นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        “เช่นนั้นข้าไม่ขอรบกวนแล้ว เชิญทุกท่านตามสบาย”

        เด็กหนุ่มผมสีเทาหรี่ดวงตา ใช้มือทั้งสองข้างยกแก้วสุราองุ่นสีม่วงขึ้นกระดกดื่มรวดเดียว

        “แน่นอน หากมีคำถามใดเชิญถามเก๋อเหลยเกอหลี่”

        ภายในห้องโถงใหญ่มีเสียงพูดคุยและเสียงกระทบกันของอุปกรณ์ทานอาหาร ทุกคนต่างพากันชนแก้วอย่างสุขสำราญใจยิ่งนัก

        “…รบกวนช่วยอธิบายให้คุณชายน้อยอย่างข้าฟังว่าแท้จริงแล้วนี่มันสถานการณ์อันใด?”

        เก๋อจือนั่งคอแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะหันมองไปทางโม่จ้าน ลาถีเท่อกับเจียนั่วจดจ้องอาหารหน้าตาน่าทานตรงหน้า จากนั้นพลันส่งสายตาฉายแววงุนงงไปทางโม่จ้านที่หน้าตาใสซื่อ

        “กระทั่งอาภรณ์ยังไม่มีเวลาเปลี่ยนกลับถูกลากมายังงานเลี้ยงประหลาดนี้เสียแล้ว? คุณชายน้อยเช่นข้าขายหน้ายิ่งนัก!”

        “ข้าเองก็มิรู้เช่นกัน ซีนั่วส่งสัญญาณข่าวด่วนมา ข้ายังนึกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น..”

        โม่จ้านแบมือทั้งสองข้าง ภายในใจรู้สึกไร้สิ่งใดจะเอ่ยอย่างยิ่ง — ยามคนทั้งสี่เพิ่งกลับมาถึงโรงเตี๊ยม ตนพลันได้รับสัญญาณข่าวด่วนและร้องขอให้คนทั้งสี่ไปรวมตัวกันที่ชั้นหนึ่งของอาคารในตรอกแห่งหนึ่ง โม่จ้านถึงกับสะดุ้งโหยงรีบลากคนทั้งสามมุ่งหน้ามาโดยมิปล่อยให้โต้แย้ง

        เพียงแต่หลังจากกลุ่มเล็กเร่งรุดมายังจุดนัดพบ ผู้ที่พุ่งออกมาจากด้านในประตูกลับมิใช่ทั้งมิตรและศัตรู ทว่าเป็นบริกรที่แสนกระตือรือร้น คนทั้งสี่ที่ทำสีหน้างุนงงถูกเชิญเข้ามาภายในประตูใหญ่ จวบจนนั่งลงข้างโต๊ะและฟังเจ้าภาพกล่าวปราศรัยจนจบกลับยังมิได้สติกลับมา

        “…เจ้ามั่นใจว่ามิได้จำสถานที่ผิด?” เก๋อจือเอื้อมมือไปหมายจะหยิบแผนที่ กลับพบว่าตนมิได้นำกระเป๋าสะพายมาด้วยแต่อย่างใด

        “แผนที่ที่โม่เจ๋อเอ่อร์จำได้ไม่เคยผิดพลาด น่าเชื่อถือยิ่งกว่าจดจำรอบการฝึกซ้อมเสียอีก” สีหน้าของเจียนั่วสุขุมเยือกเย็นยิ่งนัก ทำให้ผู้อื่นแยกมิออกว่าแท้จริงแล้วนี่คือคำชมหรือคำตำหนิ

        ลาถีเท่อพลันอดกลั้นเสียจนหน้าดำหน้าแดง รีบยกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่มหนึ่งอึกจึงทำให้มิหลุดหัวเราะออกมา อาจารย์โม่เจ๋อเอ่อร์เคยจดจำรอบการฝึกซ้อมผิดพลาดและสั่งให้ตนฝึกเพิ่มอีกหนึ่งชุดเต็มๆ ถึงขั้นทำให้วันต่อมาตนปวดเมื่อยไปทั้งร่างกายจนแทบจะคลานลงจากเตียงมิไหว

        “…เหอะ ยามนี้ดูถูกข้า ตกดึกข้าจะทำให้เจ้ามิอาจเปล่งกระทั่งเสียงร้องวิงวอน”

        สีหน้าของโม่จ้านทั้งอวดดีและอันธพาลอย่างยิ่ง หันกลับไปเอ่ยกับอัศวินหนึ่งประโยคอย่างโอหัง เพียงแต่เพราะถึงอย่างไรก็ขัดกับภาพลักษณ์ในยามปกติของตนมากเกินไป โม่จ้านแสร้งสวมบทท่านประธานจอมเผด็จการได้ไม่กี่วินาทีกลับพังทลายลงเสียแล้ว—- เหตุเพราะน้ำชาในปากของลาถีเท่อพ่นใส่ใบหน้าของโม่จ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจนหมดสิ้น เปรียบดังพลังเวทน้ำไหลที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์

        “อุ๊บ….แค่กๆๆๆ…ขอโทษๆ…ข้าอดไม่ไหวจริงๆ…”

        “นั่นมันน้ำเสียงอันใดของเจ้า น่ารังเกียจเสียจริง ฮ่าๆๆๆๆ…”

        เก๋อจือหัวเราะจนหงายหลัง ท้ายที่สุดปีนกลับขึ้นมานั่งข้างโต๊ะก่อนตบตบขาตนเอง มุมปากของเจียนั่วกระตุก ส่งผ้าเช็ดปากข้างมือไปให้โม่จ้านผู้เปียกปอนอย่างจนปัญญา

        “…เจ้าพวกบ้านนอกกลุ่มนั้นไม่มีกระทั่งมารยาทบนโต๊ะอาหารเสียแล้ว เรียกได้ว่าร่วมโต๊ะกับผู้ไร้อารยะเสียจริง”

        เสียงหัวเราะของเก๋อจือมีประสิทธิภาพในการทะลุทะลวงมากทีเดียว เคอเอินที่นั่งอยู่แถวถัดไปจ้องมองเด็กหนุ่มผมแดงด้วยความโมโห นึกอยากจะลากเขาออกไปสั่งสอนมารยาทชนชั้นสูงอีกสักรอบเสียประเดี๋ยวนั้น

        “หึ นี่เป็นเพียงงานเลี้ยงส่วนตัวที่ข้าจัดขึ้นเพื่อขอบคุณทุกท่านเท่านั้น มิใช่งานเลี้ยงอย่างเป็นทางการอันใด ทุกท่านไม่จำเป็นต้องสำรวมถึงเพียงนั้น”

        น้ำเสียงนุ่มทุ้มรื่นหูของเด็กหนุ่มดังขึ้นข้างกาย จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อกับพวกเคอเอินต่างพากันลุกขึ้นทันที ตามด้วยดื่มแสดงความเคารพไปทางเก๋อเหลยเกอหลี่ที่สวมชุดเครื่องแบบสีดำสนิท

        “ผู้น้อยทราบ นายจ้างที่สามารถส่งสิ่งของมายังที่แห่งนี้อย่างยิ่งใหญ่จะต้องมิใช่คนธรรมดา แม้กระทั่งผู้ดูแลตรอกขี้เถ้าก็ไม่ถือเป็นข้อยกเว้น”

        จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อคลี่ยิ้ม จิบสุราองุ่นหนึ่งคำเล็กพลางลอบมองพิจารณาเด็กหนุ่มผมสีเทาอมน้ำเงินที่กำลังหรี่ดวงตา

        “...เพียงแต่สิ่งที่ผู้น้อยนึกมิถึงก็คือ ‘เจ้าเมือง’ ของตรอกขี้เถ้าจะยังหนุ่มถึงเพียงนี้”

        “เจ้าเมือง? ฮ่าๆๆ....หัวหน้ากิลด์จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อช่างประเมินตัวข้าสูงนัก”

        เก๋อเหลยเกอหลี่คลี่ยิ้มพลางส่ายหน้า กระดกดื่มสุราองุ่นภายในแก้วจนหมด

        “ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาไม่มีกระทั่งเรี่ยวแรงมัดไก่ รู้จักเพียงการค้าขายเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ที่พอจะฝืนอาศัยดินแดนผืนนี้มีชีวิตรอดต่อไปได้ล้วนแต่เป็นเพราะมีคนรอบกายที่คอยช่วยเหลือทั้งสิ้น”

        “...เพียงแต่ ไม่นานมานี้ข้าได้ยินข่าวลือว่าคล้ายจะมีคลื่นใต้น้ำใกล้กับตรอกขี้เถ้า”

        จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อแสร้งขมวดคิ้วราวกับว่ามีเรื่องเช่นนั้นจริงๆ น้ำเสียงเรียบเฉยเจือด้วยความประหลาดใจ

        “หวังว่าคงเป็นเพียงข่าวลือ พวกเรายังต้องรอให้งานประมูลจบสิ้นลงจึงจะได้รับเงินค่าตอบแทน”

        “ฮ่าๆๆ ข้าก็คิดเช่นนี้เช่นกัน ปลอดภัยไว้ก่อนๆ”

        เก๋อเหลยเกอหลี่คลี่ยิ้มเอ่ยคลุมเครือ หลังนำมือทาบอกทำความเคารพจึงเดินไปยังโต๊ะถัดไป

        “...เจ้านั่นดูคล้ายไม่มีทีท่าว่าจะหนี ในฐานะหนึ่งในผู้สั่งการ เขาไม่มีทางไม่รู้เหตุการณ์ภายนอกกระมัง?”

        เคอเอินมองจี๋เอ่อร์ป๋อเท่ออย่างไม่มั่นใจนัก จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อพยักหน้ารับ

        “หรือว่าเขาถูก ‘คนข้างกาย’ จับกุมเอาไว้เสียแล้ว? ...ช่างเถิด เพราะถึงอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา”

        ......

        “เก๋อจือ เจ้าเป็นอันใดไป? เจ้ามิได้ชอบกินเนื้อจามรีป่าที่สุดงั้นหรือ?”

        ขณะมองไปยังเก๋อจือที่เคี้ยวอย่างเชื่องช้า โม่จ้านนึกประหลาดใจอยู่บ้าง โดยปกติแล้วเมื่อเก๋อจือเห็นเนื้อเช่นนี้ก็แทบจะเอื้อมมือไปคว้าทันที ทว่ายามนี้กลับเอาแต่ขยับแก้มอย่างเชื่องช้าโดยที่สีหน้าฉายแววยุ่งเหยิง ผ่านไปครึ่งค่อนวันจึงกลืนลงไป

        ลาถีเท่อกับเจียนั่วมองหน้ากันด้วยความสงสัย ต่างฝ่ายต่างจิ้มชิ้นเนื้อเข้าปาก ตั้งใจเคี้ยวอยู่เป็นเวลานาน กระนั้นกลับยังไม่พบสิ่งใดผิดปกติ เจียนั่วจิ้มชิ้นเนื้อตรงหน้าขึ้นมาอีกครั้งพลางมองสำรวจลายเส้นของแผ่นเนื้อ

        “ลายเส้นละเอียดแบ่งแยกชั้นอย่างชัดเจน อีกทั้งยังติดมันค่อนข้างน้อย น่าจะเป็นจามรีป่าที่เกิดในป่า คุณภาพเนื้อเหนือกว่าเนื้อกระทิงหนึ่งระดับ”

        “... ข้ามิได้เอ่ยว่าไม่อร่อย เพียงรู้สึกว่า...อืม...”

        เด็กหนุ่มผมแดงจิ้มชิ้นเนื้อเข้าปากอีกครั้ง ออกแรงเคี้ยวมิต่างกับเคี้ยวหมากฝรั่ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม

        “...เหตุใดของเช่นนี้จึงมาปรากฏในเนื้อ...”

        “คือสิ่งใด? คุณชายน้อยเก๋อจือไม่เคยเข้าครัวมาก่อน คงมิใช่ว่าไม่รู้จักเครื่องเทศบางชนิดกระมัง?”

        โม่จ้านส่ายหน้าด้วยสีหน้าเย้ยหยัน จากนั้นจิ้มชิ้นเนื้อสองแผ่นเข้าปากเลียนแบบท่าทางของเด็กหนุ่มผมแดง

        “…………!!”

        ทันทีที่เนื้อเข้าปาก โม่จ้านพลันเข้าใจความสับสนของเก๋อจือในทันที --- ภายในเนื้อจามรีธาตุดิน นึกมิถึงว่าจะมีพลังเวทธาตุไฟปะปนบางเบายิ่งนัก ลาถีเท่อไร้ความสามารถในการรับรู้ เจียนั่วพลังธาตุทัดทานกัน แม้ว่าเก๋อจือจะสัมผัสได้ กระนั้นกลับมิค่อยมั่นใจนัก ทำได้เพียงลองกินให้หลายแผ่นเท่านั้น

        ท่ามกลางสายตาฉายแววสงสัยของอีกสองคน โม่จ้านกับเก๋อจือสบตากันก่อนพยักหน้า คนทั้งสองต่างสงสัยเป็นอย่างยิ่ง --- ไม่ว่าจะเป็นพลังธาตุไฟที่เบาบางมากเพียงใดก็ไม่มีทางมาอยู่ในเนื้อจามรีป่าด้วยตนเอง พ่อครัวภายในร้านอาหารใหญ่เช่นนี้ไม่มีทางมิใช่มืออาชีพ หรือว่าพ่อครัวของตรอกขี้เถ้าจะเก่งกาจเสียจนสามารถทำอาชีพเสริมเป็นจอมเวท?

        ...ต่อให้พ่อครัวอาจเป็นเผ่าปีศาจที่สามารถเคลื่อนย้ายพลังธาตุ แต่ทว่าก็ไม่มีทางโง่ถึงขั้นเปิดเผยตัวตนของตนเอง จะต้องขับไล่พลังธาตุที่เข้าไปปะปนออกไปตั้งแต่ก่อนปรุงอาหาร

        “อาหารของที่นี่ไม่ถูกปากพวกท่านงั้นหรือ? เช่นนั้นต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง”

        น้ำเสียงนุ่มทุ้มรื่นหูดังขึ้นข้างกาย โม่จ้านจดจ้องเด็กหนุ่มผู้นั้นอยู่ครึ่งค่อนวันจึงนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคือเจ้าภาพที่เอ่ยปราศรัยอยู่บนเวทีในเมื่อครู่

        ซีนั่วบอกกับตนว่าจะมีผู้ดูแลตรอกขี้เถ้าปรากฏตัวในงานเลี้ยง และเด็กหนุ่มผู้นี้มิเพียงแต่นั่งบนตำแหน่งที่นั่งหลักในงานเลี้ยง ทว่ายังกล่าวขอบคุณกลุ่มทหารรับจ้างในฐานะผู้รับสิ่งของในภารกิจ คงจะเป็นหนึ่งในผู้ดูแลระดับสูงของตรอกขี้เถ้ามิผิดเป็นแน่ อีกฝ่ายแลดูสุภาพอ่อนน้อม รูปร่างค่อนข้างผอม ท่าทางมิคล้ายผู้ที่สามารถต่อสู้ได้แม้แต่น้อย ดูท่าทางแล้วคงจะมีผู้ช่วยที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง มิเช่นนั้นคงไม่มีทางโดดเด่นเหนือผู้คนในดินแดนคาวฝนโลหิตเช่นตรอกขี้เถ้าอย่างแน่นอน

        ...เขานามว่าอันใดนะ? อ่อ ใช่แล้ว เก๋อเหลยเกอหลี่