ณ กรุงเบอร์ลิน ภายในค่ายทหารที่ได้ ชื่อว่าเป็ปราการที่แข็งแกร่งที่สุด มียามเดินตรวจตรา ทุก 24 ชม. พร้อมกับกองกำลังติดอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุด มันมากพอที่จะลบเกาะๆ หนึ่งให้หายไปได้เพียงชั่วข้ามคืน แต่ขณะนี้ทั่วทั้งค่ายกลับมีสัญญาณเตือนภัยดังอย่างไม่หยุดหย่อน พร้อมกับกองกำลังติดอาวุธ และยามรักษาการต่างพากันพกอาวุธเต็มอัตราศึก วิ่งไปที่ประตูหน้าดังฝูกมดแตกรัง ภาพที่เห็นตรงหน้าอาจบอกได้ว่าพวกเขาอาจจะทำการก่อาโลกก็ไม่แปลกจนเกินไป หากแต่ความจริงนั้นกลับน่าสะพรึงกว่านั้นเพราะเหตุผลที่พวกเขานำสิ่งที่มีทั้งหมดในปราการมาใช้อย่างไม่มีเก็บออม เพียงเพื่อต่อกรคนเพียงแค่ คนเดียว!!!
ขณะนั้นท่ามกลางสมรภูมิ ควันไฟและกลิ่นคาวเืที่คละคลุ้งไปทั่วกลับปรากฏร่างๆ หนึ่งเดินฝ่าสมรภูมิออกมา
ร่างที่เดินออกมา หากมองแค่ผิวเผินก็อาจจะเป็แค่เด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาไม่ได้หล่อหรือขี้เหร่จนเกินไป แถมอายุยังไม่เกิน 20 ปี แต่ความเป็จริงช่างโหดร้าย เพราะสาเหตุของซากศพนับกองทัพ ที่อยู่เื้ัเด็กหนุ่มมาจากน้ำมือของเขาทั้งสิ้น
" ท่านครับศัตรูปรากฏตัวแล้วครับ " ทหารคนหนึ่งกล่าวอย่างเสียขวัญ
" รู้แล้ว " เขารู้สึกแก่ลงไปอีกนับ 10 ปีเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ " บอกทุกหน่วยว่าอย่าเพิ่งจู่โจม ให้ฉันลองเจรจากับมันดูหน่อย "
" แต่ท่านครับเมื่อกี้ท่านบอกให้เราจู่โจมโดยใช้ทุกอย่างที่มีไม่ใช่เหรอครับ " นายทหารที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างงุงงง
" ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้น แต่ดูไอ้สัตว์ประหลาดตรงหน้าซิ มันไม่มีแม้แต่รอยถลอกด้วยซ้ำ ทุกอย่างที่เรามีตอนนี้ก็ไม่ต่างจากทัพหน้าที่มันฆ่าไปมากนักหรอก ถ้าไม่นับไพ่ตายที่เราเก็บไว้ แต่ถ้าใช้มันไปรับรองเกิดาโลกแน่ " เขากล่าวอย่างเคร่งเครียด
" เ้าหนุ่มช่วยหยุดก่อน " เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินก็หยุดเดินทันที เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็โล่งอกเพราะดูเหมือนว่า ศัตรูตรงหน้ายังพอจะเจรจาได้บ้าง
" หืม มีอะไร " เด็กหนุ่มหรี่ตามองไปที่หัวหน้าเหล่าทหาร " เรามาเจรจากันหน่อย ได้ไหม สู้กันไปก็ไม่ได้อะไร "
" ตอนนี้ดันเกิดอารมณ์อยากคุยงั้นเหรอ เสียใจด้วยงานของฉันมีแค่ลบค่ายนี้ให้หายไปแค่นั้น " อึก เมื่อได้ยินดังนั้นเขาได้กลืนน้ำลาย นี่มันบ้าชัดๆ จะมีใครที่ไหนกล้าพูดประโยคแบบนี้ออกมากัน เข้ามาในค่ายทหารด้วยตัวคนเดียว แล้วบอกว่าจะลบค่ายทหารทิ้ง แต่เขารู้สึกได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าทำได้แน่ๆ
" พอจะบอกได้ไหมว่าใครส่งเ้ามา " เมื่อการเจรจาไม่เป็ผล เขาจึงอยากรู้คนที่ส่งหายนะตนนี้มาเยือนค่ายที่เขาควบคุมอยู่
" ก็แค่ ตาแก่บ้าาคนหนึ่งนั้นแหละ " เด็กหนุ่มกล่าวอย่างสบายๆ เหมือนกับว่าอยู่สนามหญ้าหน้าบ้านตนเอง
" เห้อ เ้ารู้ใช่ไหมว่าค่ายนี้ เป็หนึ่งในกองกำลังของยุโรป ที่ค้านอำนาจทางการทหารกับอเมริกาอยู่ แล้วหากค่ายนี้ถูกทำลาย รู้ไหมอะไรจะเกิดขึ้น " หัวหน้าทหารกล่าวอย่างหมดอาลัยตายอยาก
" รู้ซิ " กล่าวจบเด็กหนุ่มก็เริ่มเดินเข้าหากองทัพตรงหน้าอีกครั้ง
" เห้อ ข้าแด่พระผู้เป็เ้า ได้โปรดอภัยให้แก่ลูกด้วย " เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเริ่มโจมตีอีกครั้งเขาก็ได้แต่ปลงเพราะหนทางข้างหน้าคงมีแต่ความตายรออยู่เป็แน่
" ฉันว่าพระเ้าคงไม่ฟังคำขอแกหรอก เชื่อไหมล่ะ " เด็กหนุ่มกล่าวกับกองทัพตรงหน้าแล้วพุ่งเข้าใส่อย่างไม่กลัวเกรง
ในเวลาต่อมาทั่วทั้งโลกก็ได้ตกตลึงเมื่อค่ายที่แข็งแกร่งที่สุดของเยอรมันถูกทำลายเพียงชั่วข้ามคืน และไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว !!!
ณ สถานที่หนึ่งภายในกระท่อมที่ตั้งอยู่กลางป่าใหญ่ ภายในกระท่อมตอนนี้ได้มีเด็กหนุ่มและชายชรานั่งคุยกันอยู่
" นี่ลุงสามเื่ที่ให้ฉันไปจัดการน่ะ เรียบร้อยแล้วน่ะ " เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมกับหยิบคาตานะข้างเอวขึ้นมาเช็ดทำความสะอาด
" เยี่ยมเลย ฮ่าๆๆ ไม่เสียแรงที่ไว้ใจเอ็ง นี่ถ้าตาเฒ่านั้นไม่ออกกฏแบบนั้นออกมา ข้านี่ล่ะจะออกไปเองน่าเสียดายจริงๆ " ชายชรากล่าว หากดูแบบผ่านๆ ชายชราตรงหน้าก็ดู
เหมือนชราทั่วไป แต่ทั่วร่างกลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น้อยใหญ่เต็มไปหมด บวกกับผมสีแดงเพลิงทำให้ดูเหมือนเทพาก็มิปาน
" หยุดเลยลุง นี่อยากจะให้โลกล่มสลายเพราะาเรอะ เดี่ยวคนอื่นก็ตกงานกันพอดี แล้วที่ฉันออกไปทำงานนี้ให้เพราะเบื่อเฉยๆหรอก " เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมกับยกดาบที่ขัดจนเงา ขึ้นมาดูด้วยความพึ่งพอใจ
" ก็เพราะแบบนี้แหละ ข้าถึงให้เ้าไปทำงานแทนไง เอาเถอะถึงเ้าไม่ไปเดี๋ยวก็มีคนทำแทนอยู่ดี แต่งานคงจะไม่เรียบร้อยอย่างที่เ้าทำหรอก หืมนี่พี่ใหญ่มางั้นรึ " สิ้นเสียง ต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ กระท่อมก็เริ่มที่จะเหี่ยวเฉาลง ซักพักก็ปรากฏร่างชายชราหน้าดูใจดีมีเมตตา ที่หน้ากระท่อม
" นี่พี่ใหญ่ ท่านช่วยที่จะเก็บของพลังท่านหน่อยจะได้ไหม ท่านมา 10 ครั้งข้าก็ต้องปลูกต้นไม้ใหม่ 10 ครั้ง นี่มันก็ไม่ไหวน่ะ " ชายชราผมสีแดงที่ถูกเด็กหนุ่มเรียกว่าลุงสาม กล่าวพร้อมออกมาต้อนรับที่หน้ากระท่อม
" ลุงหนึ่ง " เด็กหนุ่มเมื่อเห็นชายชราตรงหน้าก็วิ่งมาหาด้วยความดีใจ
" อืม โตขึ้นเยอะเลยน่ะ เรย์ ส่วนเื่สวนของเ้าข้าก็ขอโทษทีแล้วกัน " ลุงหนึ่งหันมากล่าวกับ เด็กหนุ่มหรือ เรย์ แล้วหันไปกล่าวขอโทษกับลุงสามแบบขอไปที
" ท่านก็เป็อย่างนี้ทุกที แล้วที่มาท่านมาทำอะไรที่นี้ล่ะ " ลุงสามกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ คล้ายกับปลงกับการกระทำของลุงหนึ่งได้แล้ว
" ที่ข้ามาก็เพราะเื่ของเ้าเรย์มันนั่นแหละ " เรย์เมื่อรู้ว่าลุงหนึ่งมาเพราะเื่ของตนก็รู้สึกสงสัย แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรออกไปกลับมีคนเป็เดือดเป็ร้อนแทน
" ท่านพี่ท่านจะทำอย่างนี้ไม่ได้น่ะ ท่านก็รู้ว่าเ้าเรย์มันยังอยู่กับข้าไม่ครบกำหนดเลย แล้วท่านจะเอาเ้าหนูนี่ไป ท่านไม่โหดร้ายไปหน่อยรึ " ลุงสามได้แต่ตัดพ้อให้ลุงหนึ่ง
" เอ่อ ลุงสามข้าว่าลุงหนึ่งยังไม่ได้บอกเลยว่าจะพาข้าไป ทำไมท่านถึงรู้ล่ะ "เรย์ถามอย่างสงสัยพลางมองไปที่ลุงสาม ที่ตอนนี้เริ่มจะลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้นแล้ว
" ไม่แปลกที่เ้าจะไม่รู้ เพราะเื่นี้พ่อของเ้ากับพวกข้าได้ตกลงกันมานานแล้ว " ลุงหนึ่งที่ตอนนี้เริ่มจะขุดหลุมข้างๆลุงสามแล้ว
" แล้วเื่ที่ท่านมา คือเื่อะไรรึ " เรย์ที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้แต่ถอยห่างออกมา
" มันก็คือเื่ที่จะส่งเ้า เข้าไปอยู่ในเมืองไง " ลุงหนึ่งตอบเรย์ พร้อมกับยกลุงสามขึ้นมาแล้วโยนใส่หลุมที่ขุดขึ้นมา จากนั้นก็โบกมือทำให้ดินที่กองอยู่ข้างหลุมกลบลงไปจนกองออกมาคล้ายหลุมศพ จางนั้นลุงหนึ่งก็เดินขึ้นไปนั่งบนหลุม แล้วถอนหายใจออกมา
" ทำไมข้าต้องไปด้วยล่ะ " เรย์กล่าวอย่าง งุนงง
" เ้าก็รู้นี่ว่าั้แ่จำความได้ เ้าก็อยู่กับพวกข้าหรือไม่ก็อยู่แต่ในสวนตลอด นานๆครั้งเ้าถึงจะลงไปทำงานให้พวกข้าบ้างเป็บางครั้ง ทำให้พลังในร่างเ้ามีมากเกินไป หากไม่หาที่ระบายออก มีหวังมันคงได้ะเิออกมาในซักวันหนึ่งเป็แน่" ลุงหนึ่งกล่าวพร้อมกับเริ่มกระทืบหลุมให้แน่นขึ้น
" แล้วถ้าข้าไปในเมือง มันจะไม่แย่กว่าเดิมรึ " เมื่อเห็นว่าเรย์ยังไม่เข้าใจลุงหนึ่งก็อธิบายต่อ
" ไม่หรอก เพราะเมืองที่เ้าจะไปอยู่น่ะ มันเต็มไปด้วยเสือซ่อน ัหมอบ นอกจากจะไม่ต้องห่วงเื่นั้นแล้วเ้าอาจจะได้ ต่อสู้กับคนเก่งๆอีกด้วยน่ะ " เรย์เมื่อได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าที่ดูกระหายในการต่อสู้ทันที แต่ไม่นานก็หายไป
" แล้วอย่างนี้ลุงสามจะไม่ว่าอะไรรึ " เรย์ถามพลางมองไปที่หลุมตรงหน้า
" ลุงสามเ้าคงไม่ว่าอะไรหรอก เพียงแค่ข้าต้องปรับความเข้าใจกับเค้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น " ลุงหนึ่งกล่างพลางเริ่มที่จะหาหินมาทับหลุมแล้ว
" แล้วท่านจะไปส่งข้ารึเปล่า " เรย์ถามลุงหนึ่งอย่างคาดหวัง
" เห็นทีคงจะไม่ได้ ข้าคงต้องรอจนกว่าลุงสามเ้าจะหายงอแงก่อน ไม่อย่างงั้นที่นี้ได้ราบเป็หน้ากลองแน่ "ลุงหนึ่งที่ตอนนี้ได้นั่งบนหินที่กำลังทับหลุมลุงสามอยู่กล่าวออกมา
" งั้นข้าคงต้องไปคนเดียวซิน่ะ " เรย์เมื่อเห็นว่าลุงหนึ่งไม่ได้ไปส่งตนก็มีสีหน้า เศร้าลงเพราะนอกจากพ่อของตนที่รักและเคารพแล้ว ก็มีลุงหนึ่งนี่แหละที่ตนรักที่สุด
" ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นก็ได้ ข้าแค่ไม่ได้ไปส่งเ้า ยังไงเ้าก็สามารถมาหาข้าได้ทุกเมื่ออยู่แล้วหนิ เ้าจงไปเตรียมตัวเดินทางเถอะ " เมื่อเห็นสีหน้าเรย์ลุงหนึ่งก็ได้แต่ยิ้มและกล่าวปลอบใจ
" ได้งั้นข้าไปเตรียมตัวก่อนน่ะ " เรย์ได้ยินดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปในกระท่อมเพื่อเตรียมของ
" หึๆ ไม่เปลี่ยนไปเลย เห็นทีข้างล่างคงจะ
วุ่นวายน่าดู " ลุงหนึ่งกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา เป็รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นเป็อย่างมาก หากแต่รอบข้างกลับแห้งเหี่ยวลงอย่างรวดเร็วจนกลายเป็ผงสีดำลอยหายไปท่ามกลางสายลม
....................................................................................................................................
ไรท์ : สวัสดีนักอ่านหน้าเก่า หน้าใหม่ และนักอ่านเงาด้วยน่ะครับ ถ้าเป็คนที่ติดตามนิยายเื่นี้ั้แ่แรก ก็จะรู้ว่าผมหายไปนานมาก สาเหตุมี 2 อย่าง
1. ไรทย์ติดสอบ ติดงานโปรเจคด้วยทำให้ไม่มีเวลา ที่สำคัญโน็ตบุคเ้ากรรมดันมาเสียอีกเลยทำให้รอส่งซ่อม
2. ไรท์คิดว่าเนื้อเื่มันซ้ำซากไปครับ ตบคนเกรียน ฟาร์มเวล จีบสาว เจอของเทพ กลับมาตบเด็กเกรียน วนลูปไปแบบนี้ ที่สำคัญเนื้อหามันยังไม่ดีพอในความคิดไรท์ จึงทำการแต่งใหม่ดีกว่า จะเห็นว่าบทนี้ไรท์ผูกปมไว้เยอะอยู่น่ะถ้าใครสังเกตุดีๆ
ป.ล. ยังไงก็ต้องขอโทษคนที่คอยติดตามด้วยครับแต่เพื่อนิยายสนุกๆซักเื่ ที่ไม่ซ้ำซากจนเกินไป ไรท์เลยต้องเขียนขึ้นมาใหม่ ยังไงก็จะพัฒนาการแต่งให้ดีกว่านี้น่ะครับ ส่วนเวลาลงเอาเป็ว่าถ้าหัวแล่นและมีเวลาว่างไรท์จะลงให้น่ะครับ รักรีดทุกคนน่ะ
จากไรท์
1K
![[จบ] ย่างก้าวสู่วิถีเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705487675_48932925.webp)
