หยดน้ำฝนที่สาดกระทบกระจกหน้ารถดึงสติของธันวากลับมาชายหนุ่มหอบหายใจรุนแรงราวกับคนที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำสองมือยึดพวงมาลัยหุ้มหนังเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดภาพโถงทางเดินในโรงพยาบาลและเสียงกรีดร้องในใจของแม่มลายหายไปแล้วแสงไฟสลัวจากเสาไฟริมถนนในย่านเมืองเก่าสาดส่องเข้ามาให้เห็นหยาดน้ำตาที่ย้ายมาเกาะอยู่บนปลายคางของเขา
เขากลับมาสู่เวลาปัจจุบัน กลับมาในคืนที่ฝนตกพรำและหัวใจว่างเปล่าเหมือนเดิม
นาฬิกาพกสีเงินในมือเย็นเฉียบ เข็มวินาทีกลับมาหยุดนิ่งที่รอยร้าวเดิมธันวาก้มมองมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นผสมความหวังอันบ้าคลั่งมันไม่ใช่ความฝัน เขาเพิ่งเดินทางย้อนกลับไปในอดีตมาจริงๆแม้จะล้มเหลวในการช่วยชีวิตพ่อ แต่เขาได้เรียนรู้กฎที่โหดร้ายของมันแล้ว
เขาต้องทดสอบมันให้แน่ใจอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เขาสูญเสียไปคือ‘ค่าผ่านทาง’ จริงๆ
ชายหนุ่มหลับตาลงนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบนาทีก่อนตอนที่เขาเดินออกจากร้านขายของเก่าเขาจำได้ว่าตัวเองก้าวพลาดไปเหยียบแอ่งน้ำขังจนรองเท้าหนังราคาแพงเปียกชุ่มและเปื้อนโคลนธันวาจับเม็ดมะยมของนาฬิกา ออกแรงหมุนมันทวนทิศทางเดิมช้าๆ สองครั้ง
แกร๊ก... แกร๊ก...
ความเ็ปแล่นปราดเข้าสู่สมองในชั่วพริบตาคราวนี้มันไม่รุนแรงเท่าตอนที่ย้อนกลับไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งแต่มันก็คล้ายกับถูกเข็มเล่มเล็กนับสิบเล่มทิ่มแทงเข้าไปในขมับ เขาฝืนลืมตาขึ้นร่างกายของเขาไม่ได้นั่งอยู่เบาะคนขับอีกต่อไป แต่กำลังยืนอยู่บนทางเท้าที่เฉอะแฉะห่างจากหน้ารถของตัวเองไปเพียงไม่กี่ก้าว
ตรงหน้าของเขาคือแอ่งน้ำขังสีดำคล้ำ
ธันวาก้าวเบี่ยงตัวหลบแอ่งน้ำนั้นอย่างระมัดระวังแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถรอยเปื้อนโคลนที่เคยเกาะอยู่บนรองเท้าหนังหายไปจนหมดสิ้นเขาเปลี่ยนแปลงอดีตได้สำเร็จ แม้จะเป็เพียงเื่เล็กน้อยก็ตาม
ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกความรู้สึกโหวงเหวงก็ก่อตัวขึ้นในช่องท้องเขาพยายามนึกถึงชื่อของสุนัขตัวแรกที่เขาเคยเลี้ยงตอนอายุเจ็ดขวบ...สุนัขพันธุ์ทางสีน้ำตาลที่เขาเคยรักมากที่สุด
ว่างเปล่า
เขาจำใบหน้าของมันได้ จำััของขนมันได้แต่ชื่อของมันกลับถูกลบหายไปจากหน้ากระดาษแห่งความทรงจำอย่างถาวรไม่ว่าจะเค้นสมองเท่าไหร่ก็มีเพียงความเงียบงัน
"นี่คือราคาที่ต้องจ่ายสินะ"ธันวาแค่นยิ้มหยันให้ตัวเองในกระจกมองหลัง รอยยิ้มนั้นทั้งขมขื่นและแห้งแล้ง"ช่างปะไร... ต่อให้ต้องลืมทุกอย่างฉันก็ต้องกลับไปแก้จุดเริ่มต้นของเื่ระยำทั้งหมดให้ได้"
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเหนือมหานครยังคงขมุกขมัวธันวานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ในห้องผู้บริหารบนชั้นสูงสุดของอาคารระฟ้าเขาจ้องมองทิวทัศน์ของตึกรามบ้านช่องที่เรียงรายอยู่เบื้องล่างโลกใบนี้เคยเป็สิ่งที่เขาคิดว่าตัวเองควบคุมได้ จนกระทั่งเขาพบว่าความสำเร็จทั้งหมดถูกสร้างขึ้นบนซากศพของคนที่เขารัก
ประตูห้องทำงานถูกเคาะเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่วิภาผู้ช่วยสาววัยกลางคนท่าทางภูมิฐานจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยกาแฟร้อนและแฟ้มเอกสารปึกใหญ่เธอส่งยิ้มอ่อนโยนที่ประดับบนใบหน้ามานานนับสิบปีให้เขา
"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลเหมือนเดิมค่ะส่วนนี่คือเอกสารสรุปผลประกอบการไตรมาสล่าสุดที่ท่านต้องเซ็นก่อนเที่ยงนี้นะคะ"
น้ำเสียงของเธอสุภาพ นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความเคารพ
แต่ธันวากลับต้องยกมือขึ้นนวดขมับเมื่อเสียงแหลมปรี๊ดที่ไม่ได้ถูกเปล่งออกจากริมฝีปากของเธอดังสะท้อนก้องขึ้นมาในหัวของเขา
"สภาพเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน สมน้ำหน้า วันๆเอาแต่ใช้งานคนอื่นเยี่ยงทาส รวยล้นฟ้าแล้วยังไง สุดท้ายก็ไม่มีใครเอา รีบๆเซ็นซะทีเถอะ ฉันจะได้เอาเวลาไปคุยโทรศัพท์กับลูกชาย"
ธันวาชะงัก มือที่กำลังจะเอื้อมไปรับถ้วยกาแฟหยุดค้างกลางอากาศเขามองสบตาวิภา รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงดูเป็มิตรและซื่อสัตย์แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มนั้นช่างน่าสะอิดสะเอียน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกั้แ่เช้า ตอนที่เขาเดินผ่านห้องโถงของบริษัทเขาต้องทนฟังเสียงก่นด่า เสียงนินทาและความอิจฉาริษยาของพนักงานนับสิบคนที่โค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อมคำสาปนี้กำลังจะทำให้เขาเป็บ้า มันลอกคราบเปลือกนอกของมนุษย์ออกจนหมดเหลือเพียงความเห็นแก่ตัวที่น่าขยะแขยง
"วางไว้ตรงนั้นแหละวิภา แล้วก็ออกไปได้ฉัน้าความเป็ส่วนตัว" ธันวาสั่งเสียงเรียบพยายามกดข่มความสั่นเครือในน้ำเสียง
"แหม ทำเป็หยิ่ง คิดว่าตัวเองเป็พระเ้าหรือไง"เสียงในใจของเธอดังแทรกขึ้นมาทันที ก่อนที่เธอจะค้อมศีรษะรับคำ"ได้ค่ะท่านประธาน ถ้ามีอะไรเรียกดิฉันได้ตลอดเลยนะคะ"
ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลงธันวากวาดแฟ้มเอกสารทั้งหมดบนโต๊ะทิ้งลงพื้นด้วยความรวดร้าวกระดาษสีขาวปลิวว่อนไปทั่วห้องราวกับหิมะที่ตกลงมาในฤดูร้อน เขาหอบหายใจหนักหน่วงความเงียบในห้องกว้างไม่ได้ช่วยให้เขาคลายความอึดอัดลงได้เลย
เขาทนอยู่ในโลกที่ทุกคนเกลียดชังเขาแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไป
ชายหนุ่มเดินไปที่ตู้เซฟหลังภาพวาดราคาแพงหมุนรหัสอย่างรวดเร็วแล้วดึงกรอบรูปไม้เก่าๆ บานหนึ่งออกมามันเป็รูปถ่ายเพียงใบเดียวที่เขาไม่ได้ฉีกทิ้ง ในรูปคือตัวเขากับ 'ก้อง'ชายหนุ่มร่างผอมสวมแว่นตาหนาเตอะทั้งสองคนกำลังยืนกอดคอกันหน้าร้านเช่าพื้นที่สำนักงานซอมซ่อรอยยิ้มของพวกเขาในวันนั้นสว่างไสวและเต็มไปด้วยความฝัน
ก้องคือเพื่อนที่แสนดีที่สุดคือคนที่ยอมเอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายมาลงทุนสร้างบริษัทนี้กับเขา แต่เมื่อเจ็ดปีก่อนในวันที่บริษัทกำลังจะก้าวขึ้นเป็มหาชนธันวาใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายและข้อตกลงที่ซับซ้อนบีบให้ก้องต้องเซ็นสละหุ้นทั้งหมดในราคาถูกแสนถูก เพียงเพราะเขามองว่าก้อง'ตามโลกธุรกิจไม่ทัน' และจะเป็ตัวถ่วงในอนาคต
ก้องสูญเสียทุกอย่าง ครอบครัวแตกแยก และจบชีวิตตัวเองในอีกหกเดือนต่อมาเหตุการณ์นั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างธันวากับพ่อร้าวฉานจนไม่อาจประสานติดพ่อรับไม่ได้ที่ลูกชายตัวเองกลายเป็คนเืเย็น
ถ้าเขา้าจะหยุดยั้งความพังพินาศทั้งหมด เขาต้องกลับไปในวันนั้นวันที่เขาบังคับก้องเซ็นเอกสารโอนหุ้นเมื่อเจ็ดปีก่อน
มือของธันวาสั่นระริกขณะหยิบนาฬิกาพกสีเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เจ็ดปี...นั่นคือเวลาที่ยาวนานที่สุดที่เขาจะทดลองย้อนกลับไปถ้าย้อนไปแค่สิบนาทีเขายังลืมชื่อสัตว์เลี้ยง ถ้าย้อนไปเจ็ดปีเขาจะต้องสูญเสียความทรงจำมากมายขนาดไหน?
เขาอาจจะลืมรอยยิ้มของแม่ ลืมความยากลำบากที่เคยฝ่าฟันลืมว่าตัวเองชอบกินอาหารรสชาติแบบไหน หรือแม้กระทั่ง...ลืมเหตุผลที่เขาต้องย้อนเวลากลับไป
แต่เมื่อมองดูเงาสะท้อนอันว่างเปล่าของตัวเองในกระจกหน้าต่างและนึกถึงเสียงด่าทอในใจของผู้คนรอบกาย ธันวาก็ตัดสินใจได้ในที่สุดโลกใบนี้ไม่มีอะไรให้เขายึดเหนี่ยวอีกแล้ว ต่อให้ต้องลืมทุกสิ่งเขาก็จะขอแลกมันกับการได้ชีวิตของเพื่อนและรอยยิ้มของพ่อกลับคืนมา
ชายหนุ่มกำนาฬิกาแน่น นิ้วโป้งกดลงบนเม็ดมะยมเขาสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่เคยทำมาในชีวิตแล้วออกแรงหมุนมันทวนเข็มนาฬิกาอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง
แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก...
ราวกับมีะเิถูกจุดชนวนขึ้นในสมองความเ็ปมหาศาลปะทุขึ้นจนธันวาร้องลั่น ร่างกายของเขาล้มกระแทกพื้นพรมอย่างแรงโลกทั้งใบหมุนคว้างและบิดเบี้ยว สีสันรอบตัวแตกกระจายเป็เศษเสี้ยวความทรงจำนับพันภาพถูกพายุที่มองไม่เห็นพัดกระหน่ำและฉีกทึ้งออกไปจากหัวของเขา
ภาพงานรับปริญญา... หายไป
กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงที่เขาเคยรัก... หายไป
ทักษะการเล่นกีตาร์ที่เขาเคยฝึกฝนมาเป็สิบปี... หายไป
เขานอนขดตัวคู้ งอเข่าเข้าหาอกปากอ้ากว้างพยายามกอบโกยอากาศราวกับปลาที่ถูกโยนขึ้นมาบนบกความเ็ปทรมานยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด
...
กลิ่นกาแฟคั่วบดราคาถูกผสมกับกลิ่นกระดาษพิมพ์เอกสารลอยมาแตะจมูก
ธันวากะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความพร่ามัวแสงแดดจัดจ้าส่องผ่านมู่ลี่พลาสติกสีหม่นเข้ามาในห้องเขากำลังฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ที่พื้นผิวถลอกปอกเปิกรอบตัวเต็มไปด้วยกองเอกสารระเกะระกะเสียงพัดลมเพดานหมุนดังเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่ารำคาญ
เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองด้วยความมึนงงความทรงจำในหัวแหว่งวิ่นราวกับจิ๊กซอว์ที่หายไปนับร้อยชิ้นเขาจำได้ว่าตัวเองชื่อธันวา จำได้ว่าเขาใช้พลังของนาฬิกาย้อนเวลามาเพื่อ...เพื่ออะไรบางอย่างที่สำคัญมาก สำคัญระดับคอขาดบาดตายแต่ภาพเป้าหมายนั้นกลับเลือนรางเหลือเกิน
ก่อนที่เขาจะทันได้ปะติดปะต่อความคิด ประตูห้องทำงานแคบๆก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง
"ไอ้ธัน! มึงหลับทับเอกสารอีกแล้วเหรอวะ!"
ชายหนุ่มร่างผอมสวมแว่นตาหนาเตอะเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้างในมือของเขาถือแก้วกาแฟกระดาษสองใบก้องในวัยยี่สิบห้าปีดูมีชีวิตชีวาและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
หัวใจของธันวากระตุกวูบ ภาพความตายของเพื่อนในรถยนต์แวบเข้ามาในหัวเขาจำได้แล้ว! เขามาที่นี่เพื่อหยุดยั้งการเซ็นสัญญาบ้าๆ นั่น เขามาเพื่อช่วยก้อง
"ก้อง..." ธันวาครางเสียงแ่ความรู้สึกผิดและดีใจตีรวนกันจนขอบตาร้อนผ่าว เขาผุดลุกขึ้นยืนเตรียมจะโผเข้าไปกอดเพื่อนรักที่ไม่ได้เห็นหน้ามาเจ็ดปี
แต่แล้ว...เสียงแหลมปรี๊ดก็กรีดร้องขึ้นมาในโสตประสาทของเขาก่อนที่ก้องจะทันได้วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ
"รีบๆ ตื่นมาเซ็นเอกสารโอนอำนาจบริหารให้ฉันสักทีเถอะไอ้โง่...แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะยอมให้แกนั่งแท่นประธานบริษัทนี้ไปตลอดกาลวันนี้แหละที่ฉันจะฮุบทุกอย่างมาเป็ของฉันคนเดียว!"
ขาทั้งสองข้างของธันวาหยุดชะงักอยู่กับที่ร่างกายของเขาเย็นเยียบั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า
เขามองสบตาก้องรอยยิ้มของเพื่อนรักตรงหน้ายังคงดูซื่อสัตย์และจริงใจอย่างที่เขาเคยเชื่อมาตลอดชีวิต
แต่เสียงในใจของก้อง... กำลังบอกว่าคนที่เตรียมจะทรยศและแทงข้างหลังในวันนี้ไม่ใช่ธันวา... แต่เป็ตัวก้องเองต่างหาก
ตกลงแล้วอดีตที่เขาเชื่อมั่นมาตลอด มันคือความจริงหรือเป็เพียงเื่หลอกลวงกันแน่?
1K
