"ไง...ไอ้ตัวแสบ " เสียงทุ้มๆ ของชายหนุ่มทักเด็กสาวจากรินรั่วบ้าน เขาแกะรั้วบ้านของตัวเองพร้อมกับมองไปที่เด็กสาวในชุดพละทั้งสองคนที่เดินมาด้วยกัน นิภากับกุลสตรีจะหันไปมองตามเสียงนั้นอย่างสงสัย ก่อนที่นิภาจะคลี่ยิ้มหวานออกมาอย่างดีใจ
"พี่ต้น..." นิภาเรียกชื่อของอีกฝ่าพร้อมๆกับยกมือไหว้ กุลสตรีหน้างอทันที พร้อมกับมองเขาอย่างงอนๆ เพราะเธอมักจะถูกพี่ชายข้างบ้านแกล้งบ่อยๆ
“คุณหนูมาทำอะไรแถวนี้ขอรับ… ”พี่ต้นคลี่ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ส่งไปให้กุลสตรีก่อนที่เธอจะมองค้อนกลับมาอย่างไม่พอใจ
"งั้นเค้าเข้าบ้านนะ…" กุลสตรีหันไปพูดกับนิภาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินกระแทกเท้าเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้นิภาคุยกับพี่ต้นสองคน
นิภายิ้มกับท่าทางของเพื่อนสนิทก่อนจะมองไปที่พี่ต้อนเบาๆ “แกล้งเพื่อนหนูอีกแล้วนะ เดียวก็โดนเค้าโกรธหรอก ”
หึหึ…
“ก็เพื่อนเราน่ารักดีนี่น่ะ ” พี่ต้นพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"ว่าแต่…กลับมาแล้วหรอคะ " นิภาเดินเข้าไปหาพี่ต้น ก่อนจะถามออกไปเพราะเธอได้ยินจากป้าบังอรว่าพี่ต้นไปทำงานต่างจังหวัด
"อึม...พี่กลับมาแล้ว " เขาเอื้อมมือมายีหัวนิภาเล่นอย่างเอ็นดู ก่อนที่นิภาจะโวยวายอย่างไม่จริงจังเท่าไรนัด
"งานเสร็จแล้วหรอคะ หรือว่า...แค่แอบหนีกลับมาก่อนกันเนี่ย..." นิภาจับข้อมือของพี่ต้นที่หยีผมของตัวเองพร้อมกับเอามันออก ก่อนจะแซวออกไปอย่างไม่จริงจังเท่าไรนัด
หึหึ...
"คิดถึงเราน่ะ...พี่เลยแอบหนีกลับมา " พี่ต้นก้มตัวมาใกล้พร้อมกับพูดอย่างอารมณ์ดี
"หนูไม่หลงกลหรอค่ะ " นิภาพูดพร้อมกับเบะปากออกมาเบาๆ ก่อนที่ต้นจะล็อกคอเธอเอาไว้แล้วใช้มืออีกข้างหยีหัวของนิภาเล่นอย่างสนุกจนเธอร้องวีดว้ายด้วยท่าทางเคืองๆ อย่างไม่จริงจัง เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ อย่างสนุกก่อนที่เขาจะปล่อยเธอเป็อิสระ
แชะ!!...
เสียงของชัดเตอร์ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่รอยยิ้มเ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของคนที่อยู่ในรถ ชุนส่งภาพที่ถ่ายนั้นไปให้ติณห์ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างนึกสนุก ภาพนั้นคงจะทำให้บอสของเขาหัวเสียได้ไม่เบา
ตอนนี้ชุนได้งานใหม่จากบอดี้การ์ดมาเป็สโตกเกอร์ของนิภา ทำให้เขาได้รู้ว่ากชนิภากับกชนันท์ไม่ใช่คนๆ เดียวกัน แถมคนที่บอสของตัวเองนอนด้วยนั้นยังเป็แค่เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอีก เฮ้อ…นี่มันอาชญากรรมชัดๆ
นิภาเป็เด็กดีเกินคาด แถมยังมีชีวิตประจำวันที่เรียบง่ายจนชุนที่ต้องเกาะติดเธอไม่มีอะไรทำ ยิ่งตอนนี้เธอได้งานเป็ผู้ของติณห์ด้วยยิ่งแทบจะไม่ไปไหน
"ผมหนูยุ่งหมดเลยดูสิ..." นิภาตวักพี่ต้นไปเบาๆ อย่างไม่จริงจัง
ต้นเอามือล้วงกระเป๋าของตัวเอง ก่อนจะส่งตั๋วให้เธอไปสองใบ "พี่ให้..."
“อะไรคะ?…” นิภาถามออกไปอย่างสงสัยพร้อมกับรับมาอย่างงง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเมื่อเห็นพี่ต้น
“พี่ได้มาจากลูกค้า แต่ไปไม่ได้น่ะ ” เขาพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มแห้งๆ
"อะแน่...ที่ไม่ได้นี่เพราะอายุหรือเปล่าคะ ” ท่าทางของเธอหน้าหมั่นไส่จนเขาอดไม่ได้จนต้องใช้กำปั้นทุบมาที่หัวของเธอเบาๆ อย่างไม่จริงจัง เ้าตัวก็ร้องอดโอยไปตามเนื้อผ้า
"งั้นเดียวหนูจะรับไว้แล้วกันนะค่ะ กลัวผู้สูงอายุเสียน้ำใจ " นิภายังแซวไม่เลิกก่อนจะโดนสายตาดุๆ จ้องไปเบาๆ อย่างไม่จริงจัง
ติณห์เปิดรูปที่ชุนส่งมาในมือถือพร้อมกับทำหน้าเคร่งขรึมคิ้วหนาขมวกขึ้นมุมนิดอย่างหงุดหงิด พร้อมกับบรรยากาศที่ทะมึน (เหมือนสิ่งที่ชุนทำจะได้ผล)
ในห้องประชุดเริ่มตึงเคลียดขึ้นมาทันที พนักงานที่กำลังพรีเซ้นโปรเจ็กใหม่อย่างหมั่นใจถึงกับพูดเสียงอ่อยเพราะแรงกดดันจากเขา
ติณห์วางโทรศัพท์ลงก่อนจะนั่งฟังการประชุดต่อ แต่เขาก็หงุดหงิดจนฟังโปรเจ็คท์ที่พนักงานของเขาพรีเซนอย่างไม่เข้าใจ
นิภาเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะโชว์ตั๋วนั้นให้พ่อของเธอดูอย่างอารมณ์ดี "พ่อคะวันหยุดนี้เราไปเที่ยวกันนะ " นิภาพูดอยางร่าเริ่งก่อนที่อาทิตย์ พ่อของเธอจะปฏิเสธเพราะหมอยังไม่ให้ไปไหนไกลอีกทั้งที่ๆ คนเยอะก็ไม่อนุญตให้ไปเพราะกลัวจะเครียด
“แล้ว…” นิภาหันไปจะถามเพื่อนที่นั่งกินขนมอยู่บนโซฟา แต่ก็โดนปฏิเสธทันควันเพราะบอกว่ามีนัดก่อนแล้ว นิภาเดินคอตกเพราะเธอรับตั๋วมาแล้วแถมยังใช้ได้ถึงแค่วันเสาร์นี้เท่านั้นด้วย
"งั้นหนูไปทำงานนะคะพ่อ " นิภาพูดพร้อมกับยกมือไหว้ก่อนจะออกจากบ้านโดยมีอาทิตย์ตามไปส่งที่หน้าบ้าน ตอนนี้อาทิตย์ยังไปทำงานไม่ได้เขาเลยช่วยงานบ้านเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เป็ภาระของลูกสาวและภรรยาโดยมีกุลสตรีคอยเป็ลูกมือ
นิภาแวะไปหาพี่สาวที่โรงพยาบาลเพื่อเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก่อนจะแวะตลอดและไปต่อที่คอนโดของติณห์เพื่อทำงานของตัวเอง
แกรัก!!…
เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเปิดประตูแล้วเข้าไปในห้องใบหน้าคมคายนั้นนิ่งเฉยจนคาดเดาความคิดไม่ออกเขามองคนตัวเล็กที่อยู่ในห้องนิ่ง
นิภาลอดมองเขาก่อนจะสะดุ้งเฮือก!! เมื่อสบกับดวงตาสีดำสนิทบนใบหน้าคมคายนั่น เธอลนลานทำอะไรเมื่อถูกเขาจ้อง จากที่ว่าจะทำตัวปกติและชวนเขาแบบเนียนกลายเป็ประมาทลุกลี้ลุกลน ‘?!… ’
ท่าทางลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูกของคนตัวเล็กทำให้ภาพที่ชุนส่งให้เขาโผล่เข้ามาในหัว ติณห์กำหมัดแน่นเพื่อขมอารมณ์ของตัวเอง เขาเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหัวเสีย ‘X อะไรวะ…ทำไมเขาถึงได้รู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ ’ เขาพยายามคุมสติของตัวเองไม่ทำอะไรรุนแรง
นิภาจ้องมองมาที่ติณห์อย่างสงสัยเพราะปกติเขามักจะเข้ามากวนเธอก่อนเสมอ ‘เป็อะไรของเค้านะ?! ’
ติณห์เหลือกมองคนตัวเล็กในห้องที่ลอดมองเขาอย่างหัวเสียก่อนจะล้มตัวพิงกับพนักโซฟา 'ท่าทางแบบนั่นมันอะไรกันวะ...' เขาหลับตาลงเพื่อขมอารมณ์ของตัวเอง
นิภาขมวดคิ้วอย่างสงสัยกับท่าทางของติณห์ เพราะเหมือนเขาจะดูเครียดๆ หรืองานของเขาจะมีปัญหา ‘หรือเขาจะไม่สบาย! ’
นิภาหน้าเสียพร้อมกับเดินเข้าไปหาติณห์อย่างลืมตัว “คุณไม่สบายหรอกคะ?!…” นิภาถามออกไปพร้อมกับ มือบางที่เอื้อมไปแตะหน้าผากเขาเบาๆ เพื่อจะวัดไข้ให้ ติณห์ลืมตาขึ้นมามองคนตัวเล็กนิ่ง
นิภาชะงักงันเล็กน้อยเมื่อสบกับสายตาดุดันนั่น เธอดึงมือของตัวเองกลับเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ก่อนจะเขินหน้าแดงเธอกลบเกลื่อนโดยการเสมองไปทางอื่นพร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ “ตัวไม่เห็นร้อนเลย ”
ติณห์ยกแขนขึ้นมาก่ายหน้าของตัวเองพร้อมกับหลับตาลงนิ่ง เพราะท่าทางของคนตัวเล็กทำให้เขาหงุดหงิดจนอยากเธอ
‘อ๊ากกก…เดียวนะทำไมเขาต้องหลบตาเธอด้วยแหล่ะ’ นิภาคิดในใจ ‘นี่เขาโกรธอะไรเธอหรือเปล่า ไม่หรอกมั่งก็เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่น่ะ’
‘จริงสิ ถ้าเธอชวนเขาไปเที่ยวเขาก็อาจจะดีขึ้นก็ได้มั่ง^^ ’เขาคงไม่คิดว่าเธอจุ้นจ้านใช่มั้ย ‘ไม่สิยังไงเธอก็จะชวนเขาอยู่แล้วนี่น่ะ ’ นิภาพึมพำกับตัวเองพร้อมก้มตัวเข้าไปใกล้ "ปกติวันหยุดคุณว่างมั้ยคะ?..."
ติณห์เงียบเขายังไม่อยากพูดอะไรเพราะหงุดหงิด ‘ทั้งที่พึ่งไป…แต่กลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรแถมยังทำท่าทางไร้เดียงสา เ้าเล่ห์จังนะ
นิภามองเขาอย่างหมั่นไส้ 'จะตอบก็ไม่ตอบทำเป็เก๋หล่ออยู่ใด้หน้าหมั่นใส้ ' เธอเอื้ยวตัวเข้าไปใกล้อีก พร้อมกับเอื้อนมือไปจับแขนของติณห์ที่ก่ายหน้าของเขาด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะดึงมันออกจากหน้าของติณห์ ติณห์ชะงักเขามองมาที่เธอนิ่งๆ
"หนูถามว่าวันหยุดนี้คุณว่างใช่มั้ยคะ " เธอถามเขาออกไปอีกครั้งพร้อมกับจ้องหน้าเขาด้วยท่าทางเคืองๆ ที่เขาทำเหมือนไม่สนใจเธอ ติณห์หลับตาลงอย่างไม่สนใจ
‘เล่นแบบนี้ใช่มั้ย…’ นิภาเอื้อมมือไปเปิดเปลือกตาของติณห์ออกให้เขามองมาที่เธอ ก่อนที่มือหนานั่นจะรวดตัวคนตัวเล็กให้ขึ้นไปนั่งบนตักของเขา
นิภานั่งคร่อมตักของติณห์ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ เลิกเสื้อของเธอขึ้นอย่างหงุดหงิด เขาอยากถามเื่ผู้ชายในรูปแต่ก็ไว้ฟร์อม
กรี๊ดดด…
"ตะบ้าทำอะไรเนี่ย ปล่อยเลยนะ " นิภาหันควักไปมองมือของติณห์ที่เลิกเสื้อเธอขึ้นพร้อมกับมือบางที่เอื้อนไปจับแขนของเขาเอาไว้แน่น
ชิ…
ติณห์ชิปากอย่างหงุดหงิดเขากระชับอ้อมแขนของตัวเองพร้อมกับก้มมาไซร้ผิวขาวสะอาดของคนตัวเล็กตรงหน้านั้นอย่างหงุดหงิด 'ชอบเที่ยวไปอ่อยคนโน้นคนนี้อยู่ได้สงสัยเขาต้องทำสัญญาลักษณ์เอาไว้แล้วมั้ง จะได้ไม่มีหมาที่ไหนหมายุ่งกับของของเขา'
"หนูบอกว่าไม่ได้ไงแหล่ะ…" นิภาห้ามเขาเบาๆ พร้อมกับขดตัวหนีจากลมหายใจที่ร้อนผ่าวที่ัักับผิวกายของเธอ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เธอพยายามผลักตัวเองออกจากวงแขนแกร่งนั่นแต่ก็ไม่เป็ผล ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดปากของเขาแทน
"ถ้าคุณไม่หยุดหนูจะโกรธจริงๆ แล้วนะ " นิภาพูดพร้อมกับจ้องมองติณห์นิ่งๆ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นแววตาคมกริบนั้นฉายแววไม่พอใจ
"คุณโกรธหรอก?..." นิภาถามออกไปเบาๆ ด้วยท่าทางหวั่นๆ ติณห์ชะงัก ‘นี่เขาทำหน้าแบบไหนออกไปงั้นหรอ’
"เปล่า..." เขาตอบออกมาสั้นๆ ก่อนที่นิภาจะผลักตัวเองออกพร้อมกับจ้องมองติณห์นิ่งอย่างไม่เชื่อ
"แต่คุณทำหน้าแบบนี้นี่ "นิภาพพูดพร้อมกับนิ้วเรียวที่กดลงบนหางตาของตัวเองพร้อมกับดันมันให้หางตาชี้ขึ้นเพื่อจะล้อเลียนท่าโกรธ
หึหึ...
"ใครจะไปทำหน้าแบบนั้นได้กัน " ติณห์แซวออกไปเบาๆ กับท่าทางท่น่ารักๆ ของคนตัวเล็กในอ้อมแขน “นี่เธอเป็เด็กหรือไง…”
"แล้วมันยังไงเล่า… " นิภาหน้างอทันที
หึหึ…
"ว่ามา?…" ติณห์ถามออกไปนิ่งๆ ก่อนที่นิภาจะอมยิ้ม เธอลุกลี้ลุกลนรีบค้นหาของที่อยู่ในกระเป๋า”อ้า…เจอแล้ว” นิภาโชว์ของที่อยู่ในมือออกมาข้างหน้าติณห์อย่างร่าเริง "ไปเที่ยวกัน "
ติณห์ชะงักงันทันที ใบหน้าคมคายนั่นเคร่งขรึมขึ้นมาอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดขึ้นมุมนิดอย่างไม่พอใจ ตั๋วที่เธอให้เขาดูเขาเองก็ได้มาเหมือนกันแต่ได้มาจากที่แบบนั้น
นิภายังคงพึมพำอะไรอีกหลายอย่างแต่เขากลับไม่ได้ฟังมันเลย ริมฝีปากบางที่ขยับอุบอิบเบาๆ อย่างร่าเริ่ง ถูกปิดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของเขา เขาบดเบียบริมฝีปากบางนั้นอย่างหนักหน่วงเพื่อระบายความหงุดหงิดของตัวเอง เขาทั้งหึงและห่วงเธออย่างถึงที่สุดจนกลายเป็ความโกรธ
นิภาสะดุ้งเฮือก!! ด้วยความใเมื่อจู่ๆ เขาก็จูบเธอและบิดเบียดริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง จนเธอหายใจไม่ออก นิภาพยายามผลัดตัวเองออกจากอ้อมแขนเขาก่อนที่มือหนานั่นจะกดหัวของเธอไม่ให้เธอหนีจากจูบของเขา
อึม!?...
นิภาร้องประท้วงเบาๆ พร้อมกับมือบางที่เปลี่ยนมาทุบไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อให้เขาคลายจูบของตัวเองออก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยเขายังคงชั่วชิงลมหายใจของเธอจนร่างกายของเธออ่อนยั่ว ไม่มีแรงจะโต้ตอบ
ติณห์คลายจูบของตัวเองออกเบาๆ ก่อนที่ร่างของนิภาแทบจะหมดแรงเธอซบตัวเข้าหาเขา มือบางขยำเสื้อของติณห์แน่นพร้อมกับหอบหายใจเข้า ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มด้วยดวงตาที่ไหวระริก ใบหน้าหวานนั้นแดงก่ำจากรสสวาทที่ได้รับ
ใบหน้าคมคายนั้นเคร่งขรึมและดุดัน สายตาที่จ้องมองมาที่เธอนั้นเกรียวกราว นิภาหน้าเสียอย่างไม่เข้าใจก่อนที่ติณห์จะก้มลงมากระซิบเบาๆ
"เอามาจากไหน "น้ำเสียงนั้นเกรียวกราวอย่างถึงที่สุดจนเธอขยาด
ติณห์พยายามกดเสียงของตัวเองไม่ให้เผลอตวักเธอเพราะความหึงหวง น้ำเสียงนั้นเกรี้ยวกราดจนคนฟังหวาดกลัว ก่อนที่มือหนานั่นจะเลิกเสื้อของเธอขึ้นอีกครั้ง และัักับร่างกายของเธอโดยตรง
173
