“นี่ก็คือสหายใหม่ของพวกเรางั้นรึ?”
เสียงของเ้าเกาะไป๋กู่ดังออกมาขณะจ้องมองมายังชายชุดดำที่ยืนอยู่เบื้องล่างกลิ่นอายของเสี่ยวเฮยนั้นทำให้ผู้มาใหม่ทั้งสองต้องขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยพวกเขาล้วนเป็ตัวตนที่ดำรงอยู่มานานและการฝ่าทะลุขึ้นมาเหยียบย่างอยู่ในดินแดนเก้าประตูนั้นทำให้ััและสายตาเฉียบคมเป็อย่างมาก
อย่างไรก็ตาม...พวกเขาไม่อาจตรวจสอบชายชุดดำผู้นี้ได้อย่างชัดเจนต่อให้อยู่ในระดับเดียวกันก็ควรจะตรวจสอบกลิ่นอายได้บ้าง!
“สหายเต๋า...การต่อสู้ของบรรพชนเก้าประตูนั้นรุนแรงจนไม่สามารถประเมินความเสียหายได้”
เ้านิกายหลัวกล่าวออกมาด้วยเสียงแห่บแห้งความจริงก็เป็เช่นที่เขากล่าวมาการต่อสู้ของบรรพชนโบราณเก้าประตูอาจจะทำให้ดินแดนใดดินแดนหนึ่งพังทลายลงได้เลยอย่าลืมว่าั้แ่เริ่มมาจนถึงบัดนี้เสี่ยวเฮยยังไม่เคยลงมืออย่างจริงจังเลยสักครั้งการกำราบทุกครั้งที่ผ่านมาเป็เพียงการใช้กลิ่นอายของประตูโบราณสะกดข่มคู่ต่อสู้เท่านั้น!
“อีกไม่นานใกล้จะถึงเวลาเปิดเขตแดนโบราณแล้ว...ไม่มีเหตุผลที่พวกเราต้องมาสู้กันขอเพียงสหายเต๋าส่งตัวเ้าเด็กเย่ฉีออกมาพวกเราก็จะจบเื่นี้ลงได้ทันที”
อย่างไรก็ตามสายตาของเสี่ยวเฮยยังคงนิ่งเฉยและในดวงตาก็เต็มไปด้วยประกายแห่งความเ็าเผ่าพันธุ์โบราณนั้นความซื่อสัตย์จะดำรงอยู่ในสายเื!หากถูกสยบอย่างราบคาบแล้วไม่ว่าจะเป็คนหรือสัตว์พวกเขาก็จะรับใช้ผู้เป็นายอย่างหมดใจยิ่งไม่ต่องกล่าวถึงว่าเสี่ยวเฮยได้สาบานด้วยแก่นโลหิตกับเย่ฉี
“มนุษย์ที่สามารถก้าวข้ามเขตแดน...ลำพังพวกเ้าสองคนก็คิดหรือว่าจะกำราบข้าได้?”
คำพูดของเสี่ยวเฮยแม้จะไม่ดังแต่ก็ยังก้องไปในหูของทุกคนบริเวณนั้นมันทำให้ใบหน้าของผู้มาใหม่ทั้งสองต้องหมองลง เป็ที่แน่ชัดแล้วว่าการเจรจาไร้ผลในเวลานั้นบรรยากาศโดยรอบก็กลายเป็หนักอึ้งทันที การต่อสู้ของบรรพชนเก้าประตูคือหายนะของโลกนี้โดยแท้
“พวกเ้าถอยไปก่อนห้ามออกจากค่ายกลเวทนี้เด็ดขาด!”
เสี่ยวเฮยกล่าวขึ้นขณะที่ขยับมือไปมาส่งผลให้เกิดเป็เส้นแสงสีทองนับหมื่นปรากฏขึ้นม้วนพันกันกลายเป็ตาข่ายั์ห้อมล้อมศิษย์ของนิกายันพเก้าเอาไว้!แม้ว่าจะไม่แสดงออกแต่ในใจเขาก็ยังเกิดเป็ความกังวลเล็กน้อยคำสั่งของเย่ฉีคือปกป้องศิษย์ของนิกายและการที่อีกฝ่ายมีเก้าประตูถึงสองคนนั้นก็ทำให้เื่นี้ยุ่งยากขึ้น
“ก็ดี...แต่เดิมพวกเราก็มีกันเก้าคนอยู่แล้วหากจะจัดการคนที่พึ่งเข้ามาใหม่ไปก็คงไม่เสียหายอะไรมากนัก!”
สายตาของประมุขกู่และเ้านิกายหลัวหันมาสบกันก่อนจะพยักหน้าเป็อันตกลงกับการกวาดล้างครั้งนี้ดวงตาของพวกเขาปะทุขึ้นด้วยรังสีสังหารอันเปี่ยมล้นและเริ่มลงมือทันทีกลิ่นอายโบราณที่เต็มไปด้วยพลังอันคลุ้มคลั่งแผ่กระจายออกมาจากร่างของเ้านิกายหลัวพร้อมด้วยประกายสายฟ้าที่แตกกระจายออกเป็วงกว้าง
กฎแห่งสายฟ้า...เต๋าแห่งการทำลายล้าง!
เกลียวคลื่นหมุนวนราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อรอบตัวของเ้านิกายหลัวเปล่งเป็แสงเรืองรองออกมาก่อนเกิดเป็เสียงแตกของอากาศดังเปรี๊ยะปร๊ะพร้อมกับร่างของเขาที่หายไปมันรวดเร็วจนแทบจะไม่มีผู้ใดััได้!อย่างไรก็ตามดวงตาของเสี่ยวเฮยก็ได้ปรากฏแสงสีทองออกมาเช่นกันชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันก่อนจ้องมองไปยังสายฟ้าเส้นเล็กๆที่พุ่งตรงมายังเขาอย่างรวดเร็ว!
ปัง!
ระลอกคลื่นอันรุนแรงแผ่ออกไปพร้อมกับหมัดที่เต็มไปด้วยประกายสายฟ้าถูกหยุดไว้ด้วยฝ่ามือของชายชุดดำ!ดวงตาของเ้านิกายหลัวหรี่ลงก่อนจะแค่นเสียงออกมาและเริ่มโจมตีใส่เสี่ยวเฮยอีกครั้งทันที
“ให้ข้าได้เห็นว่าเก้าประตูคนใหม่นั้นมีดีขนาดไหน!”
ราวกับเปิดดวงตาที่มืดบอดของผู้คนไม่ว่าจะเป็ศิษย์ของนิกายหรือกองกำลังที่รวบรวมมาของพวกผู้สืบทอดภาพการต่อสู้เบื้องหน้านี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะสามารถพบเห็นได้...ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตบางทีก็ยังไม่มีโอกาส!ณ ที่ตรงนั้น...จุดเดิมที่ชายชุดดำยืนอยู่ เขาไม่ได้ขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว!ขณะเดียวกันเบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏเป็ประกายสายฟ้าแล่นผ่านไปมาพุ่งเขาหาเข้าราวกับลูกศรทว่าด้วยการขยับมือของเสี่ยวเฮยก็ยังสามารถปัดป้องทุกการโจมตีของเ้านิกายหลัวในร่างสายฟ้าได้อย่างหมดจด!
ขณะที่พื้นดินรอบข้างแตกออกเป็วงกว้างจนมีเพียงบริเวณที่เสี่ยวเฮยเหยียบอยู่เท่านั้นที่ไม่ได้รับความเสียหายผ่านไปเพียงไม่นานด้วยความเสียหายอันรุนแรงที่เกิดขึ้นจากประกายสายฟ้าก็ทำให้บริเวณนั้นกลายเป็หลุมลึกราวกับหุบเหวซึ่งมันเกิดขึ้นจากผลกระทบของสายฟ้าเท่านั้นเป็แค่ระลกพลังที่หลงดหลือจากการปะทะกันของเก้าประตูทั้งสองคนภาพนี้ทำให้ผู้คนต้องเบิกตากว้างและลอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะพวกเขาไม่อาจจินตนาการออกว่าสายฟ้าที่ปะทะกับฝ่ามือของชายชุดดำแต่ละครั้งนั้นรุนแรงแค่ไหน!
การปะทะกันของทั้งสองคนยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็เท่าตัวเมื่อเวลาผ่านไปเหนือขึ้นไปบนท้องฟ้าใต้พิภพที่มีสีแดงฉานก็ได้ปรากฏประตูโบราณบานใหญ่ที่เปิดออกถึงสิบบาน!ห้าบานเป็ของเสี่ยวเฮยและอีกห้าบานเป็ของเ้านิกายหลัว!คลื่นลมที่กระจายออกไปจากการคงอยู่ของประตูเหล่านี้ส่งผลให้ภายในรอยแยกเกิดเป็ความปั่นป่วนที่พัดพาเอาความเกรี้ยวกราดนี้กวาดล้างสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอไปเป็จำนวนมากนี้ก็คือผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้ของบรรพชนโบราณ!
อย่างไรก็ตามโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น...ไม่ว่าประกายสายฟ้าและพลังตกค้างจะมากมายเช่นใดแต่เมื่อพวกมันปะทะเข้ากับกำแพงมหึมากลับแตกสลายออกราวกับอากาศที่เบาบาง...
***
เส้นทางแห่งการชำระบาป...ความบ้าคลั่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!เวลานี้นอกจากเสียงของทัณฑ์สายฟ้าที่ร้องคำรามแล้วยังมีเสียงของใครบางคนที่แผดร้องออกมาด้วยเช่นกัน!
อ้าก!
สายฟ้าสีแดงชาดผ่าลงมายังร่างของเย่ฉีที่ไหม้เกรียมจนเหมือนเถ้าถ่านถึงแม้ว่าร่างกายของเขาจะยังไม่สลายไปแต่ความเ็ปที่ได้รับนั้นก็มากมาเกินกว่าจะคาดคิดเจตจำนงที่เกรี้ยวกราดของทัณฑ์สายฟ้าได้ฟาดลงมาและกำจัดเขาไปทั้งร่างกายและดวงิญญา!
อย่างไรก็ตามด้วยผลของน้ำค้างแกนโลกที่ได้ชื่อว่าน้ำะก็ทำให้ละอองกายเนื้อและจิติญญาของเขาที่แตกกระจายออกไปไหลเวียนกลับมารวมตัวกันและก่อร่างขึ้นเป็ตัวตนของเย่ฉีอีกครั้ง!โลหิต กระดูก เส้นเอ็น อวัยวะ และดวงิญญา!ทุกสิ่งนี้สลายไปและถูกสร้างขึ้นมาใหม่นับครั้งไม่ถ้วน!
ภายใต้ความเ็ปที่มากมายเหลือคณานี้ทุกสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ก็กลายเป็บริสุทธิ์มากขึ้นเช่นกัน!มันคือเจตจำนงที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าทัณฑ์สายฟ้า...ไม่ว่าจะเ็ปจนแทบขาดใจไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...เศษเสี้ยวแห่งเจตจำนงสายหนึ่งของเย่ฉีก็จะบังคับให้ทัณฑ์สายฟ้าที่ผ่าลงมาค่อยๆไหลเวียนไปตามร่างกายทีละนิด!
ภาพที่เกิดขึ้นนี้แม้แต่หลี่หลิงเทียนที่ยืนมองอยู่ก็ยังต้องขบกรามแน่นและมองไปด้วยดวงตาที่สั่นไหว...เขามั่นใจเป็อย่างมากว่าในโลกนี้คงไม่มีผู้ใดสามารถทำได้เช่นนี้อย่างแน่นอนไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเขาเอง!
“ัเฒ่า...เ้าเป็ใครกันแน่?”
ปัง!อ้าก!
ในระหว่างที่เย่ฉีกำลังเผชิญหน้ากับความเ็ปด้วยเจตจำนงที่ตั้งมั่นอยู่นั้น...ลึกลงไปเบื้องล่างด้านหน้าของกำแพงอันสูงใหญ่บัดนี้นิกายันพเก้าก็ได้เข้าสู่การเสียเปรียบอย่างหนัก!ศิษย์ของนิกายจำนวนมากได้รับาเ็สาหัสและยังมีบางส่วนที่เสียชีวิตไป!
เสี่ยวเฮยจ้องมองไปยังภาพเหล่านี้ด้วยความรู้สึกเสียใจเขาไม่สามารถทำตามคำสั่งของเย่ฉีได้สำเร็จหลังจากผ่านการต่อสู้มานานสุดท้ายสิ่งที่เขากังวลก็เกิดขึ้นอีกฝ่ายด้วยจำนวนที่มากกว่าพวกเขาใช้วิธีสกปกโดยการลอบโจมตีศิษย์ของนิกายันพเก้า!มันทำให้เสี่ยวเฮยต้องรับภาระหนักในการรับมือกับคู่ต่อสู้และคอยปกป้องศิษย์นิกายันพเก้าไปด้วย
สภาพของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยาแจำนวนมากและคราบโลหิตปีก์ที่เป็เครื่องป้องกันขั้นสุดยอดถูกนำไปใช้ป้องกันศิษย์ของนิกายหลังจากถูกลอบโจมตีโดยประมุขกู่และมันทำให้ในเวลานี้ข้อได้เปรียบในการต่อกรกับบรรพชนเก้าประตูทั้งสองลดทอนลงไปหลายส่วน
อย่างไรก็ตามผู้ที่ใมากที่สุดนั้นไม่ใช่เสี่ยวเฮย...แต่เป็ประมุขกู่และผู้นำนิกายหลัว!เพราะเวลานี้เื้ัของพวกเขาคือประตูโบราณสิบแปดบานที่เปิดออกมาเกือบหนึ่งเค่อแล้วแต่จนถึงบัดนี้พวกเขาก็ยังไม่อาจบดขยี้ชายหนุ่มชุดดำที่อยู่เบื้องหน้าลงได้!
54K
