กำปั้นผ่ามิติ

ตลอดเวลาสามเดือนที่ค่ายรับเมืองศรีเทพ ภูผาทำการฝึกทหารและพัฒนาอาวุธเครื่องมือต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง พื้นที่กว่าสองพันไร่ได้รับการออกแบบอย่างเป็นระเบียบ แบ่งเป็นเขตทหาร ที่พักอาศัย โรงเรียน ร้านค้า โรงงาน และส่วนที่สำคัญยิ่งคือพื้นที่การเกษตร

ทุกอย่างได้รับการจัดสรรอย่างลงตัว ทั้งสวนไม้ผล กล้วย ไผ่ แปลงนา อ้อย รวมถึงบ่อเลี้ยงกุ้ง เลี้ยงหอย และคูปลาที่ขุดเชื่อมต่อกันเป็นระบบ ล้วนเจริญงอกงามอุดมสมบูรณ์ อีกทั้งยังมีบ่อเกลือถึงสองบ่อ ซึ่งเพียงพอต่อการเลี้ยงดูผู้คนกว่าหนึ่งพันห้าร้อยคนในค่าย

จากสถานที่ซึ่งเคยเป็นเพียงค่ายพักทหาร บัดนี้ศรีเทพได้กลายเป็นชุมชนขนาดย่อมที่สามารถพึ่งพาตนเองได้แทบทุกด้าน

บนบ้านพักหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่สูงสุดของเชิงเขา เรือนแก้วนั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน นางกุมมือภูผาเอาไว้ แล้วเอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเขาอย่างเงียบงัน

สายลมยามเย็นพัดผ่านยอดไม้ เสียงผู้คนภายในค่ายค่อย ๆ เบาบางลงเมื่อใกล้ถึงเวลาอาหารค่ำ

ภูผามองออกไปยังค่ายเบื้องล่าง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ออกรบครั้งนี้ คงใช้เวลาค่อนข้างนาน เรื่องภายในทั้งหมดต้องรบกวนเจ้าแล้ว”

เรือนแก้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ข้ารู้แล้ว หากข้าไม่ได้ตั้งท้องอยู่ ข้าคงดึงดันติดตามเจ้าไปให้ได้”

ภูผาหันมามองนาง แววตาอ่อนโยนลงทันที

“ทุกอย่างย่อมเป็นไปตามที่เจ้าปรารถนา”

เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของนางอย่างแผ่วเบา

“อยู่ทางนี้ให้เจี่ยวเจียวและพี่ชายของนางอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

เรือนแก้วพยักหน้า

ภูผาหันกลับไปมองค่ายอีกครั้ง

“การรบแนวหน้านั้นสำคัญ แต่แนวหลังที่กุมกำลังสำรองเอาไว้ พ่อแม่ ลูก เมีย ของเหล่าทหาร สำคัญยิ่งกว่า หากแนวหลังไม่มั่นคง ต่อให้แนวหน้าชนะศึกมากเพียงใดก็ไม่มีความหมาย ทุกสิ่งที่พวกเราทำในแนวหน้า ล้วนทำไปเพื่อปกป้องแนวหลังทั้งสิ้น”

เขากระชับมือของนาง

“ดังนั้น...ต้องฝากเจ้าแล้ว”

เรือนแก้วมองใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างหนักแน่น

“เจ้าวางใจเถิด ข้าจะรักษาที่นี่ไว้ให้ดีที่สุด จะไม่ให้สิ่งที่เจ้าสร้างมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยต้องสูญเปล่า”

ภูผายิ้ม

“ข้ารู้”

เพียงสองคำ แต่กลับทำให้เรือนแก้วรู้สึกอบอุ่นยิ่งกว่าสิ่งใด

ทว่าไม่ใช่เพียงบ้านพักของภูผาเท่านั้นที่อบอวลไปด้วยความรัก

ภายในบ้านพักแต่ละหลังของค่าย บรรยากาศล้วนแตกต่างกันไป บ้างเป็นสามีภรรยาที่นั่งกุมมือกัน บ้างเป็นบิดาที่กำลังกอดบุตร บ้างเป็นหญิงสาวที่พยายามกลั้นน้ำตาขณะส่งคนรักออกศึก

คืนนี้ไม่มีใครพูดถึงความตาย

ทุกคนพูดถึงคำว่า “กลับมา”

“ข้าจะกลับมาแน่นอน”

“รอข้าอยู่ที่นี่”

“ดูแลแม่ด้วย”

“แล้วพบกันวันที่กองทัพกลับมา”

คำมั่นสัญญาเหล่านั้นลอยปะปนไปกับเสียงสะอื้นเบา ๆ ของผู้คนทั่วทั้งค่าย

เพราะทุกคนรู้ดีว่า เมื่อรุ่งเช้ามาถึง บุรุษจำนวนมากจะต้องออกเดินทาง

และไม่มีใครรู้ว่า...ในบรรดาคนเหล่านั้น จะมีผู้ใดได้กลับคืนมายืนอยู่ตรงประตูบ้านของตนอีกครั้งบ้าง

คืนนั้น ภูผาเดินตรวจค่ายด้วยตนเองเป็นครั้งสุดท้าย

เขาเดินผ่านโรงตีเหล็ก โรงงานผลิตอาวุธ คลังเสบียง โรงเรียน และค่ายทหาร ก่อนหยุดยืนอยู่บนเนินสูง มองแสงไฟนับร้อยดวงที่ส่องประกายอยู่เบื้องล่าง

สามเดือน...

เขาใช้เวลาสามเดือนเปลี่ยนพื้นที่แห่งนี้ให้กลายเป็นรากฐานสำคัญของกองกำลัง

แต่พรุ่งนี้ สิ่งที่สร้างขึ้นทั้งหมดจะต้องผ่านบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุด

สงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

ภูผาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ก่อนกำหมัดแน่น

“ครั้งนี้...ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าต้องสูญเสียอีก”

…….

เจ็ดวันต่อมา กองร้อยที่หนึ่ง จำนวน 100 คนที่ฝีมือดีที่สุดผสมผสานกับทหารเก่าที่ช่ำชองการรบออกเดินทางขึ้นเหนืออย่างเงียบเชียบที่สุด

พวกเขาเดินทางอย่างระมัดระวัง ไม่ทิ้งร่องรอยให้ผู้ใดสามารถติดตามได้ กว่าจะมีคนพบร่องรอยของกองกำลังหนึ่งกองร้อยแห่งกองเสือหมอบแมวเซา พวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองสวรรคโลกแล้ว

เมื่อมาถึง กองร้อยที่หนึ่งเข้ารายงานตัวและเข้าร่วมกับทัพใหญ่ของเมืองสวรรคโลกทันที

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของเมืองสวรรคโลก

เสียงปล้นสะดมดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นสลับกับเสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ

แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว...

และจบลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เสียงลูกธนู หน้าไม้แทงทะลุร่างดังต่อเนื่องกันถึงสี่สิบกว่าครั้ง

เพียงไม่นาน...

ทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

จากเงามืดของผืนป่า ทหารยี่สิบคนค่อย ๆ โผล่พ้นออกมา ก่อนจะเคลื่อนเข้าสู่พื้นที่สนามรบทันที

ภูผาตะโกนสั่งเสียงดัง

“เร่งดูคนเจ็บก่อน! ดูแลผู้หญิง เด็ก และคนแก่ให้ดี!”

“ขอรับ!”

เหล่าทหารรีบกระจายกำลังเข้าช่วยเหลือชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บทันที

ทหารนายหนึ่งเดินเข้ามาถาม

“ท่านหลวงภูผา แล้วศพทหารพวกพม่าจะทำอย่างไรขอรับ?”

ภูผาหันกลับไปมองศพยี่สิบกว่าร่างเหล่านั้นเพียงครู่เดียว ก่อนตอบอย่างเย็นชา

“ปล่อยไว้ ไม่ต้องทำอะไร”

เขาหยุดเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ

“เพียงเก็บทรัพย์สินของพวกมัน แล้วนำผ้าโพกหัวของพวกมันมา”

“ขอรับ!”

ทันใดนั้น เสียงหมื่นพันดังขึ้นจากด้านหลัง

“ขุนทองขาวกลับมาแล้ว!”

ภูผาหันไปทันที ก่อนก้าวออกไปพบอีกฝ่าย

“พบสถานที่ปลอดภัยหรือไม่?”

ทองขาวตอบทันที

“พบแล้วขอรับ อยู่ทางหน้าผาฝั่งตะวันออก เดินทางประมาณครึ่งคืนก็ถึง”

ภูผาพยักหน้า ก่อนออกคำสั่งทันที

“ไป! รีบพาทุกคนไป!”

จากนั้นเขาหันไปยังทหารอีกกลุ่ม

“อีกทีมหนึ่ง ให้ไปทำทาง”

ภูผาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างชัดเจน

“ทำทางหลอกเอาไว้ ให้ดูเหมือนว่าชาวบ้านและกองกำลังทั้งหมดหนีลงไปทางใต้”

“รับคำสั่ง!”

เหล่าทหารรับคำสั่งแล้วรีบแยกย้ายกันไปทันที

ภายในเวลาไม่นาน หมู่บ้านที่เพิ่งเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

แต่คราวนี้...

ความเงียบไม่ได้หมายถึงความปลอดภัย

เพราะเบื้องหลังความเงียบนั้น กองกำลังของภูผากำลังพาชาวบ้านทั้งหมดเคลื่อนย้ายไปยังที่ปลอดภัย พร้อมกับทิ้งร่องรอยลวงไว้เบื้องหลัง

หากกองทัพพม่าตามมา...

สิ่งที่พวกมันจะพบ มีเพียงร่องรอยที่พาไปทางใต้เท่านั้น

ส่วนคนทั้งหมดนั้น...

ได้หายเข้าไปในความมืดของผืนป่าทางทิศตะวันออกแล้ว

เมื่อมาถึงค่ายพักชั่วคราว ภูผารีบออกคำสั่งทันที

“ให้ทหารช่างสร้างที่พักชั่วคราวสำหรับชาวบ้าน ส่วนหมอทหารให้ช่วยกันรักษาคนเจ็บ ตรวจดูอาการ จ่ายยาให้ครบถ้วน”

เขาหันไปยังทหารที่เหลือ

“ส่วนพวกที่เหลือจัดการเรื่องอาหาร หุงข้าว ทำกับข้าว แล้วนำมาแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างทั่วถึง อย่าให้ใครต้องอด”

“รับคำสั่ง!”

ทหารทั้งหมดแยกย้ายกันทำหน้าที่อย่างรวดเร็ว

ภารกิจช่วยเหลือชาวบ้านครั้งนี้ สามารถช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้ได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ รวมทั้งหมด ยี่สิบเจ็ดคน

ภูผาจัดหาสถานที่ปลอดภัยให้พวกเขาหลบภัยจากสงคราม พร้อมทั้งเตรียมเส้นทางหนีทีไล่เอาไว้ให้ทุกคน หากเกิดเหตุฉุกเฉินจะสามารถเคลื่อนย้ายออกจากพื้นที่ได้ทันที

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ภูผาก็ไม่คิดจะหยุดเพียงเท่านี้

“ช่วยได้เท่าไหร่ก็ช่วย ช่วยเหลือให้ได้มากที่สุด”

เขากล่าวกับเหล่าทหารด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ตราบใดที่ยังมีชาวบ้านติดอยู่ในพื้นที่สงคราม พวกเราก็ต้องช่วยพวกเขา”

จากนั้นภูผาจึงออกคำสั่งเพิ่มเติม เพื่อเตรียมค่ายพักแห่งนี้ให้สามารถรองรับผู้ลี้ภัยได้มากขึ้น

“ให้ทหารสร้างที่พักให้เพียงพอ อย่างน้อยต้องรองรับชาวบ้านได้ห้าร้อยคน”

“ขอรับ!”

“เสบียงของชาวบ้านทั้งหมด ให้ขนย้ายมารวมไว้เป็นส่วนกลาง จัดทำบัญชีให้เรียบร้อย แล้วแต่งตั้งผู้นำชาวบ้านขึ้นมาดูแลกันเอง”

ภูผาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“แบ่งหน้าที่กันให้ชัดเจน ใครดูแลอาหาร ใครดูแลเด็ก ใครดูแลคนเจ็บ ทุกคนต้องช่วยกัน”

จากนั้นเขาจัดสรรอาวุธบางส่วนให้แก่ชาวบ้านที่สามารถใช้อาวุธได้ เพื่อให้มีไว้ป้องกันตัวในยามฉุกเฉิน

“อาวุธเหล่านี้เอาไว้ป้องกันตัวเท่านั้น หากเกิดเหตุร้าย ให้ปกป้องคนในค่ายและอย่าออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูโดยไม่จำเป็น”

“ขอรับ!”

เหล่าชาวบ้านพากันรับคำด้วยความซาบซึ้ง

ตลอดเวลาที่อยู่ในค่าย เหล่าทหารของภูผาไม่ได้ทำหน้าที่เพียงคุ้มกันเท่านั้น แต่ยังคอยอยู่เป็นเพื่อน พูดคุย และปลอบขวัญชาวบ้านที่ยังคงหวาดกลัวจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา

จากเดิมที่เด็ก ๆ ต่างร้องไห้หวาดกลัว บางคนก็เริ่มกล้าพูดคุยกับเหล่าทหาร

เมื่อถึงยามเย็นของวันรุ่งขึ้น ภูผาจึงเรียกกำลังพลมาประชุมอีกครั้ง

เขาแบ่งกำลังหนึ่งร้อยคนออกเป็น ห้ากลุ่ม กลุ่มละยี่สิบคน

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าทั้งห้ากลุ่มออกปฏิบัติการทุกวัน”

ภูผามองเหล่าทหารทีละกลุ่ม

“หน้าที่ของพวกเจ้าไม่ใช่เพียงการรบ แต่ต้องค้นหาชาวบ้านที่ยังติดอยู่ในพื้นที่สงคราม ช่วยเหลือคนเจ็บ พาผู้หญิง เด็ก และคนชราออกมา แล้วนำกลับมายังค่ายแห่งนี้”

เขากำหมัดแน่น

“ช่วยได้เท่าไหร่ก็ช่วย”

“หากช่วยได้หนึ่งคน ก็ช่วยหนึ่งคน”

“หากช่วยได้สิบคน ก็ช่วยสิบคน”

“ตราบใดที่ยังมีคนต้องการความช่วยเหลือ...พวกเราจะไม่ทอดทิ้งพวกเขา”

เหล่าทหารทั้งหนึ่งร้อยคนยืนตรงพร้อมกัน

“รับคำสั่ง!”

หลังจากวันนั้น ปฏิบัติการช่วยเหลือชาวบ้านจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นระบบ

ทุกวัน ทั้งห้ากลุ่มจะกระจายตัวออกไปตามหมู่บ้านต่าง ๆ

ค้นหา...

ช่วยเหลือ...

รักษา...

และนำผู้คนที่รอดชีวิตกลับมายังค่ายพักชั่วคราว

ท่ามกลางสงครามที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว

กองเสือหมอบแมวเซาของภูผาไม่ได้เป็นเพียงกองกำลังที่ออกไปรบเท่านั้น

แต่กำลังกลายเป็นความหวังเล็ก ๆ ของผู้คนที่กำลังถูกสงครามกลืนกินทีละหมู่บ้าน.