ตอนที่แปดสิบหก Harem Building
การสร้างฮาเร็มนั้น อาจจะเป็นความฝันที่แสนไกลของผม
สาวโลลิผมทองแต่ที่จริงแล้วอายุหลายร้อยปีแล้ว
สาวหูแมว
เจ้าหญิงจากอาณาจักรแดนไกลที่ต้องการค้นหาตนเองและมาพบกับผมโดยบังเอิญที่สวนสาธารณะยามค่ำคืนตอนที่ผมกำลังนึกถึงรักแรกของผม
ฯลฯ
ผมหวังไว้หลายสิ่งและจะบอกว่าไม่เคยได้อย่างที่หวังก็คงจะโกหก
แต่การสร้างฮาเร็มโดยการมีบอนนี่และสาวเชียร์ลีดเดอร์รวมอยู่ในนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมหวังแน่ๆ
แต่ก็นั่นล่ะ
หลวงจีนไม่ลงนรก ผู้ใดลงนรก
หากนี่คือสาวน้อยน่ารักไลท์โนเวลผมคงจะคิดมากที่สั่งให้แฟนของพวกเธอเลิกกัน
ฮารุฮิมองเป็นสาวที่อาร์ตตัวแม่คนถอยห่างเธอ เพราะเธอคบและอาจจะเลิกกับผู้ชายหลายคนภายในห้านาที
บอนนี่ก็ทำอย่างนั้น
เมดากะ สารภาพรักและจูบกับคนทั้งห้อง
บอนนี่ก็ทำใกล้เคียงกันจนคบแทบจะหมดทีมฟุตบอลและรวมไปถึงเศรษฐีหนุ่มนิวยอร์กตำรวจ ดาราชาย นายแบบนิตยสารฯลฯ
มีคำกล่าวว่า
หญิงสาวในหนังสยองขวัญผู้หญิงคนสุดท้ายนั้นต้องเวอร์จิ้นบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใย
เพราะเราต้องการปกป้องสิ่งที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใย
แสดงว่าในใจลึกลึกเราก็คิดว่าเราไม่ควรทำตัวเป็นCaptain save a hoe
กัปตันที่ช่วยสาวร่าน
มันไม่เวิร์ก
พวกเธอไม่ใช่ฮารุฮิหรือเมดากะ
พวกเธอคือเชียร์ลีดเดอร์สาวอเมริกัน
..ซึ่ง มองในอีกแง่หนึ่ง การชวนพวกเธอทั้งกลุ่มไปมีอะไรต่อหน้าพี่แพะบาโฟเมทน่าจะง่ายกว่าการคบกับพวกเธอในระยะยาวนั่นเอง
ปัญหาคือ ปรกติผมเกลียด NTR มาก แต่ก็นั่นล่ะปรกติผมเองก็เกลียดการทำอะไรโดยไม่เคารพกฎหมายมากเช่นกันแต่เมื่อชีวิตและมิตินี้อยู่บนปากขอบเหวของนรก ตามความหมายตัวอักษรไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรย
ผมก็รู้สึกผิดน้อยลงเวลาทำเรื่องต่างๆลงไป
หากความรักของพวกเธอเป็นแบบนางเอกไลท์โนเวล
ที่การคบแล้วไปเลิกใหม่เพราะเหตุผลไม่ถูกใจนั้นฮารามอย่างมากต่อความเชื่อของแนวไลท์โนเวลของแดนอาทิตย์อุทัย
ผมเลยไม่รู้สึกผิดมากเท่าไรแบบเดียวกับเคียวน์ที่ไม่รู้สึกผิดกับผู้ชายคนอื่นที่ฮารุฮิคบมาก่อนหน้านั้นล่ะ
หากมีรักแท้คบกันจนวันตายผมคงรู้สึกผิดจากขั้วหัวใจแต่หากเป็นแค่คนหนึ่งในสถิติมากกว่าเลขสองหลัก
ความรู้สึกผิดของผมน้อยลงจนเป็นศูนย์
ผมตั้งใจจะทำตัวเป็นสมอตุ้มถ่วงเท้าพวกเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้นั่นล่ะ
“ย้ากกว่าไงนะเลโอนาร์ดชั้นจะจับนายเข้าถังขยะ”
คราวนี้เจ้าบิฟไม่รวมมือกับผมแต่พุ่งเข้ามาแท็กเกิ้ลเข้าชนผมแบบหนุ่มนักกีฬา
“อ้าย แย่แล้วเลโอนาร์ด”
เทเลอร์และสาวเชียร์ลีดเดอร์บางคนร้องเตือนผมแต่แอนนาแค่เลิกคิ้วขึ้นเท่านั้น
ร่างกายของผมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วกดศีรษะของบิฟลงกับสนามหญ้าที่พื้น
“ดาวน์”
โครม
บิฟที่หน้าแดงเพราะความโกรธมองเห็นแต่พื้นดินและหญ้า
ผมไม่ได้ใจร้อน
ไม่ได้ใจเต้นเพราะความตื่นเต้นในการต่อสู้
เปรียบดั่งพระเอกอิเซไคเอาชนะพี่กล้ามแรงก์ซีในกิลด์นักผจญภัยนั่นล่ะ
หากผมยังไม่สามารถเอาชนะเจ้าบิฟได้ผมจะไปทำอะไรกินในโลกที่มีปีศาจเดินไปมาอย่างนี้?