หลังจากไอ้พี่ปืนมาส่งผมที่หอ ผมก็โทรหาพี่ธันพี่ชายผมจริงๆแล้วผมก็ไม่ได้คุยกันบ่อยนะ สัปดาห์ละครั้งเห็นจะได้ ไม่รู้ดิธรรมดาก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่สนิทกันนะ ผมไม่ค่อยมีความลับกับพี่มันซักเท่าไรแต่มันน่าจะรู้เื่ของผมทุกเื่แหละ
หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต เอ่อพ่อแม่ผมประสบอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิตทั้งคู่ ตอนที่ผมอยู่ ม.5 ตอนนั้นพี่ธันมันอายุ 27 ปีพี่มันเลยลาออกจากบริษัทที่พี่มันทำงานอยู่ แล้วกลับมาดูแลคนงานในสวนบ้านผมปลูกยางพารา มีซัก 100 ไร่ได้ แล้วก็มีสวนทุเรียน สวนมังคุดแล้วก็ผลไม้อื่นๆอีก30 ไร่ มีคนงาน 10 คน
บ้านผมเป็บ้านแบบแนวบ้านสวน 2 ชั้นมีระเบียงยื่นไปในสระน้ำ มีพื้นที่รอบๆบ้านหลายไร่อยู่พี่มันชอบปลูกผักไว้กินเองแล้วก็เอาไว้แจกคนงาน พี่มันสร้างห้องแถวให้คนงานอยู่ เกือบ10 ห้อง แบ่งเป็ 2 โซนคือสวนยาง กับสวนทุเรียน
พี่ธันมันเรียนจบเกษตรเหมือนมันรู้นะว่าต้องกลับมาดูแลงานที่สวน มันเป็คนแข็งแรงตัวใหญ่น่าจะเท่าๆพี่แทนแทนได้ รูปร่างมันเหมือนพ่อ ส่วนผมได้แม่มาเต็มๆ ยังดีที่สูง 170 เซ็น เพราะแม่ผมสูงไม่ถึง 160 เซ็นเลย ว่าแล้วก็ยังไม่ได้กลับบ้านเลย หลังจากแข่งบอลแมทที่ 2 คงต้องกลับบ้างแล้วแหละ เดี๋ยวไอ้รถถัง แมวที่บ้านจะจำหน้าผมไม่ได้ บ้านผมก็มีหมานะหลายตัวด้วยไอ้พี่ธันมันเลี้ยงไว้เฝ้าสวน
“โหล พี่ธัน”
[เออ มึงเป็ไงบ้านช่องไม่ไม่กลับเลยห่า ไอ้รถถังมันจะงัดห้องเข้ามานอนกับกูอยู่แล้ว]
“พี่มึงก็ให้มันนอนด้วยสิมันเหงา ตอนกูอยู่กูยังให้มันนอนด้วยเลย”
[ไม่เอาหรอกขนติดผ้านวมกูตายห่าเลย แล้วมึงจะกลับวันไหน]
“เสาร์นี้กูมีแข่งบอลน่าจะเสาร์หน้าแหละ”
[เออแมวมึงมันจะจำหน้ามึงไม่ได้อยู่แล้ว]
“พี่จะเอาอะไรมั้ยจะได้แวะซื้อไป”
[เออแวะซื้อเก้าอี้พับ แบบที่กูชอบนั่งมาให้หน่อย ตัวเดิมมันหัก เดี๋ยวกูโอนตังไป]
“เอาตังกูนี่แหละไม่ต้องโอนมาหรอก”
[ตังมึง มึงก็เก็บไว้ใช้อย่าเื่มาก เดี๋ยวกูโอนไป]
“เออๆ แค่นี้”
[อย่าห่วงแต่เล่นเกมนะมึงอะ]
ผมกดตัดสาย ห่า มันเริ่มจะเทศกูอีกแล้ว บ่นกูจริงจังเลยทำไม่ไม่หาเมียซักทีวะ เผื่อมันจะลืมๆบ่นกูมั่ง อ่อ เดี๋ยวตอนกลับบ้าน ต้องเอาไอ้ปืนใหญ่ไปแนะนำให้ไอ้รถถังรู้จักซะหน่อย
“ไอ้เต้มึงกลับบ้านมั้ยเสาร์หน้าอะ”
หลังจากที่ผมยืนคุยกับพี่ธันที่ระเบียงเสร็จก็เข้าห้องมาถามไอ้เต้มันกลับมาจากส่งไอ้ดีนแล้วมันก็นอนไถมือถือมันอยู่บนเตียง
“กลับ แต่กูว่าจะกลับวันศุกร์เย็น ต้องขอพี่แทนหยุดซ้อมบอลซักวัน”
“เออกูกลับด้วย พี่กูบ่นฉิบหายที่กูไม่กลับบ้าน”
“แล้วเย็นวันศุกร์มึงไม่ซ้อมบอลเหรอ”
“ไม่อะเดี๋ยวกูบอกพี่แทนเอง”
“เออพวกพี่ๆแม่งโหดฉิบหาย แต่ถ้ามึงขอ อาจจะง่าย”
ง่ายเชี่ยไร แต่ละคนจะกินหัวกูอยู่แล้ว
วันจันทร์พวกเราเด็กวิดวะก็เข้าเรียนตามปกติ ่นี้ผมไม่ค่อยตื่นสายแล้วนะเพราะตั้งนาฬิกาปลุกด้วย เอาจริงๆกูตื่นเองไม่ได้
“ไอ้มีน ศุกร์หน้ามึงจะกลับบ้านเหรอวะ”
ไอ้ดีนขี้เสือก ถามทันทีหลังจากจบคลาสแล้วอาจารย์ออกจากห้องไป
“เออทำไมมึงจะไปด้วยรึงไง”
“กูไปได้เหรอกูอยากไป ได้ยินว่าบ้านมึงมีสวนทุเรียน”
“มึงไปรู้มาจากไหน”
กูว่ากูยังไม่ได้เล่าให้ใครฟังเลยนะ
“ไอ้เต้บอก”
อ่อ ไอ้ตัวการ ขายเื่ที่บ้านกูอีกแล้ว
“ถ้ามึงอยากไปกูก็ไม่ติดอะไรแต่บ้านกูอยู่ห่างจากตัวเมือง 30โลอยู่หน้าเขา มึงอยากไปปะล่ะ”
“จริงเหรอแล้วมีคลื่นมือถือมั้ยอ่ะ”
‘ผัวะ’
“ไอ้มีน มึงตบหัวกูไมอ่ะเจ็บสัด”
“นี่มันสมัยไหนแล้วมึงยังโง่อยู่อีก”
ไอ้เต้มันหัวเราะใหญ่ ห่า จะเล่าเื่บ้านกูก็เล่าไม่หมด
“เออบ้านไอ้มีนมันอยู่หน้าเขาจริงๆ แถวบ้านมันมีกระต่ายป่ากับลิงด้วย กูเคยเจอ”
“จริงดิ ห่ากูอยากไป กูชอบกินทุเรียน ขอกูไปด้วย”
ไอ้ดีนมันเป็คนจังหวัดน่าน ได้ยินว่าบ้านมันอยู่ในเมืองมันคงตื่นเต้นที่จะได้ไปบ้านเที่ยวบ้านนอกแล้วมันก็ชอบกินอะไรหวานๆมึงนี่สายเขียวเปล่าวะ
“เออๆ”
ผมตัดรำคาญ มันอยากไปก็ให้มันไป
และแล้ววันเสาร์ก็มาถึงบอลแมทที่ 2 เาาววิศวะ แข่งกับทีมครุศาสตร์ที่เอาชนะวิทยามา 3-0 วันนี้พี่แทนมันวางแผนการเล่นแบบ 4-4-2 กะให้กองกลางไปช่วยกองหน้าทำประตูเพราะครุ น่าจะบุกขึ้นหน้ามาบ่อยๆแน่ พี่แทนแกดึงพี่ปี2 ขึ้นมาช่วยที่กองหน้าอีกคน
“วันนี้กูว่าครุน่าจะบุกหนักอยู่เพราะเรามันแชมป์เก่า ไอ้ตูนมึงไปช่วยไอ้ปืน ไอ้เต้กับไอ้น้องมีนวันนี้ต้องมึงเต็มที่นะ”
พี่ตูนคือพี่ปี 2 ที่ถูกส่งไปเล่นกองหน้า
“ได้พี่พวกมึงคอยรับลูกที่กูส่งให้แล้วกัน”
พี่แกหันมาบอกผมกับไอ้เต้
“ได้พี่”
“ไอ้เตี้ยถ้ามึงไม่ไหว บอกกู กูว่าคราวก่อนมึงดูเหนื่อยๆ”
“กูไม่เป็อะไรหรอกน่ากูถึกจะตาย”
ไอ้พี่มันมันเดินมาข้างๆตอนนี่ทีมวิศวะกำลังเดินลงสนาม
“อ๊ายย พี่ปืนเบอร์ 0 ½ หล่อจังเลยค่า”
“หันมาหน่อยค่ะพี่ปืนสุดหล่อ”
“น้องเต้เบอร์ 20 น่ารักที่สุด ขอหอมแก้มหน่อยค่า”
“พี่แทน เบอร์ 1 อย่าทำหน้าโหดค่า เดี๋ยวไม่หล่อยิ่งกว่าเดิมนะค้า”
เสียงประจำ ที่เก่า เวลาเดิม แก๊งค์อีพี่เจสซี่ แต่พี่มึงกล้าแซวพี่แทนเนอะสงสัยยังไม่เคยตาย
“อ่อ ครับเอาไมค์เลยมั้ยครับ สาวๆปี 2 เป็พิธีกรแทนผมเลยมั้ย รู้จักนักบอลกันทุกคนแล้วนี่ครับ”
สังสัยพี่พิธีกรแกจะงอนเพราะทีมพี่เจสซี่เล่นประกาศชื่อนักบอลพร้อมเบอร์เสื้อกันซะขนาดนั้น
เกมในสนามเริ่มขึ้น พี่ตูนดูเหมือนจะเล่นเข้าขาดีกับไอ้พี่ปืน แต่พี่มันก็แจกจ่ายบอลให้ผมกับเต้ตลอด ทีมครุต่างจากศิลปกรรมอยู่หน่อย ทีมนี้ดูตัวโตๆกันหลายคนรับส่งบอลก็ดูเหมือนจะแม่นกว่าศิลปกรรม เล่นเอาผมนี่หืดขึ้นคอั้แ่ 20 นาทีแรก ไอ้พี่ปืนมันส่งบอลมาให้ผมเลยลองยิง ฮ่วย ข้ามคานไปเขมรเลย เล่นไปได้ซักพักไอ้เต้มันก็ซัดประตูแรกให้วิศวะได้นำ มันดีใจจนแทบจะตีลังกา 3 ตลบ หลังจากนั้น ผมก็ส่งบอลให้ไอ้พี่ปืนยิงลูกที่ 2 ได้ พี่แกดูเหมือนชิลล์อ่ะที่เตะบอลเข้า หรือมันเป็เื่ธรรมดาของพี่มึงชินแล้วไรงี้ ห่า โคตรคูล ผมมัวแต่ยืนงงๆ จู่ๆก็ล้มลงโครมที่พื้นสนามเลย ฮ่วยใครชนกูอีกแล้ววะ
“เฮ้ยไอ้มีน…”
“ไอ้เตี้ยเป็ไงมึง”
เจ็บแขนว่ะ
“โอย”
กรรมการเป่าฟาล์ว ไอ้พี่ปืนพยุงผมเข้าข้างสนามพี่มันทำท่าจะไม่กลับเข้าไปเล่นจนพี่แทนต้องมาตาม
ไอ้ดีนลงสนามแทนผมไปแล้วทีมหน่วยพยาบาลเข้ามาดูแขนผม
“แขนน้องไม่เป็อะไรมากเดี๋ยวพี่ก็ปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ก่อน แต่นิ้วโป้งนี่อาการหนัก ต้องพาไปโรงพยาบาลแล้วแหละแต่ต้องประคบน้ำแข็งก่อน”
“เหรอพี่เดี๋ยวกูไปเป็เพื่อน”
พี่รหัสกูนั่งดูอยู่ข้างๆ สมกับเป็ ผู้ดูแลนักกีฬาจริงๆ
“มึงเดินไหวมั้ยกูช่วยพยุง”
กูเจ็บที่มือ ไม่ใช่ขา แล้วกูก็ยังไม่ได้เป็ง่อย แต่อาจจะพิการ
พี่รหัสกูช่วยพี่ทีมพยาบาลพยุงผมขึ้นรถพยาบาล ผมเดินไหวนะ ขาไม่ได้เจ็บเลยตอนล้มผมเอาไหล่ซ้ายลง แขนเลยกระแทกพื้น นิ้วกูเป็อะไรวะ ต้องตัดเลยมั้ยกูไม่อยากพิการอ่ะ
“นิ้วผมเป็อะไรอะพี่ต้องตัดทิ้งมั้ย”
ห่ากลัวฉิบหาย ลืมเจ็บเลย มันชาๆนะตอนนี้
“เฮ้ยไม่ขนาดนั้นน้องตลกนะเราอะ น่าจะแค่ซ้นๆหรือกระดูกร้าวนิดหน่อยเอง”
พี่ทีมพยาบาลแกว่า อ้าวกูนึกว่าต้องตัดทิ้งซะอีก
“มึงเจ็บมากมั้ยให้กูถือน้ำแข็งให้มั้ย”
พี่รหัสกูใจดีจริงๆ หลังจากนั้นผมไปถึงโรงพยาบาล เ้าหน้าที่บอกว่าน่าจะกระดูกร้าวต้องเอกซเรย์ดู พี่ออมก็นั่งรอที่หน้าห้องเอกซเรย์ ผลปรากฏว่านิ้วผมกระดูกหักปีนี้กูว่ากูดวงซวยจริงๆแหละ แล้วหมอก็เข้าเฝือกดามนิ้วให้ผม เจ็บฉิบหายเกิดมาไม่เคยกระดูกหักเลย หมอให้พัก 3 สัปดาห์ไม่ใช่ให้หยุดเรียนนะ ให้หยุดใช้แรงมือซ้ายอะ แม่งนึกว่าให้หยุดเรียนแอบดีใจเก้อบอลคงแข่งเสร็จแล้ว ไม่รู้ผลเป็ไง ไม่มีกูเล่นอาจจะแพ้ก็ได้นะเพราะขาดคนเก่งอย่างกูไป
ออกมาจากห้องหมอก็เห็นนักบอลเกือบทั้งทีมยืนอยู่หน้าห้อง หน้าตาพวกมึงน่ากลัวอะเด็กๆงี้แอบหลังผู้ปกครองกันเป็แถว พวกมึงจะมาปล้นโรงพยาบาลกันเหรอ
“เป็ไงไอ้น้องมีนได้ยินว่ามึงเจ็บนิ้ว”
ลุงรหัสหน้าโหดกูยิงคำถามเป็คนแรก
“ไอ้มีนนิ้วมึงอะ ต้องตัดทิ้งมั้ยอะ กูไม่อยากมีเพื่อนนิ้วพิการนะ”
สัด ห่วงกูมั่งมั้ยไอ้เต้ มึงเพื่อนกูปะเนี่ย
“ไอมีนขอกูดูหน่อยเจ็บมั้ยมึง”
พี่รหัสผมที่นั่งเฝ้าหน้าห้องมาั้แ่ต้นถาม นี่ก็จะตอบคำถามใครก่อนดี
“ไอ้มีนเงียบทำไม สมองมึงกระทบกระเทือนเหรอ”
‘ผัวะ’
เสียงกูโบกหัวไอ้ดีนครับ ห่า พูดแต่ละอย่าง
“มึงเป็ไงมั่งเจ็บมากรึเปล่า”
อุ๊ย เสียงไอ้พี่ปืน ทำไมเสียงพี่มันฟังดูนุ่มจังแถมยังทำหน้าเหมือนหมาหงอยเลย บอลแพ้เหรอ
“เจ็บ หมอบอกว่ากระดูกหักต้องเข้าเฝือกไว้ 3 สัปดาห์ แล้วผลบอลเป็ไง”
คำตอบของกูน่าจะตอบคำถามทุกคนได้นะ
“3-0 เราชนะขาดลอย”
ไอ้เต้มันบอก ผมพยักหน้าหงึกๆ
“งั้นเรียบร้อยยังกระเป๋าเสื้อผ้ามึงกูเก็บมาให้แล้วอยู่ในรถไอ้ปืน เดี๋ยวกูไปเอามาใส่รถไอ้เต้ให้”
พี่แทนแกช่วยหยิบกระเป๋าผมมาด้วย ก็ดี ได้ไม่ต้องเข้ามออีก
“ขอบคุณพี่ไปไอ้เต้กลับ กูหิวข้าวว่ะ”
พอซาเจ็บ ท้องก็หิวพอดี ต้องแวะกินข้าวหน้าหอก่อน
“ไม่ต้องไอ้แทนเดี๋ยวกูไปส่งมันเอง”
ไอ้พี่ปืน พี่มึงจะไปทำไม ยังไงกูก็กลับกับไอ้เต้อยู่แล้วมั้ย
“ได้พี่เดี๋ยวผมจะได้ไปส่งไอ้ดีนเลย”
ไอ้ดีนมันทำหน้างงๆ หอไอ้ดีมันถึงก่อนอยู่แล้วเปล่าวะ
ผมทำท่าจะค้าน แต่ไอ้เต้มันก็พูดขึ้นก่อน
“เดี๋ยวกูแวะเอาซีดีที่หอไอ้ดีนด้วยจะได้ไม่เสียเวลามึงพักไง”
อ่อ มันมีเหตุผลที่ฟังขึ้นอยู่
“ไป ไอ้เตี้ยหิวไม่ใช่เหรอมึง”
ไอ้พี่ปืนมันเดินนำหน้าไป
พอถึงที่รถพี่มันเปิดประตูรถให้กูขึ้นด้วยนี่มึงตัวจริงมั้ยเนี่ยหรือใครปลอมตัวมา
“มึงอยากกินอะไร”
พอยู่ในรถพี่มันก็หันมาถาม
“เดี๋ยวกูแวะซื้อข้าวกล่องหน้าหอก็ได้”
ตอนนี้กูหิว กินอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ
“เดี๋ยวกูพาไปร้านที่เรากินคราวก่อนก็ได้เอามั้ย”
จริงดิ กูชอบนะ ร้านนั้นปลากระพงทอดน้ำปลาอย่างเด็ดเลย
“…”
อืม มันไกลเหมือนกันนะ นั่งรถจากนี่น่าจะเกือบครึ่งชั่วโมง
“กูเลี้ยงเอง”
“ก็ได้”
ทนหน่อยแล้วกันเพื่อของอร่อยและของฟรี
“แล้วมึงเจ็บมากรึเปล่า”
“เจ็บดิแต่ตอนนี้ไม่ค่อยแล้ว แล้วใครยิงลูกที่ 3 อ่ะ”
ผมถามถึงผลบอลที่เป็ 3-0 เพราะก่อนที่ผมเจ็บทีมเรายิงไปได้ 2 ลูก
“กูยิงเอง”
“เหรอพี่มึงเก่งว่ะ ยิงได้ 2 ลูกเลย”
Rrrrrrrrrrrrr
ไลน์กลุ่มสายรหัสผมดังขึ้น
AeAe
ไอ้น้องมีนเป็ไงมึง กระดูกนิ้วหักเหรอ
ThanThana
ช่ายพี่ ต้องเข้าเฝือก 3 สัปดาห์
ออมสิน
น่าสงสารน้องมัน
ThanThana
ไอ้น้องมีนอยู่มั้ยมึง
MarchMeen
อยู่พี่เจ็บฉิบหาย
AeAe
เออๆ เดี๋ยววันหลังกูเลี้ยงเหล้า
ออมสิน
หมอห้ามมันกินเหล้านะพี่เอ้
ThanThana
กินเหล้าจะทำให้หายเร็วขึ้นมึงไม่รู้เหรอไอ้ออม
MarchMeen
จริงดิพี่ หายเร็วจริงเหรอ
ออมสิน
ไอ้มีน มึงอย่าแกล้งโง่ กูรู้ว่ามึงรู้
AeAe
555+
“มึงคุยกับใคร”
เสียงพี่ปืนมันถามกู
“พี่สายรหัสกูดิพี่ออม พี่เอ้ พี่แทน พี่มึงมีไรอ่ะ”
“คุยอะไร”
“พี่เอ้ชวนกินเหล้า”
“ไอ้เตี้ยหมอต้องห้ามมึงกินเหล้าแน่นอน ใช่มั้ย”
“…”
พี่มึงรู้ได้ไง เข้าห้องตรวจกะกูรึไง
“เออกูไม่กินหรอก พี่มันชวนขำๆน่า จะถึงยังกูหิวจะแย่แล้ว”
โอ๊ะ ผมเห็นป้ายร้านด้านหน้าไหวๆแล้ว แหมทำยังกะกูเป็มะเร็งระยะสุดท้ายกูแค่นิ้วหักเหอะ
พอเข้ามาร้านพี่มันก็พาไปนั่งที่ซุ้มเดิม ที่เราเคยนั่งส่งสัยมันจะชอบตรงนี้จริงๆ
“เอ้าสั่งเอาตามที่มึงชอบเลย”
“ได้เหรอกูเกรงใจอะ”
หน้าผมมันคงดูตอแหละอ่ะ พี่มันเลยทำหน้าไม่ค่อยเชื่อเลย
“เหอะมึงเคยเกรงใจกูรึไง”
“…”
ผมก็ไม่ขัดสัทธาสั่งมาหลายอย่างเลย เอาแต่ของที่ผมชอบ ก็พี่มึงบอกเองนี่ แล้วกับข้าวก็มาเสิร์ฟสาวเสิร์ฟคนเดิม ยังตามมาแอบมองไอ้พี่ปืนอีก แต่พี่มันไม่สนใจ
“พี่มึงๆสาวเสริ์ฟคนนั้นมาแอบดูพี่มึงอีกแล้วอ่ะ”
“กินๆไปมึงอย่าพูดมาก”
เหอะ แต่ปลากระพงนี่ตักยากนะ ปกติกูใช้ทั้งช้อนและส้อมตักอ่ะตอนสั่งกูก็ลืมคิด
“เดี๋ยวกูตักให้”
โอ๊ะ พี่มันใจดีอีกแล้ว ตักให้กูด้วย รู้สึกว่าวันนี้มันดูอ่อนโยน แปลกๆแล้วมันก็ตักนู่นนั่นให้ผมกิน สบายเลย จะเป็ง่อยก็ทีนี้แหละ
หลังจากินข้าวเสร็จพี่มันก็มาส่งที่หอ เปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นไอ้เต้นอนฟังเพลงอยู่
“เป็ไงมึงไปเดทถึงไหนมา เพิ่งจะกลับ”
“เดทเชี่ยไรไปกินข้าวมา ท้องกูจะแตกแล้วเนี่ย”
“เดทครั้งเดียวท้องเลยเหรอมึง”
“เดี๋ยวกูถีบเพลงเปิดดังๆดิ กูฟังด้วย”
ไอ้เต้มันเปิดเพลงพี่ตูน ผมก็ชอบฟังอยู่เหมือนกัน
เวลาอาบน้ำลำบากฉิบหาย ถอดเสื้อก็ยาก ต้องระวังคอเสื้อเกี่ยวนิ้วที่หักอีกเจ็บสัดๆเลย เวลากินข้าวก็ยาก ต้องสั่งอะไรที่มันกินง่ายๆกูต้องกินข้าวผัดเกือบทั้งสัปดาห์ ฮ่วย
ไอ้พี่ปืนมันก็ไลน์มาถามนะว่ากินข้าวยัง ยังเจ็บนิ้วอยู่มั้ยเกือบจะไลน์มาวันเว้นวันแล้ว สงสัยอยากตามให้ไปซ้อมบอลกูก็กลัวโดนไล่ออกเหมือนกันแหละ แต่กัปตันทีมให้กูหยุดไง
42K
