แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาสีครีมเข้ามาตกกระทบเปลือกตา ทำให้ "ลิน" รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาไม่ใช่ความสดชื่นแจ่มใส แต่เป็ความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งศีรษะเหมือนมีค้อนปอนด์มาทุบซ้ำๆ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และยาปลุกอารมณ์เมื่อคืนยังคงทิ้งตะกอนความมึนงงเอาไว้
"อื้ม..."
ลินครางเบาๆ พยายามจะขยับตัวพลิกตะแคง แต่ทันทีที่ขยับสะโพก ความเจ็บระบมอย่างรุนแรงก็แล่นปราดขึ้นมาจาก่ล่างจนเธอต้องสูดปากด้วยความเ็ป
"โอ๊ย..."
เธอลืมตาโพลงขึ้นมาทันที ภาพเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา โคมไฟระย้าหรูหรา และกลิ่นอับจางๆ ที่ผสมปนเปกันระหว่างกลิ่นเหงื่อ กลิ่นแอลกอฮอล์ และ... "กลิ่นคาวโลกีย์" ทำให้ความทรงจำที่เลือนรางเมื่อคืนเริ่มปะติดปะต่อกลับเข้ามาในสมองทีละฉากๆ
ภาพงานเลี้ยงรุ่น... แก้วเหล้าสีฟ้าสดใส... อ้อมกอดของคิน... โรงแรม... และเซ็กซ์ที่ดิบเถื่อนยาวนานค่อนคืน
ลินรีบก้มลงสำรวจตัวเอง และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธออยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อนนอนอยู่บนเตียงยับยู่ยี่ เนื้อตัวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงเป็จิดๆ โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกูเาไฟทั้งสองข้างที่มีรอยนิ้วมือแดงเถือกประทับอยู่ และที่คอระหงก็มีรอยดูด สีแดงช้ำที่เด่นชัดจนน่าใ
แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือความรู้สึกเปียกแฉะและเหนอะหนะที่หว่างขา
ลินค่อยๆ แง้มผ้าห่มออกดู และพบว่าบริเวณจุดซ่อนเร้นของเธอนั้นบวมเป่งและแดงก่ำจากการถูกใช้งานอย่างหนัก คราบน้ำรักสีขาวขุ่นแห้งกรังเปรอะเปื้อนเต็มต้นขาด้านใน บางส่วนยังคงไหลเยิ้มออกมาจากปากทางรัก หยดลงบนผ้าปูที่นอนจนเป็วงกว้าง
"ตายแล้ว... นี่ฉันทำอะไรลงไป..."
ลินยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาแห่งความละอายรินไหลออกมา เธอหันไปมองข้างกาย "คิน" ยังคงนอนหลับสนิท คว่ำหน้าเปลือยแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บข่วนเป็ทางยาว ซึ่งคงเป็ฝีมือของเธอเอง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเขาดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย ต่างจากเธอที่กำลังใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว
เธอมองนาฬิกาดิจิตอลที่หัวเตียง... 09:30 น.
"ฉิบหาย! พี่นัท!"
ลินสะดุ้งสุดตัว นัทมักจะตื่นเช้าและเขาคงกำลังเป็ห่วงเธอแทบบ้า เธอรีบกวาดตามองหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วห้อง ชุดเดรสสีน้ำเงินกองอยู่ที่ปลายเตียง บราลูกไม้สีดำตกอยู่ที่พื้นข้างโซฟา กางเกงในตัวจิ๋ว... เธอหาไม่เจอ และไม่มีเวลาหาแล้ว
ลินกัดฟันข่มความเ็ปที่เสียดแทงขึ้นมาทุกครั้งที่ก้าวเดิน เธอรีบคว้าชุดเดรสขึ้นมาสวมแบบลวกๆ โดยไม่ใส่ชุดชั้นใน เพราะบรามันคงจะเสียดสีหัวนมที่บวมช้ำจนทนไม่ไหว และกางเกงในก็หาไม่เจอ เธอจำใจต้อง "โนบรา" และปล่อยให้่ล่างโล่งโจ้งภายใต้ชุดเดรส
เธอหยิบกระเป๋าคลัทช์และรองเท้าส้นสูง ก่อนจะย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบที่สุด โดยไม่คิดจะปลุกคินหรือทิ้งโน้ตอะไรไว้ เธอแค่อยากหนี... หนีจากความจริงที่ว่าเธอเพิ่งจะนอกใจแฟนหนุ่มที่แสนดีไปกับแฟนเก่าที่เธอเคยเกลียด
...
ตลอดทางที่นั่งแท็กซี่กลับคอนโด ลินนั่งตัวเกร็ง มือข้างหนึ่งกอดกระเป๋าแน่น อีกมือจับโทรศัพท์ที่หน้าจอดับสนิทเพราะแบตเตอรี่หมดเกลี้ยง ยิ่งรถเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ร่างกายของเธอก็ยิ่งประท้วง ความรู้สึกเหนอะหนะที่หว่างขายังคงอยู่ น้ำเชื้อของคินที่ค้างอยู่ข้างในไหลซึมออกมาเรื่อยๆ ตามแรงสั่นะเืของรถ มันไหลย้อนลงมาตามเรียวขาจนเธอต้องนั่งหนีบขาแน่นด้วยความอับอาย กลัวว่าคนขับแท็กซี่จะได้กลิ่นคาวราคะที่ติดตัวเธอมา
เมื่อมาถึงหน้าห้องพัก ลินสูดหายใจเข้าลึกๆ ไขกุญแจเข้าไปอย่างแ่เบา
ภายในห้องเงียบสงบ... บนโต๊ะกินข้าวมีโน้ตวางอยู่ "พี่ไปทำงานก่อนนะครับ โทรหาลินไม่ติดเลย เป็ห่วงมาก ถ้ากลับมาแล้วโทรหาพี่ด้วยนะ - นัท"
ลินอ่านข้อความนั้นแล้วรู้สึกจุกในอก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเข่าอ่อน เธทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ร้องไห้ออกมาเงียบๆ
"ขอโทษนะพี่นัท... ลินขอโทษ..."
แต่ในความรู้สึกผิดนั้น กลับมีความรู้สึกอีกอย่างแทรกซึมขึ้นมา... ความรู้สึกวาบหวามที่่ล่าง ร่างกายของเธอยังจดจำััของคินได้แม่นยำ ความเจ็บระบมที่กลีบเนื้ออ่อนไหวมันย้ำเตือนว่าเมื่อคืนเธอมีความสุขมากแค่ไหน
"ไม่ได้... ต้องรีบล้างออก... ต้องล้างออกให้หมด"
ลินลุกพรวดพราดวิ่งเข้าห้องน้ำ ล็อคประตูแ่าเหมือนกลัวว่าใครจะตามเข้ามาเห็นความสกปรกของเธอ เธอเปิดน้ำในอ่างอาบน้ำทิ้งไว้ ก่อนจะมายืนหน้ากระจกบานใหญ่
ภาพสะท้อนในกระจกคือผู้หญิงผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาบวมช้ำจากการร้องไห้ แต่ริมฝีปากกลับบวมเจ่อและแดงก่ำจากการจูบอย่างดูดดื่ม ที่คอและเนินอกเต็มไปด้วยรอยแดงเป็จ้ำๆ ลินค่อยๆ ปลดสายชุดเดรสลง ปล่อยให้มันร่วงลงไปกองที่พื้น
เรือนร่างเปลือยเปล่าปรากฏขึ้นอีกครั้ง หน้าอกขนาด 41 นิ้วที่หนักอึ้งทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง ยอดอกสีชมพูเข้มแข็งเป็ไตชูชัน ผิวเนื้อขาวๆ บริเวณเต้ามีรอยนิ้วมือของคินประทับอยู่จางๆ เธอเผลอยกมือขึ้นลูบไล้มันเบาๆ ความเ็ปแล่นแปลบเข้ามา แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกเสียววูบที่ท้องน้อยอย่างน่าประหลาด
เธอก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นจัดไหลรดร่างกาย สายน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคล แต่สิ่งที่ล้างไม่ออกคือความทรงจำ
ลินนั่งลงในอ่าง แยกขาออกกว้าง น้ำอุ่นไหลผ่านจุดซ่อนเร้นที่บวมแดง ทำให้เธอแสบเล็กน้อย เธอหยิบสบู่เหลวมาถูทำความสะอาด แต่ความรู้สึกลื่นๆ ของสบู่กลับทำให้เธอนึกถึงััของคิน
"ต้องเอาออก..."
ลินพึมพำ เธอสอดนิ้วเรียวยาวสองนิ้วเข้าไปในช่องทางรักของตัวเองเพื่อจะควักเอาน้ำเชื้อของคินที่ค้างอยู่ออกมา
"อื้มมม..."
ทันทีที่ปลายนิ้วสอดแทรกเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มที่ยังบวมช้ำ ลินก็หลุดเสียงครางออกมา ร่างกายของเธอยังตื่นตัวและไวต่อััมาก ผนังเนื้อภายในตอดรัดนิ้วของเธอแน่น เหมือนมันกำลังโหยหาบางสิ่งที่ใหญ่โตกว่านิ้วมือเล็กๆ นี้
เธอค่อยๆ คว้านนิ้วไปรอบๆ ล้วงลึกเข้าไปเพื่อกวาดต้อนของเหลวข้นหนืดออกมา น้ำสีขาวขุ่นที่ผสมกับน้ำหล่อลื่นไหลทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว มันเป็น้ำเชื้อของคิน... หลักฐานที่ว่าเขาได้เข้ามาลึกสุดใจและปลดปล่อยทุกอย่างไว้ในตัวเธอ
ขณะที่เธอกำลังทำความสะอาด ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวราวกับเทปม้วนเดิมที่ถูกกรอซ้ำ
ภาพคินที่กำลังกระแทกกระทั้นเธออย่างบ้าคลั่ง... เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสนั่น... ความคับแน่นที่จุกเสียดแต่มันสะใจ... หน้าอกของเธอที่กระเพื่อมไหวรุนแรง... และแววตาหยาบโลนของเขาที่จ้องมองเธอยามเสร็จสม
"อ๊า... คิน..."
นิ้วที่ควรจะทำหน้าที่แค่ทำความสะอาด กลับเริ่มขยับเข้าออกเป็จังหวะโดยไม่รู้ตัว ความตั้งใจที่จะล้างมลทินแปรเปลี่ยนเป็ความ้าทางเพศที่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
ลินหลับตาพริ้ม เอนหลังพิงขอบอ่าง ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลรดหน้าอกูเาไฟทั้งสองข้าง เธอจินตนาการว่านิ้วมือที่กำลังสอดใส่อยู่นี้คือท่อนเอ็นร้อนผ่าวของคิน ความเจ็บระบมที่ช่องคลอดกลายเป็ตัวกระตุ้นอารมณ์ชั้นดี ยิ่งเจ็บ เธอยิ่งรู้สึกว่าเธอยังเป็ของเขา
"แน่น... แน่นจัง..."
เธอเพิ่มจำนวนนิ้วจากสองเป็สาม พยายามจำลองความใหญ่โตของคิน แม้มันจะเทียบไม่ได้เลยกับของจริง แต่ก็พอจะบรรเทาความคันคะเยอภายในได้บ้าง มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นหน้าอกตัวเองอย่างแรง
นิ้วมือขยำเนื้อนมนุ่มนิ่มจนล้นมือ ปัดป่ายผ่านยอดอกที่ไวต่อัั ลินบิดเร่าในน้ำอุ่น จินตนาการว่ามือนี้คือมือของคินที่เคยบีบขยี้เธอเมื่อคืน
"อื้อออ... พี่นัท... ลินขอโทษ... อ๊าาา... คิน... แรงอีก..."
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันยุ่งเหยิงในหัว เธอเรียกชื่อแฟนปัจจุบันด้วยความรู้สึกผิด แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อชื่อของแฟนเก่า
ลินเริ่มขยับนิ้วในร่องรักเร็วขึ้น เสียงน้ำแจ๊ะๆ ดังสะท้อนก้องในห้องน้ำ ขาเรียวสวยเกร็งจนสั่นระริก เธอควานนิ้วไปโดนจุดกระสันภายใน ที่บวมเป่งย้ำๆ ซ้ำๆ จนความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง
"ซี๊ดดด... จะเสร็จ... อื้อ... มันจะเสร็จอีกแล้ว..."
น้ำเชื้อที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในทำหน้าที่เป็สารหล่อลื่นชั้นดี ลินเร่งจังหวะนิ้วรัวเร็วขึ้น พร้อมกับบดขยี้เม็ดละมุดกลางอกอย่างบ้าคลั่ง เธอเงยหน้าขึ้นสูดปาก หายใจหอบกระเส่าเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ
ภาพของคินที่กำลังเกร็งกระตุกและฉีดพ่นน้ำรักใส่ตัวเธอเมื่อคืนผุดขึ้นมาเป็ฉากสุดท้าย ก่อนที่ลินจะแตะขอบ์
"อ๊าาาาาาาาา!!!!"
ลินกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงในอ่างอาบน้ำ ช่องทางรักบีบรัดนิ้วมือแน่นจนแทบขยับไม่ได้ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ความสุขสมแผ่ซ่านไปทั่วร่าง นอนหอบหายใจรวยรินท่ามกลางสายน้ำและฟองสบู่
เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ความเงียบก็กลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง ลินค่อยๆ ดึงนิ้วออกมาจากช่องทางรัก มองดูคราบน้ำขาวขุ่นที่ติดปลายนิ้ว... มันเป็ส่วนผสมของน้ำเชื้อคินและน้ำรักของเธอเอง
เธอมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะจุ่มมือลงในน้ำ ล้างคราบเ่าั้ออกไปจนหมดสิ้น...
แต่ลินรู้ดี... แม้จะล้างกายจนสะอาดแค่ไหน แต่ความโหยหาและความทรงจำถึงรสสวาทของคิน ได้ฝังลึกลงไปในจิตใจของเธอเสียแล้ว และการ "ช่วยตัวเอง" ในครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่การปลดปล่อย แต่มันคือการยอมรับลึกๆ ว่า เซ็กซ์แบบเดิมๆ กับนัท... คงไม่สามารถเติมเต็มเธอได้อีกต่อไป
ลินปิดน้ำ ลุกขึ้นเช็ดตัว แล้วยืนมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง แววตาที่เคยใสซื่อตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไป มันมีความลับดำมืดซ่อนอยู่... ความลับที่หอมหวานและอันตราย
เธอหยิบแป้งมาทาปกปิดรอยแดงที่คอ ใส่เสื้อคอเต่าแขนยาวเพื่ออำพรางร่องรอย แล้วเดินออกจากห้องน้ำไปหยิบโทรศัพท์มาชาร์จ เตรียมตัวสร้างเื่โกหกคำโตเพื่อบอกนัท
"ฮัลโหลพี่นัท... ลินกลับมาแล้วนะ... เมื่อคืนเมามากเลยไปนอนบ้านยัยจอย... ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอกนะคะ"
เสียงของเธอเรียบนิ่งและเป็ธรรมชาติจนน่ากลัว... ละครฉากใหญ่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
148
