ส่งพี่เลี้ยงให้มารัก

        คนฟังถึงกับสำลัก

        "พะ พะ พูดอะไรออกมาครับ ในนี้เนี่ยนะ!"

        "ทำไมล่ะ เราก็อยู่ในที่มิดชิดไม่ใช่หรือ?"

        "แต่มันก็ยังเป็นที่สาธารณะนะครับ"

        เฉินตงยังคงงอแง "เถอะน่า แค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวจริง ๆ"

        "เฉินตงที่ผมรู้จักไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ครั้งเดียว หรอกครับ"

        ลู่อันพยายามลุกหนี แต่ถูกอีกฝ่ายกอดเอวไว้แน่น

        "ครั้งนี้พูดจริง ๆ นะ...ถ้าไม่เชื่อ นายแค่ใช้มือก็ได้" เฉินตงเสนอ "ถ้าแค่มือละก็ ฉันไม่เลยเถิดเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมาแน่นอน"

        เปลือกตาร่างบางหรี่เล็กลง แสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถเอาชนะสายตาออดอ้อนของแฟนหนุ่มได้

        ...เอาเถอะ ในห้องน้ำก็ยังดีกว่ากลางสนามเปิดโล่งแหละน่า...

        ร่างบางถอนหายใจ "แค่มือเท่านั้นนะครับ"

        เฉินตงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น แล้วรีบจัดแจงความพร้อมก่อนจะให้ลู่อันสัมผัสส่วนที่แสดงถึงความเป็นชายของเขา

        ห้านาทีต่อมา ภายในห้องน้ำสาธารณะที่เคยเงียบงัน กลับก้องกังวานไปด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่

        ฝ่ามือเล็กกอบกุมแก่นกายร้อนที่กำลังผงาดขึ้น ใบหน้าบอบบางกลายเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย ยิ่งมองสิ่งที่อยู่ในมือสลับกับใบหน้าของแฟนหนุ่ม ลู่อันก็ยิ่งรู้สึกว่าภายในกายร้อนรุ่มแทบจะระเบิดออกมา

        "อ่อนโยนหน่อยนะ" เฉินตงกระซิบเชิงขอร้อง

        ลู่อันรู้ได้ทันทีว่าเฉินตงกำลังล้อเลียนเขา

        เดิมทีนั่นเป็นคำพูดติดปากของลู่อัน เขามักจะขอร้องให้เฉินตงใจดีกับส่วนท้ายของเขาบ้าง

        แต่สำหรับเฉินตง ยิ่งลู่อันขอร้องแบบนั้น เขาก็ยิ่งเข้าใจว่าลู่อันต้องการให้เขาทำแรงกว่าเดิม

        ร่างสูงยิ้มเยาะเมื่อเห็นใบหน้าคนรักกลายเป็นสีแดงเพราะการเย้าแหย่ของเขา

        ด้วยความมันเขี้ยว ลู่อันจึงออกแรงบีบกำแท่งร้อนของเฉินตง จนคนตัวสูงถึงกับหน้าถอดสี

        "อึก!" เฉินตงกัดริมฝีปาก "ใจเย็นก่อนเสี่ยวอัน เดี๋ยวของฉันหักกันพอดี!"

        "หักได้ก็ดี ผมจะได้มีเวลานอนมากขึ้น"

        "อย่าพูดจาโหดร้ายแบบนั้นสิ"

        เฉินตงพยายามขอโทษลู่อันด้วยการพรมจูบไปทั่วใบหน้า เพื่อให้มือที่บีบแน่นผ่อนคลายลงก่อนที่ลูกชายสุดที่รักของเขาจะขาดเป็นสองท่อน

        ในที่สุดลู่อันก็ยอมคลายมือ ทว่าใบหน้ากลับดูหมองหม่น

        "พอเถอะครับ ผมใช้มือไม่เก่งจริง ๆ"

        เฉินตงรู้ แต่ไม่คิดว่ามันจะทำให้ลู่อันเสียความมั่นใจขนาดนี้

        "ไม่เป็นไร" ร่างสูงกระซิบพลางสัมผัสมือเล็กที่กำลังสั่นระริก "เดี๋ยวสอนให้นะ"

        ว่าแล้วเฉินตงก็ค่อย ๆ จับมือลู่อันให้วางลงบนส่วนปลายยอด ใช้ฝ่ามือถูวนรอบส่วนที่แดงก่ำนั้นอย่างแผ่วเบาเพื่อสร้างความคุ้นชิน

        "ช้า ๆ แบบนั้นแหละ" เฉินตงคราง

        "แบบนี้หรือครับ?" ลู่อันเป็นคนเรียนรู้เร็ว ไม่นานเขาก็สามารถสัมผัสแก่นกายของเฉินตงได้อย่างเป็นธรรมชาติ

        "เก่งมาก...ต่อไป..." เฉินตงประคองสองมือของลู่อันให้กอบกุมส่วนนั้นของเขา จากนั้นจึงสอนวิธีการชักรูดอย่างไรให้เกิดความหฤหรรษ์

        ชึบ! ชึบ! ชึบ!

        เสียงนิ้วมือและแก่นกายแข็งแกร่งเสียดสีกันก่อให้เกิดเสียงชวนสยิว

        "อา~"

        ความรู้สึกเสียวซ่านทำให้เฉินตงเผลอครางออกมา ถึงกระนั้นเมื่อเขาเห็นว่าคนในอ้อมกอดกำลังทำหน้าจริงจังกับการปฏิบัติภารกิจให้เฉินตง เขาก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

        "หึ...เสี่ยวอันของฉัน นายไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นก็ได้"

        "แต่...ถ้าไม่ดูดี ๆ เดี๋ยวผมก็เผลอทำแรงอีก"

        "แรงนิดหน่อยไม่เห็นเป็นไร ฉันเองก็เคยทำรุนแรงกับส่วนนี้ของนายนี่" เฉินตงเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มก้นนุ่มนิ่มของลู่อัน "ถือเสียว่าเป็นการเอาคืนก็ได้"

        ได้ยินดังนั้นลู่อันถึงได้คลายความตึงเครียดลง ทว่ายิ่งเขาปล่อยวาง น้ำหนักมือก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น นิ้วมือที่รูดคลึงส่วนนั้นของเฉินตงขยับเคลื่อนไหวรวดเร็ว ทำเอาเจ้าของร่างแทบนั่งไม่ติดที่ ลมหายใจติดขัดจนต้องสูดอากาศเข้าปอดแล้วพ่นออกอย่างรุนแรง 

        ลู่อันสังเกตเห็นคิ้วขมวดมุ่นของเฉินตง สัมผัสได้ว่าท่อนเอ็นในมือกำลังเกร็งกระตุก...เขารู้ได้ทันทีว่าเฉินตงกำลังจะถึงจุดสุดยอด

        ร่างบางโน้มตัวเข้าไปประทับจูบเฉินตงเพื่อทำให้แฟนหนุ่มตายใจ

        เมื่อร่างสูงผ่อนคลาย ลู่อันก็สบโอกาส เขาเร่งจังหวะชักส่วนนั้นของเฉินตงเร็วขึ้นกว่าเดิม จนในที่สุดเฉินตงก็ปลดปล่อยออกมา

        ของเหลวสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนมือของลู่อัน

        เฉินตงเห็นดังนั้นจึงรีบเอื้อมไปฉวยทิชชูเพื่อจะเช็ดมือให้ลู่อัน แต่หันกลับมาอีกที ร่างบางกลับแลบเลียสิ่งที่เปรอะเปื้อนมือของตัวเองจนสะอาดเอี่ยม

        "ให้ตายสิ" ภาพเบื้องหน้าเย้ายวนจนเฉินตงแทบจะควบคุมความต้องการของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ "แฟนของฉันนี่แสบเสียจริง"

        ลู่อันยอกย้อน "ก็เรียนรู้มาจากคุณนั่นแหละครับ"

        "หึ!"

        เฉินตงอาศัยจังหวะที่คนรักไม่ทันระวังรวบเอวอีกฝ่าย แล้วพลิกตัวกลับ

        ภายใต้พื้นที่คับแคบ ภาพที่ปรากฏกลายเป็นทั้งสองสลับตำแหน่งกัน คราวนี้กลายเป็นลู่อันที่นั่งอยู่บนฝาชักโครก และเป็นเฉินตงที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น

        ร่างบางสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลจึงเอ่ยถาม

        "จะทำอะไรครับ...นะ ไหนบอกว่าแค่ครั้งเดียว"

        นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของเฉินตงราวกับจะพูดว่า....นายเชื่อจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?

        ในที่สุดลู่อันก็รู้ตัวเสียทีว่าเขาติดกับดักของเฉินตงเข้าให้แล้ว

        "ฉันบอกว่าให้นายทำครั้งเดียว ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ" เฉินตงยกยิ้ม "ดังนั้นครั้งนี้ฉันจะเป็นคนทำเอง"

        "!!"

        ลู่อันสบถคำด่ามากมาย ในขณะที่เฉินตงกำลังฮัมเพลงไปพลาง ปลดกางเกงของลู่อันไปพลางอย่างสบายอารมณ์

        ทันทีที่ลูกชายตัวน้อยของลู่อันได้โผล่ออกมาเผชิญโลกกว้าง มันก็ถูกฝ่ามือหนาของเฉินตงคว้าเอาไว้

        หมับ! กึก!

        ร่างบางเกร็งกายเมื่อส่วนนั้นถูกสัมผัส พอก้มลงมองก็พบว่าเฉินตงกำลังเชยชมส่วนนั้นของเขาอย่างจริงจัง

        "น่ารักจริง ๆ น่ารักแบบนี้ก็ควรโชว์ให้ฉันเห็นบ่อย ๆ สิ"

        ...ที่ทำกันทุกวันนี่ยังเห็นไม่พออีกหรือ!...ลู่อันได้แต่ก่นด่าในใจ เพราะกลัวว่าถ้าอ้าปากตอนนี้จะเผลอร้องเสียงแปลก ๆ ออกมา

        ในตอนที่ริมฝีปากของเฉินตงสัมผัสกับส่วนปลายยอดของลู่อัน ขนทุกส่วนในร่างกายของลู่อันพลันลุกตั้งอย่างพร้อมเพรียง

        ลู่อันพยายามจะผลักเฉินตงออกไป แต่กลับถูกอีกฝ่ายดันหน้าท้องเอาไว้ จนเขาทำได้เพียงนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับชักโครก ไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนได้

        ครู่ต่อมาเฉินตงดูดกลืนลู่อันน้อยเข้าไปในปาก

        "อืมมม..." เขาคราง

        เสียงนั้นยิ่งทำให้สติของลู่อันแตกกระเจิง ความรู้สึกเสียวซ่านเมื่อถูกสัมผัสส่วนหน้าทำให้ลู่อันเคลิบเคลิ้ม เปลือกตาปิดปรือลงเล็กน้อย

        ก่อนที่สติจะเลือนหาย เฉินตงกลับใช้มือข้างหนึ่งล้วงเข้ามาบีบคลึงหน้าอกเรียบแบนของลู่อัน ถึงแม้ลู่อันไม่ได้มีส่วนเว้าส่วนโค้งเหมือนร่างกายของผู้หญิง แต่ก็พอมีส่วนนุ่มนิ่มให้เฉินตงได้เคล้นคลึงอยู่บ้าง

        "อื้อ!" ลู่อันเผลอร้องออกมา

        เป็นจังหวะเดียวกับที่มีเสียงฝีเท้าเข้ามาในห้องน้ำสาธารณะ

        ทั้งสองร่างที่กำลังนัวเนียกันอยู่ในห้องน้ำหยุดชะงัก

        ดวงตาลู่อันเบิกกว้าง มือยกขึ้นปิดปากเพราะกลัวว่าเสียงครางจะพรั่งพรูออกมาจนทำให้ผู้ใช้ห้องน้ำคนอื่นรู้ตัว

        ครู่หนึ่งนัยน์ตาของลู่อันสบเข้ากับเฉินตง เขาพบว่าเฉินตงยังคงอมส่วนนั้นของเขาไว้ในปาก ดวงตาเจ้าเล่ห์ที่มองมากำลังนึกเรื่องสนุกบางอย่าง

        ร่างบางส่ายศีรษะรัว ๆ...อย่านะ

        เฉินตงตีหน้าซื่อทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วดูดกลืนลู่อันน้อยอย่างเพลิดเพลิน ไม่เกรงกลัวสิ่งใด และไม่กลัวว่าใครจะได้ยินเสียง

        "อึก!"

        ลู่อันเม้มปากแน่น กลั้นเสียงครางสุดชีวิต ในใจได้แต่ภาวนาให้ชายที่อยู่ข้างนอกรีบจัดการธุระส่วนตัวแล้วออกไปเสียที

        "ฮึก..." หยาดน้ำใสปริ่มขึ้นในดวงตาลู่อัน เขาไม่ได้เจ็บปวด เพียงแค่กำลังอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

        เฉินตงเห็นดังนั้นก็รีบผละริมฝีปากออกจากส่วนนั้นของลู่อัน เขายืดตัวขึ้น ประทับจูบกับลู่อันอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน ถึงอย่างนั้นนิ้วมือซุกซนกลับยังคงกอบกุมลู่อันน้อยเอาไว้ มันรูดคลึงไม่หยุด จนคนตัวเล็กได้แต่กัดเม้มริมฝีปากขณะที่ร่างกายบิดไปมาเพราะความเสียวซ่าน

        "ผม ผมจะ..." ลู่อันกระซิบเสียงขาดหาย เนื่องจากรู้สึกได้ถึงความสุขที่กำลังอัดแน่นอยู่ภายใน

        แต่แล้วเฉินตงกลับใช้นิ้วหัวแม่มือกดส่วนปลายยอดแดงก่ำของลู่อันเอาไว้ "เดี๋ยวก่อน...ยังไม่ใช่ตอนนี้"

        เฉินตงใช้จูบเพื่อประวิงเวลา หารู้ไม่ว่ายิ่งถ่วงเวลา ลู่อันก็ยิ่งรู้สึกทรมาน เหมือนส่วนนั้นของเขากำลังจะระเบิด

        ทันทีที่ชายด้านนอกจากไป เฉินตงก็นำนิ้วหัวแม่มือออก

        น้ำรักจำนวนหนึ่งพุ่งกระฉูดออกมาจากลู่อันน้อยราวสายฉีดน้ำ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้เฉินตงอยู่ไม่น้อย

        "ว้าว! สุดยอดเลยเสี่ยวอัน" เฉินตงเอ่ยขณะชื่นชมผลงานของลู่อันที่เปรอะเปื้อนอยู่บนประตูห้องน้ำสาธารณะ

        แต่แล้วเมื่อหันกลับมาก็ปะเข้ากับใบหน้าบูดบึ้งของคนรักที่กำลังยกมือขึ้นทำท่าเหมือนจะตีเฉินตงให้ตายไปข้าง

        นั่นทำให้เฉินตงรู้สึกตัวว่าวันนี้เขาทำเกินไป

        เขารีบหยุดกิจกรรมดังกล่าวก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้นอนกอดคนรักอีกตลอดทั้งเดือน

        "ที่รักนั่งพักนะ เดี๋ยวฉันจัดการทำความสะอาดเอง"

        ...ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว!...

        ลู่อันยังคงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองดูแฟนหนุ่มของเขาทำความสะอาดคราบสกปรกที่เขาสร้างเอาไว้อย่างขะมักเขม้น หากไม่รู้ว่าเฉินตงเป็นผู้ช่วยและที่ปรึกษาด้านการลงทุนของลู่ซูลี่ ลู่อันคงเผลอคิดว่าเขาเป็นพนักงานทำความสะอาดตัวจริงเสียงจริงไปแล้ว

        หลังจากทำความสะอาดเสร็จ เฉินตงก็หันมาจัดแจงความเรียบร้อยให้ลู่อัน ก่อนจะพาคนรักออกจากห้องน้ำ

        คาดว่าหลังจากนี้ลู่อันคงไม่กล้ามาเดินเล่นที่สวนสาธารณะกับเฉินตงอีกแล้ว...

        ร่างสูงเดินไปหยุดหน้าลู่อัน ก่อนจะก้มศีรษะลง

        "วันนี้ฉันเล่นมากเกินไป ขอโทษนะ"

        พอถูกอีกฝ่ายขอโทษอย่างจริงจัง ความโกรธของลู่อันก็ทุเลาลง เอาเข้าจริงเขารู้ตัวดีว่าตัวเองนั้นไม่เคยโกรธเฉินตง ต่อให้เขาจะทำเรื่องที่น่าอายมากกว่านี้ แต่ลู่อันรู้ดีว่าเฉินตงไม่มีทางยอมให้เขาต้องอับอายต่อหน้าผู้อื่นอย่างแน่นอน

        ลู่อันแอบหงุดหงิดตัวเองที่ใจอ่อนเกินไป เมื่อคิดทบทวนแล้ว พฤติกรรมที่เฉินตงแสดงออกล้วนมาจากอาการหึงหวง เขาก็รู้แล้วว่าหลังจากนี้ไม่ควรทำให้เฉินตงหึงอีกเป็นอันดีที่สุด

        "วันนี้คุณเป็นคนล้างจานเลย" ลู่อันทำเสียงดุแล้วเดินนำหน้าไป

        เฉินตงตอบทันทีทันควัน "ได้ครับท่าน! จะล้างทั้งอาทิตย์เลยครับ!" จากนั้นก็วิ่งตามง้อแฟนหนุ่มที่กำลังงอนไปติด ๆ