เล่าฮูหยินมองหน้าหลี่หยางเหมยก่อนจะแสยะยิ้มให้กันและกันอย่างพอใจ
ครั้นเมื่อคหบดีเหวินทานอาหารเย็นเสร็จเขารีบกลับห้องของเขาในทันที ภายในใจรู้สึกร้อนรนนึกเป็ห่วงผู้เป็ฮูหยินเป็อย่างมาก
“เฟิงเหอเ้าเดินทางเพียงคนเดียวเช่นนี้จะเป็เช่นไรบ้างข้าละนึกเป็ห่วงเ้ายิ่งนัก”เขาพูดออกมาเบาๆด้วยความเป็ห่วง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นคหบดีเหวินมองไปยังเสียงนั่นก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องของเขา
ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ใบหน้าอันงดงามค่อยๆเผยยิ้มหวานออกมา
“นายท่านข้านำซุปสมุนไพรมาให้นายท่านเ้าค่ะ พักนี้ข้าเห็นนายท่านเคร่งกับการทำงานหากได้ทานซุปนี่เสียหน่อยจะทำให้รู้สึกมีกำลังขึ้นเ้าค่ะ”
“ขอบใจเ้ามากสาวใช้หลี่”
“เดี๋ยวข้าน้อยยกเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะให้นะเ้าคะ”นางรีบเดินยกถาดซุปเข้าไปในห้องของคหบดีเหวินในทันที
ครั้นเมื่อถาดซุปถูกวางไว้บนโต๊ะใบหน้าเล็กๆก็หันมายิ้มให้กับเขา
“นายท่านดื่มซุปก่อนเถอะเ้าค่ะหากทิ้งไว้นานเดี๋ยวซุปจะเย็นทำให้เสียรสชาติ”
คหบดีเหวินที่อยากรีบให้หลี่หยางเหมยรีบออกจากห้องเขาไปเสียทีแต่เพราะเขาเป็สุภาพบุรุษพอจึงไม่อยากเอ่ยปากไล่ เขารีบดื่มซุปที่นางนำมาให้เพื่อที่นางจะได้ออกไปจากห้องของเขาเสียที
ทันทีที่คหบดีเหวินดื่มซุปนั่นใบหน้างดงามก็ค่อยๆแสยะยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์
คหบดีเหวินวางถ้วยซุปลงก่อนจะมองหน้าหลี่หยางเหมย
“ข้าดื่มซุปที่เ้านำมาให้จนหมดแล้วขอบใจเ้ามากถ้าเช่นนั้นเ้าก็ออกไปเสียเถอะข้าจะพักผ่อนแล้ว”
“เ้าค่ะนายท่าน”
นางยิ้มให้กับเขาก่อนจะยกถาดซุปนั่นเพื่อจะเดินออกจากห้องของเขา แต่ปรายหางตาของนางยังคงแอบชำเรืองมองเขาอยู่อย่างมีแผนการ พร้อมกับเริ่มนับจังหวะการก้าวเดินอย่างช้าๆ เพียงแค่สามก้าวร่างใหญ่ก็ทิ้งตัวฟุบลงที่โต๊ะราวกับหมดแรงก่อนจะหลับไป
นางหันไปมองดูร่างใหญ่ที่ฟุบอยู่บนโต๊ะด้วยความพอใจพร้อมกับรีบเดินไปปิดประตูแต่ไม่ได้ล็อกเพื่อให้รุ่งเช้าเล่าฮูหยินสามารถเปิดเข้ามาได้ตามแผนที่วางเอาไว้ก่อนจะรีบเดินไปหาร่างใหญ่ที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะนั่น นางค่อยๆพาร่างนั้นที่กำลังหลับอย่างไร้สติไปที่เตียงนอนอย่างทุลักทุเล
ครั้นเมื่อนางพาเขามาถึงเตียงนอนมือเล็กๆก็ค่อยๆปลดอาภรของเขาออกทีละชิ้นจนเปลือยเปล่า
“นายท่านนับจากนี้ไปท่านจะต้องรับข้าเป็ฮูหยินรองของนายท่านแต่โดยดี”นางพูดเบาๆด้วยความดีใจก่อนจะปลดชุดของตนเองออกพร้อมกับพาร่างอันเปลือยเปล่าของนางเข้าไปซุกในผ้าห่มข้างๆคหบดีเหวิน
ด้านเหวินเฟิงเหอเมื่อนางนั่งรถม้าออกมาได้เพียงไม่ถึง 2 ลี้(1กิโลเมตร)นางก็สั่งให้คนควบคุมรถม้าพาเลี้ยวกับไปยังจวนตระกูลเหวินในทันที ใบหน้างดงามแสยะยิ้มออกมาเบาๆ
“เหวินฮูหยินเ้าค่ะนี่เ้าค่ะของที่ท่านให้ข้าเตรียมเอาไว้”สาวใช้เวิ่นหลางสาวใช้คนสนิทของนางส่งกำยานหอมที่ผสมยานอนหลับให้กับนาง
“ขอบใจเ้ามากเวิ่นหลางที่คอยเป็หูเป็ตาให้ข้า”นางพูดออกมาเบาๆ
“หึคิดว่าคนอย่างเหวินเฟิงเหอจะโง่งั้นเหรอคุณแม๊(เสียงสูง)ฉันเป็หญิงสาวปี2022นะย๊ะดูหนังดูซีรีย์มาเยอะบอกเลยฉันไม่โง่ย๊ะ คนปี202อย่างพวกเธอเหรอจะตามคนอย่างฉันทัน เพียงแค่คิดถึงเหตุการณ์พรุ่งนี้เช้าฉันก็อดขำไม่ได้อยากรู้นักว่าคุณแม๊(เสียงสูง)จะทำหน้ายังไง”เหวินเฟิงเหอพูดเบาๆในใจก่อนจะขำออกมา
2K
