ขอเพียงรักนี้นิรันดร

        ลมเย็นๆพัดผ่านเข้ามาในห้อง ทำให้ผ้าม่านพะเยิบเปิดเป็นลูกคลื่นเบาๆธามิณีได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบเหมือนหลายวันที่ผ่านมา ช่างเป็นเช้าที่แสนสดใสจนเธอไม่อยากลืมตาตื่นแล้วมองไปที่กุหลาบแดงในแจกันที่ไม่โรยรามา18 วันแล้ว

        แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม!

        กลีบกุหลาบหล่นลงมาที่พื้นแบบนั้นหมายความว่าอย่างไรวันที่เธอกลัวว่ามันจะมาถึงได้มาถึงแล้วใช่ไหม ความทรงจำของเธอราวกับได้ย้อนกลับไปถึงวันที่ได้กุหลาบแดงดอกนี้มาผู้หญิงคนนั้นบอกเธอหลายอย่างและมอบกุหลาบแดงดอกนี้ไว้

        “คุณเป็นใครทำไมถึงรู้จักศนิคะแล้วทำไมรู้เรื่องที่ฉันรู้ว่าตัวเองจะตายยังไง”ธามิณีถามเมื่อเดินตามผู้หญิงคนนั้นมายังดาดฟ้า น่าแปลกที่บนนี้ร่มไม่ร้อนอย่างเคยพอมองขึ้นไปเธอเห็นเมฆก้อนใหญ่ลอยเหนือหัวขึ้นไปพอดิบพอดี

        “เรื่องนั้นเธอไม่จำเป็นรู้หรอกนะธามิณีตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือทำยังไงศนิจะไม่ทำผิดกฎสวรรค์ แล้วถูกลงโทษมากกว่าเดิม”

        แม้น้ำเสียงผู้หญิงคนนั้นจะอ่อนหวานเยียบเย็นทว่าการที่มีใครอื่นล่วงรู้ว่าศนิเป็นใครไม่ใช่เรื่องที่ควรกังวลงั้นหรือ

        “คุณเป็นใครกันแน่”ธามิณีก้าวถอยหลังไปพลางมองอีกฝ่าย หากผู้หญิงคนนั้นเป็นอันตรายกำไลที่พระเสาร์ให้เธอไว้จะสกัดอีกฝ่ายไว้ แต่น่าแปลกกำไลไม่แสดงให้เธอรู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังปองร้าย

        พระนางศรัณยามองธามิณีอย่างสงสารและเห็นใจแต่มันคือชะตากรรมที่กำหนดเอาไว้แล้วการที่ธามิณีกับศนิเข้ามาเกี่ยวข้องและผูกพันกันก็เพราะครั้งหนึ่งทั้งสองเคยผูกวาสนาต่อกันแม้ว่าวาสนานั้นจะขาดจากกันไปแล้ว ทว่ายังเหลือสายใยแม้จะบางเบา ช่างน่าเสียดายแต่พระนางหรือใครก็ไม่อาจแก้ไขได้ 

        “ที่ผ่านมาเธอเป็นเด็กดีมาตลอดแต่เพราะความผิดพลาดในคราวนั้น เธอถึงต้องลงมาชดใช้ในชีวิตนี้ฉันไม่ได้มีเรื่องแค้นเคืองกับเธอเลย เพราะอายุขัยของเธอกำลังจะหมดลงแล้วแต่การจากไปของเธออาจทำให้ศนิลงมือทำบางอย่างที่ส่งผลร้ายต่อตัวเขาเอง”

        ความรักมีอานุภาพที่แม้แต่สามโลกก็ไม่อาจคาดเดาผู้มีรักที่ไม่อาจเสียคนรักไปหากเวลานั้นมาถึงจริงๆ แล้วศนิได้ผลึกกาลอีกครึ่งจากธามิณี เมื่อถึงเวลานั้นพระนางก็ยากจะคาดเดาว่าลูกชายจะทำอะไรลงไปบ้าง

        “ฉันเคยเป็นใครมาก่อนหรือคะ”การได้รู้ว่าชาติที่แล้วตัวเองเป็นใครบางทีเธอคงเข้าใจได้ว่าทำไมในชาตินี้ถึงพบกับความสูญเสียอยู่ร่ำไป

        “คู่หมายของศนิเทพธิดาที่ศนิปฏิเสธจะพบหน้า แต่ตอนนี้การหมั้นหมายได้จบลงแล้ว” หากวันนั้นศนิเลือกไปพบธามิณีแล้วหากธามิณีไม่เป็นคนเปิดประตูบานนั้น เรื่องราวในตอนนี้คงไม่เกิดขึ้น

        อย่างนี้เองสินะธามิณีเพิ่งเข้าใจว่าทำไมถึงชอบศนิก่อน เราสองคนเกือบได้พบกันแต่สุดท้ายกลับมาพบกันในโลกมนุษย์ 

        ดอกกุหลาบแดงในมือของผู้หญิงคนนั้นถูกยื่นมาให้ธามิณีหญิงสาวรับมาราวกับถูกมนต์สะกด

        “เธอจะตายในวันที่กุหลาบแดงดอกนี้โรยราแต่เพราะอะไร ฉันคงบอกเธอไม่ได้”

        ธามิณีมองกุหลาบแดงในมือแล้วยิ้มขื่นขมกับตัวเองเธอกำลังตาย แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แม้จะรู้ว่าตัวเองต้องตายอย่างไร นี่เธอเองก็กำลังถูกลงโทษเพราะทำผิดบางอย่างจนต้องมาเกิดเป็นมนุษย์สินะ

        “ขอบคุณนะคะที่บอกฉันอย่างน้อยฉันก็แน่ใจว่าไม่ได้บ้าจนเห็นว่าตัวเองจะตายอย่างไร”

        “แล้วเรื่องศนิเธอตัดสินใจอย่างไร” พระนางศรัณยาเป็นกังวลในเรื่องนี้จึงเสี่ยงลงมาจากสวรรค์เพื่อมาหาธามิณีแต่การกะเกณฑ์ให้มนุษย์ทำสิ่งใดไม่ใช่สิ่งที่พระนางสมควรออกปาก

        “ขอเวลาฉันคิดก่อนนะคะแต่ฉันมั่นใจอย่างหนึ่งว่าทุกการตัดสินใจของฉันจะไม่ทำให้ศนิต้องเดือดร้อนเด็ดขาดขอบคุณนะคะที่มาบอกฉัน”

        ผู้หญิงคนนั้นเข้ามากอดธามิณีแล้วถอนใจเบาๆก่อนจะคลายกอดแล้วมองมาที่เธออีกครั้ง

        “เมื่อเราพบกันอีกครั้งแม้เธอจะจำเรื่องราวในวันนี้ไม่ได้ แต่ฉันจะบอกเธอว่าได้ลงมาโลกมนุษย์เพื่ออะไร”

        แล้วเพียงธามิณีกะพริบตาผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้วมีเพียงกุหลาบแดงในมือที่ยืนยันว่าเธอไม่ได้ฝัน ชีวิตของเธอกำลังจะเดินไปจนสุดทางแล้ว

        ธามิณีเห็นกลีบกุหลาบกำลังร่วงอีกกลีบราวกับกำลังยืนยันว่าคำพูดของผู้หญิงคนนั้นเป็นความจริงกุหลาบกำลังโรยราแล้ว สุดท้ายเขากับเธอต้องจากกัน แม้ว่าเราจะรักกันหญิงสาวกอดตัวเองเมื่อทุกความรู้สึกเอ่อท้นจนต้องกุมหน้าอกตัวเองไว้

        “วันนี้เองสินะ”

        แม้จะเตรียมใจไว้ตลอดแต่พอถึงเวลาจริงๆ น้ำตาที่ธามิณีเก็บกลั้นไว้ก็ไหลลงมาอาบแก้มความตายน่ากลัวไหมนะ ก่อนตายจะเจ็บขนาดไหนลมหายใจสุดท้ายจะทำให้ทรมานมากหรือเปล่า หลังจากเธอตายไปแล้ว ศนิจะร้องไห้ไหม เขาจะเสียใจมากหรือเปล่าเขาจะทำตามที่เคยพูดไว้เมื่อนานมาแล้วไหมว่าหากเธอตาย เขาจะไม่รู้สึกอะไรเขาควรทำตามที่พูดไว้ เธออยากให้เขาทำแบบนั้น

        หญิงสาวยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเขาต้องไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ แม้สุดท้ายจะต้องจากกันเธอเข้าใจเหตุผลทุกอย่างของโลกใบนี้ แต่การต้องจากเขาไปทั้งที่รักไม่ได้พบกันอีกแล้วเธอรู้ในวินาทีนี้เองว่าสิ่งที่ทรมานกว่าการต้องตายคือการกลัวคนที่รักเสียใจแล้วมีชีวิตต่อไปไม่ได้  หากย้อนเวลากลับไป เธอจะบอกไม่ให้เขารักเธอเพื่อที่การจากลาจะมีเพียงเธอคนเดียวที่เสียใจ

        ขอเพียงรักนี้นิรันดร จำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะคะที่เว็บ MEB หมวด นิยายรัก โบว์จะลงนิยายให้อ่านประมาณ 65% ของเรื่องราวทั้งหมดหรือประมาณบทที่ 16 แล้วสิ้นสุดการลงนิยายนะคะ

        ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ

        อัมราน_บรรพตี