เซี่ยซูมี่รู้สึกตัวตื่นใน่รุ่งสางของอีกวัน หลังจากที่ผ่านสนามรบกับพ่อหมาป่าผู้หิวกระหาย รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่าง โดยเฉพาะจุดที่อ่อนไหวที่สุดของร่างกาย แต่กลับไม่รู้สึกว่าสกปรกเฉอะแฉะอย่างที่ควรจะเป็ เมื่อลืมตาขึ้นมาพบว่ายังคงอยู่ในอ้อมกอดของชายที่รัก ตอนนี้เขาเองก็ยังคงหลับตาพริ้มด้วยความอิ่มเอมใจ
"อือ" ซ่งเวยหลงรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดเริ่มขยับตัว จึงส่งเสียงออกมา เขาเองก็รู้สึกเสียพลังงานไปเยอะเช่นกัน เดิมทีไม่คิดที่จะรังแกนางมากถึงเพียงนี้ แต่ด้านมืดในใจกลับชนะ เพราะไม่อยากหยุดเลย อยากจะรักนางอยู่อย่างนั้น เมื่อคิดได้เช่นนั้นน้องชายที่หลับใหลก็ผงาดขึ้นมาอีกครั้ง
เซี่ยซูมี่กำลังพยายามแกะมือเหนียวออกจากเอวบาง แม้ว่าจะเป็ไปอย่างยากเย็นก็ตามที แต่ยิ่งขยับกลับยิ่งรู้สึกว่าเ้าแท่งอุ่นนั้นกำลังทิ่มอยู่ข้างหลัง ทำให้นางตัวแข็งทื่อไม่กล้าที่จะขยับ แม้จะรู้สึกชอบมากเพียงใด แต่หากจะให้ทำต่อในเช้านี้เห็นทีว่าจะไม่ไหว
"อย่าขยับ ไม่เช่นนั้นพี่ไม่รับปากว่าจะหยุดมันได้หรือไม่" ซ่งเวยหลงพูดขึ้น ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกปวดหนึบไปทั้งแก่นกาย ยิ่งร่างบางขยับความใหญ่โตก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น คล้ายว่ามันเจอของที่ถูกใจ อยากจะเข้าไปััที่โพรงหวานฉ่ำนั้น
"มะ ไม่ไหวแล้วเ้าค่ะ" เซี่ยซูมี่นอนตัวเกร็ง ไม่กล้าแม้ที่จะหายใจแรง เพราะกลัวจะทำเขาอารมณ์กระเจิง
"พี่ไม่ทำหรอก เมื่อคืนกินอิ่มแล้ว แต่หากน้องจะสงสารเ้าแท่งอุ่นนี้ที่มันกำลังเรียกหาอยู่ พี่ก็ไม่ขอปฏิเสธเ้า" ซ่งเวยหลงพูดพร้อมทั้งซุกหน้าเข้าหาซอกคอหอมกรุ่น พร้อมทั้งไล่ไปที่ไหล่เปลือยทั้งสองข้าง ทั่วทั้งร่างตนได้ฝากรอยรักเอาไว้หมดแล้ว เพื่อบอกเป็นัยว่าทุกส่วนของร่างกายที่งดงามนี้เขาเป็เ้าของเพียงผู้เดียว
"ไม่ไหวแล้วเ้าค่ะ ลุกกันเถอะเ้าค่ะ ข้าจะได้ไปทำมื้อเช้า" เซี่ยซูมี่ย่นคอด้วยความเสียวซ่านจนขนลุกไปทั้งร่าง ยิ่งเขาขยับหญิงสาวก็ยิ่งกระถดตัวหนี ทำให้ผ้าห่มที่คลุมร่างเปลือยเปล่าอยู่นั้นร่นออก ยิ่งทำให้เห็นส่วนต่างๆของร่างกายได้ชัดเจนมากขึ้น
"น้องนอนต่ออีกสักหน่อยเถิด พี่จะเป็คนไปทำมื้อเช้าให้เอง" ซ่งเวยหลงอยากจะให้ภรรยาได้นอนพักอีกสักหน่อย เพราะตอนนี้เพิ่งจะยามเหม่าเท่านั้น
"ก็ได้เ้าค่ะ" เซี่ยซูมี่เองก็รู้สึกเพลียไม่อยากจะลุกไปไหนเลยด้วยซ้ำ
เมื่อได้รับััอุ่นที่กลางหน้าผาก หญิงสาวร่างเปลือยเปล่าก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ปล่อยให้สามีทำหน้าที่ในการหุงหาอาหารแทน ซ่งเวยหลงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รู้สึกแสบที่กลางหลัง อีกทั้งที่ไหล่กว้างยังมีรอยกัดอยู่เต็มไปหมด แม่เสือน้อยของเขาก็ฤทธิ์เยอะเอาการเช่นกัน
ซ่งเวยหลงทำอาหารง่าย ๆ ในมื้อเช้า เกรงว่าหญิงสาวอาจจะป่วยจึงทำอาหารอ่อนๆ นั่นก็คือข้าวต้มเกลือ กับไข่ต้ม ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะถูกปากหญิงสาวหรือไม่ เครื่องปรุงที่นางมีมันมากมายจนเขาเองก็เลือกใช้ไม่ถูก ไม่รู้ได้ว่าสิ่งใดเหมาะกับอาหารชนิดใด คงต้องให้ภรรยาช่วยสอนในครั้งต่อไป ครั้งหน้าตนจะได้ทำแทนนางได้อย่างไม่มีข้อบกพร่อง
หลังจากที่ทำมื้อเช้ารอภรรยาตื่นแล้ว ยังพอมีเวลาซ่งเวยหลงจึงเข้าไปอาบน้ำ เดิมที 3-4 วันเขาจะอาบน้ำครั้งหนึ่ง เนื่องจากใช้ชีวิตในป่าเสียเป็ส่วนใหญ่ จึงจำเป็ต้องทำตัวกลมกลืน และทำให้เนื้อตัวมีกลิ่นเข้ากับธรรมชาติมากที่สุด ไม่เช่นนั้นจะเป็ที่สนใจของเ้าป่านักล่าได้ แต่เมื่อมีภรรยาเข้ามาอยู่ในบ้าน นางไม่ได้บอกให้เขาอาบน้ำทุกวัน แต่นางทำให้ตัวเขาเองรู้สึกละอายใจ เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นผู้ที่อาบน้ำทุกวัน ซ้ำยังอาบวันละ 2 เวลาอีกด้วย อยู่แต่ในบ้านเนื้อตัวไม่ได้สกปรกแต่ก็บ่นว่าเหนียวตัว เขาที่ถางหญ้าทุกวันจึงจำเป็ต้องอาบตามไปด้วย
"ซี๊ด..." ซ่งเวยหลงเผลอซี๊ดปาก แต่ไม่ใช่เพราะ...เป็เพราะรู้สึกแสบไปทั่วทั้งกลางหลัง เมื่อใช้มือคลำดูจึงพบว่ามีรอยนูนออกมาทั่วทั้งหลัง ยิ่งใช้มะขามขัดก็ยิ่งแสบเข้าไปใหญ่ เมื่อคืนไม่ได้ทำงานหนักอาบพอให้สดชื่นก็คงพอ
ทางด้านเซี่ยซูมี่ที่นอนอยู่ รู้สึกตัวเมื่อมีแสงแดดส่องเข้ามาแยงตา หญิงสาวปรับสภาพให้สามารถลืมตารับกับแสงแดดได้แล้วก็ลุกขึ้น พบว่าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเมื่อคืนถูกสามีพับไว้ปลายเตียงอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย แต่แล้วเมื่อขยับตัวเตรียมจะหย่อนขาทั้งสองข้างลงจากเตียงเป็ต้องเปล่งเสียงออกมา
"อูย...ทำไมเจ็บหน่วงแบบนี้" เซี่ยซูมี่รู้สึกเจ็บหน่วงที่แถว ๆ มดลูก เป็เพราะรับศึกหนักจากสามีมากเกินไป ตัวเองก็หาได้ห้ามปรามไม่ ซ้ำยังให้ความร่วมมือเป็อย่างดีอีกต่างหาก
เมื่อปรับสภาพได้แล้วก็สำรวจร่างกาย พบว่าเนื้อเนียนที่อยู่ใต้ร่มผ้าเต็มไปด้วยรอยรักที่สามีฝากเอาไว้ เขาเหมือนหมาป่าหิวกระหาย ขบเม้มไปทุกส่วนของร่างกาย แม้จะรู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่ถูกเขาฝากรอยรัก แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ตนคงไม่ได้เสพติดรสสวาทไปแล้วหรอกนะ
"ตื่นนานแล้วหรือ?" เมื่อลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ตั้งใจว่าจะออกไปดูสามีที่ในครัว ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะทำมื้อเช้าเสร็จหรือยัง กลับพบสามีเปิดประตูห้องนอนเข้ามา อีกทั้งยังใส่เพียงแค่กางเกงด้านในตัวเดียวที่บางแสนบาง ท่อนบนเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามราวคนออกกำลังกายอยู่เป็ประจำ อีกทั้งยังมีน้ำเกาะอยู่ตามทั่วร่างกาย ชวนให้นึกถึงเม็ดเหงื่อเมื่อคืนพลันให้รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมา
"เพิ่งตื่นเ้าค่ะ เอ่อ ขะ ข้ากำลังจะไปอาบน้ำอยู่พอดี" เซี่ยซูมี่เมื่อเห็นสามีอาบน้ำ เนื้อตัวสะอาดแล้ว ก็รู้สึกว่าตัวเองสกปรกจึงคิดว่าควรที่จะเข้าไปอาบน้ำเป็อย่างแรก
"ให้พี่ช่วยหรือไม่?" ซ่งเวยหลงเกรงว่าภรรยาจะอาบน้ำเองไม่ไหว เพราะคนตัวโตอย่างเขาเองยังแสบไปทั้งร่าง นับประสาอะไรกับคนตัวเล็กเช่นนาง และยิ่งเมื่อมองไปยังผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดตาที่มีคราบเืเปื้อนอยู่ ยิ่งตอกย้ำว่าทั้งสองคนเป็สามีภรรยากันอย่างครบถ้วนแล้ว ไม่ใช่แค่ในนามอย่างที่ผ่านมา
"ได้เ้าค่ะ ท่านพี่รีบใส่เสื้อผ้าเถอะ ข้าอาบไม่นานเ้าค่ะ" เซี่ยซูมี่หันหลังกลับเพื่อจะไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาเปลี่ยน แต่แล้วกลับสังเกตเห็นรอยเืบนที่นอนยิ่งทำให้มือไม้สั่นไปหมด ครั้งทำไมอะไร ๆ มันถึงดูตื่นเต้นไปหมดเลยนะ
"อืม" ซ่งเวยหลงคว้าร่างบางเข้ามากอดจากด้านหลัง จากนั้นก็สูดดมความหอมที่แก้มนวลซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าจะปล่อยตัวนางให้เป็อิสระคนในอ้อมกอดก็แทบจะหลอมเหลวตัวอ่อนปวกเปียก
"ลามก" เซี่ยซูมี่อดไม่ได้ที่จะตำหนิสามี หากเขากอดและหอมเพียงอย่างเดียวตนก็จะไม่อายเพียงนี้ แต่นี่แท่งอุ่นของเขาดุนหลังตนอยู่อีกแล้ว หากไม่รีบออกไปมีหวังโดนเข้าจับกินอีกเป็แน่
"หึ" ซ่งเวยหลงมองตามร่างบางออกไปจากห้องนอน จากนั้นก็ใส่เสื้อผ้า ตั้งใจว่าเอาผ้าปูที่นอนไปซัก เนื่องจากว่าเลอะคราบความบริสุทธิ์ของทั้งตัวเองและหญิงอันเป็ที่รัก อย่าคิดว่ามีเพียงหญิงเท่านั้น เมื่อถูกพรากความบริสุทธิ์ไปแล้วจะเืออก ชายเองก็เช่นกัน เพราะเขาเองก็ไม่เคยทำเช่นนี้กับใคร ไม่มีประสบการณ์ เื่พวกนี้ไม่สามารถสอนหรือเล่าสู่กันฟังได้ ทุกคนต่างทำไปโดยสัญชาตญาณเท่านั้น เขาเองก็เช่นกันกว่าที่จะหายคงต้องใช้เวลาราวๆ 2-3 วัน ตอนนี้ก็รู้สึกตึงและแสบบริเวณนั้นเช่นเดียวกัน
ทางด้านเซี่ยซูมี่ที่เข้ามาอาบน้ำ ระหว่างที่เดินแม้จะรู้สึกตัวว่าตัวเองเดินขาถ่าง แต่ก็จำต้องปล่อยผ่านไปก่อน ตอนนี้อะไรที่ดีกับร่างกายขอมองข้ามจุดเล็กน้อยไปก่อนก็แล้วกัน
"ฮือ...แสบจริงๆ" แต่แล้วก็รู้ว่าของจริงอยู่ที่นี่ เมื่อล้างทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นพบว่ามันทั้งบวมและแดง คงต้องงดใช้งานไปหลายวัน เสียบริสุทธิ์ครั้งนี้ช่างหนักหนาจริงๆ อาจจะเป็เพราะว่าเ้าของร่างนี้อายุเพียง 15 ปีเท่านั้น บางอย่างก็ยังเจริญเติบโตไม่เต็มที่ ซ้ำยังผอมแห้งแรงน้อยจะไปต่อสู้กับหมาป่าผู้หิวโหยได้อย่างไร
ครั้งนี้เป็ครั้งแรกที่เซี่ยซูมี่รีบอาบน้ำ ไม่สามารถที่จะพิถีพิถันใดได้อีก ไม่ลืมที่จะสำรวจในมิติว่าพอมียาใดใช้ทาได้บ้าง ปรากฏว่าไปพบเข้ากับยาคุมกำเนิด ไม่ใช่เื่แปลกใด ๆที่ในห้องตนมียาคุมกำเนิด เนื่องจากว่าตนทำงานหนัก อีกทั้งยังมีความเครียดสะสม ทำให้ประจำเดือนมาไม่ปกติ แม้ว่าจะไม่เคยมีคนรักหรือเพศสัมพันธ์มาก่อนก็ตาม โชคดีที่ร่างนี้ประจำเดือนเพิ่งจะหมดไปเมื่อสองวันก่อน จึงไม่น่ากังวลว่าจะตั้งครรภ์เนื่องจากยังอยู่ในระยะปลอดภัย แต่ถึงอย่างไรก็ต้องเอายาคุมออกมากิน เพราะต่อไปเื่บนเตียงก็ต้องเกิดขึ้นเป็เื่ปกติอยู่แล้ว ตนจะไม่ยอมท้องใน่อายุนี้อย่างแน่นอน ตอนนี้ต้องบำรุงร่างนี้ให้สมบูรณ์แข็งแรง พอที่จะมีแรงเบ่งลุกเสียก่อน รอไปอีกสัก 4-5 ก็ยังไม่สายเสียหน่อย
เมื่อสำรวจแล้วว่าไม่ยาประเภทนี้ เซี่ยซูมี่จึงใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็ออกไปข้างนอก พบว่าสามีตั้งโต๊ะกินข้าวสำหรับมื้อเช้าไว้รอแล้ว
"มานั่นสิ พี่ทำข้าวต้มเอาไว้ให้ไม่รู้ว่าจะถูกปากเ้าหรือไม่" ซ่งเวยหลงจูงมือภรรยามานั่ง จากนั้นก็ยื่นถ้วยข้าวต้มร้อนๆ พร้อมทั้งไข่ต้มอีกสองฟองให้กับนาง
"ขอบคุณเ้าค่ะ" เซี่ยซูมี่กล่าวขอบคุณ จากนั้นทั้งสองก็กินมื้อเช้ากันอย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่ครึ่งคำ ต่างฝ่ายต่างอยู่กับความคิดของตนเอง ต่อไปจะดำเนินชีวิตอย่างไรดี หรือทำตัวปกติอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา
"ท่านพี่เ้าคะ" เซี่ยซูมี่เรียกสติสามี เนื่องจากว่าตนคุยกับเขาอยู่ แต่ชายหนุ่มไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา จึงลองเรียกชื่อของเขาซ้ำอีกรอบ
"ว่าอย่างไรหรือ?" ซ่งเวยหลงหลุดออกจากภวังค์ จากนั้นก็ถามภรรยาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
"ข้าถามท่านว่าจะเข้าป่าอีกเมื่อใดเ้าคะ? เพราะฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้ว ข้าคิดว่าพวกเราน่าจะล่าสัตว์อีกสักรอบ" เซี่ยซูมี่ตอนนี้เหลือขาหมูป่าอยู่ 4 ขา และสามชั้นรมควันอีก 3 แผ่นใหญ่ๆ น้ำหนักน่าจะราวๆ 100 ชั่งได้
"พี่คิดว่าพรุ่งนี้จะชวนอาจื่อไปล่าสัตว์ด้วย เห็นว่าที่บ้านยังไม่มีเนื้อสะสมไว้เลย" ซ่งเวยหลงเอ่ย
"เ้าค่ะ" อาจื่ออีกแล้วหรือ? หากมีเพียงอาจื่อคนเดียวตนก็คงจะไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าที่ลอยหน้าลอยตาของเจียงรั่วซีแล้วรู้สึกหงุดหงิดหัวใจ
"ทำไมหรือ หรือว่าน้องไม่ชอบอาจื่อ?" ซ่งเวยหลงจับหางเสียงของภรรยาที่เอ่ยออกมาได้ ดูเหมือนนางจะมีความไม่พอใจในน้ำเสียงนั้น
"เปล่าเ้าค่ะ ข้าเพียงไม่ถูกชะตากับภรรยาของเขาเท่านั้น" เซี่ยซูมี่ไม่คิดปิดบัง ตอนนี้เขาเป็สามีอย่างถูกต้องแล้ว เป็เื่ธรรมดาที่จะรู้สึกหึงมากกว่าที่เคยเป็
"รั่วซีน่ะหรือ? น้องอย่าได้ไปใส่ใจนางเลย ใช่ว่าพี่จะโง่จนดูไม่ออกว่านางคิดเช่นไร นางก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น ไม่กล้าทำอันใดที่เป็การเสื่อมเสียชื่อเสียงหรอก กฎของหมู่บ้านร้ายแรงยิ่งนัก" ซ่งเวลหลงเอื้อมมือเข้าไปจับมือเรียวอย่างปลอบโยน รู้สึกดีใจไม่น้อยที่รู้ว่านางหึงหวงตน
"แล้วอาจื่อเล่าเ้าคะ ไม่รู้เื่บ้างหรือ?" ขนาดสามีของนางยังรู้ แล้วสามีอย่างอาจื่อเล่าจะไม่คิดตะขิดตะขวงใจบ้างเลยหรืออย่างไรกัน
"อาจื่อไม่ใช่คนโง่" ซ่งเวยหลงพูดเพียงเท่านั้น เดิมทีตนเป็คนไม่ชอบนินทาใครลับหลัง จึงไม่อยากจะพูดให้มากความ ให้นางรู้เพียงว่าตนไม่คิดนอกใจก็เพียงพอแล้ว
ลืมไปว่าวันนี้วันหยุด เอาไปอีกตอนแล้วกันจะได้หายคิดถึงกัน ไปหาชานมไข่มุกกินดีกว่า อากาศร้อนจนโกรธพระอาทิตย์
353
