ตอนที่ 5 ตัวตน/1
@ไออุ่น
่เย็นหลังเลิกงาน
"เชิญครับคุณหนู" ประตูทางด้านฝั่งตรงข้ามคนขับถูกเปิดให้ฉันเข้าไปนั่งแต่ก่อนที่ฉันจะหย่อนก้นนั่งลงไป ฉันมองหน้าเขานิดหน่อย เราสองคนสบตากันเป็เขาที่หลบตาฉันก่อน
"ขอบคุณค่ะ"ประตูรถถูกปิดลงเบาๆ เขาจึงรีบเดินอ้อมไปประจำที่คนขับก่อนที่จะเคลื่อนรถออกไปตามท้องถนน เขาทำหน้าที่ขับรถส่วนฉันหยิบมือถือขึ้นมาเปิดซีรีส์ดู เพื่อฆ่าเวลาระหว่างนั่งรถกลับบ้านเมื่อรถแล่นออกมาได้สักพักจราจรบนท้องถนนก็เริ่มติด
ฉันแอบมองคนขับรถของฉันนิดหน่อยในแบบไม่ให้เขารู้ตัว นิ้วชี้ข้างซ้ายมีแหวนทองสวมใส่ติดนิ้วอยู่หนึ่งวงข้อมือสวมนาฬิการาคาน่าจะไม่ต่ำกว่าหลักล้านส่วนมือข้างขวาสวมแหวนทองอยู่ที่นิ้วกลาง ทั้งสองวงใหญ่สมนิ้วของเขา
"กว่าจะถึงคงอีกนานเลยถึงแล้วเรียกด้วยนะคะ" อยู่ๆฉันก็รู้สึกง่วงขึ้นมาเฉยเลยฉันจึงปิดซีรีส์แล้วหลับตาลง
"ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนครับเนี่ย"นั่งอยู่ด้วยกันตั้งนาน ในที่สุดเขาก็ชวนฉันคุย
@ภีรภัทร
"เวลานอนไม่ค่อยมี"เธอหลับตาพูดเสียงแ่ น้ำเสียงของเธอฟังดูแล้วน่าจะง่วงมากจริงๆสงสัยจะทำงานจนไม่มีเวลาพักผ่อน ซึ่งตอนนี้บนท้องถนนรถเริ่มติดกว่าจะถึงคงต้องใช้เวลาอีกนาน
"คุณหนูเนี่ยนะครับไม่มีเวลานอน" ประโยคนี้ผมแค่อยากชวนเธอคุยเล่นเท่านั้นไม่ได้้าคำตอบแต่อย่างใด
"กลางวันทำงานกลางคืนท่องยุทธภพ แอบไปพบเทพเซียน แวะเวียนไปหาจอมมาร จะเอาเวลาที่ไหนมานอน"ห๊ะ! สาบานเถอะว่าประโยคเมื่อสักครู่ ผมไม่ได้หูฝาดไป
"ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณหนูหลับได้ตามสบายเลยครับถึงบ้านแล้วผมจะปลุก" ไอ้ผมก็อุตส่าห์ชื่นชมเธอในใจคิดว่าเธอทำงานหนักจนไม่มีเวลาพักผ่อน ที่ไหนได้ดูซีรีส์หนักนี่เองจากนั้นเธอก็หลับไปพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ
เมื่อเวลาผ่านไปได้สักครู่รถที่ผมกำลังขับอยู่ก็ยังคงแล่นไปได้ไม่ทันถึงไหน ฝนก็ดันตกลงมาอีกทำให้การจราจรติดขัดหนักกว่าเดิม และแล้วเธอก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
"ยังไม่ถึงอีกเหรอคะ"เธอหลับไปได้สักสิบนาทีเห็นจะได้
"ฝนตกรถติดหนักกว่าเดิมอีกยังไม่ถึงไหนเลยครับ"
"แวะเข้าห้างกันอุ่นปวดฉี่"
"ครับ"ผมเลี้ยวรถเข้าไปจอดในห้างตามคำสั่งของเธอ ซึ่งห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เป็ห้างที่ผมดูแลอยู่พอดีหวังว่าจะเป็แค่เื่บังเอิญ
"เชิญคุณหนูตามสบายเลยครับผมจะรออยู่ที่รถ" ถ้าผมเดินไปกับเธอด้วย มีหวังคนคงมองกันทั้งห้างแน่ๆ
"ไม่ไปด้วยกันเหรอคะอุ่นไม่มีเพื่อนเดิน"
"ไม่ไปได้มั้ยครับ"
"ไปเถอะไปช่วยอุ่นถือของหน่อย"
"ก็ได้ครับ"น้ำเสียงของเธอไม่ได้เหมือนเ้านายออกคำสั่งกับลูกน้องแต่เหมือนคนกำลังขอร้องมากกว่านั่นจึงทำให้ผมไม่กล้าที่จะปฏิเสธเธออีกผมจึงหยิบแว่นตากันแดดสีดำเอาขึ้นมาสวมไว้เพื่อปกปิดใบหน้าจากนั้นจึงเดินตามหลังของเธอไป
หลังจากที่เธอเข้าห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินเข้ามาหาผมที่กำลังยืนรออยู่
"พี่ภีร์รีบกลับบ้านหรือเปล่าคะ"
"ไม่รีบครับ"
"ถ้าอย่างนั้นอุ่นขอเดินเล่นก่อน ออกไปตอนนี้ก็ไปนั่งอยู่ในรถเหมือนเดิมรอฝนหยุดตกหรือเบาบางลงกว่านี้ เราค่อยกลับกัน"
".........." ความคิดนี้ของเธอจัดว่าดีถ้าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ไม่ใช่ห้างที่ผมดูแลอยู่
"ว่ายังไงคะตกลงอุ่นเดินเล่นได้มั้ย"
"ได้ครับเชิญคุณหนูตามสบาย" เมื่อผมเอ่ยตกลงเธอจึงหันหลังแล้วก้าวขาเดินออกไปจากตรงที่ยืนคุยกันอยู่ตอนนี้เริ่มมีสายตาของพนักงานในห้างกำลังมองมาที่ผมกับเธอเป็ตาเดียว
"แกๆนั่นใช่คุณภีร์หรือเปล่า"
"ไม่แน่ใจเราไม่เคยเห็นคุณภีร์แต่งตัวแบบนี้มาก่อน"แว่นตากันแดดสีดำกับเสื้อโลโก้บริษัทที่ผมสวมอยู่ ทำให้คนที่รู้จักผม เห็นผมเริ่มลังเล ผมกำลังภาวนาในใจ สงสัยก็สงสัยไป แต่อย่าเดินเข้ามาทักก็พอส่วนไออุ่นผมหวังว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของพนักงานพวกนั้นผมเดินตามหลังเธอไปเรื่อยๆ อยู่ๆเธอก็หันหลังมามองผม แล้วถามผมว่า...
"จริงสิพี่ภีร์มีลูกมีเมียรออยู่ที่บ้านหรือเปล่าคะ"เธออาจจะรู้สึกเกรงใจผมเพราะตอนนี้ก็จวนจะถึงเวลาเลิกงานของผมแล้ว
"ไม่มีครับ"
"ถ้าอย่างนั้นอุ่นไม่เกรงใจนะคะขอเข้าร้านหนังสือสักครู่"
"ชอบอ่านหนังสือเหรอครับ"
"ชอบมากค่ะ"
"ขยันจังเลยนะครับ"
"หมายถึงหนังสือที่อุ่นชอบอ่านน่ะเหรอคะ"
"ครับเกิดเป็คนไม่หยุดเรียนรู้ก็ดีนะครับ"
"แฮ่...ช่างเถอะ"เธอก้าวขาเดินเข้าไปในร้านหนังสือ หนังสือที่เธอหยิบเล่มแรกก็คือหนังสือนิยายครับไม่ใช่หนังสือวิชาการอย่างที่ผมเข้าใจ มิน่าเมื่อกี้เธอถึงได้ทำหน้าแปลกๆ
"สองเล่มค่ะ"ผมกำลังคาดหวังกับเธอมากเกินไปหรือเปล่า เป็ผู้บริหารไม่หัดเอาสมองไปคิดเื่งานแต่เอามาดูซีรีส์กับอ่านนิยายเนี่ยนะ
"คุณหนูชอบอ่านหนังสือแบบนี้เหรอครับ"
"ค่ะ ไม่ได้ชอบธรรมดานะคะชอบมาก..." เธอลากเสียงยาวท่าทางของเธอดูมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
"รู้แล้วก็เหยียบไว้นะคะอย่าเอาเื่นี้ไปฟ้องปะป๊ากับคุณแม่ล่ะ"
".........."
"มีปัญหาเหรอคะ"
"ไม่กล้าหรอกครับผมไม่ใช่คนขี้ฟ้องสักหน่อย ช่วยถือมั้ยครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ชอบอะไรในหนังสือแบบนี้เหรอครับ"ที่ถามก็แค่อยากรู้ สำหรับผมมองว่าหนังสือพวกนี้ไร้สาระ แถมยังทำให้คนี้เีงานการไม่ทำวันๆหมกมุ่นอยู่แต่กับอะไรก็ไม่รู้
"พระเอกหล่อ รวย เอวดุ"ห๊ะ!
"อะไรดุนะครับ"
"เอวดุค่ะ"เฮ่อ...หมดคำจะพูด นักเรียนนอกอย่างเธอคุยเื่แบบนี้เหมือนคุยเื่ทั่วๆไปสงสัยทั้งทฤษฎีและปฏิบัติคงช่ำชองน่าดู นี่เหรอผู้หญิงที่คุณแม่อยากได้มาเป็สะใภ้
"อุ่นจะไปเดินทางโน้นสักหน่อยพี่ภีร์รออุ่นอยู่ตรงนี้ก็ได้ค่ะ"
"ครับ"เธอเดินหายเข้าไปในร้านเสื้อผ้าผู้หญิงได้สักพัก ตอนนี้เป็เวลาเลิกงานด้านนอกฝนตก คนในห้างค่อนข้างหนาแน่นเป็พิเศษ ในขณะที่ผมยืนรอเธออยู่ที่เดิมมีคนเดินผ่านไปผ่านมาไม่น้อย และแล้วเธอก็เดินกลับมาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
"คุณหนูเป็อะไรครับ"
"เบื่อ..."
"เบื่อผมเหรอครับ"ก็มีกันอยู่แค่สองคน หรือว่าพนักงานในห้างของผมจะพูดจาไม่ดีกับเธอ
"เบื่อคนที่ชอบถามอุ่นว่าเมื่อไหร่จะมีแฟนเมื่อไหร่จะแต่งงาน คนพวกนี้ชอบยุ่งเื่ชาวบ้าน...น่าเบื่อ!"
".........." เธอไปเจอคนรู้จักมานี่เองสำหรับเื่นี้ผมเองก็เบื่อ ผมกำลังรู้สึกว่าเธอเจอปัญหาเดียวกับผมเลย
"ขำอะไรคะ"
"เปล่าครับเรากลับกันดีกว่าครับ ด้านนอกฝนเริ่มซาลงแล้ว"
"ค่ะกลับดีกว่าไม่มีอารมณ์เดินแล้ว" ในขณะที่ผมและเธอเดินไปที่รถผมก็อยากรู้ว่าเธอแก้สถานการณ์เมื่อสักครู่นี้ยังไง เผื่อว่าผมจะได้นำเอาไปใช้บ้าง
"เื่ไม่มีแฟนมีคนถามบ่อยเหรอครับ"
"ั้แ่กลับมาไทยก็ได้ยินตลอด"
"แล้วคุณหนูตอบคนพวกนั้นไปว่าอะไรครับ"
"ไม่สะดวกมี"
"ตอบแบบนี้กับทุกคนเลยเหรอครับ"
"ไม่ทุกคนหรอกค่ะดูหน้าก่อนตอบด้วยสิคะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าเราไม่มีมารยาท" เฮ่อ...โล่งอก!
"เชิญครับ"
"ขอบคุณค่ะ"ทุกครั้งที่ผมเปิดประตูรถให้ เธอมักจะเอ่ยขอบคุณผมทุกครั้งอันที่จริงไม่ต้องก็ได้เพราะมันเป็หน้าที่ของผมอยู่แล้ว
????????????????????
765
