้ยงเื่ภาพวาด ฉันบอกแล้วว่าฉันถึงเวียนหัวหลังจากดื่มไปแค่แก้วเดียว ทำไมเพื่อนเ้าสาวของคุณถึงมาพยุงฉันไปพักในห้องได้อย่างพอดิบพอดี ที่แท้คุณก็วางแผนแบบนี้นี่เอง!”
เธออธิบายเหตุผลที่เธออยู่ที่นี่ได้อย่างชัดเจนด้วยคำไม่กี่คำ มีเหตุมีผล หลี่เหมยลี่ก็ไม่ใช่คนโง่ เข้าใจได้ทันที แขกทั้งหมดก็เข้าใจเช่นกัน
“ภรรยาของคุณลู่ช่างใจแคบเสียจริง”
“ไม่ใช่แค่ใจแคบ นี่มันจะฆ่าคนชัด ๆ ใส่ร้ายว่าเป็ชู้ ถ้าเื่นี้เป็ความจริง ตระกูลเส้าจะเสียหน้าไปหมดเลย”
“ฉันว่าตระกูลลู่คงไม่อยากคบหากับตระกูลเส้าแล้วล่ะ ก่อนหน้านี้ก็เื่ภาพวาด ตามด้วยเื่นี้อีก...”
ใบหน้าของหลี่เหมยลี่กซีดเผือดท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทา มองไปที่ ลู่เจิ้งหลิง อย่างไม่สบอารมณ์ “คุณลู่ วันนี้คุณควรให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉัน”
“คุณแม่ นี่ต้องเป็ความเข้าใจผิดอย่างแน่นอน”
“เข้าใจผิด?” หลี่เหมยลี่เสียงดังขึ้น อยากให้คนทั้งตึกได้ยินชัดเจน
“ลูกสะใภ้คนโตของฉันเป็คนซื่อสัตย์ขยันขันแข็งมาโดยตลอด เื่นอกใจไม่มีทางเกิดขึ้นกับเธอแน่ ภรรยาของคุณพยายามใส่ร้ายป้ายสีลูกสะใภ้คนโตของฉัน นี่เป็การทำให้ตระกูลเส้าของพวกเราเสียหน้า พวกเราตระกูลเส้าไม่เคยปฏิบัติต่อพวกคุณอย่างเลวร้าย!”
บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงตำหนิของหลี่เหมยลี่ ผู้ชมที่ล้อมรอบก็ชี้นิ้วไปที่คู่สามีภรรยาอันจิ่วเยว่ด้วยความรังเกียจไม่พอใจ
ในเสียงอึกทึกครึกโครมนี้ เยี่ยชิงหวนไม่พูดอะไรสักคำ กัดฟันทนความไม่สบายตัว
เธอแค่ต้องชี้แนะนิดหน่อย อะไรสำคัญกว่ากัน? คนตระกูลเส้าก็ไม่ใช่คนโง่ ตอนนี้ไม่มีหลักฐานอะไรเลยที่จะพิสูจน์ว่าเธอนอกใจ ต่อให้หลี่เหมยลี่สงสัยอะไรในใจจริง ๆ ตอนนี้ก็ต้องปกป้องตระกูลเส้าอยู่ดี!
หมากตานี้ของอันจิ่วเยว่เดินผิดอย่างมหันต์
‘แต่ว่าคนพวกนี้ช่วยออกไปทะเลาะข้างนอกได้ไหม! ฉันใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว!’
ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม เส้าอวิ่นเฉินนั่งอยู่บนรถเข็นมองดูอย่างเ็า ราวกับว่าเื่นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขามากนัก คนที่เกือบจะถูกสวมเขาไม่ใช่ตัวเขาเอง
เขามองสีหน้าแดงก่ำของเยี่ยชิงหวน สังเกตเห็นบางอย่าง คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้
คุณปู่ของตระกูลลู่ได้ยินข่าวจึงรีบมาห้ามทัพ ทุกคนแยกย้ายกันไปหมด เหลือไว้แต่เส้าอวิ่นเฉิน
“ข้างนอกเสียงดังเกินไป” เขาพูดสั้น ๆ ไล่คนใช้ที่คอยรับปรนนิบัติออกไป และปิดประตูห้องอย่างรู้งาน
ห้องตกอยู่ในความเงียบในทันที
เยี่ยชิงหวนกำผ้าห่มแน่น ทั้งตัวเกร็งเครียด อดทนใต้ผ้าห่มมานานขนาดนี้ ตัวเธอเปียกโชกไปหมด ตอนนี้แทบพูดอะไรไม่ออกสักคำ แน่นอนว่าไม่มีทางรับมือกับเส้าอวิ่นเฉินได้
แต่เส้าอวิ่นเฉินกลับเหมือนจะจงใจรังแกเธอ ถามอย่างเชื่องช้า
“คนอยู่ไหน? ไปซ่อนที่ไหนแล้ว?”
เขาเห็นความผิดปกติั้แ่แรกแล้ว มีคนวางแผนทำร้ายเยี่ยชิงหวนไม่ผิดแน่ แต่ถ้าจะแสดงละครก็ต้องแสดงให้เต็มที่ ดังนั้นผู้ชายคนนี้ก็ต้องมีตัวตนอยู่จริง ๆ
หัวใจของเยี่ยชิงหวนเต้นแรง ถ้าเป็ปกติเธอมีคำพูดนับร้อยที่จะอธิบายได้ แต่ตอนนี้สมองของเธอเหมือนข้าวต้ม คิดหาวิธีไม่ออกเลย สักพักเธอจึงเค้นคำพูดออกมาจากไรฟันได้ประโยคหนึ่ง
“ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร”
“จริงเหรอ?” สายตาของเส้าอวิ่นเฉินจับจ้องไปที่ผ้าห่มที่เธอกำแน่น ค่อย ๆ เข็นรถเข็นเข้าใกล้
“คุณอย่าเข้ามานะ”
เยี่ยชิงหวนกัดฟันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หน้าอกเธอกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
เสียงเบา ๆ ของล้อที่หมุนดังชัดเจนเป็พิเศษในห้องนี้ ขอบของรถเข็นชนกับขอบเตียงแล้วหยุดลงโดยอัตโนมัติ มือข้างหนึ่งที่เรียวยาวกำชายผ้าปูที่นอนไว้
“ความกล้าของคุณ...”
ยังพูดไม่ทันจบประโยค ผ้าปูที่นอนก็ถูกยกขึ้น ลมอุ่นชื้นพัดขึ้นมา เส้าอวิ่นเฉิน ตาพร่ามัวไปชั่วขณะ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นทั่วทั้งห้อง เขาถูกแรงปะทะอันมหาศาลนี้ผลักล้มลง
ไหล่ของเขากระแทกพรมอย่างแรงจนเจ็บแปลบ แขนทั้งสองข้างชาหมด กว่าเขาจะได้สติ ตัวเองก็ล้มลงบนพื้นจนขยับไม่ได้แล้ว
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น กลับเห็นเยี่ยชิงหวนคร่อมอยู่บนเอวของเขา สายเดรสเลื่อนหลุด เผยให้เห็นไหล่เปลือยเกือบครึ่ง ดวงตาหวานเย้ายวน ใบหน้าแดงก่ำราวกับเมฆยามเช้า
“ร้อนจัง... ได้โปรด ช่วยฉันที...”
ก่อนที่เขาจะทันได้เปล่งเสียง ริมฝีปากก็ถูกความหวานปิดไว้
ม่านตาของเส้าอวิ่นเฉินหดเกร็งอย่างกะทันหัน เขาไม่มีแรงแม้แต่จะผลักเยี่ยชิงหวนออก ปล่อยให้เธอนอนทับอยู่บนตัวเขา ทั้งกัดทั้งขบราวกับคนบ้า ถอดเสื้อโค้ทของเขาออกจนหมด ลูบไล้ไปทั่ว
“อืม...” ตาเขาเบิกกว้าง แทบไม่อยากเชื่อ
เยี่ยชิงหวน แทบจะฉีกเสื้อเชิ้ตของเขาออก มือร้อนผ่าวทั้งสองข้างลูบไล้ไปตามหน้าอกของเขา แก้มร้อนฉ่าแนบกับร่างกายของเขา บรรเทาความร้อนแรงบนตัวเธอเอง
“กริ๊ก!” เสียงหนึ่งดัง หัวเข็มขัดโลหะส่งเสียงกังวาลในอากาศ เข็มขัดหนัง Hermès ถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเส้าอวิ่นเฉินดำคล้ำจนพูดไม่ออก เขาคำรามเสียงต่ำ
“เยี่ยชิงหวน เยี่ยชิงหวน! หยุดเดี๋ยวนี้!”
“แค่ครั้งเดียว ฉันขอร้อง คุณช่วยฉันที”
2K
