“แกยังจะฆ่าใครอีก?” เสียงชราเอ่ยถาม
สวี่อิงใมองไปตามเสียงไม่รู้ว่าตอนไหนที่ลูกน้องของเขาทุกคนถูกคนจำนวนมากถือปืนจ่อ ในครรลองสายตาปรากฏหัวหน้าาุโของแก๊งเซียวฉีลุงหยวนผู้ถือไม้เท้าหัวัถูกชุยตงตงช่วยประคองเดินออกมาจากประตูพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง
ผู้เฒ่าเก๋อต้วนชินหวัง และลุงฉิวซึ่งเป็ผู้าุโแก๊งเซียวฉีก็มาเช่นกันผู้เฒ่าเก๋อเป็อดีตรองหัวหน้าแก๊งเซียวฉี เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเขาได้รับสวี่อิงมาเข้าร่วมแก๊งด้วยตนเองและต่อมาได้ก็แนะนำสวี่อิงให้กับชิงหลงเขาเป็คนที่คอยสนับสนุนสวี่อิงในเื่ต่างๆ ของแก๊งมาโดยตลอด ทว่าครั้งนี้เขาได้แต่ส่ายหัวด้วยความผิดหวัง
สวี่อิงหอบหายใจแรงๆสองครั้ง เขากดปืนลงบนหัวของชย่าลิ่วอีอย่างไม่เบามือ พร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ “แกจงใจให้เด็กนักศึกษาล่อฉันมาที่นี่แล้วก็หาคนมาดูละครอย่างนั้นเหรอ?!”
ชย่าลิ่วอีเอาหน้าถูกับพื้นพร้อมกับหัวเราะเยาะ “นักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง นักเขียนบทมือทอง นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม—ลูกน้องใหม่ของฉันเจ๋งไหมล่ะ พี่สวี่?”
เหอชูซานซึ่งเป็หนึ่งในผู้ชมเหตุการณ์รู้สึกอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออกเขาใจร้อนเป็อย่างมาก– “เลิกสนใจเื่ของผมสักพักได้ไหมหัวของพี่ยังมีปืนจ่ออยู่เลยนะ!”
“สวี่อิงวางปืนลงซะ แล้วจะเหลือศพที่สมบูรณ์ไว้ให้” ลุงหยวนพูด
สวี่อิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ออกมายังโลกมืดก็ควรคาดหวังว่าวันนี้จะมาถึง!จะเหลือหรือไม่เหลือศพก็ไม่ได้มีความหมายอะไร!”
“ชย่าเสี่ยวลิ่ว” เขาโน้มตัวลงพร้อมกับแสยะยิ้ม“บนเส้นทางสู่ปรโลก ฉันจะให้แกปูทางให้ฉันก่อน!”
เขาลั่นไกปืนทันทีแต่ชย่าลิ่วอีไหวตัวทันั้แ่ที่เขาเริ่มเปิดปากพูดจึงยกศอกขึ้นมาป้องกันอย่างรวดเร็ว! เสียงปืนน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นสองนัด ก่อนที่ปืนจะหลุดออกจากมือของสวี่อิงกระเด็นไปไกลตัวของสวี่อิงถูกกระแทกลงกับพื้น ะุเจาะเข้าที่ท้องส่วนชย่าลิ่วอีหมอบลงกับพื้น หัวไหล่เป็รูโบ๋ เืพุ่งกระฉูด!
เหอชูซานรู้สึกใจหายวาบเขาพยายามจะวิ่งเข้าไปโดยไม่ทันคิด แต่เสี่ยวหม่าที่อยู่ข้างหลังก็สะบัดมือผลักเขาจนกระเด็นไปชนกับกำแพงข้างๆแทน!
เสี่ยวหม่าที่พรวดพราดวิ่งออกไปพาลูกน้องสองสามคนะโข้ามเหอชูซานวิ่งไปหาชย่าลิ่วอีแล้วรีบห้ามเืให้เขาคนอื่นๆ ก็กรูเข้ามาล้อมรอบพร้อมกับใช้ปืนหลายกระบอกจ่อไปที่สวี่อิง ร่างของสวี่อิงถูกกดให้คุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น
“พี่ลิ่วอี! พี่ลิ่วอี!” เสี่ยวหม่าคุกเข่าอยู่ตรงนั้นร้องเรียกชื่อของชย่าลิ่วอีอย่างสิ้นหวัง จนกระทั่งเห็นชย่าลิ่วอีค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเขาด้วยความรำคาญเขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เหอชูซานถูกกันให้อยู่นอกฝูงชนเขาเขย่งเท้ายืดตัวขึ้นมองผ่านเข้าไปด้านในหลายครั้งแล้วแต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลย เขาจึงใช้เป้ใบใหญ่หนุนใต้เท้าแล้วปีนกำแพงขึ้นไปบนโครงหลังคาใกล้ๆ
เขาเห็นชย่าลิ่วอีถูกลูกน้องหลายคนล้อมรอบอยู่ตรงกลางขณะที่คนอื่นๆกำลังจับตัวสวี่อิงเอาไว้ลุงหยวนถือไม้เท้าหัวัเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสวี่อิงอย่างช้าๆ
เขาถอดหัวัของไม้เท้าออกเผยให้เห็นมีดสั้นรูปหัวัที่ซ่อนอยู่ข้างใน แล้วโยนให้มันตกลงบนพื้นข้างๆหัวเข่าของสวี่อิง
“สวี่อิง แกทรยศต่อแก๊ง วางแผนฆ่าหัวหน้าใหญ่” ลุงหยวนพูดด้วยน้ำเสียงเ็า“ตามกฎต้องถูกแทงสามดาบหกรู แต่เนื่องจากแกทำงานให้แก๊งมามากมายข้าจะให้โอกาสแกจบชีวิตด้วยตัวเอง ตอนนี้แกมีอะไรจะพูดไหม?”
สวี่อิงกุมท้องที่มีเืไหลออกมาไม่หยุดเขาขมวดคิ้วมองลุงหยวนด้วยรอยยิ้มเ็า ลุงหยวนยังคงแสดงสีหน้าเ็าไม่เปลี่ยนแปลงเห็นดังนั้นสวี่อิงก็ะเิหัวเราะเสียงประหลาดออกมา เขาพูดคำว่า “ดี ดี ดี!” แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า“ฉันจะพูดอะไรได้? ฉันทำงานให้ชิงหลงทำงานให้พวกแก่ๆ อย่างพวกแกมาทั้งชีวิต สุดท้ายผลประโยชน์ทั้งหมดก็ตกไปอยู่ที่ไอ้เด็กนี่!สิ่งที่พวกแกไม่ให้ ฉันก็ต้องไปเอามาเอง! ฉันผิดตรงไหน?! สามดาบหกรูเหรอ...ฉันไม่ยอม!”
เขาคว้ามีดสั้นรูปหัวัแล้วะโพุ่งเข้าใส่ลุงหยวนอย่างรวดเร็ว!ชุยตงตงที่อยู่ใกล้ๆ ก็หมุนตัวเตะมีดสั้นในมือของเขาจนกระเด็นทันที! จากนั้นก็เตะสวี่อิงจนล้มลงไปกองกับพื้น!
ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวเข้าไปเตะซ้ำชย่าลิ่วอีที่ร่างกายเต็มไปด้วยเืก็ผลักเสี่ยวหม่าออกไปอย่างแรง เขาคว้ามีดหัวัที่ตกอยู่บนพื้นะโเสียงดัง แล้วพุ่งเข้าไปใช้มีดแทงทะลุหัวใจของสวี่อิงด้วยแรงอันมหาศาล!ร่างของสวี่อิงถูกตรึงแน่นอยู่กับพื้น!
เืจากบ่าของเขาหยดลงบนใบหน้าของสวี่อิงที่กำลังเบิกตากว้างมองเขาด้วยความเกลียดชังดวงตาของชายสองคนที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังปะทะกันกลางอากาศสวี่อิงพยายามเอื้อมมือไปบีบคอของชย่าลิ่วอี
ชย่าลิ่วอีจึงจับด้ามมีดที่เปื้อนเืแน่นแล้วบิดสุดแรง!
สวี่อิงส่งเสียงครางออกมาจากลำคอมือที่สั่นเทาทั้งสองข้างทิ้งรอยนิ้วเปื้อนเืทั้งสิบไว้บนคอของชย่าลิ่วอี “ชย่า... เสี่ยว... ลิ่ว...”
เขาพยายามเงยหน้าขึ้นมาใกล้หูของชย่าลิ่วอีก่อนจะแสยะยิ้มและกระซิบพูดบางอย่างแ่เบา
“…”
ไม่มีใครรอบข้างได้ยินสิ่งที่สวี่อิงพูดทว่าดวงตาของชย่าลิ่วอีกลับเบิกกว้างขึ้น เมื่อเขากำลังจะถอยหลังกลับหลังจากได้ยินคำพูดนั้นสวี่อิงก็กระแทกร่างขึ้นไปอย่างแรง แทงคมมีดเข้าไปในร่างกายของเขา!
ชายผู้ทะเยอทะยานคนนี้กระอักเืออกมาเป็ละอองสีแดงเต็มท้องฟ้าดวงตาเบิกกว้าง ในที่สุดก็สิ้นใจตาย
ชย่าลิ่วอีดึงมีดออกมาด้วยความใอย่างที่สุด
เขาเขย่าตัวสวี่อิงแต่ก็ไม่มีการตอบสนองใดเืจำนวนมากพุ่งออกมาตามแรงเขย่าของเขาจนร่างอาบไปด้วยเืสีแดงเข้ม ชย่าลิ่วอีจ้องมองร่างไร้ลมหายใจของสวี่อิงด้วยความเงียบงันความเกลียดชังในดวงตาของเขาเริ่มก่อตัวขึ้นทีละชั้นจนกระทั่งมันแทงเข้าไปในกระดูก!ราวกับถูกผีเข้า เขาเหวี่ยงมีดแทงลงไปอีกครั้ง! แล้วดึงออก แทงลงไปอีกครั้ง!ดึงออกอีกครั้ง แล้วก็แทงลงไปอีกครั้ง...
ฉึก! ฉึก!ฉึก! ฉึก!
เสียงมีดที่แทงเข้าออกกายเนื้อดังก้องไปทั่วห้องแสนเงียบเชียบนี้เศษเนื้อปนเืกระเซ็นลงบนพื้น เหอชูซานผู้ปีนอยู่บนโครงไม้หันใบหน้าซีดเผือดหนีไม่กล้าดูต่อ
“เขาตายแล้ว พอได้แล้ว” ชุยตงตงพูดขึ้น
เธอจับแขนที่เกร็งของชย่าลิ่วอีและบีบเบาๆเป็เชิงบอกให้เขาสงบสติอารมณ์ ชย่าลิ่วอีหันมามองเธออย่างช้าๆ โดยไร้ความรู้สึกใดผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจยาวราวกับสติที่หายไปได้กลับเข้าร่างแล้ว
เขาโยนมีดสั้นหัวัที่เปื้อนเืทิ้งแล้วล้มกายลงบนไหล่ของชุยตงตงอย่างหมดแรง
เสี่ยวหม่ารีบสั่งให้ลูกน้องของเขานำโต๊ะมาทำเป็เปลหามเพื่อแบกชย่าลิ่วอีชั่วคราวลุงหยวนและผู้าุโคนอื่นต่างเข้ามาดูอาการเขา ชย่าลิ่วอีจึงส่งยิ้มให้จางๆด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ไร้ซึ่งความบ้าคลั่งและความดุร้ายที่แสดงให้เห็นเมื่อครู่จนน่าใชย่าลิ่วอีในตอนนี้ดูอ่อนแอเหลือเกิน “ขอบคุณท่านผู้าุโทุกท่านที่ช่วยชีวิตผมไว้ได้ทันเวลา”
“เสี่ยวลิ่ว นายเหนื่อยมามากแล้ว พักก่อนเถอะ” ลุงหยวนพูดพลางโบกมือให้ลูกน้องรีบพาเขาไปโรงพยาบาล
ชุยตงตงเดินตามเปลหามไปสองสามก้าวก็เห็นชย่าลิ่วอีส่ายหัวให้เธอเธอจึงเดินกลับไปหาลุงหยวนและพูดว่า “ลุงหยวนท่านเดินทางมาไกลคงเหนื่อยแล้ว ้าให้ไปส่งท่านกลับก่อนไหมคะ?"
“ไม่เป็ไร ยัยหนู” ลุงหยวนตบมือลงบนหลังมือของเธอ“ฉันเข้าใจว่าเธอกตัญญู แต่ฉันไม่รีบกลับหรอก เื่สำคัญต้องมาก่อนเหล่าเก๋อ เหล่าฉิว ต้วนชินหวัง การประชุมเลือกตั้ง ‘หัวหน้า’คนใหม่น่ะ เราจัดกันในห้องพักฟื้นของเสี่ยวลิ่วเลยก็แล้วกัน ไปส่งเขาที่โรงพยาบาลด้วยกันเถอะ”
คนกลุ่มใหญ่หามเปลออกไปจากประตูบริษัทภาพยนตร์แล้วเหลือเพียงลูกน้องสองสามคนในการจัดการกับศพของสวี่อิงโดยเอาใส่กระสอบแล้วหามออกไป และเหอชูซานผู้ไร้ตัวตนที่ยังคงปีนอยู่บนโครงไม้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น
หลังจากผ่านไปนานเขาจึงปีนลงมาจากโครงไม้อย่างโซซัดโซเซ แล้วก้มลงหยิบกระเป๋าใบเล็กที่หนักอึ้งของเขาขึ้นมาเขามองไปยังคราบเืสดๆ บนพื้นไกลๆ ด้วยสายตาเลื่อนลอย ในหัวว่างเปล่าได้ยินเพียงเสียงหึ่งๆ อยู่ในหู
หัวหน้าแก๊งที่ชื่อสวี่อิงคนนั้นทุ่มเททุกอย่างฆ่าคนเพื่อแย่งชิงอำนาจ สุดท้ายก็ลงเอยในสภาพที่ศพไม่สวยนักส่วนชย่าลิ่วอีก็ได้รับาเ็สาหัส เมื่อครู่นี้ยังเหมือนถูกผีเข้าอยู่เลยตอนนี้กลับถูกหามออกไปอย่างอ่อนแรง... เขาจะไม่เป็ไรจริงๆ ใช่ไหม?
เขารู้สึกสับสนและกังวลแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดีหลังจากยืนอยู่ในสตูดิโอที่ว่างเปล่าครู่หนึ่งเขาก็กอดกระเป๋าใบเล็กของเขาไว้แน่นแล้วเดินจากไปอย่างไม่มั่นคง
……
2K
![เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (มีอีบุ๊คแล้ว-จบ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733653886_39217547.webp)
