จักรพรรดิมังกรแห่งโลกอนาคต

บนรถขนส่ง
"คุณไพเพอร์ทำไมถึงได้ออกมาทำงานไกลบ้านขนาดนี้กันละ"
"งานที่ฉันถนัดและสามารถทำได้ดีที่สุดมันอยู่ที่เมืองหลวงที่เดียวค่ะ"
"งั้นเหรอ งั้นเหรอ ดีแล้วที่ขยันขันแข็งลุงเองก็มีลูกสาวอยู่ที่เมืองแห่งนั้นเหมือนกัน ก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับคุณไพเพอร์นี่แหละ”
“เป็นอย่างนั้นเองเหรอค่ะ ฉันหวังว่าจะได้พบเธอนะคะ”
“ฮ่า ฮ่า ลุงเองก็หวังให้เป็นแบบนั้นเหมือนกันนะ หืม! นี่มัน...”
“คุณลุง เป็นอะไรไปรึเปล่าค่ะ”
ด้วยความสงสัยวาเลนติน่าก็ออกมาจากรถขนส่งก่อนจะเดินไปที่หน้ารถเธอก็พบเข้ากับสัตว์ประหลาดต่างดาวที่มีลักษณะทั้งตัวไม่ต่างไปจากตั๊กแตนตำข้าวที่มีขนาดสองเมตร และมีไม่ต่ำกว่าสองร้อยตัว มันมาที่นี่ได้ยังไง?
โอกาสที่มันจะมาปรากฏตัวในที่แบบนี้ต่ำจนแทบจะเรียกว่าเป็นไปไม่ได้เลย ตอนนี้คุณลุงก็โดนหนึ่งพวกมันฆ่าตายไปแล้วโดยการโจมตีพร้อมกันของพวกมันสองตัวฉีกกระซากร่างของคุณลุงที่กำลังคุยกันอย่างมีความสุขมาเมื่อสักครู่ให้ตายไปในทันที
สีหน้าของวาเลนติน่าเปลี่ยนเป็นตกตะลึงแต่ด้วยความที่ตัวเธอนั้นเป็นคนที่ใจเย็นเป็นนิสัยอยู่แล้วทำให้ตั้งสติก่อนจะดึงมีดสั้นที่เป็นการหลอมขึ้นมาเองของเธอมันคือผลงานชิ้นเอกที่เธอภูมิใจที่สุด
สัตว์ประหลาดตั๊กแตนตำข้าวก็กระโจนเข้ามาหาเธอนับห้าตัวก่อนจะใช้ขาหน้าของมันโจมตีเธอแต่ด้วยความคมของมีดและทักษะการต่อสู้ที่ได้รับการถ่ายทอดจากลิเดียทำให้พอจะป้องกันตนเองได้ เธอเบี่ยงหลบการโจมตีก่อนจะฟันมีดสั้นออกไปตัดส่วนขาหน้าที่มันใช้โจมตีเข้ามา
ฉึบ!
เลือดสีเขียวพุ่งกระฉูดออกมาในส่วนที่ถูกตัดออกไปตามด้วยเสียงกรีดร้องของตัวมันเอง เธอไม่หยุดหรือชะลอการโจมตีไม่อย่างนั้นจะเป็นเธอเองที่โดนมันฆ่าตาย เธอพุ่งต่อไปยังตัวที่อยู่ที่ใกล้ที่สุดใช้มีดสั้นเพื่อตัดคอของมัน
แต่ด้วยความที่เธอนั้นไม่นับว่าเป็นนักสู้เพราะเรียนมาแบบป้องกันตัวเท่านั้นทำให้ลืมคิดไปว่าสัตว์ประหลาดมันจะมีพลังชีวิตที่มหาศาลต้องผ่านไปสักระยะก่อนที่มันจะตายจริง นอกจากว่าจะทำลายแกนพลังงานของมันจึงจะทำให้มันตายไปในทันที
ทำให้มันสวนการโจมตีกลับไปที่เธอ ขาหน้าของมันตวัดเข้าใส่เธอด้วยความคมที่คมพอๆกับอาวุธผลิตจำนวนมากเธอหลบการโจมตีที่เข้ามาแต่ก็ไม่พ้นทำให้การโจมตีมันไปโดนที่ลำตัวของเธอเต็มๆก่อนที่เลือดในร่างกายของเธอจะไหลทะลักออกมาจำนวนมาก
เธอทรุดลงกับพื้น ความเจ็บปวดที่ราวกับร่างกายถูกฉีกกระซากก็ส่งผ่านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอกระอักเลือดออกมาไม่หยุดก่อนที่ตัวเธอจะนอนราบไปกับพื้นโดยที่เรี่ยวแรงเริ่มหายไป
สัตว์ประหลาดตั้กแตนตำข้าวก็พากันเข้ามารุมล้อมรอบตัวเธอเอาไว้ด้วยความโกรธเพราะพวกพ้องของพวกมันตายไปแล้ว
"อา...นี่ฉันกำลังจะตายอย่างนั้นเหรอ ถึงจะไม่อยากให้เป็นแบบนั้นแต่ว่ามันก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ใช่แล้ว ช่วยไม่ได้ คุณ...คุณป้า หนูยังไม่ได้ตอบแทนคุณป้าเลย ฮือ ฮือ"
น้ำตาแห่งความโศกเศร้าก็ไหลออกมา ไม่ใช่เพราะกำลังกลัวตายแต่ตัวเธอยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อป้าลิเดียที่เลี้ยงเธอมาเลย ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณอะไรสักอย่าง
ในใจของเธอเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมแต่ก็ไม่อาจฝืนโชคชะตาที่กำลังจะมาถึงได้
ตั๊กแตนตำข้าวนับสามสิบตัวยกขาหน้าขึ้นพร้อมกันก่อนที่จะจู่โจมเพื่อปิดฉากชีวิตของวาเลนติน่า ส่วนตัวเธอนั้นก็หลับตาลงเพราะตนเองไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของวินเทอร์ ใจหนึ่งเขาก็อยากจะปล่อยไปซะเพราะคนที่อ่อนแอไม่สามารถยืนอยู่บนโลกใบนี้ได้มีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้นี่คือความจริงของโลกผู้ฝึกยุทธแต่ในปัจจุบันมันไม่ใช่
มันกลายเป็นโลกที่ปราศจากความล้าหลังปราศจากผู้คนที่แข็งแกร่งจากการฝึกฝน เพราะเพียงแค่มีอุปกรณ์และกำลังคนที่มากกว่าก็สามารถพิชิตศึกได้แล้ว
วินเทอร์ไม่สามารถละทิ้งความใจอ่อนของเขาเองได้จริงๆเขาเลยไม่มีทางเลือกต้องใช้เคล็ดวิชาแปลงร่างของตนเองให้กลายเป็นชายวัยกลางคน ที่มีชื่อว่า ริเวอร์ แมทเทโอ ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเอาชื่อๆนี้ไปผจญภัยโลกภายนอกโดยที่ไม่มีใครรู้ตัวตนจริงๆของเขา
เขาหักกิ่งไม้อันหนึ่งก่อนจะไปโผล่ที่กลางวงล้อมตั๊กแตนตำข้าวแล้วใช้กิ่งไม้โจมตีตั๊กแตนพวกนั้นจนขาหน้าที่พวกมันโจมตีมาขาดออกทุกตัว เขาคว้าตัวของวาเลนติน่าแบกขึ้นไว้บนบ่าของตนเองจากนั้นก็ใช้กิ่งไม้ฟาดเข้าใส่ตั๊กแตนที่ล้อมวาเลนติน่าสามสิบตัวจนตัวขาดออกจากกันทั้งสามสิบตัว แม้กระทั่งแกนพลังงานก็โดนทำลาย
"เจ้าพวกนี้มันมีแกนพลังงานที่แปลกประหลาดมาก ข้าไม่เคยพบเจอในสมัยของข้าเลย แสดงว่าพวกมันอาจผ่านวันเวลามานานจนกระทั่งวิวัฒนาการไปแล้ว"
ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!
กิ่งไม้ที่มีความคมไม่ต่างไปจากมีดชิ้นเอกของวาเลนติน่าตัดพวกตั๊กแตนหนึ่งการโจมตีต่อตั๊กแตนสามตัวกองซากของพวกมันนั้นกองรวมจนกระทั่งกลายเป็นภูเขาขนาดย่อม
กรี้! กรี้!
ตอนนี้ตั๊กแตนตำข้าวที่มามีมากถึงสองร้อยตัวตอนนี้มันเหลืออยู่แค่หนึ่งร้อยสิบกว่าตัวเท่านั้นทำให้พวกมันแสดงความโกรธออกมาเปลี่ยนตนเองกลายเป็นตัวสีแดงทำให้พละกำลังทางกายภาพเพิ่มขึ้นมาสามเท่าพวกมันก็พุ่งเข้ามาอีกสี่สิบตัวเข้าหาวินเทอร์
วินเทอร์ตกใจเล็กน้อยก่อนจะใช้ท่วงท่าการฟันออกไปไม่ต่างไปจากนักดาบที่เก่งกาจ
ฟันเร็ว
ชื่อกระบวนที่ไม่ได้ทำให้มันดูเหมือนมีความแข็งแกร่ง แต่ว่ากิ่งไม้ที่ฟันออกไปรวดเร็วยิ่งขึ้นสามเท่าทำให้ตั๊กแตนตัวสีแดงเริ่มตายกันมากยิ่งขึ้น พวกมันก็ราวกับรู้ว่าพวกของมันกำลังพ่ายแพ้แล้ว ก็รีบพากันหลบหนีออกไปอย่างรวดเร็วโดยเหลือจำนวนอยู่ที่เจ็ดสิบตัวจากที่มากันสองร้อยตัว
"หืม! มันมีสติปัญญา ทำให้ข้าตกใจไม่พอพวกตัวต่ำต้อยแบบพวกมันถึงกลับมีสติปัญญารู้ว่าสู้ไม่ได้ก็ถอย เอาเถอะเพราะยังไงข้าก็ไม่ได้คิดจะกวาดล้างพวกมันอยู่แล้วแต่มาช่วยแม่นางคนนี้ต่างหาก"
วินเทอร์ตรวจดูสภาพอาการบาดเจ็บของวาเลนติน่าแล้วมองหน้าของวาเลนติน่าให้ชัดๆก่อนจะแสดงท่าทางเหมือนป่วยใจออกมาเพราะวาเลนติน่าก็เป็นหนึ่งในคนที่มีพันธะโดยตรง
ในเมื่อช่วยก็ช่วยมาแล้วก็ช่วยให้ถึงที่สุดเถอะส่วนเรื่องพันธะโดยตรงถ้าไม่ได้เผยร่างจริงๆให้เห็นก็ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก ผมเดินเข้าไปที่รถขนส่งเพื่อตรวจดูหาของว่าพอจะมีอะไรใช้ได้ไหมจากนั้นก็ไปเจอกับแผนที่ของเมืองที่รถขนส่งนี่กำลังจะไป
วินเทอร์ใช้เท้าเหยียบอากาศไม่ต่างไปจากผู้ฝึกยุทธระดับเทพปกติทั่วไปจากนั้นก็มุ่งหน้าไปที่เมืองที่หมายเอาไว้ เมื่อไหร่เขาจะเลิกเป็นคนที่อดทนดูคนอื่นเดือดร้อนไม่ได้สักทีนะพอไปยุ่งที่ไรมันก็มักมีเรื่องมาวุ่นวายกับชีวิตของเขาจนน่ารำคาญ
ตั้งแต่ในอดีตนานมาแล้วก็เหมือนกันก็เพราะเป็นแบบนี้ถึงได้ถูกทรยศหักหลังในท้ายที่สุดเขานึกสงสารตนเองที่ไม่มีความเด็ดขาดถึงจะมีพลังที่มากกว่าคนอื่นเขาก็ยังคงความอ่อนโยนและจิตใจที่บริสุทธิ์เอาไว้ตลอด
วินเทอร์ส่ายหน้าก่อนจะบอกกับตนเองว่า "ต่อให้พยายามเปลี่ยนมันแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้หรอก"
เขาเงยหน้ามองไปทางเมืองที่กำลังจะมุ่งไปก่อนที่จะทิ้งความคิดที่ไร้สาระอย่างอื่นออกไป.......... . .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 เลือกที่จะช่วย

นิยายแนะนำ

จักรพรรดิมังกรแห่งโลกอนาคต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 เลือกที่จะช่วย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้