บทที่ 8
สัญชาตญาณเป็กลลวง
หลิงอวี่จื้อเป็เด็กน้อยน่ารัก ตัวจ้อย หน้ากลม ดวงตาโต และใสซื่อบริสุทธิ์ ผิวกายเรียบเนียน ไม่ทั้งผอมหรืออ้วนจนเกินไป รูปลักษณ์น่ารักน่าชัง เป็ความน่ารักขนาดที่ทำผู้คนพบเห็นก็พร้อมจะเข้ามาหยิกแก้ม เป็ใบหน้าอันไร้เดียงสาน่ารักน่าแกล้ง
พี่อวี้กลายเป็เด็กน้อย แม้ว่าไม่ใช่งดงามเหมือนดังก่อนหน้า แต่ก็หาได้เป็ไรไม่
หลิงอวี่จื้อ จงรอคอยไม่นาน พี่หญิงจะทำให้เ้าถือกำเนิดขึ้นใหม่
หลิงอวี่จื้อเก็บตัวรักษาอาการาเ็เป็อย่างดีภายในห้องอยู่หลายวัน ภายหลังอาการาเ็หาย นางแสร้งเป็ลมภายในห้อง ผ่านพ้นหนึ่งวันหลังาเ็ นางจึงกลับมาหายดี
เื่ราวนี้เป็ข่าวคราวใหญ่ภายในคฤหาสน์อัครมหาเสนาบดี เป็ที่ทราบกันทั่วว่านางไร้สติปัญญายาวนานหลายปี ขณะนี้ฟื้นคืนกลับมา ย่อมเป็ข่าวคราวใหญ่
ผ่านพ้นไม่กี่วัน หลิงจื่อเชิ่งนำหลิงอวี่จื้อไปยังวังของผู้แทนพระองค์ ภายหลังลงจากรถลาก หลิงจื่อเชิ่งย้ำเตือนอีกครั้ง “อวี่จื้อ จดจำเอาไว้ว่าเมื่อใดเข้าสู่วังผู้แทนพระองค์แล้ว อย่าได้กล่าวเื่ที่ไม่ควรกล่าว อย่าวิ่งเพ่นพ่าน ติดตามข้าใกล้ชิด เข้าใจหรือไม่? ให้ข้าพูดกล่าวแทนเอง”
“ท่านพี่ ย้ำเตือนเกินไปแล้ว ตลอดทางในรถม้าจนมาถึงข้าได้ฟัง จนหูข้าแทบขึ้นราแล้ว นี่ข้าไม่ใช่เด็กน้อยสามขวบ”
หลิงอวี่จื้อนึกแล้วก็ปวดหัว เพราะหลิงจื่อเชิ่งกังวลกับนางเกินไป ราวเกรงว่านางจะไปจุดไฟเผาวังผู้แทนพระองค์อย่างไรอย่างนั้น
หลิงจื่อเชิ่งนึกเสียใจ เขาเองยังไม่ทราบว่าตอบรับคำขอของหลิงอวี่จื้อได้เช่นไร ราวกับเป็คำขอที่ไม่อาจปฏิเสธ หลิงอวี่จื้อผู้ได้รับสติปัญญากลับคืน ขณะนี้กลับฝีปากดีเยี่ยม นั่นคือสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ตอนนี้
“อวี่จื้อ เหตุใดไม่แจ้งให้ท่านพ่อและท่านแม่ทราบเื่เ้าถูกพิษเล่นงาน?”
“ท่านทราบดีว่าพวกเขาไม่ชอบข้าเพียงใด ท่านพี่ ข้าคิดสืบสวนเื่นี้เป็การลับ อย่าได้ทำให้เื่ราววุ่นวาย ตอนนี้เพียงล้างพิษก็พอแล้ว”
หลิงจื่อเชิ่งถอนหายในเสียงเบา “ข้าไม่ได้มีสัมพันธ์ ฉันมิตรกับผู้แทนพระองค์มากนัก ดังนั้นคงแทบเป็ไปไม่ได้”
“ชีวิตและความตาย เื่ราวไม่อาจปล่อยผ่าน หากไม่แล้วข้ากลายเป็ผีจะมาหลอกหลอนท่านทุกวี่วัน”
หลิงจื่อเชิ่งไม่ตอบคำใดอีก เื่ราวของความเป็และความตายของหลิงอวี่จื้อ เขาจำเป็ต้องตั้งใจให้ดี ทั้งสองเดินไปยังลานหลักด้วยการนำทางของพ่อบ้านประจำตัวผู้แทนพระองค์ หลิงอวี่จื้อผ่อนลมหายใจอยู่ตลอดทาง ผู้แทนพระองค์ที่ร่ำรวยอย่างมหาศาล ความฟุ่มเฟือยปรากฏอยู่ทั่วทุกที่ ได้อาศัยในพระราชวังใหญ่โตเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องมีหลงทางกันบ้าง
“นายน้อยอวิ๋น รอที่นี่ชั่วครู่ ผู้แทนพระองค์กำลังอยู่ระหว่างชำระกาย สักครู่จะเข้ามาพบ”
อาบน้ำเวลากลางวัน นับได้ว่าแปลก หลิงอวี่จื้อพึมพำกับตัวเองในใจ
ก่อนนางมาที่นี่นั้นได้ตระหนักไว้แล้วว่าควรโน้มน้าวเซียวเยี่ยนเช่นไร โลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาโดยเปล่า หรือต่อให้มี นางก็ไม่กล้ากินเข้าไป
คนทั้งสองนั่งดื่มชาร่วมกัน เซียวเยี่ยนยังไม่มา หลิงอวี่จื้อไม่อาจนั่งเฉย นางโน้มกายลง พร้อมลดเสียงเบากล่าวบอก หลิงจื่อเชิ่งที่อยู่ตรงหน้า “พี่ชาย ผู้แทนพระองค์พวกลิ้นสองแฉกหรือไม่ จนถึงเวลานี้ยังไม่ออกมา นี่ลอกคราบที่ด้านในหรือไร?”
มุมปากหลิงจื่อเชิ่งกระตุก ใบหน้าแสดงชัดว่าเคร่งเครียด “หยุดวาจาไร้สาระ เงียบลงเสีย”
“คือว่าข้า ดื่มไปก็เยอะแล้ว ข้าอยากเข้าห้องน้ำ!”
“ทนไม่ได้แล้ว?”
“ไม่ไหวแล้ว ข้านั่งรอต่อไม่ได้”
หลิงอวี่จื้อลุกขึ้นแน่วแน่ พ่อบ้านให้หญิงรับใช้ตัวน้อยนำพาหลิงอวี่จื้อไปยังห้องน้ำ ภายหลังหลิงอวี่จื้อออกจากห้องน้ำ หญิงรับใช้ตัวน้อยกลับหายตัวไป หลิงอวี่จื้อสำรวจมองรอบ สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างวังเวง นางที่เร่งร้อนเดิน จนทำให้ไม่ทราบเส้นทาง วังผู้แทนพระองค์แห่งนี้ใหญ่โต หากจะลงก็ไม่ใช่เื่แปลก
นางเดินไปตามความทรงจำที่นึกได้ จนเมื่อถึงทางแยก หลังลังเลครู่หนึ่ง จึงเดินไปทางขวา แต่ผลลัพธ์กลับเป็ยิ่งเดินเพียงใด นางยิ่งหลงทางเพียงนั้น การรับรู้ทิศทางตอนนี้ไม่อาจใช้การได้อีก
1K
