หลี่อวิ๋นเจียวเดินนำกู้จือเสวี่ยไปไม่นานก็ถึงเรือนของนาง ด้านในเรือนได้ยินเสียงกู้เสียวเสี่ยวกำลังเล่นทายคำถามกับปี้ถิงอยู่ ส่วนปี้ถังตอนนี้กำลังไปเตรียมอาหารมื้อเย็น
บ่าวทั้งหลายเมื่อเห็นหนุ่มหล่อ สาวสวย เดินเคียงคู่กันมาต่างพากันทำความเคารพแล้วรีบเดินหนีออกมาจากบริเวณนั้นทันที
แม้ฝ่ายชายจะหล่อเหลาดูช่างเหมาะสมกับนายหญิง แต่บรรยากาศรอบตัวเขานั้นดูน่ากลัวเป็พิเศษ คาดว่าหากไอผิดจังหวะอาจโดนสายตาคมกริบนั้นเฉือนคอขาดได้ ส่วนนายหญิงนั้นยังคงเดินตัวตรงไม่สนใจวิ่งรอบข้างแต่อย่างใด แม้จะมีสายตาที่ลอบมองเข้ามาด้วยสงสัยแต่หลี่อวิ๋นเจียวก็ยังทำเป็ไม่สนใจเช่นเดิม
แต่เมื่อมองๆ ดูชายหนุ่มผู้นั้นมีหน้าตาที่คุ้นๆ ชอบกล บ่าวทั้งหลายต่างจับกลุ่มพูดคุยถึงสิ่งที่เกิดทันที ดูท่านายท่านของจวนคงจะกลับมาแล้ว
“โดนมดกัดจะเป็อย่างไร”เสียงเล็กๆ เจี๊ยวจ๊าวดังมาแต่ไกล กู้เสียวเสี่ยวกำลังยืนเท้าเอวทายคำถามปี้ถิงอยู่ เด็กน้อยทำท่าทางเหมือนตนเองนั้นมีความรู้มากมาย เนื่องจากการเลี้ยงดูของหลี่อวิ๋นเจียวที่มักเล่านิทานให้ข้อคิดหรืออธิบายสิ่งรอบตัวในเชิงวิทยาศาตร์ทำให้เด็กน้อยคิดเอาเองว่าตนเองนั้นเก่งกาจกว่าผู้ใด
“เอ่อ เออ ไม่ทราบเ้าค่ะ” ปี้ถิงแกล้งเด็กน้อยโดยทำเป็ไม่ทราบคำตอบ เด็กน้อยยิ้มแฉ่ง ดูเหมือนจะอดใจไม่ไหวรีบเฉลยทันที
“เป็แผลไง เสียวเสี่ยวเก่งไหมเล่า” เด็กน้อยกอดอกท่าทางดูภูมิใจในตัวเองมาก
“เพราะเสียวเสี่ยวชอบแอบไปกินลูกอมใต้ต้นไม้ประจำเลยโดนมดกัดบ่อยๆ เสียวเสี่ยวเลยรู้ คิกๆ ” เด็กน้อยรีบเฉลยที่มาของคำถามทันที
ปี้ถิงที่กำลังเล่นกับคุณหนูน้อยอยู่นั้นถึงกับหยุดชะงักเหมือนมองไปข้างนอกเรือน
“สรุปว่าที่ชอบขอไปเล่นขุดดินใต้ต้นไม้คือหนีไปกินลูกอมหรอกหรือ ” หลี่อวิ๋นเจียวหรี่ตามองเ้าตัวน้อยที่ตอนนี้หนีไปหลบอยู่ด้านหลังของปี้ถิงโดนโผล่หัวเล็กๆออกมาเล็กน้อยพร้อมเอียงคอ
“เอ๋ ตอนไหนนะ จำไม่เห็นได้เลย ใช่ไหมพี่ปี้ถิง” เด็กน้อยรีบหาทางรอดทันที พลาดแล้ว โดนจับได้แบบนี้ ต้องหาวิธีกินอมยิ้มใหม่แล้ว กว่าจะอ้อนวอนขอลูกอมพี่เฟยหรงมาแทบตาย
“ยังไม่มีใครว่าอันใดเลย ไหนเด็กดี มาหาแม่เร็ว มากอดให้ชื่นใจหน่อย” สิ้นเสียงกู้เสียวเสี่ยวน้อยรีบวิ่งออกมาพุ่งตรงไปหาหลี่อวิ๋นเจียวทันทีก่อนจะหยุดเกือบหัวคะมำ เมื่อเห็นว่ามีอีกคนอยู่ด้านหลังท่านแม่
คนผู้นั้นตัวสูงใหญ่กว่าท่านแม่ยิ่งนัก เหมือนเอาตัวท่านแม่มาเรียงกัน3-4คนเห็นจะได้เลยนะเนี่ย กู้เสียวเสี่ยวน้อยมองอย่างสงสัย
เด็กน้อยเม้มปากแน่น “นั้นใครเ้าคะท่านแม่ ” พร้อมวิ่งไปเกาะแขนหลี่อวิ๋นเจียวที่ตอนนี้กำลังย่อตัวมาหาเด็กน้อย
“แม่จะแนะนำให้เ้ารู้จัก นี่คือท่านพ่อของเ้า ก่อนหน้านี้ท่านพ่อของเ้าไปออกรบ ทำา เป็ผู้กล้า ออกรบเพื่อปกป้องพวกเรา จนได้เป็ท่านรองแม่ทัพเชียวน้า...”
“ เอ่อ ข้าเพิ่งได้เลื่อนขั้นเป็ท่านแม่ทัพเมื่อไม่นานมานี้” กู้จือเสวี่ยรีบแก้ทันที เขาไปทำาจนทั้งตัวมีแต่คราบเืมานาน เขาสมควรนำเื่ยศมาบอกกล่าวให้หลี่อวิ๋นเจียวและเสียวเสี่ยวน้อยภาคภูมิใจเสียหน่อย
“โอเค เข้าใจแล้ว ตอนนี้ท่านพ่อเป็ท่านแม่ทัพแล้ว เข้าใจหรือไม่เสียวเสี่ยวน้อย”หลี่อวิ๋นเจียวเอ่ยตัดบททันที โดยไม่สนใจหน้าของกู้จือเสวี่ย
โอเค? แต่ดูเหมือนทุกคนจะชินกับคำแปลกๆ ที่หลี่อวิ๋นเจียวเอ่ยออกมาเป็ประจำนี้แล้ว
กู้เสียวเสี่ยวฟังที่หลี่อวิ๋นเจียวอธิบายไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เด็กน้อยจับใจความได้ไม่กี่อย่าง ที่แน่ๆ ตอนนี้นางมีท่านพ่อเป็ของตัวเองแล้ว
“ท่านคือพ่อของเสียวเสี่ยวจริงหรอ” กู้เสียวเสี่ยวน้อยที่เงยหน้ามองท่านแม่ทัพ ด้วยใบหน้าที่คล้ายกู้จือเสวี่ยเสียเหลือเกิน หากแต่เด็กน้อยมีผิวกายที่ขาวผ่องเหมือนผู้เป็แม่ กู้จือเสวี่ยใจละลาย
“งั้นท่านจะมาอยู่กับเสียวเสี่ยวกับท่านแม่ตลอดไปใช่ไหมเ้าคะ” เสียวเสี่ยวเงยหน้าถาม
“ใช่แล้ว พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแลเ้าให้ดี ต่อจากนี้ พ่อจะมาอยู่เป็เพื่อนเ้าตลอดไป ดีหรือไม่ ” กู้จือเสวี่ยเอ่ยถามเด็กน้อย ก่อนจะย่อตัวเองลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกัน
เด็กน้อยยิ้มจนแก้มบานออกมาเป็ลูกกลมๆบนพวงแก้มสองลูก เสียวเสี่ยวมีพ่อแล้ว เด็กน้อยดีใจมาก นางจะมีพ่อพาไปเล่น พาไปกินข้าว พาไปเที่ยว เหมือนคนอื่นๆ ดังนั้นในเมื่อมีท่านพ่อตัวเป็ๆมาอยู่ตรงหน้า ได้เวลาทำภารกิจสำคัญแล้ว
“งั้นท่านพ่อตามเสียวเสี่ยวมาเล้ย แต่ท่านแม่ยังไม่ต้องมานะ ขอแค่ท่านพ่อก่อน ภารกิจนี้ต้องผู้ที่มีความแข็งแรงเท่านั้น ท่านแม่บอบบางจะพามาด้วยไม่ได้เด็ดขาด” กู้เสียวเสี่ยวรีบดักทางทันที นางกำมือสองข้างแน่น หน้าตามาดมั่นเพราะภารกิจที่เด็กน้อยกำลังจะไปทำนั้น สำคัญมากๆ ท่านแม่จะรู้ไม่ได้ไม่เช่นนั้น ไม่อยากจะนึกภาพตอนท่านแม่แปลงร่างเลย
หลี่อวิ๋นเจียวพยักหน้า นางไม่อยากเป็คนที่ทำตัวขัดไปเสียทุกเื่ อย่างไรก็ดีให้ทั้งคู่คุ้นเคยกันไว้ก็ไม่เลว นางไม่อยากทำลายสานสัมพันธ์พ่อลูกหรอกนะ ความสุขของลุกสำคัญที่สุด ก่อนที่จะให้ปี้ถิงตามไปห่างๆ ด้วยความเป็ห่วง
หลี่อวิ๋นเจียวเข้าไปพักผ่อนในเรือน ในวันพรุ่งนี้นางมีอะไรที่ต้องเตรียมแต่เช้ามืด ต้องไปเปิดร้าน และนางต้องอยู่คุมร้านทั้งวัน พรุ่งนี้คงต้องให้เด็กๆ มาเล่นที่จวนเป็เพื่อนกู้เสียวเสี่ยวอีกแล้วสินะ
ทางด้านเสียวเสี่ยวน้อยที่กำลังเดินลากกู้จือเสวี่ยออกไปด้านนอกจวน เด็กน้อยเริ่มหอบก่อนจะมองซ้ายมองขวา ไม่มีใครเลย แต่นางมีท่านพ่อนี่น่า
“ท่านพ่อเ้าค่ะ เสียวเสี่ยวเมื่อยขา...”เด็กน้อยลากเสียงยาวๆพร้อมทุบขาเล็กๆเบาๆ เพื่อแสดงให้รู้ว่า หนูเมื่อยจริงๆ นะ อุ้มสิ อุ้ม..
กู้จือเสวี่ยยิ้ม“ งั้นเ้าอยากให้พ่ออุ้มเ้าหรือไม่”
เด็กน้อยยื่นมือมาเตรียมคล้องคอกู้จือเสวี่ยทันที สองพ่อลูก อุ้มกันกระเตงออกไปนอกจวน ไม่ใกล้ไม่ไกลมีเด็กๆ วัย6-7ขวบกำลังเล่นสนุกกันอยู่ เด็กๆ หันมาเห็นกู้เสียวเสี่ยวก็ตั้งท่าเตรียมเอ่ยปากล้อเลียนทันที
“อ้าวๆ เ้าเด็กไม่มีพ่อ พาใครมาล่ะนั้น ไปขอใครมาเป็พ่อเ้ากัน”เด็กอ้วนร่างใหญ่เอ่ยขึ้น เด็กคนนี้เป็บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านปลัดอำเภอ เขาจำได้ว่ากู้เสียวเสี่ยวเป็เด็กไม่มีพ่อ มีแม่ที่ไม่ดี เพราะคนดีๆ เขาก็ต้องมีพ่อแม่กันครบสิ ท่านแม่เขาบอกมาเชียวนะ
เด็กน้อยเชิดคอทันที “หึๆ รู้ว่าซะด้วยว่านี่คือท่านพ่อของข้า ท่านพ่อของข้าเป็รองแม่ทัพเชียวนะ พ่อของเ้าทั้งแก่ ทั้งพุ่งยื่น สู้ไม่ได้หรอก แบร่ๆ”เด็กน้อยแลบลิ้นใส่ทันที
กู้จือเสวี่ยรีบกระซิบข้างหูเด็กน้อย “ท่านแม่ทัพต่างหาก เป็ท่านแม่ทัพยศใหญ่กว่ารองแม่ทัพนะ”
“โอเค ท่านแม่ทัพต่างหาก เข้าใจไหมๆ ต้องให้พูดหลายรอบทำไมเนี่ย” เ้าเด็กปากเสียพวกนี้ต้องให้เด็กโตวัย 4 ขวบอย่างเสียวเสี่ยวสอนจริงๆ ด้วยสินะ
เด็กสาวจะไม่ยอมเสียเปรียบเป็อันขาด ขณะที่กลุ่มเด็กๆ อันธพาลต่างพากันหัวเราะใส่เสียวเสี่ยวแล้วพากันพูดว่า “เ้าขี้โม้ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“เ้ามันขี้โม้เหมือนไอ้เฟยหรง เฟยอิงนะแหละ พวกเด็กไม่มีพ่อ เพราะพวกเ้าน่าเกลียดยังไงล่ะ พ่อของเ้าจึงทิ้งพวกเ้า ข้าละสมน้ำหน้าเ้าจริงๆ”เ้าอ้วนยืนเบ่งพุงหัวเราะใส่กู้เสียวเสี่ยว
กู้จือเสวี่ยที่พอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว เขารู้สึกชาที่หัวใจทันที แสดงว่าเด็กน้อยจะต้องเจอเื่แบบนี้มาโดนตลอดหรอกเนี่ย แล้วสิ่งที่หลี่อวิ๋นเจียวเจอล่ะ คงไม่ง่ายสำหรับนางเช่นเดียวกันสินะ เด็กคนอื่นเตรียมจะล้อต่อแต่หันไปเห็นสายตาของกู้จือเสวี่ยที่มองมา เด็กๆมองหน้ากัน ชายคนนี้หน้าเหมือนเ้าเด็กกระโปกคนนี้แฮะ หรือว่าอาจจะเป็พ่อของเ้าเด็กนี่จริงๆ นะ
“ตอนที่ข้าไม่อยู่นี่พวกเ้ารังแกลูกสาวของข้ามาตลอดสินะ” กู้จือเสวี่ยจ้องเด็กๆ ตาเขม็ง พร้อมเสียงที่มีอำนาจเพราะการเคยชินกับการออกคำสั่ง
เ้าอ้วนกลืนน้ำลาย แต่พ่อของเขาคือปลัดอำเภอเชียวนะ เขาไม่กลัวหรอก
“ แล้วจะทำไม ก็เด็กนี่มันไม่มีพ่อ ลุงเป็สามีใหม่แม่ของเด็กนี่ใช่ไหมเล่า เหอะๆ” เ้าอ้วนทำเป็ปากเก่งถึงกับหุบปากทันที เด็กๆ ทั้งหลายพากันตัวสั่นเป็เ้าเข้า ถอยไม่ข้างหลังทันทีเมื่อเห็นกู้จือเสวี่ยเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมเข้มมองมาที่พวกเด็กๆ จนเด็กๆ พวกนี้เริ่มกลัวจนปัสสาวะราด
“ ไปบอกพ่อของเ้าให้เตรียมตัวเอาไว้ดีๆ เื่พวกนี้ไม่จบง่ายๆนะ” ก่อนที่กู้จือเสวี่ยจะเตะไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีขนาดไม่ใหญ่มากต้นหนึ่งแต่ก็ใหญ่พอที่จะทำให้เหล่าเด็กๆ หวาดกลัว แม้ลักษณะการเตะจะดูไม่รุนแรงมากแต่ก็ทำเอาต้นไม้โค่นล้มลงทันที
เด็กๆ พากันวิ่งหนีจ้าละหวั่นก่อนที่รีบกลับไปฟ้องพ่อแม่ของตนเอง ต้องฟ้องๆ เื่แบบนี้ต้องฟ้อง พวกเขาคือขาใหญ่แถวนี้เชียวนะกล้าดียังไง ท่านแม่เขาบอกไว้แล้วว่าพวกไม่มีพ่อเป็พวกน่ารังเกียจเชียวนะ เขามาจัดการพวกน่ารังเกียจแต่ถูกรังแก ต้องฟ้อง!
เด็กน้อยโห่ร้องดีใจทันที กู้เสียวเสี่ยวรีบดิ้นลงมาจากอ้อมแขนของกู้จือเสวี่ยก่อนจะะโโลดเต้น “ท่านพ่อ สุดยอดไปเลย กู้เสียวเสี่ยวอยากมีท่านพ่อตลอดไป”
กู้จือเสวี่ยรู้สึกจุกในอกเบาๆ ใช่แล้วต่อไปนี้เขาจะดูแลทั้งแม่และลูกเอง ไม่ให้โดนใครรังแกอีก เด็กน้อยโดนรังแกโดยเ้าเด็กพวกนั้น แน่นอนเขารู้ดีว่าสาเหตุจริงๆมาจากพวกผู้ใหญ่ปากไม่ดี สั่งสอนลูกๆ ไม่ได้เื่ เขาก็ไม่อยากจะใช้อำนาจมาข่มขู่แต่เื่แบบนี้มันเกินทน เขายอมให้คนที่เขารักต้องเจอเื่แบบนี้อีกต่อไปไม่ได้
กู้จือเสวี่ยส่ายหน้าก่อนที่จะก้มลงไปอุ้มกู้เสียวเสี่ยวอีกรอบ เด็กน้อยซบใบหน้าลงบ่าใหญ่ของกู้จือเสวี่ยทันที ก่อนที่เด็กน้อยจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เด้งหัวขึ้นมา
“ความลับนะ ห้ามบอกท่านแม่” เสียวเสี่ยวน้อยก้มมากระซิบข้างหูกู้จือเสวี่ยทันที เด็กน้อยมีความสุขมากที่แท้ท่านพ่อไปรบนี่เองในที่สุดนางก็มีพ่อเป็ของตัวเอง ก่อนที่พ่อลูกจะพากันกลับจวน
133
