ความรัก 5 นาที (NC ทุกตอน)

พี่สาวไม่รู้ว่าผมตื่น (ต่อ)

นาฬิกาขยับต่อไปหลายชั่วโมง  

บ้านยังเงียบ  

แต่ผมหลับไม่ลง

เพดานดำมืด  

พัดลมหมุน  

ผ้าปูที่นอนยังฟุ้งกลิ่นพี่สาว  

ยังรู้สึกถึงแรงปากพี่  

ยังจำคำที่ผมพูดออกไป

รู้๻ั้๹แ๻่ครั้งแรก

ผมลุกขึ้น  

กางเกงขาสั้นยังรูดไม่เรียบ  

ความแข็งอ่อนไปบ้างแต่ไม่หายสนิท  

เดินเท้าเปล่าออกจากห้อง  

พื้นไม้เย็น

ประตูห้องพี่เปิดแง้ม  

แสงจากโคมข้างเตียงเล็ดลอดเป็๞เส้นบาง

ผมยืนมองลอดช่อง

พี่นอนหงาย  

ตาเปิด  

มองเพดาน  

ไม่ได้หลับ  

เสื้อกล้ามบาง  

ผ้าห่มคลุมแค่เอวลงไป

ผมดันประตูเบา ๆ  

เดินเข้าไป

“พี่...” เสียงแหบ “นอนด้วยได้ไหม”

พี่ไม่ตอบ  

แค่กระพริบตา  

ยังมองเพดาน

ผมเดินไปข้างเตียง  

ยกมุมผ้าห่ม  

แทรกตัวเข้าไปในความอุ่นใต้ผ้า  

ที่นอนยุบตามน้ำหนัก

พี่หันหนี  

ผมกอดจากด้านหลัง  

มือวางที่ท้องเธอ  

จมูกซบต้นคอ  

กลิ่นสบู่คุ้นจมูก

มือเลื่อนขึ้น  

จับเนินอกผ่านเสื้อ  

บีบเบา  

คลึง  

หัวนมแข็งใต้ผ้า  

พี่ครางอือในลำคอ  

ไม่ถอย ไม่ดัน

ผมได้ใจ  

ล้วงชายเสื้อขึ้น  

ฝ่ามือ๼ั๬๶ั๼ผิวเปล่า  

อุ่น  

นุ่ม  

บีบตรง ๆ  

นิ้ววนหัวนม

พี่ครางอือ ๆ  

สั้น  

เหมือนกลั้น

มือผมเลื่อนลง  

ลอดขอบกางเกงนอน  

ข้างล่างเกลี้ยง  

ไม่มีขน  

ร่องอุ่นชื้นอยู่แล้ว  

นิ้วแตะเม็ด  

วนช้า

พี่ตัวร้อน  

สั่น  

สะโพกเบียดเข้าหาผม

ผมดึงความแข็งที่กลับโด่ออกจากกางเกง  

แนบร่องก้นเธอ  

เด้าช้า ๆ  

เสียดขึ้นลงระหว่างเนิน  

ผ้ากางเกงเธอยังกั้นอยู่  

แต่ความร้อนและความชื้นซึมชัด

พี่สั่นแรงขึ้น

ผมจับขอบกางเกงเธอ  

จะดึงลง

มือพี่กุมข้อมือผมไว้  

แน่น

“เราเป็๞พี่น้องกันนะ”

ผมไม่ตอบ

จับมือพี่  

พามาด้านหลัง  

วางบนความแข็งของผม  

โด่  

เต็มที่  

ร้อน  

สั่นตุบในอุ้งมือเธอ

“แข็งจนเจ็บไปหมดแล้ว” เสียงกระซิบติดต้นคอเธอ “ช่วยผมด้วย”

พี่ถอนหายใจยาว  

มือไม่ดึงกลับ  

นิ้วค่อย ๆ กำ  

แล้วรูด

ช้า  

จากโคนถึงหัว  

น้ำหล่อติดฝ่ามือ

“ถือว่า... หายกัน กับที่พี่แอบไปห้องเธอ” เสียงตะกุกตะกัก

ผมล้วงร่องเธอต่อ  

นิ้วถี่ขึ้น  

ชื้น  

ลื่น  

พี่รูดให้ผม  

จังหวะสลับกันใต้ผ้าห่ม  

เตียงดังเบา ๆ  

พัดลมกลบไม่มิด

พี่ครางอาว์  

เม็ดบวมใต้ปลายนิ้วผม  

สะโพกดันสู้มือ

ผมเด้าลำแข็งเข้าอุ้งมือพี่  

ล้วงถี่

“พี่...” ผมกระซิบ “ผมขอลองใส่หน่อยได้ไหม”

พี่หันหน้ามาครึ่งหนึ่ง  

ตาปรือ  

เยิ้ม  

แก้มแดง

ส่ายหน้า

“แค่ลองใส่นิดเดียว” ผมดันหัวสะกิดร่องผ่านผ้าบาง ทั้งที่มือเธอยังกำอยู่

“พี่ไม่อยากรู้เหรอ ว่า... เป็๲ยังไง”

พี่มองตานิ่ง  

ทำท่าคิด  

อึดใจหนึ่ง  

มือยังกำผมอยู่

ผมเด้าเข้ามือเธอต่อ  

นิ้ววนเม็ดถี่  

พี่ครางอาว์อีก  

ตัวอ่อน

“นิดเดียวนะ” เสียงเธอขาด  

“ให้ใส่แค่ครั้งเดียว แล้วเอาออกเลย”

ผมดีใจ ตอบแทบไม่ทันคิด

“ได้ ๆ”

ขากางเกงเลิกออกจนร่องเปลือยเปล่า  

ผมจัดหัวจ่อ  

ชื้นอุ่น  

แล้วดันเข้าไปช้า ๆ  

นิดหนึ่ง  

แค่หัว

พี่ขมิบ  

ครางอุดปากด้วยหลังมือ  

ตาหลิ่ว

ผมดันอีกนิด  

ร้อน  

แน่น  

แล้วถอนออกช้า ๆ ตามที่รับปาก  

ลำเงางามจากความเปียกของพี่

ทั้งคู่หอบ  

ผ้าห่มยุ่ง

ผมจ่ออีกครั้ง  

ไม่ถาม  

พี่ไม่ขัด

ดันเข้าไปใหม่  

ช้า  

ลึกกว่าเดิม  

ทีละนิด  

จนสุด

พี่ครางอุดหมอน  

ข้างในรัด  

อุ่น  

แฉะ  

ผมหยุดนิ่งให้เธอชิน  

มือกอดอกเธอจากด้านหลัง  

บีบนมผ่านเสื้อ

แล้วเริ่มขยับ  

สั้น  

ถี่  

เตียงลั่นเบา ๆ 

พัดลมกลบไม่หมด

พี่ดันสะโพกกลับมาหา  

เหมือนลืมคำว่าครั้งเดียว  

มือผมเลื่อนลงคลำเม็ด  

วนตามจังหวะที่กระแทก

“พี่...” ผมกระซิบ  

หอบ  

“เอาออกไม่ไหวแล้ว”

พี่ไม่ตอบด้วยคำ  

แค่ขมิบ  

ครางอาว์  

มือยื่นมาจับข้อมือผมที่เกาะเอวเธอ  

ไม่ดึงออก  

กุมไว้

ผมเร่ง  

ลึก  

ฉ่ำ  

กลิ่นกายปนสบู่  

ต้นขาเธอสั่น

พี่เกร็งก่อน  

ข้างในบีบรัว  

น้ำปริ่ม  

ตัวทรุด

ผมตามไม่ช้า  

กระแทกอีกไม่กี่ที  

แล้วพุ่ง  

แตกใน  

อุ่น  

กระตุก  

ซบต้นคอเธอ  

“อื้ม… อ่าห์…”

เงียบ  

เหลือแค่หอบ  

กับพัดลม

ผมยังแช่อยู่ข้างใน  

ค่อย ๆ ถอน  

ความเปียกไหลตาม

พี่ไม่ลุกทันที  

แค่หายใจ  

หน้าซบหมอน  

หลังยังติดอกผม

นอกหน้าต่างยังมืด  

บ้านยังเงียบ

คืนนี้ไม่มีใครแกล้งหลับแล้ว  

และไม่มีคำว่าครั้งเดียวเหลืออยู่จริง

---

หลังจากคืนนั้น 

กลางดึกบางคืน  

ผมไปเคาะประตูห้องพี่เบา ๆ  

สามที  

พี่เปิด  

ไม่พูดมาก  

ดึงแขนผมเข้าไปในความมืด

บางคืนพี่มาเคาะห้องผม  

แง้มบาน  

ยืนในเสื้อนอน  

แก้มแดง  

แล้วเข้ามาเอง

เราผลัดกัน  

ห้องใครว่าง  

จังหวะไหนที่บ้านเงียบ

กลางวันก็เริ่มเพี้ยนตาม

ไป 7-Eleven ด้วยกัน  

แชร์หูฟังบนรถเมล์  

พี่รอผมเลิกมหาลัย  

ผมไปรับพี่ตอนเลิกงาน  

กินข้าวร้านเดิมสองคน  

ไหล่เกือบชนตลอดทางกลับ

บางทีนิ้วพี่สะกิดหลังมือผมบนโต๊ะอาหาร  

แล้วรีบเก็บ  

เหมือนเผลอ

ผมแกล้งไม่รู้  

แต่ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้อีกนิด

---

เย็นวันอาทิตย์  

โต๊ะอาหาร  

กับข้าวครบ  

พ่อเปิดข่าวเบา ๆ  

แม่ตักแกง

พี่นั่งข้างผม  

เข่าชนใต้โต๊ะ  

ไม่ย้าย

“วันนี้อยู่ด้วยกันทั้งวันเลยนะ” แม่พูดพลางยิ้ม  

“เช้าไปตลาด บ่ายดูหนัง เย็นยังมากินด้วยกันอีก”

พ่อเหลือบจากจาน  

ยกคิ้ว

“รักกันจังเลยนะ พี่น้อง”  

เสียงเล่น ๆ  

ไม่มีพิษ  

แค่แซวแบบผู้ใหญ่ในบ้าน

พี่เขี่ยข้าวในจาน  

แก้มแดงนิด  

ไม่เงยหน้า

ผมตักข้าวเข้าปาก  

กลืน  

แล้วตอบเรียบ ๆ

“ก็... เป็๲พี่น้องกันครับ”

เข่าพี่ใต้โต๊ะกดขาผมเบา ๆ  

ร้อน  

แล้วอยู่นิ่ง

พ่อหัวเราะ  

แม่ยักไหล่  

ข่าวดังต่อ

ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนก่อน  

ในห้องชั้นบน  

คำว่าพี่น้อง  

ถูกใช้คนละความหมาย

ผมตักข้าวต่อ  

หน้านิ่ง 

ยังจำความอุ่นตอนแตกใน  

และเสียงเคาะประตูสามทีที่จะดังอีกคืนนี้