“ย้ากกกกกกกกกก...กกกกกกกกกก!!”
“แง้วววววว...วววววววววววววววววว!!”
ุ์สองตัวส่งเสียงคำรามลั่นก่อนที่หมัดของพวกมันพุ่งกระแทกกันอย่างรุนแรง ผลที่ตามมาก็คือแขนของทั้งคู่แหลกละเอียด ทว่า...เพียงเสี้ยววินาทีพวกมันก็ค่อย ๆ งอกออกมาใหม่ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ซึ่งนี่ก็คือจากการติดเชื้อ และกลายพันธุ์ ทรงพลเองก็พึ่งจะทราบศักยภาพใหม่ของตัวมันในตอนนั้นเหมือนกัน
“นอกจากจะไร้ความรู้สึกเ็ปตอนที่แขนถูกทำลายไปเมื่อกี้ แถมยังงอกใหม่ได้ด้วยงั้นเหรอ นี่เรากลายเป็ตัวอะไรไปแล้ววะเนี่ยยยยยยย...ยยยย” ชายหนุ่มส่งเสียงร้องดังลั่นหากไม่ใช่เพราะใ แต่เป็เพราะความเ็ปต่างหาก เ็ปที่แทบจะไม่หลงเหลือความเป็มนุษย์อีกต่อไปแล้ว ทว่า...ยามนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งคร่ำครวญเสียใจเพราะเ้าแมวส้มกลายพันธุ์ได้พุ่งตรงเข้ามาเล่นงานทรงพลอีกรอบ
“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิเฮ้ย..!!” ทรงพลที่เห็นแบบนั้นก็รีบะโลอยตัวหลบอย่างฉิวเฉียด เหตุที่เขาต้องทำเช่นนั้นก็เพราะว่าแขนข้างที่เสียหายไปเมื่อครู่ยังไม่งอกกลับคืนมา100% ซึ่งผิดกับเ้าแมวส้มที่ฟื้นตัวเต็มที่
“บ้าที่สุด ร่างกายเราฟื้นตัวช้ากว่ามันงั้นเหรอ ถึงจะทิ้ง่ห่างกันไม่มาก แต่ในการต่อสู้ที่รวดเร็วแบบนี้ มันก็มากพอจะตัดสินเป็ตายได้เลยนะ เห็นที่คงต้องเลี่ยงการปะทะกับมันตรง ๆ ซะแล้ว” ทรงพลครุ่นคิดขณะลอยตัวอยู่กลางอากาศ ซึ่งเป็เวลาเดียวกันกับที่แขนฟื้นสภาพกลับมาสมบูรณ์พอดี ชายหนุ่มจึงไม่รอช้ารีบกางใบมีดที่หลังแขน และพลันพุ่งลงไปเล่นงานเ้าแมวส้มอย่างรวดเร็ว คมมีดกรีดลงเป็แนวยาวที่กลางหลังของมัน ทว่า...พริบตาเดียวเ้าแมวส้มก็หมุนตัวกลับมาพร้อมกับกรงเล็บ และฟันใส่ทรงพลสุดแรงเช่นกัน ชายหนุ่มรีบยกแขนขึ้นมาป้องกัน แต่ด้วยแรงมหาศาลก็ส่งร่างเข้าปลิวไปกระแทกกำแพงจนเกิดเสียงดังสนั่น...
ณ อีกด้านของสามสาว ยามนี้พวกเธอได้หลบเข้ามาในสถานีตำรวจเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“แฮก แฮก ในที่สุดก็เข้ามาได้สักที ปลอดภัยแล้วนะ เบล โม” แคมพี่สาวคนโตหอบแฮกก่อนจะหันไปพูดกับน้องสาวทั้งสองของเธอด้วยความเป็ห่วง
“พวกเราปลอดภัยแล้วแต่....”
“ไม่ต้องห่วงคุณพ่อหรอกน่ายัยโม พี่เชื่อว่าคุณพ่อจัดการเ้าปีศาจแมวบ้ากามตัวนั้นได้แน่” เบลพี่สาวคนรองยิ้มกว้างให้น้องสาวก่อนจะกล่าวขึ้น
“นะ....แน่นอนคุณพ่อจะต้องเอาชนะมันได้แน่ ๆ” โมเองก็แค่นยิ้ม และเอ่ยตอบ
“ตอนนี้พี่ว่าพวกเราพักเื่คุณพ่อไว้ก่อน มาช่วยกันหาอาวุธป้องกันตัวก่อนเถอะ เพราะถ้าเกิดเื่ไม่คาดคิดขึ้นอย่างน้อยพวกเราก็ยังป้องกันตัวเองได้”
“มันก็จริงของพี่ แต่...สภาพแบบนี้หนูว่าคงจะหายากสักหน่อยล่ะนะ” เบลเอ่ยกับแคทก่อนกวาดตามองไปรอบตัว ซึ่งสภาพภายในสถานีตำรวจยามนี้ไม่ต่างจากภายนอกเลยสักนิด ข้าวของกระจัดกระจาย พังเสียหายคล้ายกับโดนพายุถล่ม ไร้วี่แววของ ตำรวจ หรือผู้ต้องหา ซึ่งคิดได้สองอย่างคือ ไม่หนีไปหมด ก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็พวกตัวประหลาดบ้ากามไปหมดแล้ว
“พี่ว่าที่นี่คงไม่มีใครอยู่หรอกไม่ว่าจะเป็คนปรกติ หรือเ้าพวกนั้น คงพอใช้หลบได้สักคืน เื่น้ำน่าจะมีแต่อาหารพี่ไม่แน่ใจ เอาแบบนี้เบล โม พวกเธอลองช่วยกันหาของที่เป็ประโยชน์ชั้นล่าง เดี๋ยวพี่จะขึ้นไปดูชั้นบนเอง”
“จะดีหรือพี่แคทไปกันสามคนไม่ได้เหรอ”
“ไม่ต้องกลัวน่ายัยโม พี่บอกแล้วไงว่าไม่น่าจะมีอะไรหรอก เธอช่วยยัยเบลอยู่ข้างล่างนี่แหละพี่ไปไม่นาน” แคทเอ่ยจบเธอก็เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของสถานีตำรวจทันที เมื่อนั้นเบลจึงได้พาน้องสาวคนเล็กของเธอออกเดินสำรวจเพื่อหาของที่เป็ประโยชน์
“สถานีตำรวจที่เงียบขนาดนี้ดูน่าขนลุกเหมือนกันแฮะ เอ๊ะ หรือเราจะลงไปพายัยสองคนนั้นขึ้นมาดี ไม่ ๆ ๆ ยัยแคทเธอเป็พี่คนโตนะ จะมาแสดงความกลัวให้น้องเห็นได้ยังไงกัน พอ ๆ มันไม่มีอะไรหรอกน่า” แคทเอ่ยพึมพำกับตัวเองก่อนที่หญิงสาวจะก้าวเท้าอย่างช้า ๆ ใจหนึ่งก็กลัว แต่อีกใจก็ถอยไม่ได้ เธอมีหน้าที่เป็เสาหลักให้น้องสาวทั้งสองจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด
แคทเดินสำรวจอย่าง ๆ ช้า พร้อมกับสายตาที่มองกวาดไปรอบตัวโชคดีนักที่เวลานี้เป็เวลาบ่าย ๆ ไม่ใช่เวลาค่ำ ไม่งั้นมันคงจะมืด และวังเวงขึ้นอีกหลายเท่า หญิงสาวเดินไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางเอกสารมากมายที่ตกอยู่ตามพื้น พร้อมกับซากของเศษไม้ และในตอนนั้นเท้าของหญิงสาวก็ไปเตะเข้ากับอะไรแข็ง ๆ
“หือ? นี่มัน....” เธอก้มลงมองก่อนที่สองตาจะเบิกกว้างด้วยความดีใจ
“โชคดีเป็บ้า” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับหยิบมันขึ้นมาถือไว้ในมือ ซึ่งมันก็คือเ้าGlock 9 มม. สีดำนั้นเอง แคทเคยฝึกยิงปืนมาบ้างเธอจึงพอรู้วิธีถอดแม็กกาซีน หญิงสาวไม่รอช้ารีบถอดออกมาดูอย่างรวดเร็วก่อนจะพบว่าปืนกระบอกนี้เหลือะุอยู่เพียง 5 นัดเท่านั้น เ้าของปืนน่าจะใช้ยิงเพื่อต่อสู้กับอะไรสักอย่าง ไปก่อนหน้าเกือบหมดแล้ว
“เหลือสามนัดงั้นเหรอ น้อยจังแบบนี้ไม่ไหวแน่ คงต้องหาเพิ่มที่นี่เป็สถานีตำรวจยังไงก็ต้องมีแน่ ๆ” แคทบ่นพึมพำก่อนเดินต่อไปพร้อมกับปืนในมือ ทว่า...หญิงสาวกลับไม่พบอาวุธปืนกระบอก หรือกล่องะุอันอื่นเลยแม้แต่น้อย เธอเดาว่าพวกตำรวจคงจะเอาติดตัวไปด้วยเกือบหมดแน่ ๆ ไอ้กระบอกที่เจอมันคงเป็เื่บังเอิญ แต่ถึงแคทจะไม่เจออาวุธ แต่เธอกลับพบบันทึกที่เปื้อนเืหน้าหนึ่งแทน มันถูกไว้บนโต๊ะทำงานอย่างจงใจ เพื่อรอให้ใครสักคนมาพบ...
เราไม่รู้ว่าพวกมันเป็ตัวอะไรแต่ข่าววงในเรียกมันว่า...ซอมบี้ราคะ เนื่องจากพวกมันมีรูปร่างผอมซีดคล้ายปีศาจในหนังที่ทุกคนเลยดู ทว่า...พวกมันไม่ได้กระหายอยากกินเนื้อ หรืออยากกินสมอง แต่ความ้าของพวกมันคือการ สมสู่ กับเพศตรงข้าม พวกมันจะข่มขืนเหยื่ออย่างไม่ปรานีด้วยอวัยวะเพศที่เชื้อที่อัปลักษณ์น่าเกลียด พวกมันจะทำจะกว่าจะสำเร็จความใคร่ และไม่สนว่าเหยื่อจะขาดใจตายไปแล้วหรือไม่...
และดูเหมือนว่าถ้าพวกมันสมสู่กับเพศตรงข้ามมากเท่าไหร่ าแที่ได้รับก็ยิ่งฟื้นตัวเร็วขึ้น ความแข็งแกร่ง พละกำลังก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย...
ซอมบี้ราคะเพศชายจะมีความปราดเปรียวว่องไว มีประสาทรับกลิ่นที่ไวเป็พิเศษ จุดอ่อนไม่ใช่การยิงศีรษะแบบในหนังหากแต่เป็การทำให้หมดสภาพอย่างถาวรเช่น ตัดแขนขา หรือตัดหัวออก เผา หรือะเิก็ได้ผลเช่นกัน ทว่า...ผิดกับซอมบี้ราคะเพศหญิง พวกนี้พบได้น้อยกว่าแต่ความแข็งแกร่ง ความทนทาน และความดุร้ายผิดกับเพศชายคนล่ะเื่ ะเิหรือไฟบางครั้งก็หยุดไม่อยู่ หากพบเห็นจงอย่าได้ต่อกรกับพวกเธอเด็ดขาด แต่จงหนี และหนีให้ไวเท่าที่คุณจะทำได้ หากคุณเป็เพศหญิง เพศเดียวกับเธอ เธอจะสังหารคุณในพริบตา แต่หากเป็ชายคุณจะโดนเธอขึ้นคร่อม และขืนใจ อย่าคิดว่ามันเป็เื่ดี เพราะเธอจะไม่นุ่มนวลในบทรัก แต่จะควบขย่มจนร่างของคุณแหลกเละ
ที่กล่าวมาคืุ์สองเพศที่ติดเชื้อซอมบี้ราคะ นี่ยังไม่นับรวมพวกสัตว์กลายพันธุ์อีกหลายประเภท หากมนุษย์ที่ติดเชื้อว่าอันตรายแล้ว พวกมันยิ่งอันตรายมากขึ้นเป็สิบเท่า บางตัวมีขนาดใหญ่กว่าเดิมหลายสิบเท่า บางตัวเป็สัตว์กระหายเืไม่้าสืบพันธุ์แต่้า ฆ่าเพื่อความสุขเป็อย่างเดียว หากคุณพบพวกมันก็จงอย่าหนีเลย ให้หลับตาทำใจรับความตายอยู่เฉย ๆ ยังจะสบายกว่า....
หวังว่าบันทึกเล่มนี้คงจะมีประโยชน์กับคุณไม่มากก็น้อย ผมเขียนมันในขณะที่หลบซ่อนตัวอยู่ในสถานีตำรวจแห่งนี้
กรรชัย...
“ซอมบี้ราคะงั้นเหรอก็เป็ชื่อเหมาะกับพวกมันดี เอาล่ะคงไม่พบอะไรแล้วรีบลงไปหา...”
“กรี๊ดดดด...ดดดดดด!!!” แคทยังเอ่ยกับตัวเธอเองไม่จบ จู่ ๆ เสียงของโมก็หวีดร้องดังขึ้นมาจากชั้นล่างของสถานี แคทใมาก หญิงสาวไม่รอช้า พลันปลดเซฟปืน และวิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว
“ยัยเบล ยัยโมเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องกลัวนะพี่มาแล้ว” แคทะโเสียงดังนำมาก่อนเพื่อจะขู่ให้ใคร หรือตัวอะไรที่บุกเข้ามาให้รู้ว่า สถานีตำรวจไม่ได้มีแค่เด็กสาวสองคนแต่ยังมีเธออยู่ด้วย แต่ทว่า...
พอแคทลงมาถึงชั้นล่าง เธอก็ต้องเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ เพราะภาพที่เห็นก็คือ....
จบตอน
633
