เกิดใหม่เป็นคุณหนูใหญ่เพื่อแก้แค้นสามีจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 38 ให้ผมเล่นกับคุณจนพอใจก่อน ถึงจะไปได้!

“เมิ่งเมิ่ง เธอจะไปไหนเหรอ?” เพื่อนร่วมงานที่เห็นท่าทางของเธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

เสิ่นเมิ่งเหลือบมองเธอแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันมีธุระต้องไปทำนิดหน่อย ลวี่ซินช่วยลาหยุดครึ่งวันให้ฉันกับท่านประธานด้วยนะ”

“ได้สิ ไม่มีปัญหา แต่สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีเลยนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?” ลวี่ซินขยับเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเป็นห่วง “มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ชุดลิมิเต็ดอิดิชั่นของชาแนลออกมาใหม่พอดี ฉันต้องรีบไปซื้อ” เสิ่นเมิ่งเหลือบมองสีหน้าที่แลดูเป็นห่วงจนเกินเหตุของ  ลวี่ซิน ก่อนจะทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้แล้วเดินออกไป 

เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครที่นี่หวังดีกับเธอจริง ๆ ลูกศิษย์ที่ได้รับการสั่งสอนโดยตรงจากเสิ่นจงเฉิน แม้แต่วิธีการหลอกลวงก็ยังเหมือนกันเปี๊ยบ  ทำเป็นสวมหน้ากากแสนดีหลอกลวงคนอื่น

เมื่อกี้ตอนที่เธอคุยโทรศัพท์ ลวี่ซินแสร้งทำเป็นจดเอกสารอย่างตั้งใจ แต่จริง ๆ แล้ว หูของยัยนั่นตั้งขึ้นแทบจะกลายเป็นหูลาไปแล้ว! ถ้าให้เชื่อคำพูดของยัยนั่นน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ!

ลวี่ซินมองไปที่หลังของเสิ่นเมิ่งที่เดินจากไป พลางซุบซิบว่า “คุณหนูก็คือคุณหนู อยู่ในบริษัทได้ครึ่งวันก็ทนไม่ไหวแล้ว ขอลาไปช้อปปิ้งซะแล้ว เหอะ!...”

ร่างของเสิ่นเมิ่งเพิ่งจะหายไปจากประตู ลวี่ซินก็รีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องทำงานของเสิ่นจงเฉิน ผู้จัดการทั่วไปฝ่ายพัฒนาโครงการทันที

…

ในช่วงเที่ยงวันของเดือนตุลาคม บริเวณภายในของโรงแรมหย่าเส่อ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา สายลมพัดผ่าน กลิ่นหอมนั้นก็ลอยเคลื่อนไหวฟุ้งไปทั่ว โอบล้อมตัวเสิ่นเมิ่งไว้

กระทั่งเธอเคาะประตูห้อง 805 บนชั้น 8 ชายหนุ่มที่อยู่ด้านในเพิ่งเปิดประตูก็หรี่ตามองพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ ฝ่ามือยันประตูไว้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้เสิ่นเมิ่ง จมูกที่โด่งเป็นสันแตะอยู่ข้างหูของเธอพร้อมกับถูไถไปมาเล็กน้อย เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นอย่างเย้ายวน

“อืม หอมจริง ๆ!”

“ฉันมาถึงแล้ว คุณต้องการอะไร?”

เสิ่นเมิ่งผลักมือของอวิ๋นโม่เทียนออกอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้อง นั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขกตัวเล็ก ๆ แขนทั้งสองข้างกอดอกแน่น แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

อวิ๋นโม่เทียนยังคงยืนพิงประตูอยู่ ในท่าทางที่คลุมเครือ เขายันมือไว้ ดวงตาที่เรียวเล็กหรี่ลง ริมฝีปากกำลังยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“คุณหนูเสิ่นนี่ชำนาญการต่อสู้จริง ๆ ไม่กลัวเลยสักนิด”

“ฉันจะต้องกลัวอะไรด้วย” เสิ่นเมิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดูเย็นชาขึ้นอีกนิด “คุณอวิ๋นต้องการอะไร ก็พูดมาตรง ๆ เลยดีกว่า”

“อืม ตรงไปตรงมา คุณหนูเสิ่นนี่ไม่ใช่คนอ้อมค้อมเอาซะเลย” รอยยิ้มบนใบหน้าของอวิ๋นโม่เทียนยิ่งชัดเจนมากขึ้น “ถ้าอย่างนั้น ผมก็ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมกับคุณให้เสียเวลา เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า”

เขาปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ ขณะที่เดินมามือข้างหนึ่งก็ปลดนาฬิกาข้อมือออก วางไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้น เขาก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด จากปกเสื้อลงมาเรื่อย ๆ ไม่นานนัก ก็เผยให้เห็นลำคอที่งดงามและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งแกร่ง...

“ไม่ ไม่ รอ รอเดี๋ยวก่อน!” เสิ่นเมิ่งมีท่าทางลนลานเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นยืน พร้อมกับก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ลิ้นพันกันจนพูดอะไรก็ติดขัดไปหมด “คุณอวิ๋น คุณจะทำอะไร มีอะไรก็พูดกันดี ๆ สิ ทำไมต้องถอดเสื้อผ้าด้วย”

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะเตรียมใจไว้บ้างแล้วว่าอาจจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่พอเจอกับตัวเองจริง ๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก

บรรยากาศแปลกประหลาดไปทันที ความรู้สึกอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเสิ่นเมิ่ง สัญชาตญาณบอกเธอว่า ไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อแล้ว!

ดังนั้น เธอจึงกอดกระเป๋าไว้แน่น วิ่งวนรอบโต๊ะกาแฟ ก่อนจะพุ่งตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว!

ทว่าเพิ่งจะวิ่งไปได้ครึ่งทาง เสิ่นเมิ่งก็ถูกมือข้างหนึ่งคว้าแขนเอาไว้ แรงมหาศาลดึงร่างเธอจนล้มไปอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งและอบอุ่นนั้นทันที

“คิดจะหนีเหรอ?”

อวิ๋นโม่เทียนบีบปลายคางของเธอเบา ๆ ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นเล็กน้อย ทั่วทั้งร่างแผ่รังสีอันน่าเกรงขามออกมา “ต้องให้ผมเล่นกับคุณจนพอใจก่อน ถึงจะไปได้!”