เฮือก!
ลมหายใจเฮือกใหญ่ส่งเข้าไปในปอดกระตุ้นการทำงานภายในร่างให้กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง ไม่นานชายร่างเล็กสูง 165 เิเได้สะดุ้งตื่นขึ้นมากระทันหัน ในขณะนั้นเขาพบว่าตามแขนขามีาแคล้ายกับรอยฟัน มันกลับไม่ได้เกิดมาจากดาบแต่เป็รอยที่เหมือนคมเขี้ยวของสัตว์ประหลาดมากกว่า
“ เป็ไปได้ยังไงกัน ฉันควรจะจบชีวิตลงไปแล้วหนิ ”
ความรู้สึกงุนงงเผยบนใบหน้าขาวซีดจากการขาดเื นับว่าโชคดีที่เืจากาแหยุดไหลแล้ว เขาจึงไม่ต้องกลัวว่าตนจะตาย เพียงแต่ว่าเขากลับไม่เข้าใจ เหตุใดตนเองถึงยังมีชีวิตอยู่ ชายชราจึงพยายามลูบคลำใบหน้าตนเอง รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้ากลับหายไปทั้งหมด มันถูกแทนที่ด้วยิัเต่งตึงของเด็ก เขาจึงหลับตาััห้วงจิตแต่กลับพบว่าตนเองไม่มีแก่นพลังเวท ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาจึงพอรู้ได้ว่าตนเองอยู่ในร่างของคนอื่น ไม่ใช่ร่างชายชราที่เป็จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ แขนขาในตอนนี้ยืนยันได้ว่ามันไม่ใช่ของเขาเพราะไม่ควรจะมีผิวเต่งตึงเช่นนี้
“ ฉันไม่ได้ใช้เวทิญญา ทำไมถึงมีการย้ายร่างหรือว่าจะมีคนลงมือใช้เวทต้องห้ามกับเศษเสี้ยวิญญาของฉันกัน ”
ความรู้สึกโกรธเผยบนใบหน้าของชายใบหน้าขาวซีด เขาโกรธให้กับคนที่ยุ่งเกี่ยวกับดวงิญญาของตนที่ควรจะไหลเข้าสู่กระแสพลังเวทกลับคืนสู่ธรรมชาติ แต่ก่อนอื่นเขาต้องสำรวจก่อนว่าสถานที่ที่ตนอาศัยอยู่เป็ที่ใดจึงกวาดตามองออกไปรอบๆแล้วแสดงใบหน้ากังวลใจออกมาเมื่อทุกอย่างไม่คุ้นตาเขาเลยแม้แต่น้อย
รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยศพสวมใส่เสื้อผ้าที่ต่างกันกับเหล่านักเวทและทหาร เขาจึงจับเสื้อของตนพบว่าเนื้อผ้าดูลื่นและนิ่มกว่าที่เคยสวมใส่ ต่อให้เขาจะเป็นักเวทหลวงเสื้อผ้าถูกทำมาจากใยชั้นดีกลับไม่มีเสื้อผ้าชุดใดของตนให้ความรู้สึกพิเศษเช่นนี้ ต่อให้จะเป็ชุดรัดรูปกลับไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด
นอกจากเสื้อผ้าจะดูแปลกตาไปแล้ว ใกล้ตัวของศพรอบๆมีอาวุธดูแปลกตาหล่นอยู่มากมาย ต่อให้รูปร่างพื้นฐานจะเป็ดาบและหอกและอื่นๆที่เคยใช้ ลวดลายของมันกลับดูต่างออกไปราวกลับว่ามันไม่ได้เกิดมาจากช่างฝีมือ บางชิ้นละเอียดเกินไปยากจะสร้างขึ้นมาได้ด้วยฝีมืุ์
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสงสัยมากที่สุดคือศพสัตว์ประหลาดหลายสิบร่างนอนตายอยู่รอบๆ รูปร่างของพวกมันไม่คุ้นตาเขาเลยสักนิด สภาพร่างกายของมันถูกของมีคมฟันผ่าเข้าไปจนทำให้เกิดาแตามตัว บริเวณศีรษะที่เป็จุดอ่อนถูกบางอย่างะเิเสียหาย
ขณะที่เขาสงสัยว่าตนอยู่ที่ไหน ความรู้สึกเ็ปก็วิ่งกระจายไปทั่วศีรษะราวกับว่ามันกำลังจะะเิออก ชายร่างผอมจึงยกมือจับไปยังศีรษะของตนเองที่ตอนนี้มีความทรงจำมากมายไหลทะลักเข้ามา
ความทรงจำั้แ่เกิดจนถึงปัจจุบันของร่างที่เข้ายึดครองพรั่งพรูออกมาราวกับูเาไฟะเิ ชายที่เข้ายึดร่างจึงพยายามแยกความทรงจำตนเองและร่างที่เข้ายึดออกจากกัน เพียงแต่ว่าความทรงจำกลับถูกผสมรวมเข้าไว้ด้วยกันจนราวกับว่าเขาตายแล้วไปใช้ชีวิตที่โลกเวทมนตร์แล้วกลับเข้าสู่ร่างปัจจุบันอีกครั้งหนึ่ง
“ ไม่ใช่โลกเดิมจริงๆสินะ ”
ชื่อของร่างที่เข้ายึดครองผุดขึ้นมาในหัว จากตัวตนจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่เขากลับมีอีกตัวตนชื่อ แอ็กเซล ความทรงจำที่ปะทุออกมาเมื่อครู่นี้เขาไม่รู้สึกต่อต้านเลยสักนิด ในความคิดราวกับว่าเขาคือแอ็กเซลที่ใช้ชีวิตภายในโลกนี้ั้แ่เกิดจนถึงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ถูกฆ่าตาย
ขณะที่กำลังเรียบเรียงข้อมูลใหม่ พื้นดินรอบๆก็เริ่มสั่นไหว ทันใดนั้นสิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวก็ได้ปรากฎตัว ลักษณะท่าทางของมันไม่ต่างจากตัวที่นอนตายอยู่รอบๆ ชายผู้ที่นั่งนิ่งกลับไม่ได้หวาดกลัว เขาคุ้นชินกับการเผชิญหน้าบ่อยครั้งจึงหันมองรอบๆให้ละเอียดเพื่อหาทางหนี
สัตว์ประหลาดทั้ง 10 ที่ปรากฎตัวออกมายังไม่มีตัวใดหันมองมายังจุดที่เขานอนนิ่ง ชายผิวขาวซีดจึงพยายามใช้มือทั้งสองข้างลากร่างตนเองที่าเ็เข้าไปพิงข้างศพชายคนหนึ่งที่ถูกฆ่าตาย
จากความทรงจำที่ได้รับมา สิ่งที่เข้าปิดล้อมเขาในตอนนี้ถูกเรียกว่ามอนสเตอร์ พวกมันคือสัตว์ประหลาดภายในซากอารยธรรมระดับ 1 ดาวจากการะเิของดาวโครนอส
ร่างของมนุษย์รอบตัวของเขาที่ตกตายถูกเรียกว่าแชมเปี้ยน พวกเขาเป็ผู้ได้รับเลือกอาชีพแห่งจักรวาลมีอาชีพหลากหลาย พลังที่ใช้ไม่เกี่ยวข้องกับมานาหรือพลังเวท ภายในร่างของแชมเปี้ยนมีสิ่งที่เรียกว่าคอร์ไดฟ์ มันคือแก่นพลังงานที่ใช้รวบรวมพลังจักรวาลเอาไว้ในร่าง โดยพลังนั้นมีชื่อเรียกว่าคอสมิก ไม่ใช่แค่มนุษย์ที่ใช้พลังงานคอสมิกได้ มอนสเตอร์คือหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่ใช้พลังคอสมิกได้เช่นกัน
การที่เขาตกอยู่ท่ามกลางมอนสเตอร์ มีสาเหตุมาจากเมื่อ 2 วันก่อนได้ตกลงทำงานร่วมกับกลุ่มวอยด์แฮร์ เพื่อที่ตนเองจะได้เข้าสู่โบราณสถานระดับ 1 ดาว เป้าหมายในชีวิตของเขาคือการสำรวจมอนสเตอร์ให้ได้มากที่สุดก่อนที่อายุขัยอันสั้นของตนเองจะหมดลง ตำแหน่งที่เขาได้รับจึงเป็นักแล่เนื้อของกลุ่ม แต่สุดท้ายภารกิจของกลุ่มวอย์แฮร์กลับจบลงก่อนเวลาเพราะพวกเขาถูกกลุ่มนิกซ์แรบบิทจัดการก่อนจะไปถึงที่หมาย
แกล็กแกล็กแกล็กแกล็ก!
ฟันคู่หน้ามีขนาดใหญ่ไม่ต่างจากจอบกระทบกันสร้างเสียงดังสะพรึงออกมาจากนิกซ์แรบบิททั้ง 10 ตัว นิกซ์แรบบิทที่เห็นบางอย่างเคลื่อนตัวบนพื้นดินจึงพยายามเข้าปิดล้อม
ภายใต้ฟันคู่หน้าที่กระทบจนทำให้เกิดเสียงส่งออกไปรอบๆ นิกซ์แรบบิทก็เริ่มปลดปล่อยแสงระยิบระยับคล้ายกับสีของรุ้งที่ถูกผสมเข้าด้วยกัน พลังงานที่เอ่อล้นออกมาคือพลังคอสมิก
แอ็กเซลไม่เสียเวลาตรวจสอบร่างกายตนเอง ความทรงจำบอกให้รู้ว่าเขาเป็ผู้ที่ไม่มีคอร์ไดฟ์ อาชีพที่เขาได้รับจึงไร้ประโยชน์ไม่สามารถใช้ในการต่อสู้ได้
ถึงอย่างนั้นร่างกายของเขากลับดีกว่าคนปกติทั่วไปเป็อย่างมาก เขาจึงชักมีดสั้นที่เหลืออยู่หนึ่งเล่มออกมาถือเอาไว้ในมือแล้วมองดูมอนสเตอร์ระดับ 1 ดาวรอบๆ นับว่าโชคดีที่นิกซ์แรบบิทกลุ่มก่อนหน้าที่มีระดับ 3 เดินทางจากไปแล้ว ต่อให้จะเป็เขาก็ตามโอกาสที่จะสังหารพวกมันไม่มีเลย แต่สำหรับระดับ 1 รอบๆในตอนนี้ยังมีโอกาสอยู่
“ ขอให้ใช้ได้ทีเถอะ ”
กระแสจิตส่งออกมาจากร่าง มันไม่มีความสามารถในการโจมตี เหล่าจอมเวทใช้จิตรูปแบบนี้ในการชักนำพลังเข้าและออกจากร่างกายของตนเอง
ถึงแม้ร่างนี้จะไม่สามารถใช้จิตได้ เขาที่เป็จอมเวทกลับมีจิตแข็งแกร่งจึงไม่ยากที่จะใช้ผ่านร่างนี้ เมื่อจิตไหลออกมาจากร่างััเข้ากับพลังงานภายในอากาศ แอ็กเซลก็เริ่มวิเคราะห์มันเพื่อนำมาใช้งานในทันที เขา้าเปลี่ยนมันให้กลายเป็พลังเวทผ่านวงเวทแปลงพลังงาน
เมื่อแอ็กเซลัักับสิ่งปนเปื้อนภายในอากาศ ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความวิตกก็เริ่มคลายความกังวล พลังคอสมิกรอบๆเป็มิตรต่อผู้คนแม้แต่ตัวของเขาที่ไม่มีแหล่งกักเก็บที่ถูกเรียกว่าคอร์ไดฟ์
ตู้ม!
หนึ่งในมอนสเตอร์กระโจนเข้ามาด้วยความเร็วเต็มกำลัง ขาหลังขนาดใหญ่ของมันถีบลงไปบนพื้นส่งร่างสูง 3 เมตรให้พุ่งมาด้านหน้า พลังงานคอสมิกที่เอ่อล้นออกมาทำให้เส้นทางที่มันพุ่งผ่านเกิดรุ้งหลากสี แอ็กเซลยังคงมีสมาธิ เขาไม่ได้แตกตื่นหรือหวาดกลัวแต่อย่างใด มือซ้ายที่ยังว่างขยับนิ้วกลางอากาศพยายามัักับพลังคอสมิกให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคย
ทันใดนั้นการวิเคราะห์พลังงานรูปแบบใหม่ด้วยจิตก็เสร็จสิ้น มือซ้ายที่อยู่ข้างลำตัวคอยขยับขยุกขยิกก็ได้กางออกส่งผลให้ใต้ฝ่ามือปรากฎวงเวทแปลงพลังงานจากการใช้จิตดึงพลังคอสมิกรอบๆเข้ามาเขียนวงเวทชั่วคราว
“ ไฟ! ”
วงเวทสีแดงปรากฎออกมาซ้อนทับวงเวทแรกที่มีความซับซ้อนมากกว่า ทันทีที่แบมือไปด้านหน้า ศรเพลิงขนาดเท่าต้นขาพุ่งเป็เส้นตรงทะลวงเข้ากลางศีรษะนิกซ์แรบบิทจนตาย
ร่างกายที่พุ่งเป็เส้นตรงมาด้วยความไวถูกศรเพลิงทะลวงแล้วเผาไหม้จนกลายเป็สีดำ
มอนสเตอร์อีก 9 ตัวเมื่อเห็นว่าเพื่อนของมันจบชีวิตจากการโจมตีของอีกฝ่ายจึงพุ่งเข้าไปพร้อมๆกัน แอ็กเซลจึงทิ้งมีดในมือซ้ายแล้วใช้มือทั้งสองข้างวาดวงเวทบนอากาศช่วยกันเกิดเป็วงเวทสีฟ้ารัศมี 30 เิเ เมื่อปล่อยให้วงเวทลอยอยู่บนอากาศด้วยตนเอง อุณหภูมิรอบตัวจึงลดต่ำลงอย่างรวดเร็วจนรอบตัวปรากฎหมอกสีขาวขึ้นมากระทันหัน ไม่นานก็เริ่มมีน้ำแข็งเกาะกุมพื้นราวกับว่าเป็่อากาศหนาว
มอนสเตอร์ไม่คิดหยุดต่อให้จะััได้ถึงความหนาวเย็นจากอีกฝ่าย มันยังคงพุ่งเข้าหาเหยื่อเช่นเดิมหวังจะฆ่าให้ตายแล้วนำร่างมาเป็พลังงาน
บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลในตอนแรกเริ่มคลายตัวเผยให้เห็นความรู้สึกยินดีกับการพุ่งเข้ามาโจมตีของมอนสเตอร์ เมื่อระยะห่างของเขาและมอนสเตอร์ทั้ง 9 ตัวลดเหลือเพียง 2 เมตร แอ็กเซลจึงประกบมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันส่งผลให้วงเวทด้านหน้าของเขาเปิดการทำงาน
พริบตานั้นพื้นดินที่เริ่มกลายเป็น้ำแข็งก็ได้ปรากฎหอกสีฟ้าพุ่งทะลวงขึ้นมาจากพื้นแทงร่างมอนสเตอร์ทั้ง 9 ร่างที่พยายามดิ้นให้หลุดค่อยๆถูกแช่แข็งก่อนจะตายในเวลาใกล้เคียงกัน
ความกังวลสลายหายไปเหลือไว้เพียงแค่ความโล่งอก สิ่งที่เขาใช้ออกมาเมื่อครู่คือเวทพื้นฐานที่ขับเคลื่อนโดยวงเวทแปลงพลังงานที่ใช้ผ่านมือซ้ายเป็ลำดับแรก โดยวงเวทแปลงพลังมีหน้าที่เปลี่ยนพลังงานใดก็ตามให้กลายเป็พลังเวท พลังงานคอสมิกภายในอากาศรอบๆตัวจึงถูกวงเวทแปลงพลังงานเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็พลังเวททำให้เขาสามารถใช้เวทพื้นฐานได้
ถึงอย่างนั้นความเข้มข้นของพลังคอสมิกภายในอากาศกลับไม่ได้มากมาย เขาสามารถปลดปล่อยพลังเวทออกมาได้เทียบเท่าแชมเปี้ยน 1 ดาวเพียงเท่านั้น มันกลับมากพอจะฆ่านิกซ์แรบบิทรอบๆ นับว่าโชคดีที่กลุ่มใหญ่ของมอนสเตอร์เดินทางจากไปแล้วหลังจากมันฆ่าทุกคนภายในกลุ่มวอยแฮร์ไปจนหมด
แอ็กเซลที่พบว่าตนเองปลอดภัยแล้ว เขาจึงค้นศพที่นอนพิงเพื่อหายารักษา ร่างกายของเขานับว่าาเ็หนักไม่น้อยหากไม่ห้ามเืเอาไว้เขาจะตายจากการเสียเืเป็จำนวนมาก ในขณะที่สองมือกำลังควานหายา เขากลับรู้สึกแปลกบริเวณกลางหน้าอกจึงใช้มือปลดกระดุมเสื้อเพื่อดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เมื่อเสื้อถูกแหวกออกเขาพบว่ากลางหน้าอกตนเองมีวงกลมสีดำขนาดเท่ากำปั้นแปะติดเอาไว้ สีดำของมันมืดมนราวกับหลุมไร้ก้นบึ้ง ยิ่งมองยิ่งทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวต่อความมืดของมัน.
5K
