ตอนที่13 รอเก้อ
สักพักหนึ่งรถยนต์ของโจวหนิงอันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังซุ้มเสาโรมันหน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์หรูหลังงามหญิงสาวรีบลงจากรถเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว โดยเลือกชุดธรรมดาที่สุดในบรรดาเสื้อผ้าหรูหราแน่นขนัดอยู่ในตู้เสื้อผ้าทันสมัยพลางคิดว่าอยู่บ้านทำอาหารรอสามีจึงไม่จำเป็ต้องแต่งกายสวยงามเกินไป
นายหญิงแห่งคฤหาสน์รุ่งอรุณเข้ากับแม่บ้าน คนรับใช้และบอดี้การ์ดทั้งหลายได้อย่างง่ายดาย ด้วยความเป็คนมีอัธยาศัยดีและสุภาพอ่อนน้อมั้แ่เด็กเธอจึงได้รับความเคารพจากทุกคนโดยไม่ต้องบังคับหรือฝืนใจ
เย็นนี้โจวหนิงอันเลือกทำรายการอาหารที่ตนชื่นชอบและเคยอยากรับประทานมาก่อนด้วย้าให้สามีทดลองชิมฝีมือของตนบ้าง จะได้รู้ว่าเขาชื่นชอบรสชาติแบบใด ทั้งอยากให้เขาเปลี่ยนรสชาติอาหารจากหรูหราเป็อาหารธรรมดาดูบ้าง
พอทำรายการอาหารสามอย่าง มีหมูทอดซอสเปรี้ยวหวาน มะเขือเทศผัดไข่ และไก่ผัดถั่วลิสงเสร็จเรียบร้อยโดยให้แม่ครัวช่วยกันจัดโต๊ะรับประทานอาหารไว้รอสามี พลางอดยิ้มแล้วคิดด้วยความพึงพอใจไม่ได้ว่า
ไม่รู้ว่าสามีจะชอบอาหารฝีมือฉันหรือเปล่าฉันอุตส่าห์ทำสุดฝีมือเลยนะนี่ บนโต๊ะนี่มีแค่มะเขือเทศผัดไข่เท่านั้นแหละที่ฉันกินเป็ประจำอย่างอื่นน่ะเหรอ ฉันไม่มีปัญหาซื้อวัตถุดิบมาทำกินหรอก
โจวหนิงอันลอบยิ้มขมขื่นเมื่อนึกถึงอดีตตนเอง พลางเหลือบเห็นแม่ครัวนำอาหารมาวางเพิ่มอีกสองรายการโดยได้รับคำอธิบายว่าปกติเ้านายหนุ่มจะรับประทานอาหารในตอนเย็นทั้งหมดห้ารายการ จึงพยักหน้าเข้าใจโดยไม่ได้ว่ากล่าวอะไรอีก
อย่างไรก็ดีหัวหน้าแม่ครัวหญิงวัยกลางคนถามเ้านายสาวด้วยความกังวลใจก่อนจะกลับไปจัดการห้องครัวว่า
“คุณผู้หญิงคะ จะให้ฉันเอาฝาครอบมาปิดอาหารให้มันอุ่นอยู่ไหมคะ”
“ก็ดีเหมือนกัน ปกติสามีกลับบ้านค่ำมากไหม”
สะใภ้รองตระกูลหลงพยักหน้ารับพร้อมถามถึงเวลาสามีกลับบ้านเธอทอดตาเห็นเลขานุการซ้ายกำลังวุ่นวายอยู่กับการโทรหาใครสักคนจึงไม่้ารบกวนเขาแต่ถามหัวหน้าแม่ครัวแทน
“เอาแน่ไม่ค่อยได้ค่ะ” หัวหน้าแม่ครัวยิ้มแห้งพลางตอบเ้านายสาวตามจริง
“..........”
โจวหนิงอันพยักหน้าเข้าใจพลางโบกมือไล่หัวหน้าแม่ครัวให้กลับไปทำงานอื่นต่อจากนั้นทรุดนั่งเท้าคางบนเก้าอี้ตำแหน่งประธานโต๊ะอาหาร แล้วจ้องมองอาหารทั้งห้ารายการที่มีแม่ครัวนำฝาครอบมาปิดไว้เพื่อคงอุณหภูมิให้อุ่นอยู่นานที่สุด
“สามี.....คุณจะกลับมาตอนไหนคะเนี่ย โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ คุณปู่ของคุณอาการหนักมากเลยเหรอคะ”
หญิงสาวพึมพำพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจ้องมองแล้วพยายามกดเบอร์โทรสามีหลายครั้งทว่าทุกครั้งปลายสายมีเสียงตอบรับอัตโนมัติ จึงไม่แน่ใจว่าแบตเตอรี่โทรศัพท์หมดหรือว่าเขาปิดเครื่องด้วยเหตุผลใด
โจวหนิงอันนั่งรอสามีสลับด้วยการเดินวนไปมาอยู่ในห้องรับประทานอาหารหรูหราพลางหยิบโบราณวัตถุที่มีรัศมีสีเหลืองและเขียวขึ้นมาชมทีละชิ้นเป็การฆ่าเวลา แล้วพึมพำด้วยรู้สึกทึ่งในฐานะอันร่ำรวยของสามีว่า
“อื้อฮือ แค่ของตกแต่งในห้องรับประทานอาหารนี่ก็ปาเข้าไปตั้งหลายสิบล้านหยวนแล้วทั้งคฤหาสน์นี่จะมีมูลค่าเท่าไหร่กัน”
หญิงสาวกวาดตามองรอบตัวด้วยความประหลาดใจ เธอสามารถวิเคราะห์ราคาได้ง่ายดายจากทักษะลับเพิ่งได้รับมาใหม่อย่างไม่รู้ตัวจึงคำนวณได้ทันทีว่าแต่ละชิ้นมีมูลค่าเท่าใดจากรัศมีเปล่งประกายสีออกมา
สุดท้ายโจวหนิงอันกลับมานั่งเท้าคางรอสามีในตำแหน่งเดิมพลางเอามือแตะฝาครอบอาหารใกล้ตัว พอเห็นว่ายังอุ่นอยู่จึงยิ้มพอใจ
“ง่วงจังเลย เมื่อไหร่สามีจะกลับบ้านล่ะเนี่ย”
อดีตหญิงตัวซวยปิดปากหาวรู้สึกหนังตาหนักผิดปกติจนไม่สามารถฝืนตั้งตารอสามีกลับบ้านได้แต่เธอไม่อยากกลับห้องไปอาบน้ำในตอนนี้เพราะกลัวไม่ได้เจอเขา พลางเหลือบมองนาฬิกาติดผนังห้องพอเห็นว่าเป็เวลายี่สิบสี่นาฬิกาแล้ว จึงเผลอฟุบหลับไปโดยไม่รู้ตัว
อย่างไรก็ดีหลังจากโจวหนิงอันฟุบหลับไปไม่นานนัก พลันปรากฏร่างสูงในเครื่องแบบทหารเดินเข้ามาช้อนตัวภรรยาแล้วอุ้มไปนอนยังโซฟาด้านหนึ่งของห้องรับประทานอาหารพร้อมฟังเสียงรายงานสถานการณ์ของภรรยาจากเลขานุการซ้ายอย่างใส่ใจว่า
“วันนี้คุณผู้หญิงไปซื้อของที่ห้างดิวัน ่เธอกำลังเลือกซื้อโทรศัพท์ ผมแวะไปตรวจสอบบัญชีของทางห้างพอดีมันเป็ความผิดของผมเองครับบอส ไม่นึกเลยว่าทายาทตระกูลไช่จะรังแกคุณผู้หญิงแถมตรงนั้นยังมีทายาทตระกูลกัวอยู่ด้วย แต่เขาไม่ได้ช่วยเหลืออะไรคุณผู้หญิงเลยพวกมัน-”
หลงคุนรีบรายงานสถานการณ์อันเลวร้ายของนายหญิงให้เ้านายหนุ่มรับรู้พลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโหเพราะพลาดโอกาสเอาคืนแทนนายหญิงทว่าเขาต้องชะงักคำพูดที่เหลือทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งจากเ้านายว่า
“ยกเลิกสัญญาร่วมทุนกับสองตระกูลนั่นซะ พวกมันต้องชดใช้ที่ทำกับภรรยาฉัน! แล้วโทรศัพท์ที่ภรรยาฉันอยากได้ล่ะ”
หลงคุนฉีกยิ้มกว้างพอใจเพราะคิดจะเสนอให้เ้านายลงโทษสองตระกูลนั่นอยู่พอดีพลางขานรับคำสั่งอย่างกระตือรือร้น แล้วบอกถึงการจัดการฝั่งตนว่า
“ครับบอส! เื่โทรศัพท์ที่คุณผู้หญิงอยากได้ ผมให้คนของเราผลิตใหม่แค่เครื่องเดียวในโลกรับรองว่าเหนือกว่าเครื่องในร้านของตระกูลกู้แน่นอนครับ”
“..........” หลงจวินพยักหน้าพอใจโดยไม่ได้ว่ากล่าวอะไรอีก
ฉับพลันหัวหน้าแม่ครัวและแม่ครัวอีกคนพากันกระวีกระวาดเข้ามาในห้องรับประทานอาหารแล้วถามเ้านายหนุ่มด้วยความห่วงใย พลางชี้นิ้วสาธยายถึงการทำอาหารของนายหญิงด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า
“นายท่านมาพอดี จะให้ฉันไปอุ่นอาหารใหม่ดีไหมคะ วันนี้คุณผู้หญิงลงมือทำเองตั้งสามอย่างเชียวดูสิคะ จนถึงตอนนี้พวกมันยังส่งกลิ่นหอมน่าทานมากเลยค่ะ”
หลงจวินยิ้มมุมปากมีความสุข พลางเหลือบมองภรรยานอนอยู่บนโซฟา แล้วยกมือห้ามแม่ครัวไว้อย่างเข้าใจว่า
“ไม่ต้อง! ฉันจะกินอาหารฝีมือภรรยาฉัน ตักข้าวให้ฉันเลย”
เมื่อหัวหน้าแม่ครัวและแม่ครัวได้ยินคำสั่งเ้านายหนุ่มต่างกระวีกระวาดช่วยกันยกฝาครอบอาหารออก พร้อมตักข้าวสวยร้อน ๆใส่ถ้วยไว้ให้เ้านายอย่างรู้หน้าที่
หลงจวินหมุนตัวเดินไปนั่งในตำแหน่งที่สามารถเงยหน้ามองร่างภรรยานอนบนโซฟาได้ถนัดตาซึ่งไม่ใช่ตำแหน่งประธานเหมือนเดิมพลางหยิบตะเกียบคีบมะเขือเทศผัดไข่ขึ้นมาชิมก่อน แล้วยิ้มมุมปากพึมพำอย่างพอใจว่า
“รสชาติอร่อยทีเดียว.....ถูกปากฉันมากที่สุด ถ้าภรรยาทำให้ฉันกินทุกวันฉันคงต้องอ้วนแน่ ๆ”
ชายหนุ่มเงยหน้ามองร่างภรรยานอนหลับตาพริ้มด้วยความอบอุ่นหัวใจ พลางอยากหยุดเวลาให้มีเพียงตนและเธอใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ด้วยกันฉันท์สามีภรรยาจนแก่เฒ่าพลางใช้ตะเกียบคืบอาหารอีกสองรายการของฝีมือภรรยาขึ้นมาชิมด้วยความตื้นตันใจ
ทันใดนั้นหลงเกอในชุดทหารวิ่งผลุนผลันเข้ามากระซิบบอกข้อมูลบางอย่างให้เ้านายรับรู้พลางเหลือบมองเพื่อนบอดี้การ์ดซึ่งเป็เลขานุการคู่กัน ก่อนส่ายหน้าแสดงความหนักใจออกมา
เมื่อหลงจวินรับฟังรายงานสถานการณ์บางอย่างจากเลขานุการขวาพลันกำตะเกียบแน่นกว่าเดิม แล้วตอบอย่างไม่แยแสว่า
“ให้พวกเขารอฉันไปก่อน ฉันกำลังกินข้าวฝีมือภรรยาฉันอยู่จนกว่าฉันจะพาเธอเข้านอนโน่นแหละถึงจะไปถ้าพวกเขารอไม่ได้ก็ให้หาคนอื่นไปทำงานแทนฉันแล้วกัน”
ครั้นหลงเกอได้ยินคำสั่งอันหนักแน่นของเ้านาย พลางเหลือบมองหลงคุนแล้วชูกำปั้นระดับเอวแสดงความยินดีให้กันก่อนตอบรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงเบิกบานว่า
“ครับบอส เดี๋ยวผมจะแจ้งพวกเขาตามนั้น”
จากนั้นหลงเกอหมุนตัวออกไปจากห้องรับประทานอาหารเพื่อทำตามคำสั่งเ้านายอย่างไม่รีรอ
ด้านหลงจวินทานข้าวหนึ่งคำสลับด้วยการมองร่างภรรยานอนหลับอย่างมีความสุขแว่บหนึ่งโดยมีสายตาจ้องมองด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขของหลงคุนกับหัวหน้าแม่ครัว
จนกระทั่งเ้าของคฤหาสน์รุ่งอรุณรับประทานอาหารทั้งสามรายการของภรรยาหมดสิ้นพลางบอกเลขานุการซ้ายเสียงเคร่งเครียดขณะหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมุมปากว่า
“ต่อไปดูแลภรรยาฉันให้ดี อย่าให้คลาดสายตาล่ะ เื่ธุรกิจปล่อยให้ผู้จัดการแต่ละที่ทำไปก่อนค่อยไปตรวจสอบทีหลังเอา อย่าให้พลาดแบบวันนี้อีก เข้าใจไหม?!”
“เข้าใจแล้วครับบอส!” หลงคุนขานรับคำสั่งทันที
ต่อจากนั้นหลงจวินเดินไปอุ้มร่างภรรยาบนโซฟาแล้วเดินขึ้นบันไดกลับห้องนอน โดยมีหลงคุนช่วยอำนวยความสะดวกเปิดประตูห้องนอนให้ก่อนลงไปรออยู่ชั้นล่างอย่างรู้หน้าที่
ทายาทรองแห่งตระกูลหลงวางร่างภรรยาลงบนเตียงนอนอย่างนุ่มนวล พลางหยิบผ้าห่มมาคลุมปิดหน้าอกเธอไว้แล้วทรุดนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ก่อนใช้ปลายนิ้วมือเกลี่ยผมให้เปิดเผยใบหน้างามออกแล้วมองชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง
“ผมขอโทษนะครับภรรยา พวกเราเพิ่งแต่งงานกันแท้ ๆ แต่ผมยังไม่มีโอกาสดูแลคุณให้เต็มที่เลยไว้ผมเสร็จงานแล้วจะรีบกลับมาชดเชยให้นะครับ อย่าโกรธผมเลยนะผมจำเป็ต้องไปทำงานจริง ๆ ถ้าถึงเวลาเหมาะสมแล้วผมจะบอกคุณทุกอย่างเอง แต่ผมยังบอกคุณตอนนี้ไม่ได้มันจะทำให้คุณเสี่ยงมากกว่าเดิม หวังว่าจะใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุกวันนะครับ”
หลงจวินโน้มตัวไปจุมพิตหน้าผากนูนสวยของภรรยาด้วยความรักสุดหัวใจ พลางใช้ปลายนิ้วไล้ใบหน้างามเก็บภาพความประทับใจไว้ก่อนตัดใจลุกขึ้นเดินออกไปจากในห้องทันที
4K
