ตอนที่27
"คำตอบเ่าั้ฮ่องเต้ได้แต่ทำตาล่อกแล่กไปมาเพราะความสงสัยและคิดเยอะท่านเทพจะยอมบอกข้าไหมนะข้าจะถามดีไหมนะลำพังตัวข้าเองก็ไม่มีพลังวิเศษที่จะได้รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตนิ เฮ้ย!
ท่านเทพ: เ้าเป็อะไร
โจโฉ: ท่านเทพท่านมาได้เวลาพอดี
ท่านเทพ: เ้าไม่ต้องเอ่ยข้ารู้ว่าเ้าอยากรู้ความจริงเมื่อพันปีก่อนข้าเป็เทพหยั่งรู้เ้ากล้าถามข้าได้ข้าก็กล้าตอบเ้าได้เช่นกัน
โจโฉ: ท่านเทพท่านจะพูดให้ข้าสับสนทำไมกัน
ท่านเทพ: มันถึงเวลาแล้วที่เ้าจะรู้ความจริงเ้าจงมองนี่
"เทพแห่งความรักได้เสกม่านภาพขึ้นตรงหน้าโจโฉภาพทุกอย่างที่โจโฉเห็นนั้น"
โจโฉ: นั่นมันข้านิแล้วชายผู้นั้นข้าเคยเห็น
ท่านเทพ: นั่นนะรึลู่ฉางยังไงล่ะ
"ภาพที่โจโฉได้เห็นนั้นเป็เื่ราวทั้งหมดเมื่อพันปีก่อน....
โจโฉ: นี่ข้าสิ้นใจอยู่ตรงป้ายสักการะของท่านนิ
ท่านเทพ: ใช่แล้วดังนั้นพรที่เ้าขอ ข้าก็อยากให้เ้าสมหวังในภพชาตินี้ดังนั้นคนที่อยู่ในร่างฮองเฮาจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากลู่ฉางที่ข้าให้ลู่ฉางย้อนเวลากลับมาในอดีตนั้นเพื่อจะให้เ้าได้พบกันถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้พรที่เ้าขอข้ามันก็จะไม่สำเร็จถ้าไม่สำเร็จดูเหมือนข้าจะใจร้ายกับเ้ามากเกินไปและอีกอย่างเ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าชายและชายไม่สามารถร่วมรักกันได้ดังนั้นข้าถึงให้ลู่ฉางมาอยู่ในร่างฮองเฮายังไงล่ะทีนี้เ้าเข้าใจข้าแล้วรึยังและพวกเ้าก็สามารถครองรักกันได้แล้ว
โจโฉ: แต่ท่านเทพข้าเกรงว่าจะไม่ง่ายเช่นนั้นนะสิ
ท่านเทพ: นางรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นในอดีตทั้งหมดแล้วแต่เพียงแค่ลู่ฉางเป็คนในยุคปัจจุบันการดำเนินชีวิตหรือแม้กระทั่งการเป็อยู่ในโลกปัจจุบันก็เจริญมากกว่าดังนั้นความคิดหรือการกระทำก็ตามย่อมแตกต่างจากฮองเฮาเป็อย่างมาก
โจโฉ: แล้วข้าจะทำเช่นไรให้นางมีใจให้ข้า
ท่านเทพ: ถ้าเ้าทำสำเร็จลู่ฉางจะได้กลับไปยังโลกปัจจุบันของตนแต่ถ้าเ้าไม่สามารถทำให้นางรักเ้าได้นางก็อยู่ที่นี่ยาวนานหน่อยเ้าเลือกเอาแล้วกันว่าเ้า้าแบบไหนรักหรือไม่รักนั้นมันก็อยู่ที่ใจของเ้าแล้วข้าไปล่ะ
โจโฉ: เดี๋ยวท่านเทพ
ท่านเทพ: ฮ่า ฮ่า
โจโฉ: นี่คือคำตอบของท่านรึ? ท่านเทพ ข้าจะมีหน้าไปพบเ้าได้อย่างไรกันข้าทำกับเ้าไว้ก็มากแล้วแบบนี้ นี่ข้าทำอะไรลงไปทำไมข้าพึ่งมารู้ความจริงสะตอนนี้ข้าจะพูดกับเ้าอย่างไรดีข้าจะทักเ้าอย่างไรข้าอายเหลือเกินไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วข้าต้องทำนิ่งเฉยเอาไว้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดหรือข้าต้องทำเหมือนว่าข้ายังไม่รู้ความจริงข้าต้องนิ่ง นิ่งไว้สินะ
วี๋เซียน: ฝ่าา
ฮ่องเต้: วี๋เซียนเ้าก็เป็สหายของข้าเมื่อในอดีตดังนั้นที่ข้าได้พบกับเ้าและพวกเ้านั้นย่อมมีวาสนาต่อกันสินะ
วี๋เซียน: ฝ่าาพำบ่นอะไรพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ไม่มีอะไร
วี๋เซียน: ฝ่าาวันนี้พระองค์ไม่เสด็จออกนอกวังหรือพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ทำไมข้าต้องไป
วี๋เซียน: ฝ่าานี่พระองค์สมองกลับแล้วหรือ
ฮ่องเต้: ข้าลืม ข้าลืมอภัยให้ข้าได้หรือไม่
วี๋เซียน: ฝ่าา ฝ่าาเปลี่ยนไป
ฮ่องเต้: เ้าไม่ต้องพูดมากความพูดเป็กันเองกับข้าเถอะ
"วี๋เซียนยืนนิ่ง...
ฮ่องเต้: วี๋เซียนเ้าเป็อะไรไป
วี๋เซียน: เอ่อ เอ่อกระหม่อมไม่เป็อะไรพ่ะย่ะค่ะฝ่าา
ฮ่องเต้: เมื่อไหร่เ้าจะเลิกเรียกข้าว่าฝ่าาสักที
วี๋เซียน: ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะฝ่าา
ฮ่องเต้: เ้าบอกว่าข้าต้องไปที่ใด
วี๋เซียน: เอ่อ คือไปเยี่ยมประชาชนนอกวังพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ข้าต้องนำข้าวสารอาหารแห้งไปด้วยหรือไม่
"ข้าวสารอาหารแห้งวะซ่านนนนน...
วี๋เซียน: ฝ่าาพระองค์เป็อะไรไปพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: นั้นนะสิข้าเป็อะไรไป
วี๋เซียน: ฝ่าาฮองเฮาเสด็จไปด้วยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ข้าไปดีไหมนะข้าอายนางจัง
"ฮ่องเต้ได้แต่เดินครุ่นคิดไปมา....
ฮ่องเต้: ข้าควรจะไปดีหรือไม่ไปดีนะ
วี๋เซียน: ฝ่าาไม่มีเวลามาคิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ
"วี๋เซียนจับฮ่องเต้ลากออกจากตำหนัก....
ฮ่องเต้: เบาๆหน่อยสิข้าเจ็บเ้าบังอาจนักนะดึงจนแขนข้าจะหลุดอยู่แล้ว
วี๋เซียน: ฝ่าาพระองค์ทรงเป็อะไรไป
ฮ่องเต้: ข้า เอ่อ ข้าไม่เป็ตัวของตัวเองเลยข้ารู้สึกเขินอายทำอะไรไม่ถูกเมื่ออยู่ต่อหน้าฮองเฮา
วี๋เซียน: ฝ่าาพระองค์เป็อะไรกันแน่กระหม่อมไม่เคยเห็นพระองค์เป็เช่นนี้มาก่อน
ฮ่องเต้: นั้นนะสิข้าก็ไม่เคยเป็เช่นนี้มาก่อน
"ฮ่องเต้คิดในใจข้าไม่ควรรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นเลยถ้าข้าไม่รู้ข้าก็ไม่อาจทราบความจริงเมื่อพันปีก่อนแต่พอข้าได้รู้แล้วข้ารู้สึกไม่เป็ตัวของตัวเองเลยข้าทำอะไรไม่ถูก.....
ฮ่องเต้: วี๋เซียนเ้าว่าการย้อนเวลามีจริงไหม
วี๋เซียน: ฝ่าาไม่มีหรอกพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: เ้าว่าไม่มีแต่ข้าว่ามี
วี๋เซียน: ฝ่าาพระองค์คิดเยอะเกินไปหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะหรือว่าพระองค์จะกินอิ่มเกินไป
ฮ่องเต้: ข้ายังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลยข้าจะอิ่มได้อย่างไร
วี๋เซียน: แล้วพระองค์ทรงเป็อะไรไปพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ข้า ข้าช่างเถอะ ข้าไม่คุยกับเ้าแล้วข้าคิดคนเดียวยังสะดีกว่า
วี๋เซียน: ฝ่าาพระองค์เป็อะไรกันแน่พระองค์รู้สึกน้อยใจอะไรรึพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: เปล่าข้าแค่เริ่มรู้สึกอ่อนไหวกับฮองเฮา
วี๋เซียน: หาอะไรนะ? ฝ่าาพระองค์แต่งกับฮองเฮามาก็นานแล้วพระองค์พึ่งจะรู้สึกมีอ่อนไหวกับฮองเฮารึพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: คือว่าข้าไปรู้ความจริงบางอย่างเข้า ข้ามีทางเลือกอยู่สองทางเ้าว่าข้าจะไปทางซ้ายหรือไปทางขวาดี
วี๋เซียน: กระหม่อมไม่เข้าใจพ่ะย่ะค่ะฝ่าา
ฮ่องเต้: ช่างเถอะข้าพูดไปเ้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
ขันที: ฮองเฮาเสด็จ.....
"ฝ่าาเจอหน้าฮองเฮาได้แต่นิ่งเงียบแต่ภายในใจนั้นแทบจะะเิออกมาอยู่แล้ว ตึก ตัก ตึก ตัก เสียงหัวใจดัง......
ฮองเฮา: ฝ่าาพระองค์เป็อะไรไปเพฮ่า
"ฮ่องเต้นิ่งเงียบ....
วี๋เซียน: ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะฝ่าาพูดจาแปลก แปลกและการพูดการจาก็แปลกไปด้วยพะยะค่ะ
ฮองเฮา: อย่างงั้นรึ
ฮ่องเต้: เ้าหุบปากเดี๋ยวนี้วี๋เซียน
ฮองเฮา: ทำไมเพฮ่าฝ่าาวี๋เซียนพูดไม่ได้อย่างงั้นรึเพฮ่า
ฮ่องเต้: ไม่มีอะไรเ้าไม่ต้องสนใจข้า
"ระหว่างที่ฮ่องเต้หันหน้าไปอีกด้านแต่ก็แอบหันกลับมามองฮองเฮาเล็กน้อย....
ฮ่องเต้: ข้าดูประมาทเล็กน้อยข้าต้องทำไม่ให้นางรู้ว่าข้ารู้ความจริงทั้งหมดแล้วยังไงสะความรักมันก็ห้ามกันไม่ได้นิจะให้ทำยังไงได้เหล่าทำไมข้าต้องมีทางเลือกสองทาง
"ฮ่องเต้ถอนหายใจ...
วี๋เซียน: จอดรถม้า
"ฮ่องเต้และฮองเฮาเดินลงจากรถม้า ทั้งสองนำเสื้อผ้าข้าวสารอาหารแห้งนำมาแจกจ่ายให้กับประชาชนผู้ยากไร้.....
ฮองเฮา: เ้ามองข้าทำไม
ฮ่องเต้: ข้าเนี้ยนะมองเ้า
ฮองเฮา: ก็ข้าเห็นเ้ามองข้าแทบไม่ละสายตาเ้ามองข้าเช่นนี้เ้าเสน่หาข้าต่อข้าอย่างงั้นรึ
ฮ่องเต้: เปล่าข้ามองผมบนหัวเ้าต่างหากข้าเพียงแค่เห็นอะไรติดอยู่บนหัวเ้าข้าจะหยิบออกให้เ้าก็แค่นั้น
ฮองเฮา: แค่นั้นจริงรึ
ฮ่องเต้: แค่นั้นจริง จริง
"หลังจากเสร็จภารกิจแล้ว....
ฮองเฮา: หลัวชีข้าจะไปเดินเล่นแถวนี้สักหน่อย
หลัวชี: เ้าค่ะ
"โจโฉมองเห็นฮองเฮากำลังจะเดินไปที่ไหนสักแห่งโจโฉเลยตัดสินใจเดินตามฮองเฮาไป.....
ฮ่องเต้: ฮองเฮา
"ฮ่องเต้เรียกฮองเฮากลับไม่หันหน้ากลับมาพอฮ่องเต้เรียกนามว่าลู่ฉางหันขวับทันที....
ฮ่องเต้: ข้าเรียกเ้าทำไมไม่หยุด
ฮองเฮา: ข้าไม่ได้ยินนะสิ
ฮ่องเต้: ทีข้าเรียกชื่อเ้าทำไมเ้าหันทันทีล่ะ
ฮองเฮา: ข้าลืมไปว่าไม่มีใครเรียกชื่อข้าว่าลู่ฉางมานานเท่าไหร่แล้ว
ฮ่องเต้: เ้าจะไปที่ใดกัน
ฮองเฮา: ข้ารึข้ากำลังจะไปเดินเล่นแถวนี้ข้าได้ยินมาว่ามีสวนซากุระที่นี่สวยมากข้าเลยอยากไปเห็นกับตา
ฮ่องเต้: ถ้าอย่างนั้นข้าไปเดินเล่นกับเ้าดีไหม
ฮองเฮา: ลมอะไรพัดเ้ามาเดินอยู่ข้างข้า
ฮ่องเต้: ข้าอยากเดินเล่นและยืนอยู่ข้างเ้าบ้าง
ฮองเฮา: เริ่มแล้วสินะ
"ฮองเฮาทำเสียงอ่อย อ่อย....
ฮองเฮา: ฝ่าา
ฮ่องเต้: นี่เ้าอย่านะอย่าพูดเช่นนี้ข้ารับไม่ได้หยุดเดี๋ยวนี้นะ
ฮองเฮา: ฝ่าา
"ฮองเฮาหัวเราะชอบใจและทั้งสองก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนานท่ามกลางสวนซากุระและฮ่องเต้ได้นำ ดอกซากุระมาทัดหูให้ฮองเฮาทั้งสองสบตากันปิ๊งปิ้งสายตาฮ่องเต้หวานเยิมเคลิมไปกับบรรยากาศ ฮองเฮาเรียกฮ่องเต้อยู่นาน...
ฮองเฮา: โจโฉ โจโฉ
ฮ่องเต้: เ้าเรียกข้ารึ
ฮองเฮา: เ้าเหม่อลอยอะไร
ฮ่องเต้: ข้ามองหน้าเ้า เ้ากับบอกข้าว่าข้าเหม่อลอยข้ากำลังเคลิมทีเดียว
ฮองเฮา: ข้าว่าเ้าไปนอนเสียเถอะ
ฮ่องเต้: หามันต้องขนาดนั้นเลยรึน้องหญิง
ฮองเฮา: จากหน้าตาเ้าแล้วข้าว่าเ้ากำลังจะหลับ
ฮ่องเต้: ข้าไม่ง่วงข้าจะหลับได้อย่างไร
ฮองเฮา: งั้นเ้าก็อย่าทำสีหน้าเช่นนี้ข้าขนลุก
ฮ่องเต้: เ้าชอบข้าเข้าแล้วสิ
ฮองเฮา: ปัดโธ่ใครชอบเ้าให้มันน้อย น้อยหน่อยนะ
ฮ่องเต้: เ้าหลงรักข้าเข้าแล้วล่ะสิ
ฮองเฮา: โจโฉข้าเป็ชายข้าไม่ ไม่ได้มีใจให้เ้าสักนิด
ฮ่องเต้: เ้าเลิกอ้างได้แล้วเ้าลืมไปแล้วรึว่าตอนนี้เ้าอยู่ในร่างผู้หญิงและอีกอย่างตอนนี้เ้าก็เป็ถึงฮองเฮาของข้า ฮ่า ฮ่า
โปรดติดตามตอนต่อไป..........
4K
