“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่ามีเสื้อแบบนี้แต่ราคาถูกกว่านี้ไหมครับ”
ทันทีที่หญิงสาวพนักงานของร้านเสื้อผ้าที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เรียงตามไซซ์อยู่ได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่ถามถึงราคาเสื้อผ้า เธอก็แสดงสีหน้าเอือมระอาออกมาด้วยความไม่พอใจพร้อมกับท่าทางเหนื่อยหน่าย ก่อนที่จะหันหลังมาและมองไปที่ชายหนุ่มเ้าของเสียง ที่มีใบหน้าราวกับชายหนุ่มที่เธอใฝ่ฝันพร้อมกับตกอยู่ในภวังค์ของความหลงใหลอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว จนมองไปที่ชายหนุ่มเหมือนกำลังจินตนาการบางอย่างอยู่และไม่ได้ตอบคำถามของเขาออกไป
เมื่อพนักงานหนุ่มที่เห็นพฤติกรรมของหญิงสาวเพื่อนร่วมงานของตน ก็รีบเข้ามาต้อนรับลูกค้าแทนทันที
“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะสอบถามเื่อะไรหรอครับ”
“มีเสื้อแบบนี้แต่ว่าราคาถูกกว่านี้ไหมครับ…ถึงป้ายมันจะบอกว่าลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์แต่มันก็ยังแพงไปอยู่ดี”
ลูกค้าหนุ่มที่เห็นพนักงานชายเข้ามาสอบถาม ก็ชูเสื้อที่เขาถืออยู่ให้กับพนักงานดูพร้อมกับถามออกไป
“เสื้อเชิ้ตอย่างงั้นเหรอครับ ตัวนี้ลดราคาเหลือห้าร้อยก็ถูกมากแล้วนะครับ
ถ้าจะถูกกว่านี้ ก็จะมีตัวละประมาณสามร้อย แต่เนื้อผ้าค่อนข้างจะหยาบกระด้างกว่านะครับลูกค้า”
“สามร้อยเลยหรอครับ… ถ้าพวกราคาไม่เกินหนึ่งร้อย พอจะมีที่ใส่ไปทำงาน
ได้บ้างไหมครับ”
“ไม่เกินหนึ่งร้อยก็พอจะมีเสื้อยืดสีพื้นที่พอจะใส่ ให้ดูเรียบร้อยได้อยู่นะครับ
ถ้าคุณลูกค้าสนใจ สามารถดูได้ทางนี้เลยนะครับ”
พนักงานหนุ่มได้ตอบคำถามของลูกค้าเขาไปอย่างสุภาพและพยายามจะนำทางลูกค้า ไปอีกโซนหนึ่ง โดยที่ลูกค้าหนุ่มก็พยักหน้าให้แก่เขาและกำลังจะเดินตามพนักงานหนุ่มไป ก่อนที่จะโดนรั้งไว้ก่อน
“ขอโทษนะครับคุณคาฟินน่า ไม่ทราบว่ากำลังจะไปไหนยังงั้นหรอครับ”
ฟินที่โดนชายหนุ่มรั้งไว้ก็หันกลับไปหาเ้าของเสียงที่พูดกับเขาด้วยความสุภาพ ผิดกับสีหน้าไม่พอใจที่กำลังมองเขาอยู่
“อิน… ฉันว่ามันแพงไปนะ เลยจะให้พนักงานเขาพาไปดูเสื้อที่ถูกกว่านี้”
ฟินน์ที่เห็นสีหน้าไม่พอใจของเพื่อนตัวเองนั้นก็พยายามอธิบายเหตุผลของเขาออกไปพร้อมกับพยายามหลบสายตาไม่พอใจที่มองเขาอยู่ด้วย
“ขอโทษนะครับคุณพนักงาน แต่ว่าพวกผมสนใจเป็เสื้อเชิ้ตมากกว่าน่ะครับ
ต้องขอโทษที่ทำให้สับสนด้วยนะครับ”
“ไม่เป็ไรครับไม่เป็ไร ถ้าคุณลูกค้าจะสอบถามอะไร สามารถสอบถามได้เลยนะครับ ยินดีให้บริการครับ…มานี้เลยพี่”
พนักงานหนุ่มที่ได้ยินคำขอโทษของอินนั้นก็รีบแสดงออกว่าไม่เป็ไร ก่อนที่จะ ไปดึงตัวพนักงานสาวที่เขาเรียกว่าพี่ ที่กำลังมองฟินน์ด้วยสายตาหยาดเยิ้มอยู่ ให้เดินห่างออกมาเพื่อปล่อยให้อินกับฟินน์ ได้เลือกดูเสื้อผ้าตามที่เขา้า
“คิดยังไงอยู่ถึงไปต่อราคา ก็บอกแล้วไงว่าห้าร้อยมันสมเหตุสมผลอยู่แล้วไม่ฟังกันเลยรึไง”
“ขะ..ขอโทษแต่ฉันไม่เคยซื้อเสื้อที่มันแพงขนาดนี้นิ”
หลังจากที่พนักงานยื่นห่างออกไปอินก็ต่อว่าฟินน์ออกมาทันทีด้วยความไม่พอใจจนทำให้ฟินน์แสดงสีหน้ารู้สึกผิดออกมา ผิดกับภาพลักษณ์ผมยาวสีขาวทองของเขา ที่ดูเหมือนคนสุขุมเยือกเย็นมากกว่า ทำให้อินที่เห็นสีหน้ารู้สึกผิดของฟินน์ ส่ายหัวออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะช่วยฟินน์เลือกเสื้อต่อ
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเตรียมเงินไว้ให้ห้าพันน่ะ ซื้อซื้อไปเถอะถึงวัยทำงานกันแล้ว แถมยังเป็งานหน่วยบริการประชาชนด้วย คงต้องได้เป็เสื้อทุกวัน”
“นายก็ยังไม่ได้เริ่มทำงานเหมือนกันนี่นา ให้ฉันใช้เงินนายตั้งห้าพันมันก็รู้สึกเกรงใจนะสิ…ได้เงินเดือนเดือนแรกฉันจะรีบคืนให้นะ”
“ครับ คุณคาฟินน่า แต่คุณค่าฟินน่าไม่ต้องรู้สึกเกรงใจขนาดนั้นก็ได้นะครับ ั้แ่ที่ผมคบกับคุณมาผมก็แทบไม่มีเวลาไปใช้เงินกับอะไรอยู่แล้ว ทำให้ผมมีเงินเก็บจากค่าขนมอีกเยอะเลยครับ ถ้าคุณคาฟินน่าจะรู้สึกผิดรู้สึกผิดที่พรากชีวิตวัยรุ่นของผมไปเถอะครับ”
เมื่อฟินน์ได้ยินคำพูดของอินที่ยิ้มแย้มให้กับเขา ผิดกับเนื้อหาของคำพูดนั้น ก็ยิ่งแสดงความรู้สึกผิดออกมา จนมือไม้อ่อนและทำเสื้อเชิ้ตที่ถืออยู่ตกลงกับพื้น ก่อนที่หญิงสาวที่เลือกชุดอยู่ข้างๆ จะเก็บชุดที่ตกพื้นขึ้นมาให้กับฟินน์
“เห็นคุยกันว่าจะไปสมัครเขาหน่วยบริการประชาชนอย่างงั้นเหรอคะ…เผอิญฉันกำลังจะเตรียมตัวไปสมัคร เรียนที่มหาวิทยาลัยที่เป็จุดรับสมัครหน่วยบริการประชาชนอยู่พอดีเลย”
“ยังงั้นหรอครับ ไม่ทราบว่าคุณสมัครเรียนคณะอะไรหรอครับ… ระวัง”
ฟินน์ที่เห็นว่าหญิงสาวชวนเขาคุย ก็พยายามจะถามเธอกลับไปก่อนที่จะััได้ถึงบางอย่างที่กำลังพุ่งมาหาพวกเขา จึงรีบพลิกตัวผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าให้หลบร่างของ มนุษย์ที่พุ่งผ่านกระจกของร้านมาได้อย่างฉิวเฉียด ผิดกับอินที่โดนร่างของมนุษย์นั้นพุ่งชนจนกระเด็นไปด้วยกัน
ฟินน์ที่ดึงหญิงสาวหลบมาได้ทัน ก็ประคองตัวเธอที่กำลังเซเพราะแรงเหวี่ยงจากการหลบให้เธอทรงตัวได้ และถึงมองไปมาระหว่าง กระจกหน้าร้านที่แตกออกจนเศษกระจกกระเด็นไปทั่วและอินที่กำลังโดนร่างของมนุษย์ที่พุ่งมาทับอยู่ ก่อนที่ฟินน์เดินไปหาอินที่กำลังพลักร่างของมนุษย์ ที่ทับเขาอยู่ให้ออกไปและมองสำรวจไปที่ร่างนั้น
“อินเป็อะไรรึเปล่า…แล้วเขาละ”
“ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก เมื่อกี้มัวแต่ยืนฟังเสียงของกลุ่มอาชญากรบ้าบออะไรไม่รู้อยู่ข้างหน้านู้น เลยไม่ได้สนใจร่างที่ลอยมาเลย
“กลุ่มอาชญากร?”
“อืม น่าจะพวกเดียวกันกับหมอนี้แหละ รีบไปดูกันเถอะได้ยินเสียงลีออนมันหัวเราะอยู่ด้วย น่าจะทะเลาะวิวาทกับพวกนี้”
“ช่วยด้วยยยยย”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของวัยรุ่นที่เพิ่งประกาศตัวเองออกไปว่าเป็กลุ่มเรดฮอค ะโออกมาอย่างสิ้นหวัง ขณะที่กำลังโดนลีออน เหยียบกดอยู่ที่พื้น พร้อมกับยิ้มให้กล้องที่หนึ่งในกลุ่มเรดฮอคถืออยู่
“วันนี้กำลังจะไปสมัครเป็เ้าหน้าที่หน่วยบริการประชาชนแท้ๆ ไม่คิดว่าจะได้เริ่มงานก่อนอีกนะเนี่ย”
ลีออนพูดขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสนุกสนานก่อนที่จะคล้ายขาที่เหยียบวัยรุ่นเรดฮอคคนนั้นอยู่ และก้มไปจับขาของเขาเหวี่ยงไปชนเสาทรงกรมขนาดใหญ่ของห้างสรรพสินค้า พร้อมกับถีบหนึ่งในกลุ่มเรดฮอคอีกคนที่พุ่งเข้ามา เพื่อจะใช้ดาบในมือฟันมาที่เขา จนกระเด็นไปไกลถึงร้านเสื้อผ้าที่อยู่ภายในห้าง
แม้ว่าเหล่าเรดฮอคที่เหลืออยู่จะยังมีมากกว่าสิบคน แต่ก็ยังคงแสดงความกลัวต่อลีออนออกมาและไม่กล้าที่จะวิ่งเข้าไปโจมตีเขาอีก จนกระทั่งหนึ่งในกลุ่มเรดฮอคนั้นะโอย่างบ้าคลั่งออกมา และเรียกวิเศษในมือให้กลายเป็ลูกไฟและเขวี้ยงไปที่ลีออน
“ย้าาาาาาาา”
ทันทีที่ลูกไฟพุ่งไปถึงลีออน เขาก็ใช้แขนของตัวเองปัดก่อนไฟนั้นไปได้อย่างง่ายดาย แต่กลับทำให้กลุ่มเรดฮอคที่เหลือนั้นฉุกคิดขึ้นมาได้ และพยายามใช้การโจมตีระยะไกลใส่ลีออนแทน ตามเพื่อนของพวกเขา
วัยรุ่นกลุ่มเรดฮอคแต่ละคน เริ่มเตรียมวิเศษไว้ที่มือของตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะได้ปล่อยมันออกไปเพื่อโจมตีลีออน ก็โดนดาบที่สร้างจากวิเศษ ฟันเขา จนแรงกระแทกที่เกิดขึ้นจากดาบนั้นทำให้เขาสลบไป โดยที่ไม่ได้มีาแของการโดนฟันจากของมีคมอยู่เลย ฟินน์ที่เพิ่งมาถึง เมื่อเห็นการต่อสู้ที่มีลีออนอยู่ตรงกลาง ก็พุ่งตัวใช้ดาบที่สร้างจากวิเศษในมือ ไล่ฟันพวกกลุ่มเรดฮอคที่กำลังเตรียมโจมีอยู่อีก และะโถามเพื่อนของเขาออกไป
“ลีออนมันเกิดอะไรกัน”
“กำลังทำความดีอยู่ไงล่ะ”
ลีออนที่ดินยินคำถามของเพื่อนตัวเองก็ยิ้มออกมาพร้อมกับตอบไปอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะโดนอินที่กำลังทำท่าทางเหมือนฟังเสียงบางอย่างอยู่ต่อว่าออกมา
“มันดีที่ไหนกัน หน่วยบริการประชาชนกำลังจะขึ้นมาถึงแล้ว หยุดเล่นสนุกและใช้พลังพิเศษจบเื่ไปสักที ไม่เห็นหรือไงว่าทำข้าวของเสียหายไปหมด”
ลีออนที่ได้ยินอินพูดอย่างนั้นก็ใช้พลังพิเศษของตัวเองออกมาจนมีละอองวิเศษอยู่ที่บริเวณดวงตาของเขา และทำให้เหล่ากลุ่มเรดฮอคตกอยู่ในความกลัวจนบางคนถึงกับช็อกและสลบไป พอดีกับหน่วยบริการประชาชนที่มาถึงและเข้าจับกุมพวกที่ก่อความวุ่นวายด้วยการไปติด อุปกรณ์ปลดปล่อยวิเศษใส่กลุ่มเรดฮอคที่นอนหมดสภาพอยู่เพราะพลังพิเศษของลีออน
จนอุปกรณ์นั้น ปลดปล่อยวิเศษในร่างกายของพวกเรดฮอคออกจนหมด ส่วนวัยรุ่นหนึ่งในกลุ่มเรดฮอคบางคนที่อยู่ไกลออกไปและไม่ได้รับผลกระทบจากพลังพิเศษของลีออน ก็ถูกเ้าหน้าที่หน่วยบริการประชาชน ใช้ปืนที่พวกเขาพกมายิงจนสลบไปโดยที่ไม่ได้สร้างาแเหลือไว้บนร่างกายเลย
ใช้เวลาเพียงไม่นานเ้าหน้าที่หน่วยบริการประชาชนก็เคลียร์สถานที่จนเสร็จและจับกุมกลุ่มเรดฮอคได้หมด ก่อนที่หนึ่งในเ้าหน้าที่จะมองมาที่อินด้วยความใเล็กน้อย
“คนนี้ไม่เกี่ยวครับคุณเ้าหน้าที่ คนนี้ไม่เกี่ยวครับ”
ฟินน์ที่กำลังเห็นหนึ่งในเ้าหน้าที่หน่วยบริการประชาชน เล็งปืนมาที่อิน และกำลังให้เ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเอาอุปกรณ์ปลดปล่อยวิเศษมาติดนั้น ก็ห้ามเขาออกไป
“อ๋อถ้าอย่างนั้นขอโทษด้วยนะครับ เผอิญได้รับแจ้งว่า กลุ่มที่ก่อเหตุเป็กลุ่มของเผ่าพันธุ์คนน์ ก็เลยเข้าใจผิด”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกผมขอตัวนะครับ เผอิญต้องไปสมัครเข้าหน่วยบริการประชาชนพอดีน่ะครับ”
“พวกเธอมากับลูกของคุณเลออนใช่ไหมล่ะ ไปได้เลยๆ”
เ้าหน้าที่หน่วยบริการประชาชนที่เห็นฟินน์ขอตัวไปนั้นก็รีบปล่อยพวกเขาไปทันทีพร้อมกับโบกมือส่งให้พวกเขาที่เดินไปพร้อมลีออน
37
