กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

    ตอนที่แปดสิบหก Harem Building

    ตอนที่แปดสิบหก Harem Building

    การสร้างฮาเร็มนั้น อาจจะเป็นความฝันที่แสนไกลของผม

    สาวโลลิผมทองแต่ที่จริงแล้วอายุหลายร้อยปีแล้ว

    สาวหูแมว

    เจ้าหญิงจากอาณาจักรแดนไกลที่ต้องการค้นหาตนเองและมาพบกับผมโดยบังเอิญที่สวนสาธารณะยามค่ำคืนตอนที่ผมกำลังนึกถึงรักแรกของผม

    ฯลฯ

    ผมหวังไว้หลายสิ่งและจะบอกว่าไม่เคยได้อย่างที่หวังก็คงจะโกหก

    แต่การสร้างฮาเร็มโดยการมีบอนนี่และสาวเชียร์ลีดเดอร์รวมอยู่ในนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมหวังแน่ๆ

    แต่ก็นั่นล่ะ

    หลวงจีนไม่ลงนรก ผู้ใดลงนรก

    หากนี่คือสาวน้อยน่ารักไลท์โนเวลผมคงจะคิดมากที่สั่งให้แฟนของพวกเธอเลิกกัน

    ฮารุฮิมองเป็นสาวที่อาร์ตตัวแม่คนถอยห่างเธอ เพราะเธอคบและอาจจะเลิกกับผู้ชายหลายคนภายในห้านาที

    บอนนี่ก็ทำอย่างนั้น

    เมดากะ สารภาพรักและจูบกับคนทั้งห้อง

    บอนนี่ก็ทำใกล้เคียงกันจนคบแทบจะหมดทีมฟุตบอลและรวมไปถึงเศรษฐีหนุ่มนิวยอร์กตำรวจ ดาราชาย นายแบบนิตยสารฯลฯ

    มีคำกล่าวว่า

    หญิงสาวในหนังสยองขวัญผู้หญิงคนสุดท้ายนั้นต้องเวอร์จิ้นบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใย

    เพราะเราต้องการปกป้องสิ่งที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใย

    แสดงว่าในใจลึกลึกเราก็คิดว่าเราไม่ควรทำตัวเป็นCaptain save a hoe

    กัปตันที่ช่วยสาวร่าน

    มันไม่เวิร์ก

    พวกเธอไม่ใช่ฮารุฮิหรือเมดากะ

    พวกเธอคือเชียร์ลีดเดอร์สาวอเมริกัน

    ..ซึ่ง มองในอีกแง่หนึ่ง การชวนพวกเธอทั้งกลุ่มไปมีอะไรต่อหน้าพี่แพะบาโฟเมทน่าจะง่ายกว่าการคบกับพวกเธอในระยะยาวนั่นเอง

    ปัญหาคือ ปรกติผมเกลียด NTR มาก แต่ก็นั่นล่ะปรกติผมเองก็เกลียดการทำอะไรโดยไม่เคารพกฎหมายมากเช่นกันแต่เมื่อชีวิตและมิตินี้อยู่บนปากขอบเหวของนรก ตามความหมายตัวอักษรไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรย

    ผมก็รู้สึกผิดน้อยลงเวลาทำเรื่องต่างๆลงไป

    หากความรักของพวกเธอเป็นแบบนางเอกไลท์โนเวล

    ที่การคบแล้วไปเลิกใหม่เพราะเหตุผลไม่ถูกใจนั้นฮารามอย่างมากต่อความเชื่อของแนวไลท์โนเวลของแดนอาทิตย์อุทัย

    ผมเลยไม่รู้สึกผิดมากเท่าไรแบบเดียวกับเคียวน์ที่ไม่รู้สึกผิดกับผู้ชายคนอื่นที่ฮารุฮิคบมาก่อนหน้านั้นล่ะ

    หากมีรักแท้คบกันจนวันตายผมคงรู้สึกผิดจากขั้วหัวใจแต่หากเป็นแค่คนหนึ่งในสถิติมากกว่าเลขสองหลัก

    ความรู้สึกผิดของผมน้อยลงจนเป็นศูนย์

    ผมตั้งใจจะทำตัวเป็นสมอตุ้มถ่วงเท้าพวกเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้นั่นล่ะ

    “ย้ากกว่าไงนะเลโอนาร์ดชั้นจะจับนายเข้าถังขยะ”

     คราวนี้เจ้าบิฟไม่รวมมือกับผมแต่พุ่งเข้ามาแท็กเกิ้ลเข้าชนผมแบบหนุ่มนักกีฬา

    “อ้าย แย่แล้วเลโอนาร์ด”

    เทเลอร์และสาวเชียร์ลีดเดอร์บางคนร้องเตือนผมแต่แอนนาแค่เลิกคิ้วขึ้นเท่านั้น

    ร่างกายของผมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วกดศีรษะของบิฟลงกับสนามหญ้าที่พื้น

    “ดาวน์”

    โครม

    บิฟที่หน้าแดงเพราะความโกรธมองเห็นแต่พื้นดินและหญ้า

    ผมไม่ได้ใจร้อน

    ไม่ได้ใจเต้นเพราะความตื่นเต้นในการต่อสู้

    เปรียบดั่งพระเอกอิเซไคเอาชนะพี่กล้ามแรงก์ซีในกิลด์นักผจญภัยนั่นล่ะ

    หากผมยังไม่สามารถเอาชนะเจ้าบิฟได้ผมจะไปทำอะไรกินในโลกที่มีปีศาจเดินไปมาอย่างนี้?

     

    คล้ายกับเรื่องกลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy ที่คุณอ่าน