เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นราชันผู้อัญเชิญสัตว์อสูร

 ภายใต้ท้องฟ้าหม่นแสง เหนือสนามประลองของตระกูลหลี่

ถังฮุ่ยเฉินที่เคยหยิ่งผยอง ตอนนี้คุกเข่าอยู่ข้างหลี่หยาง พร้อมกับแววตาเศร้าลึกของอสูรทั้งสี่ตนที่ล้อมรอบเขา

เด็กหนุ่มผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกตราหน้าว่าไร้พรสวรรค์ บัดนี้ยืนตระหง่านราวจักรพรรดิบนเวทีพิพากษา เส้นผมปลิวไสวตามแรงลมเย็นของราชินีหิมะนิรันดร์ สายตาของหลี่หยางกวาดมองไปยังกลุ่มคนในชุดตระกูลซ่งที่ยืนตัวแข็งทื่อ อยู่ตรงข้าม

เขาก้าวไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว… แต่กลับเหมือนแรงกดดันของพลังวิญญาณโถมกระแทกทั้งลานประลอง

“ถังฮุ่ยเฉิน”

หลี่หยางเอ่ยเสียงเรียบ ขณะไม่หันกลับไปมองคนที่เพิ่งยอมจำนน

“นี่คือภารกิจแรกที่ข้าจะมอบให้เจ้า… สังหารพวกมันให้หมด”

มือของเขายกขึ้นช้าๆ ชี้ไปยังกลุ่มตระกูลซ่ง ใบหน้าสงบแต่เยือกเย็นไร้เมตตา

“ตระกูลซ่ง… พวกเจ้าทำลายบ้านข้า ฆ่าผู้นำตระกูลของข้า เข่นฆ่าคนของตระกูลข้า อย่าคิดว่าข้าจะใจดีกับพวกเจ้า?”

“ในนามของตระกูลหลี่… ข้าจะกำจัดพวกเจ้าทั้งหมดไม่ให้เหลือรอดไปแม้แต่คนเดียว!”

สุ้มเสียงสุดท้ายตกลง ทว่ากลับดังก้องในจิตใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

ถังฮุ่ยเฉินลุกขึ้นช้าๆ

นัยน์ตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างที่ไม่เคยเห็น เขารู้ว่า… นี่คือทางชดใช้ที่เขาเลือกเอง

“รับบัญชา นายท่าน”

เสียงตอบรับหนักแน่น พร้อมการปลดปล่อยพลังของ พยัคฆ์โลกันต์ และ นางพญาตั๊กแตนเคียวสังหาร อีกครั้ง คราวนี้… เป้าหมายคือเหล่าคนของตระกูลซ่ง ที่กำลังพยายามถอยหลังด้วยความตระหนก

หลังจากคำสั่งสังหารตระกูลซ่งถูกประกาศ

เสียงกรีดร้องของผู้คนจากตระกูลซ่งเริ่มดังขึ้นในขณะที่อสูรของถังฮุ่ยเฉินพุ่งเข้าโจมตี พยัคฆ์โลกันต์คำรามลั่นพร้อมกรงเล็บเพลิงตะปบศัตรู นางพญาตั๊กแตนเคียวสังหารฟาดเคียววิญญาณจนเลือดสาดเต็มลานประลอง

เหลือเพียง… ผู้คนจาก ตระกูลหลี่ บางส่วนที่เคย “ทรยศ” และหันไปเข้าข้างตระกูลซ่ง สีหน้าพวกเขาซีดเผือด ยืนก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตาหลี่หยาง

หลี่หยางหันมาช้าๆ สายตาแน่นิ่งเยือกเย็น

“พวกเจ้า…”

“คนที่เลือกทอดทิ้งสายเลือดของตนเอง… ลืมรากเหง้า เพื่อชีวิตอันปลอดภัยภายใต้ร่มเงาของศัตรู… พวกเจ้าอาจไม่ได้ถือดาบฆ่าผู้ใด… แต่พวกเจ้าคือผู้เปิดประตูให้พวกมันเดินเข้ามาเข่นฆ่าญาติพี่น้องของตนเอง!”

เสียงของเขาเปี่ยมด้วยอำนาจและความผิดหวัง

“แต่ข้าจะไม่ลงมือฆ่าพวกเจ้า”

“เพราะเห็นแก่สายเลือดของตระกูลหลี่ที่ยังไหลเวียนอยู่ในตัวพวกเจ้า…”

เสียงของหลี่หยางเงียบลงไปชั่วครู่ ก่อนจะตวาดขึ้น

“แต่นับจากนี้เป็นต้นไป! พวกเจ้าจะมิใช่คนของตระกูลหลี่อีกต่อไป!”

“พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ใช้ชื่อหลี่ ไม่มีสิทธิ์เหยียบแผ่นดินของตระกูลหลี่แห่งเมืองต้าหลี่อีก!”

“…จงไสหัวพวกเจ้าออกไปให้พ้น!”

คนเหล่านั้นบางคนทรุดตัวลงร้องไห้ บางคนอ้อนวอนขออภัย แต่หลี่หยางไม่แม้แต่จะเหลียวมอง เขาหันหลังกลับ โดยมีราชินีหิมะนิรันดร์ยืนอยู่ด้านข้าง ผีเสื้อบุปผาหยกโบยบินเบาๆ รอบตัวเขา ท่ามกลางเงาสะท้อนของจิ้งจอกจันทร์ทมิฬ และไอมรณะของ มังกรปรภพ

ณ ลานรวมใจกลางตระกูลหลี่

แสงอาทิตย์ส่องกระทบป้ายตระกูลหลี่ที่ยังตั้งตระหง่านแม้มีรอยแตก รอยไหม้มากมาย แต่ไม่เคยล้มลง

หลี่หยางยืนอยู่ด้านหน้าสุด ด้านหลังของเขาคือคนของตระกูลหลี่เพียง 45 คน — ทุกคนมีแววตาเหนื่อยล้าแต่เด็ดเดี่ยว

เขากวาดตามองคนเหล่านั้นช้า ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“…ตระกูลหลี่ของพวกเรา — แตกพ่ายในวันนี้”

“แต่ในหายนะนั้น ก็ทำให้เห็นหัวใจของผู้คน — พวกเจ้าคือผู้ที่ภักดี พวกเจ้าคือผู้ที่ยืนหยัดเคียงข้างตระกูลแม้ยามมืดมิด!”

เสียงเขาดังสะท้อนไปทั่วลาน

“นับแต่นี้! พวกเจ้าทุกคน…คือรากฐานใหม่ของตระกูลหลี่!”

“ข้าหลี่หยาง สาบานต่อวิญญาณบรรพชน… ข้าจะก่อร่างสถาปนาตระกูลขึ้นใหม่ให้ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าที่เคย!”

เสียงของผู้คน 45 คน ดังกึกก้องตอบกลับ

“ถวายชีวิตแด่ตระกูลหลี่!”

ค่ำคืนเงียบงันใต้แสงจันทร์จาง ๆ หลังผ่านศึกอันดุเดือดและการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หลี่หยางนั่งอยู่เพียงลำพังบนชั้นสูงสุดของศาลาบรรพชน ดวงตาเขาเหม่อมองไปยังหมู่ดาวที่ประดับอยู่บนท้องฟ้า แต่ในจิตใจกลับเต็มไปด้วยความคิดนับพัน

แม้ชัยชนะจะอยู่ในมือ

แม้ศัตรูจะพ่ายแพ้

แม้ตระกูลหลี่จะรอดพ้นจากหายนะ…

…แต่เขากลับรู้ดีว่า สิ่งที่ยากยิ่งกว่าการรบในวันนี้ คือการสร้างอนาคตใหม่

“ตระกูลหลี่… จะไม่ใช่แค่ตระกูลธรรมดาอีกต่อไป”

“เราจะไม่พึ่งพาใครอื่นได้อีก แต่จะสร้างขึ้นด้วยความรู้ ความแข็งแกร่ง และความภักดี”

ในแววตาของหลี่หยางเริ่มมีประกายที่ต่างไป

ไม่ใช่เพียงเปลวไฟของผู้แสวงหาอำนาจ แต่คือแสงมั่นคงของผู้นำที่ถือชะตาผู้คนไว้ในมือ

เขาเริ่มขีดเขียนเค้าโครงในใจ

— หอโอสถ ที่จะผลิตและรวมยอดโอสถ เพื่อพัฒนาตระกูล และ จะต่อยอดเป็นหอหารค้าต่อไป

— หอฝึกอสูร ที่จะปลุกพรสวรรค์ของคนธรรมดา ให้กลายเป็นผู้ผูกพันธะกับอสูรศักดิ์สิทธิ์

— โครงสร้างของตระกูล ที่ไม่ใช่แค่สายเลือด แต่เป็นครอบครัวของผู้ร่วมอุดมการณ์

เขารู้ว่าเขาต้องเริ่มจากสิ่งที่ตนเองถนัดที่สุด

โอสถ และ สัตว์อสูร

“หากข้าจะสร้างตระกูลให้ยิ่งใหญ่…”

“ข้าจะสร้างมันด้วยมือข้าเอง ตั้งแต่ราก จนถึงยอดสูงสุด”

เสียงลมเย็นพัดผ่านมาช้า ๆ ขับเน้นความเงียบสงัดของค่ำคืน

และในความเงียบนั้นเอง—เสียงของจิตใจที่แน่วแน่ก็ยิ่งดังก้อง

ค่ำคืนนี้ หลี่หยางไม่ได้หลับ

แต่กลับตื่นยิ่งกว่าทุกคืนที่ผ่านมาในชีวิต…

คืนนี้ เขาไม่ใช่แค่ผู้รอดชีวิต

แต่คือ ผู้นำทางแห่งตระกูลหลี่ยุคใหม่

รุ่งขึ้น ณ ลานกว้างโถงกลางของตระกูลหลี่ — สถานที่เดียวที่ยังหลงเหลือความมั่นคงอยู่ท่ามกลางเศษซากของความสูญเสีย

หลี่หยาง ยืนอยู่เบื้องหน้า ผู้คนเพียง 45 ชีวิต ที่ยังภักดีต่อตระกูลหลี่ สายตาทุกคู่จ้องมองเขาด้วยความหวัง บ้างยังเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่ส่วนมากกลับมีประกายใหม่ที่ลุกโชนขึ้น — ประกายของการเริ่มต้น

เสียงลมยามเช้าพัดผ่านผืนธงหลี่ที่ยังไม่ถูกฉีกขาด ดั่งเสียงสะท้อนของอดีตเรียกร้องให้จารึกอนาคต

“ข้า หลี่หยาง… ขอเรียกพวกท่านมาวันนี้ ไม่ใช่เพื่อโศกเศร้า แต่เพื่อก้าวไปข้างหน้าและวางรากฐานใหม่ของตระกูลหลี่!”

เขากล่าวด้วยเสียงหนักแน่น

“ข้ารู้ดีว่า เราเพิ่งผ่านความสูญเสีย… มีคนทรยศ และมีคนที่ตายเพื่อเรา

แต่หากเรายังยืนอยู่ หากจิตวิญญาณของตระกูลหลี่ยังไม่สิ้น เราต้องเริ่มใหม่!”

เขาเดินขึ้นบนแท่นหิน กล่าวต่ออย่างชัดเจน

“และก่อนอื่น… ตระกูลต้องมี ‘ผู้นำ’ คนใหม่

เพื่อประคองทิศทาง วางระบบ ดูแลพวกเจ้าให้ยืนหยัดขึ้นได้

ข้าขอให้พวกท่าน — เสนอชื่อคนที่เหมาะสม ขึ้นมาเพื่อรับตำแหน่งนี้?”

ในขณะที่หลี่หยางกล่าวจบ เสียงเงียบงันปกคลุมทั่วทั้งลาน ทุกคนต่างมองหน้ากัน แต่ยังไม่มีใครกล้าก้าวออกมาข้างหน้า…

ท่ามกลางบรรยากาศนั้น ชายชราผู้หนึ่ง — ผู้มีผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยจากกาลเวลา — ก้าวออกมาด้วยท่าทางมั่นคง

เขาคือ หลี่จิ้งหลง หนึ่งในผู้อาวุโสรุ่นเก่าของตระกูล ที่รอดชีวิตมาได้

หลี่จิ้งหลงมองหลี่หยางด้วยแววตาแน่วแน่ ก่อนจะหมอบคุกเข่าลง และเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า:

“ข้า หลี่จิ้งหลง อาวุโสแห่งตระกูล ขอเสนอชื่อ ‘หลี่หยาง’

เป็นผู้นำตระกูลหลี่แห่งยุคใหม่!”

เสียงเขาดังก้อง ทำเอาทุกคนตะลึงไปชั่วขณะ

“ในยามที่ตระกูลสิ้นหวัง — เขาคือผู้ที่พาเรารอดมาได้

เขาคือผู้สังหารผู้นำตระกูลซ่ง

เขาคือผู้ที่กู้ศักดิ์ศรีของตระกูลหลี่ให้กลับมา

หากไม่ใช่เขา… แล้วใครกันที่จะนำพาเราสู่รุ่งอรุณ?”

ชายชราอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงริมก็ลุกขึ้นตาม

“ข้าสนับสนุนหลี่หยาง!”

จากนั้นเสียงอื่นก็ดังตามมาไม่ขาดสาย:

“ข้าด้วย!”

“หลี่หยางเท่านั้นที่คู่ควร!”

“ผู้นำหลี่หยาง!”

เสียงตะโกนสะท้อนดังก้องไปทั่วลาน ราวกับปลุกจิตวิญญาณของตระกูลหลี่ที่เคยสั่นคลอนให้กลับมายืนหยัดอีกครั้ง

เสียงเงียบงันพลันปกคลุมทั่วทั้งลานเมื่อหลี่หยางยกมือขึ้น หยุดเสียงเชียร์ที่กำลังดังก้องอยู่รอบตัว เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่สงบ:

“ทุกคน… ข้า ซาบซึ้งใจในความไว้ใจของพวกเจ้ายิ่งนัก

แต่ข้าไม่สามารถรับตำแหน่งผู้นำตระกูลได้ในตอนนี้”

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่หลี่หยางยกมือขึ้นอีกครั้งเพื่อให้ทุกคนเงียบก่อนจะพูดต่อ

“ข้า…ยังมีภารกิจอีกมากมาย ทั้งต้องฝึกฝน ทั้งเดินทางออกค้นหาเส้นทางใหม่ ๆ ทั้งต้องล้างแค้นตระกูลซ่ง ทั้งต้องวางรากฐานหอฝึกอสูรและหอโอสถ

ชีวิตของข้า ไม่อาจอยู่กับตระกูลได้ตลอดเวลา และคนที่จะเป็นผู้นำ… ต้องปกป้องทุกคนในทุกลมหายใจ”

“ดังนั้น คนที่ข้าขอเสนอให้เป็นผู้นำตระกูลหลี่ —

ไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก ‘หลี่เทียนหยุน’

ผู้เป็นปู่ของข้า ผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดในตระกูลยามนี้

และสำคัญยิ่ง — ท่านเป็นเสาหลักเดียวที่ไม่เคยสั่นคลอนแม้ในยามตระกูลตกต่ำที่สุด”

เสียงเงียบกลืนกินทุกความรู้สึก จนกระทั่งสายตาทุกคู่หันไปยังชายชราในชุดคลุมเรียบง่าย

หลี่เทียนหยุน สายตาแน่วนิ่ง ริมฝีปากกระตุกนิดหนึ่งก่อนถอนหายใจเบา ๆ

แม้หลายคนจะรู้สึกเสียดายที่หลี่หยางไม่ได้รับตำแหน่งผู้นำตระกูล แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของเขา — ที่ทั้งรอบคอบ และแสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบต่ออนาคตของตระกูล — ความเสียดายนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคารพ

สายตาของผู้คนหันไปยังชายชราผู้สงบนิ่ง — หลี่เทียนหยุน — ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเสาหลักของตระกูล และยังคงยืนหยัดมาจนถึงวันนี้

ไม่มีเสียงคัดค้าน ไม่มีแม้แต่คำกระซิบ

ชายชราเดินออกมายืนเคียงข้างหลานของตน พลางกล่าวขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงมั่นคง:

“หลี่หยาง เป็นเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วง หากข้าผูกมัดเจ้าไว้กับแค่ตำแหน่งผู้นำตระกูล…นั่นต่างหากคือความเสียหายที่แท้จริง”

“ข้าจะเป็นคนถือธงของตระกูล

ส่วนหลี่หยาง…เจ้าจงเป็นดาบที่ตัดทางในอนาคตให้เราเถิด”

ผู้คนในตระกูลหลี่ต่างค้อมศีรษะลงพร้อมกัน แล้วกล่าวเป็นเสียงเดียว:

“เคารพท่านผู้นำตระกูล! เคารพท่านหลี่หยาง!”

ในช่วงเวลานั้น ความสามัคคีที่แท้จริงได้บังเกิดขึ้นท่ามกลางเถ้าถ่านของตระกูลที่ถูกทำลาย

และที่ปลายทางเบื้องหน้า — คือตระกูลหลี่สายเลือดใหม่ ที่พร้อมจะทวงคืนทุกสิ่งจากตระกูลซ่ง และสถาปนาอำนาจของตนขึ้นอีกครั้งบนแผ่นดินนี้!