เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

หลังจากที่หานเทียนเสียง ให้ม้าได้หยุดพักตามสมควรแล้ว  จึงได้เร่งติดตามขบวนของเฟยฮุ่ยต่อ ระหว่างทาง ได้พบกับซากศพกำลังพลของเฉินลู่ซี ที่ถูกเขาสังหารด้วย เพลงกระบี่เทวะขั้นที่แปด ก็ให้สลดใจเป็นยิ่งนัก ด้วยสภาพร่างที่ไหม้เกรียมอันเกิดจากกระบวนท่า เหมันต์บัญชาอัสนี

"อโหสิให้ข้าด้วยนะพวกเจ้า...ข้าไม่ลงมือ คนที่นอนตรงนี้ก็คงต้องเป็นข้าเอง" หานเทียนเสียง หยุดลงเดินและจูงม้าผ่านร่างของผู้ตายทั้งหมด เพื่อเป็นการให้เกียรติ...

การเดินทางที่มีคนเจ็บ โดยปราศจากหมอยาหรือผู้ที่มีความรู้ทางการแพทย์ สร้างความยากลำบากให้กับขบวนของเฟยฮุ่ย ยิ่งอาการของคนเจ็บทรุดหนักการเดินทางยิ่งช้าลง 

"หากเป็นเช่นนี้ พวกนายกองเฉินต้องตามทันแน!" เลี่ยงจินกล่าวขึ้นเพราะมิชอบใจ ที่เฟยฮุ่ยสั่งพักการเดินทางบ่อยขึ้น

"แล้วจะให้ทำเช่นไร เรามีคนเจ็บ" เฟยฮุ่ยเห็นว่านางมิได้ทำสิ่งใดผิด

"เจ้าอ้างว่ามีคนเจ็บงั้นหรือ เจ้าจะทำให้คนตายเพิ่มขึ้นอีกสิไม่ว่า"เลี่ยงจินกล่าวประชดนาง

"ข้ากำลังเร่งฝึกกระบี่มังกรทะยานขั้นที่หก น่าจะรับมือได้" 

"รับมือ? กองกำลังหลายร้อยนายนี่นะหรือ"

"ใช่! หากสำเร็จข้าทำได้แน่" เฟยฮุ่ยยังคงยืนยัน

"ตามใจเจ้า...ชีวิตข้าก็ชีวิต...ชีวิตเจ้าก็ชีวิต...ชีวิตพรรคพวกของเจ้าก็หนึ่งคนกนึ่งชีวิต...คิดเอาเองนะ" เลี่ยงจินจำต้องปลงเพราะแน่ใจแล้วว่า เฟยฮุ่ยก็คงเลือกใช้วิธีของนาง...วิธีที่จะแบกรับภาระไว้คนเดียว...

กลางดึก แม้สำนักคุ้มภัยจะจัดเวรยามแข็งขันกว่าเดิม แต่ก็ไม่ทำให้เฟยฮุ่ยนั้นวางใจ จึงเอาความสงัดยามราตรีนี้ซุ่มทำสมาธิฝึกฝนวิชา รวมทั้งคอยระแวดระวังภัยให้กับพวกของนาง และที่สำคัญนางรอคอยที่จะได้เจอพวกมันอีกครั้ง เพื่อสะสางบัญชีแค้น 

เฟยฮุ่ยเร่งฝึกลมปราณเพื่อพัฒนาฝีมือให้ก้าวหน้าอย่างเร็วที่สุด และด้วยความเป็นอัจฉริยะทางด้านวิทยายุทธ์ ทำให้นางบรรลุขั้นที่หกได้ในที่สุด

"สำเร็จ! ข้างล้างแค้นให้พวกเจ้าได้แน่..." เฟยฮุ่ยกล่าวกับตนเองพร้อมกับรอยยิ้มที่บังเกิดขึ้นครั้งแรก นับแต่เหตุการณ์ที่ศิษย์สำนักคุ้มภัยเฟยหลงของนางถูกลอบสังหาร

เหมือนดังสวรรค์นั้นเห็นใจนาง แต่นรกกับอยู่ข้างผู้มาเยือน เมื่อเหล่ามือสังหาร หวนกลับคืนมาอีกครั้งจาก ด้วยประสบความสำเร็จ จากการโจมตีในครั้งก่อน

แต่ทว่าคราวนี้ พวกมือสังหารนั้นหาได้ลงมือง่ายเฉกเช่นเดิม เมื่อมังกรไร้ลักษณ์ของเฟยฮุ่ยสามารถสัมผัสพวกมันได้ ตั้งแต่พวกมันเข้ามาในระยะหนึ่งลี้แล้ว อันเป็นผลมาจากกำลงภายในที่เพิ่มขึ้นของนาง 

"รนหาที่ตายจริงๆ ข้าจะไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าให้กลับมาทำร้ายพวกของข้าอีกแน่!" เฟยฮุ่ย จับตำแหน่งของทุกชีวิตที่เข้ามาอย่างประสงค์ร้ายได้ทุกคน นางโคจรพลังถึงขั้นที่หก อันเป็นขั้นสูงสุดของนางในขณะนี้ จากทั้งหมดเจ็ดขั้นที่บิดาของนางแนะนำเคล็ดวิชาให้ก่อนจากมา และนางเพิ่งจะฝึกสำเร็จเมื่อสักครู่นี้เอง  เฟยฮุ่ยเตรียมใช้กระบวนท่ามังกรพิฆาตสิบทิศ

และเมื่อมือสังหารคนหนึ่งเข้ามาใกล้ จนเกือบขะถึงที่พักแรม  ก็ต้องเจอกลับเฟยฮุ่ยยืนขวางทางอยู่

"พวกแกเป็นใคร! ไม่ตอบตาย!!" เฟยฮุ่ย แจ้งแก่พวกมันราวกับคำราม แต่พวกมันกลับเพิกเฉย หาได้สนใจไม่ แต่พวกมันกลับเตรียมตัวหนีเพื่อไปจู่โจมทางด้านอื่น ด้วยวิชาตัวเบา ที่เป็นเอกลัษณ์ของพวกมัน

"มังกรพิฆาตสิบทิศ!" เฟยฮุ่ยใช้มังกรพิฆาตสิบทิศโดยทันที

"ฟุ่บบ!.." เสียงร่างของเฟยฮุ่ยหายตัวไปจากจุดที่ยืนอยู่... นางปรากฏตัวอีกครั้งในชั่วพริบตา ยืนกางกระะบี่ดักอยู่ด้านหน้า...พร้อมโยนศีรษะหนึ่งหัวลงที่พื้น ศีรษะนั้นกลิ้งไปมาสร้างความน่าสะพรึงให้กับพวกมันยิ่ง

"ฮึ!! พวกมันทุกคนตาเบิกโพลง แม้พวกมันจะได้ชื่อว่าเป็นมือสังหารที่ลงมืออย่างรวดเร็วและมั่นใจในวิชาตัวเบาเป็นอย่างมาก... แต่เร็วขนาดที่หยิบยื่นความตายให้เทียบเท่าพญามัจจุราชเช่นนี้  ยังมิเคยเจอ 

"พวกเจ้าที่ลงมือกับพี่น้องของข้าเมื่อคืนนั้น อยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้วสินะ..." เฟยฮุ่ยถามพวกมันแต่ก็ได้รับคำตอบเป็นความเงียบกับคืนมาเช่นเคย

"ดี...ถ้าเช่นนั้น...พวกเจ้าจงอย่าได้ส่งเสียงกันอีกเลยนะ จะได้ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนพวกพี่น้องของข้า" เฟยฮุ่ย ส่งยิ้มให้พวกมันพร้อมสายตาเย็นยะเยือก

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ เฟยฮุ่ยทำความสะอาดร่างกายและกระบี่จากคราบโลหิต นางมิได้หลับนอนแม้เพียงชั่วยาม แต่กลับรู้สึกสดชื่นเนื่องจากกำจัดสิ่งที่เป็นภัยต่อสำนักคุ้มภัยเฟยหลง มิให้มาพรากชีวิตคนสำคัญไปจากนางในยามราตรีได้อีกตลอดกาล...

"ฝีมือเจ้าอย่างนั้นหรือเฟยฮุ่ย ทำไมข้ามิได้รู้เห็นด้วย" หนิงเฟิ่งที่มีฝีมือสูงรองจากเฟยฮุ่ยรู้ว่าเมื่อคืนมีสิ่งผิดปกติอยู่บ้าง ..แต่มันก็เงียบสงบหายไปอย่างรวดเร็ว จึงมิคาดคิดว่าจะมีมือสังหารจำนวนมากถูกจัดการลงอย่างง่ายดายเช่นนี้  จวบจนรุ่งเช้าจึงเห็นศพพวกมันนอนเกลื่อนกลาด 

"ต่อไปพวกเราก็นอนหลับพักผ่อนกันได้อย่างสบายใจแล้ว" เฟยฮุ่ยมิได้ตอบตรงๆ แต่ทุกคนก็คาดเดาได้โดยไม่ยากเย็นนัก

"เจ้าลงมือรวดเร็วกับพวกมันนับสิบคนได้เช่นนี้ แสดงว่าฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้นอีกล่ะสิ" เลี่ยงจินวิเคราะห์ จากการโจมตีพวกมันคราวก่อน กับครั้งนี้ผลลัพธ์นั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง จนเขารู้สึกโชคดีที่เลือกนางมาเป็นคนคุ้มกันหากนางเป็นมือสังหารแล้ว เขาคงจะไม่รอดชีวิตเป็นแน่...

"แล้วศพเจ้าพวกนี้ล่ะ" เลี่ยงจินถาม

"ท่านทำอย่างไรกับศพของสุนัขที่ลอบมากัดคนที่ท่านรักจนตายเล่า..."