ตอนที่ 6
เปลี่ยนอาวุธ
“ต่อไปลองขยับแบบนี้นะแล้วก็แทงเข้าไปจากด้านหลัง”หลังจากฆ่าหมูป่ามาได้ครึ่งวันกวีก็เริ่มกลายเป็คนสอนให้กับพวก ไบรท์ และ เก่ง ซึ่งเป็สมาชิก 2คนในปาร์ตี้เสียแล้ว พอเริ่มใช้มีดเป็พวกนั้นก็โจมตีได้ไวขึ้นแรงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่ออาจจะเป็เพราะความสมจริงของเกมเอคโค่ด้วยทำให้แม้เป็ผู้เล่นระดับเท่ากันแต่ความรุนแรงของการโจมตีก็ขึ้นอยู่กับกระบวนท่าและเทคนิคต่างๆอีกด้วย ท่ายืน จังหวะจ้วงแทง รวมถึงจุดที่แทงลงไปต่างสร้างความเสียหายไม่เท่ากันหากโจมตีที่ขาก็จะทำให้ความเร็วของคู่ต่อสู้ลดลงหากโจมตีที่แขนพลังโจมตีของอาวุธหรือพลังป้องกันของโล่ที่ถืออยู่ในแขนข้างนั้นก็จะลดไปด้วยทำให้การเคลื่อนไหวต่าง ๆจากโลกภายนอกมีผลเช่นเดียวกันกับในเกม
“ส่วนเจนายน่าจะเคยชินกับการสู้คนเดียวเกินไปหน่อย ตอนโจมตีไม่ต้องพยายามเร่งเกินไป พยายามโจมตีให้เต็มแรงแล้วปล่อยจังหวะให้คนอื่นตีบ้าง”กวีหันไปหาเจก่อนจะแนะด้วยท่าทีเคยชินหากเป็คนอื่นมาสั่งแบบนี้อาจจะมีอาการไม่พอใจของคนในปาร์ตี้ก็ได้แต่ก่อนหน้านี้พอทำตามกวีแล้วเก่งและไบรท์ก็ทำได้ดีขึ้นมากจน ท็อปชายที่ใช่โล่ไม่โวยวายอะไรแล้ว ทำให้ทั้ง 3 คนรวมถึงเจด้วยต่างยอมฟังกวีแต่โดยดีส่วนท็อปนั้นไม่ได้สนใจคนอื่นอยู่แล้วเขามัวแต่ห่วงมีนอยู่คนเดียวเท่านั้นและเช่นเดิมเขายังคงบอกกับมีนว่ามีนไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รอจนเลเวล 10แล้วค่อยไปเล่นเป็อาชีพสายซัพพอร์ตก็พอ ซึ่งดูมีนจะไม่กล้าตอบโต้ท็อปเท่าไร
เปรี้ยง!!
ทันทีที่เจอหมูป่าตัวใหม่ ท็อปก็เข้าไปโจมตีและยกโล่ขึ้นมาป้องกันทันทีตอนนี้ทั้ง 4 คนในปาร์ตี้อย่าง กวี เจ เก่ง และ ไบรท์ ต่างอยู่เลเวล 4แล้วและเคยชินในการสู้กับหมูป่าขนเทากันหมดแล้ว กวีเข้าไปโจมตีขัดการโจมตีของหมูป่าขนเทาเจรับหน้าที่โจมตีจุดอ่อนอย่างส่วนคอ ลูกตา หรือบริเวณท้องเก่งที่อัพพลังโจมตีสูงที่สุดในกลุ่มโจมตีทั่วบริเวณส่วนไบรท์ที่โจมตีได้แม่นยำกว่าเก่งโจมตีไปที่ขาหลังของหมูป่าขนเทาทำให้มันโจมตีได้ลำบากขึ้นตามคำแนะนำของกวีทั้งเลเวลที่เพิ่มขึ้นและความสามารถที่แน่นกว่าเดิมทำให้เวลาที่ใช้ฆ่าหมูป่าขนเทาเหลือเพียง1 ใน 3 เท่านั้น ทำให้การล่าหมูป่าของพวกกวีสนุกขึ้นมาก จนกระทั่ง....
ติ๊ง... ติ๊ง....
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังมาจากตัวของท็อปและมีนก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่เลเวล 6 แต่ล่าหมูป่ากันไปได้พักเดียวพวกเขาก็ขึ้นเลเวล 7จนเลเวลเท่ากับหมูป่าขนเทาแล้วและเมื่อเสียงเลเวลอัพดังขึ้นนั่นก็หมายความว่าพวกมีนและท็อปเลเวล 8เป็ที่เรียบร้อยแล้ว แบบนั้นจะทำให้ทั้งคู่เลเวลเยอะกว่าหมูป่าขนเทาเสียแล้วซึ่งตามกฎของเกมการที่ผู้เล่นสามารถฆ่ามอนสเตอร์ที่มีระดับสูงกว่าหรือเท่ากับตัวเองได้จะได้ค่าประสบการณ์มากกว่าการฆ่ามอนสเตอร์ที่เลเวลต่ำกว่าตนเองทำให้ตอนนี้ต่อให้ฆ่าหมูป่าต่อไปพวกท็อปก็ได้ค่าประสบการณ์ช้าขึ้นมากบางทีต่อให้พวกกวีขึ้นเป็เลเวล 7 พวกเข้าก็อาจจะยังไม่ขึ้นเลเวล 9 เสียด้วยซ้ำ
“ยาหมดซะแล้วพวกเรากลับเมืองกันเถอะ”อยู่ ๆท็อปก็บอกว่ายาของตนเองหมดแล้ว ทั้ง ๆที่ั้แ่พวกกวีเลเวล3 มาท็อปก็แทบไม่ได้ดื่มยาอีกเลยแท้ ๆต่อให้ยาหมดจริงการฆ่าหมูป่าขนเท่าต่อไปก็ไม่ได้ทำให้เสียยาแต่อย่างไร เพียงแต่ท็อป้ากลับเมืองต่างหาก
“นั่นสิ อาวุธของเก่งกับไบรท์เองก็น่าจะเปลี่ยนได้แล้วมีดเริ่มต้นคงพลังโจมตีน้อยเกินไปหน่อย”กวีคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเข้าข้างท็อปเสียอย่างนั้นเห็นได้ชัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าท็อปจะกลับเมืองแล้วหาเื่เปลี่ยนไปล่ามอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่านี้แบบนั้นจะทำให้คนอื่น ๆในปาร์ตี้ลำบากขึ้น ทั้ง ๆที่ฆ่าหมูป่าแบบนี้ต่อไปจนทุกคนเลเวลสูงกว่านี้แล้วค่อยเปลี่ยนไปล่าพวกเลเวลสูงๆเป็ทางเลือกที่ดีกว่าแท้ ๆ แต่ท่าทางท็อปจะไม่อยากเสียเวลาและอยากเก็บเลเวลให้ถึง10 เร็ว ๆมากกว่า
“งั้นเรากลับไปเตรียมตัวที่เมืองครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเราจะไปที่ถ้ำค้างคาวทางตะวันตกของเกาะ”ท็อปเห็นว่ากวีเห็นด้วยก็ไม่เกรงใจบอกเป้าหมายของตัวเองออกมาทันทีค้างคาวเลเวล 10 ของเกาะเริ่มต้นนั้นเป็ค้างคาวตัวใหญ่ที่มีเขี้ยวแหลมคมมากพลังโจมตีของมันไม่สูงเท่าหมูป่าแต่หากโดนมันโจมตีเข้าไปจะถูกดูดเืไปเพิ่มพลังชีวิตให้กับค้างคาวทำให้การฆ่ามันค่อนข้างใช้เวลาซึ่งพวกกวีที่เลเวลพึ่งจะ 4 คงจัดการมันเร็ว ๆไม่ได้
“ทำไมเราไม่ไปป่าหมอกม่วงทางตะวันออกดูล่ะครับ”อยู่ๆกวีก็เอ่ยปากเสนอเส้นทางอีกเส้นออกมาเสียอย่างนั้น ทำเอาท็อปที่โดนขัดขมวดคิ้วออกมาทันที
“จะบ้าหรือยังไง ป่าหมอกม่วงไม่มีใครเขาไปกันหรอก”ท็อปตอบกลับออกมาทันควันเพียงแต่คราวนี้ทุกคนกลับเห็นด้วยกันหมดไม่ใช่แค่ท็อปคนเดียวจะมีก็แต่มีนเท่านั้นที่กะพริบตาปริบ ๆด้วยท่าทีงง ๆว่าทำไมทุกคนถึงมีท่าทีไม่อยากไปนัก
“พี่กวีแบบนั้นเราไปล่าค้างคาวดีกว่ามั้งครับ ป่าหมอกม่วงมัน....”เจกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากป่าหมอกม่วงนั้นเป็ป่าที่โด่งดังมากในเกาะเริ่มต้นมันเป็สถานที่ที่ผู้เล่นเรียกกันว่าป่าคนโง่เพราะหากเข้าไปในป่านั้นก็มีแต่ตายลูกเดียวเพราะป่าที่ว่ามีมอนสเตอร์ระดับ 10 ถึง20 เลยด้วยซ้ำ แถมพวกมันยังโจมตีผู้เล่นก่อนอีกต่างหาก เป็ป่าที่ไม่ควรมีในเกาะเริ่มต้นที่ผู้เล่นโดนจำกัดเลเวลเอาไว้แค่10 เลย
“ไม่ได้บอกว่าจะเข้าไปเสียหน่อยที่รอบนอกของป่ามีมอนสเตอร์เลเวล 12 อยู่ พวกมันชื่อว่าทหารตัวหนอน ถึงจะเลเวลเยอะแต่พวกมันมีพลังโจมตีแรงกว่าหมูป่าไม่มากแถมพวกมันยังตัวอ้วนเล็งโจมตีได้ง่ายถ้าไปที่นั่นแล้วให้พวกเรารุมฆ่าน่าจะฆ่าได้ไวกว่าค้างคาวที่โจมตีโดนได้ยากนะ”กวีเสนอความคิดของตนออกไป
“แน่ใจนะว่าจะสร้างความเสียหายได้ทัน”ท็อปที่เป็ตัวแทงค์ถามออกมาด้วยท่าทีสงสัยหากฆ่าได้ช้าโอกาสที่ตัวแทงค์อย่างท็อปจะไม่ไหวก็มีสูงมาก เพราะงั้นท็อปเลยเลือกค้างคาวที่พลังโจมตีต่ำมากกว่า
“แน่นอนผมคำนวณพลังโจมตีของทุกคนแล้ว ไหวแน่นอน”กวีตอบด้วยท่าทีมั่นใจแถมก่อนหน้านี้เพราะกวีช่วยสอนก็เลยเก็บเลเวลได้ไวขึ้นมาก คำรับรองของกวีจึงมีน้ำหนักไม่น้อยเลย
“ก็ได้งั้นเรากลับไปเตรียมยาให้เรียบร้อย”ท็อปตัดสินใจเชื่อกวีก่อนจะเป็คนนำทางกลับลงไปที่เมืองโดยเหลือจะให้เวลาทุกคนจัดการตัวเองให้เรียบร้อยภายในครึ่งชั่วโมง
.
.
“ว่าแต่ของที่ได้มานี่น้อยจังเลยนะ”ระหว่างกำลังเดินทางไปร้านขายอาวุธเพื่อซื้ออาวุธใหม่ให้กับเก่งและไบรท์เจที่กำลังเดินตามก็บ่นขึ้นมาด้วยท่าเซ็ง ๆ นี่คือข้อเสียของการเก็บเลเวลแบบรุมโจมตีมอนสเตอร์ตัวเดียวไอเทมที่ได้จะน้อยลงมาก แถมเกราะอกหนังที่เป็อุปกรณ์สวมใส่ชิ้นเดียวที่ได้มาจากหมูป่าก็ยังต้องยกให้ท็อปเพราะมันเป็ไอเทมที่เพิ่มพลังป้องกันด้วยแต่อย่างน้อยกวีก็ยังเจรจาขอไอเทมจากท็อปแบ่งให้คนอื่น ๆเพื่อแลกกับค่าเกราะส่วนอกมาได้บ้าง
“เื่เงินเดี๋ยวค่อยลงไปหาข้างล่างก็แล้วกันพวกเรารีบเก็บเลเวลให้ครบสิบก่อนก็พอ”กวีหัวเราะออกมาพลางมองเงินในกระเป๋าตนเองตอนนี้มันเหลือแค่ 1,200 เหรียญเท่านั้นหลังจากขายไอเทมทั้งหมดไปแล้ว
“ว่าแต่....ทำไมมีนถึงตามพวกเรามาล่ะ”เก่งถามขึ้นมาพลางหันไปมองด้านหลังตอนนี้ท็อปแยกตัวไปซื้อยาฟื้นพลังทำให้ต้องไปคนละทางกับพวกกวีแต่มีนกลับเลือกที่จะเดินตามกวีพวกกวีมาเสียอย่างนั้น
“มาซื้ออาวุธละมั้ง”กวีตอบพลางยิ้มออกมาไม่ใช่แค่ครั้งแรกที่ต่อสู้ทุกครั้งที่พวกกวีต่อสู้มีนที่อยู่ด้านหลังก็มีท่าทีตั้งใจดูเสมอและยังกุมด้ามมีดเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอีกต่างหากโดยเฉพาะเวลากวีสอนเทคนิคการใช้มีดให้กับพวกเก่งและไบรท์มีนกลับแสดงท่าทีสนใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดตอนนั้นเธอมักจะแอบเข้ามายืนใกล้ ๆเพื่อแอบฟังเสมอ เห็นได้ชัดเลยว่าจริง ๆแล้วมีนอยากจะสู้ด้วย
“แล้ว....ตกลงทำไมเธอถึงไม่เข้ามาโจมตีล่ะ”อยู่ๆกวีก็ลดความเร็วลงและหันหน้าไปคุยกับมีนเสียอย่างนั้น
“เื่นั้น...เพราะมีนเป็ซัพพอร์ตก็เลย...”มีนตอบด้วยท่าทีอายๆ ท่าทางเธอจะไม่กล้าคุยกับคนอื่นเท่าไร
“ผมไม่ได้ถามเื่อาชีพของเธอสักหน่อยถ้าอยากเข้ามาโจมตีทำไมไม่เข้ามาล่ะ”กวีถามพลางจ้องมองดวงตาของมีนนิ่งแต่ดูเหมือนมีนจะไม่เก่งเื่สบตากับคนอื่นเท่าไรเธอก็เลยหลบตาไปมองทางอื่น
“พี่ท็อปบอกว่าถ้ามีนเข้าไปมันจะเกะกะ”มีนตอบพลางก้มหน้าลงกับพื้น เธอพึ่งเคยเล่นเกมเป็ครั้งแรกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำอะไร อยู่ ๆท็อปก็เข้ามาหาและบอกว่าจะช่วยสอนให้แต่กลายเป็ว่าเขาบอกให้เธอเล่นเป็ซัพพอร์ตทันทีแถมยังบอกให้เธอไปยืนรับค่าประสบการณ์เฉยๆห้ามเข้ามายุ่งอีกต่างหาก
“เื่อยากทำอะไรทำไมต้องให้คนอื่นมาบอกด้วยล่ะถ้าอยากสู้ก็เข้ามาเลย”กวียิ้มออกมาพลางยื่นดาบของตนเองให้กับมีนแม้จะเล่นเกมไม่เป็ แต่เธอก็มีท่าทีสนใจเื่การต่อสู้ไม่น้อยเลยแถมดวงตาของเธอเวลามองการต่อสู้ของพวกกวียังดูตื่นเต้นมาก ๆเธอไม่ใช่คนที่จะเล่นสายซัพพอร์ตหรอก ดวงตาของเธอเป็ดวงตาของพวกบ้าการต่อสู้ถึงมันจะขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกของเธอแบบสุด ๆก็ตาม
“.........”มีนรับดาบมาจากกวีด้วยใบหน้าอึ้งๆ ปาร์ตี้ก่อนหน้านี้ท็อปก็ทำแบบนี้เหมือนกันเขาบอกว่ามีนจะเป็ซัพพอร์ตก็เลยไม่ให้เข้าไปสู้ เธอก็เลยต้องทนรออยู่วงนอกตลอดเพราะกลัวว่าหากเข้าไปจะทำให้ทุกคนลำบากแต่พอมอนสเตอร์เก่งขึ้นพวกเขาก็รับมือไม่ไหวแล้วหันมาต่อว่ามีนที่เอาแต่ยืนอยู่ข้างนอกสุดท้ายปาร์ตี้ก็แตกจนต้องมาหาคนใหม่เอาแบบนี้แต่ตอนนี้กวีกลับบอกกับเธอว่าสามารถเข้าไปร่วมต่อสู้ได้งั้นเหรออย่างเธอสามารถเข้าไปได้จริง ๆแน่นะ
5K
