ซุนฝึกร่างกาย่เช้าฝึกปราณ่บ่ายอย่างหนักเป็ประจำทุกวันโดยไม่เกียจคร้านตอนเย็นกลับบ้านไปหาข้าวให้ท่านย่า ซุนทำแบบนี้เป็ประจำทุกวัน
ผ่านไปหนึ่งเดือน…..ซุนเข้าสู่กำเนิดปราณขั้นสี่
ซุนไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อช่วยพ่อครัวทำอาหารเช่นเดิมในระหว่างนั้นซุนได้ยินลูกน้องของผู้นำหมู่บ้านเข้ามาแจ้งข่าวการสอดแนม
“ ท่านผู้นำสายของเรารายงานมาว่าสำนักพิทักษ์ัจะส่งของล้ำค่าพี่แสดงความยินดีกับสำนักัดำสามเศียรที่อัจฉริยะ ชื่อซิ่น หยางเข้าสู้ลมปราณนักสู้ ขั้นสามโดยอายุสิบปี ” ลูกน้องรายงาน
“ เ้าว่ายังไงนะ ซิ่น หยางมันเข้าสู้ลมปราณนักสู้ ขั้นหนึ่ง เฟยเฟิงของข้าอายุเก้าปีพึ่งเข้าสู้ลมปราณก่อตั้งขั้นแปดเอง ” เฟยิใและหวาดหวั่นกับพร์ของหยางเป็อย่างมาก
“ แล้วเ้ารู้หรือไม่ สำนักพิทักษ์ัส่งมอบอะไรไปยินดีกับสำนักัสามเศียร ” เฟยิเอ่ยถามด้วยความอย่างรู้
“ ข้าสืบรู้เพียงอย่างเดียว มันคือเกราะเกร็ดัไฟพันปี ” ลูกน้องเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“ หะ !! เ้าว่าอย่างไรนะ เกราะเกร็ดัไฟพันปี สำนักพิทักษ์ัมัน้าผูกมิตรกับสำนักัสามเศียรเป็แน่นถึงยอมมอบของล้ำค่าเช่นนี้ ” เฟยิเอ่ยขึ้นอย่างใ
“ หึ เ้าไปบอกผู้าุโเงาัทั้งเก้าให้เตรียมตัวให้พร้อมอีกสองวัน พวกเราจะไปชิงเกราะเกร็ดัไฟพันปีจากพวกมันข้าจะพาเฟยเฟิงไปหาประสบการณ์ด้วย ” เฟยิเอ่ยอย่างมีเลห์นัย
เหตุการณ์ทั้งหมด ซุนสามารถรับรู้ถึงเหตุการณ์ได้หมดมันทั้งดีใจและใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันใกับพร์ของหยาง และดีใจในวันนั้นที่ไม่มีผู้ใดอยู่หมู่บ้าน ในที่สุดก็ถึงเวลาในการขุดหีบสมบัติของท่านพ่อแล้ว
วันที่เฟยินัดหมาย มันและพวกจำนวนมากออกจากหมู่บ้านหมายชิงเกราะเกร็ดัไฟพันปี วันนั้นภายในหมู่บ้านสงบเงียบสงบ เหลือเพียงแต่ผู้เฒ่าที่ไร้วรยุทธอยู่ในหมู่บ้าน
“ ท่านย่าวันนี้ข้าจะนำหีบของพ่อขึ้นมาจากใต้ดิน”
ย่าพยักหน้าแล้วเดินไปหาเพื่อนบ้านข้างๆเพื่อพูดคุยกับเพื่อนบ้านเหมือนทุกๆวัน
ซุนเมื่อเข้าสู่กำหนดปราณขั้นสี่ มีพละกำลังมากกว่าคนปกติการนำหีบขึ้นจากใต้ดินจึงเป็เื่ที่สบายมากสำหรับเฟยซุน
มันพบหีบเหล็กขนาดกลางก้นหีบลึกสูงจากหน้าอกยาวถึงพื้นมีปราณห่อหุ้มรอบหีบ ซุนยกขึ้นมาจากหลุม
ซุนรีบจัดการพื้นบ้านให้อยู่ในสภาพเหมือนเดิมก่อนการขุด
ซุนแปลกใจกับหีบมันเป็เหล็กแต่ทำไมน้ำหนักเบาข้างในมันเป็อะไรกันแน่น
ซุนอดใจไม่ไหวกับความอยากรู้ว่าข้างในหีบของพ่อมีอะไรบ้าง มันดูมองดูรอบๆกล่องผิว่กลางเรียบราบไม่มีอะไรสะดุดตา ซุนไล่ดูช่องใส่กุญแจเพื่อเปิดกล่องทั้งสี่ด้านไม่มีช่องใส่เหรียญทมิฬเลย
"ให้ตายเถอะ ข้าจะเปิดมันยังไง"ซุนบ่นอย่างหัวเสีย
มันหยิบเหรียญทมิฬมาวางไว้บ่นหีบ พลันนึกคิดถึงคำของพ่อในจมหมาย มันใช้เหรียญทมิฬเป็ตัวกลางในการผสาน ลองถ่ายปราณลงไปในเหรียญทมิฬเชื่อมต่อหีบ
ครืน ครืน
เสียงหีบเหล็กค่อยๆแยกออกจากกัน้าหีบค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ กลิ่นปรานไอทมิฬแพร่ออกมารอบห้องของซุน มันรู้สึกหนาวกายจนตัวสั่นปราณทมิฬค่อยๆสงบกลับคืนลงไปในหีบ
เอื้อก
ซุนกลืนน้ำลาย ด้วยความหวาดหวั่นใจ มันตัดสินใจยื่นมือไปหยิบของในกล่องพบของสามชิ้นและจมหมายหนึ่งฉบับ
ชิ้นที่หนึ่งเป็แท่งเหล็กสีดำลายัสีทองหนึ่งแท่ง
ชิ้นที่สองกล่องไม้สีดำไร้ลวดลาย เมื่อเลื่อนแผ่นไม่ที่ขวา้งกั้นออกภายในบรรจุเม็ดยาเม็ดสีดำหนึ่งเม็ด ลักษณะตล้ายไข่มุกสีดำมืดมนไร้แสงสะท้อน ยามจองมองเข้าไปเข้าใน ร่างกายมันคล้ายตกสู่วงวนหลุมดำไร้ที่สิ้นสุดยิ่งเวลาป่านไปกลิ่งไอทมิฬพยายามสอดแทรกเข้าไปเกาะกุมดวงจิตอย่างน่าหวาดหวั่น มันต้องใช้สมาธิอย่างสูงก่อนจะเรียกคืนสติออกมาพ้น
ชิ้นที่สามพบเป็เพียงม้วนหนังสือเก่าๆ มองลองม้วนดูดีๆด้านส้นเล่มมีตัวอักษรเขียนไว้ “จักรวาลคืนอสูร”
ซุนหยิบจมหมายขึ้นมาอ่าน ภายในเขียนอธิบาย โยนเหรียญทมิฬใส่หีบ กระตุ้นปราณใส่หีบ มันทำตามคำแนะนำของจมหมาย
ฟู่ ฟู่ ควันพุ่งพวยออกมาจากหีบ
ทันใดนั้น ภายเฟยหลงปรากฎขึ้นภายในห้อง เป็ภาพที่กำเนิดจากเศษเสี้ยวลมปรานสุดท้ายของผู้ผนึกหีบ
“ ลูกพ่อ พ่อรู้จะต้องเป็เ้าข้าได้เตรียมสิ่งนี้ไว้ก่อนที่เ้าจะเกิด เ้าต้องรู้ไว้ ”เฟยหลงเอ่ยบอกอยากอ่อนโยน
“ ชิ้นที่หนึ่งแท่งเหล็กสีดำลายัชื่อของมัน “ หอกอสูรทลายฟ้า ”
มันมีสามชิ้นเ้าต้องค้นหาและรวบรวมกันสมบูรณ์ เพื่อให้มันแสดงอานุภาพที่แท้จริง
หอกอันนี้ แท้จริงแล้วไม่ใช่ของข้าข้าบังเอิญเจอมันขณะที่อยู่สุสานในเทือกเขาทรราช ถ้าเ้าไม่อยู่ในขั้นลมปราณจักรพรรดิ์จงอย่าย่างการเข้าไปเด็ดขาดวิธีใช้แม้แต่ข้าก็ยังไม่รู้เ้าต้องหาวิธีเอง ”
“ ของชิ้นที่สองและสาม มันเป็ของแม่เ้าแม่ของเ้าไม่ใช่ผู้ที่กำเนิดจากโลกแห่งนี้ แม่ของเ้าบอกกับข้าไข่มุกสีดำนั้นมันชื่อ “ กำเนิดลมปราณอูสรผลาญพิภพ” ผลของมันเป็ยังไม่มีใครอาจรู้ได้ เ้าต้องระมัดระวังก่อนใช้
ชิ้นที่สาม “ ทักษะจักรวาลคืนอสูร ” ถ้าเ้าไม่อาจทำให้มันยอมรับ เ้าก็ไม่อาจฝึกฝนมันได้ เ้าจงจำไว้ ของสองสิ่งนี้ทำให้แม่ถูกคนตามล่า แม้แม่เ้าจะหลบหนีจากมาไกลลิบ ผู้คนเ่าั้ก็ยังตามแม่ของเ้าจนเจอ สาเหตุก็เพราะนางนำของสองสิ่งหลบหนีมาด้วยเพื่อให้พ้นมือจากเหล่าอสูรที่ชั่วร้ายที่้ามัน และถ้าพวกมันได้ทั้งจักรวาลอาจจะต้องสูญสิ้นเผ่าพันธ์ของสิ่งมีชีวิต ”
“ เฟยซุน ลูกต้องฝึกฝนให้แข็งแกร่งทำลายทุกสิ่งที่คิดร้ายต่อเ้า อย่าเมตาต่อผู้คนเ่าั้ปกป้องของทั้งสามชิ้นด้วยชีวิตของเ้า พ่อขอโทษที่ไม่อาจดูแลเ้าได้ พ่อรักลูก ดูแลตัวเองและคนที่รักให้ดีพ่อจะมองดูลูกจากที่ไหนสักแห่งเสมอ ”
เฟยหลงพยายามเอามือลูบแก้มเฟยซุน… "แม่ของเ้ายังไม่ตาย..."
ฟู่ ฟู่ หีบค่อยดูดกลืนเสี้ยวปราณของเฟยหลงกลับคืนไปช้าๆ
“ ท่านพ่อข้าจะแข็งแกร่ง ข้าจะปกป้องท่านแม่ให้ได้ ท่านพ่อโปรดวางใจน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ”หีบเหล็ก ค่อยๆเข้าสู่กระบวนการ สลายหายไปอย่างช้าๆ
2K
