วีรบุรุษอหังการ

        เอี้ยนเฟยซาวิ่งขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุดของเขาต้าซาน เขากระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง  ใช้สายตาทัศนาทิวทัศน์ที่งดงามอลังการ  ภูเขาใหญ่น้อยรอบข้างโผล่ออกมาเพียงแค่ยอดเขา  ส่วนที่เหลือถูกปกคลุมไปด้วยทะเลหมอกสีขาว  คล้ายกับตนยืนอยู่บนดินแดนเทพในอดีตกาล  แสงอาทิตย์เลือนลับหายไปแต่แรกแล้ว  ชายหนุ่มไม่อยากอยู่ท่ามกลางความมืดมิด  จึงเริ่มต้นวิ่งอีกครั้ง

        เอี้ยนเฟยซารับรู้ได้ถึงพลังลมปราณที่แผ่กระจายไปตามเส้นชีพจร  มันบันดาลให้เกิดความรู้สึกสุขสบายและปลอดโปร่ง เขารู้สึกว่าพละกำลังที่มีอยู่ไม่ลดถอยน้อยลงแม้แต่น้อย  ยังคงเติมเต็มประสานกันต่อเนื่องไม่ขาดตอน  แต่พอหยุดวิ่งก็กลับมาเป็นเช่นเดิม ลมปราณที่โลดแล่นอยู่ในชีพจรล้วนอันตรธานหายไปในพริบตา  ชายหนุ่มไม่สามารถให้คำตอบกับสิ่งนี้ได้  หากเป็นเช่นนี้ต่อไป  เขาคงไม่สามารถฟื้นคืนวรยุทธ์เช่นเดิมได้  แต่คนไม่ได้ท้อใจ  ยังคงวิ่งต่อเนื่องกลับมายังธารน้ำตก  แบกกล้วยทั้งเครือพร้อมปลากลับมายังเคหาสน์ของหมอเทวะ 

        ในค่ำคืนที่หมู่ดาวพราวพรั่ง  หมอเทวะออกมายืนรอตรงหน้าบ้าน  พอเห็นร่างของชายหนุ่มก็เผลอยิ้มออกมา  คนทั่วไปอาจมองไม่เห็นพัฒนาการของลูกศิษย์คนใหม่นี้  แต่สำหรับยอดฝีมือเช่นเขากลับสัมผัสถึงพลังลมปราณที่เพิ่มพูนจากเสียงฝีเท้าและการเคลื่อนไหว  ยามที่เอี้ยนเฟยซาลืมตัว  เป็นช่วงเวลาที่พลังลมปราณภายในขับเคลื่อนได้อย่างเต็มที่

        “วันนี้ผลรับเป็นเช่นไร”

        “ยังคงเป็นเช่นเดิม คล้ายมีคล้ายไม่มี  หากตั้งใจก็ว่างเปล่า  พอปล่อยวางก็เต็มเปี่ยม  ไม่สามารถควบคุมบงการมันได้  ข้าต้องทำเช่นไร  อาจารย์ช่วยชี้แนะด้วย”

        “เจ้าอาจจะไม่รู้ว่าได้ข้ามขั้นตอนการฝึกลมปราณไปถึงสามขั้น  จึงมีสถานการณ์เช่นนี้  คนปกติทั่วไปจะเริ่มต้นจากขั้นลมปราณก่อเกิด  ต่อด้วยขั้นลมปราณทวีคูณ  แล้วมาขั้นลมปราณธรรมชาติแรกเริ่ม  จึงมาถึงขั้นลืมคนลืมฟ้าดิน แต่เจ้าในตอนนี้ดันมาอยู่ในขั้นลืมคนลืมฟ้าดิน  ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะประสบปัญหาเช่นนี้  เหมือนคนที่เดินขึ้นบันได  คนทั่วไปเหยียบย่ำขึ้นไปทีละขั้น ๆ แต่เจ้าแค่เริ่มต้นก็เหยียบย่ำไปยังขั้นที่สี่  ทำให้ประสบปัญหาเดินหน้าไม่ได้ถอยหลังไม่เป็น”

        “แล้วข้าต้องทำเช่นไร?”

        “หากเป็นผู้อื่นข้าสมควรให้คำแนะนำได้  แต่สำหรับเจ้าแล้วคงต้องหาทางค้นพบด้วยตนเอง ลมปราณภายในของเจ้าได้เลือกแนวทางเดินของมันเอง  รอวันที่เจ้าได้ค้นพบเส้นทางนั้น”

        เอี้ยนเฟยซาทำได้แค่ผงกศีรษะยอมรับในคำตอบของหมอเทวะ  หากแม้แต่อาจารย์ผู้เป็นสุดยอดฝีมือผู้ เชี่ยวชาญทั้งการแพทย์และวรยุทธ์  ยังไม่อาจให้คำตอบได้  คงมีแต่ตนเองที่เป็นเจ้าของร่างกายเท่านั้นที่สามารถทะลวงด่านภายในได้  แม้ว่าตอนนี้หนทางนั้นจะมืดสนิทก็ตาม

        หมอเทวะเดินนำเอี้ยนเฟยซาเข้าไปในกระท่อม  แสงไฟจากตะเกียงส่องต้องหน้าเจียวซินผู้รับบทเป็นครูสอนวิชาสมุนไพร  ชายหนุ่มเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับนาง 

        “เจ้าต้องเรียนให้จบบทแรกก่อน  ถึงจะได้กินข้าว”

        “ศิษย์น้องน้อมรับคำสั่ง”

        เอี้ยนเฟยซาส่งเสียงดังตอบรับคำสั่ง  เจียวซินกลับไม่สนใจว่านั่นเป็นการประชดประชันหรือไม่  นางนั่งตั้งท่าคล้ายครูสอนหนังสือผู้หนึ่งจริงๆ ใช้มือชี้ไปที่สมุนไพรมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะ  กล่าวว่า

        “สมุนไพรนั้นแบ่งออกเป็นสองจำพวกใหญ่ๆ หนึ่งใช้ภายนอก  หนึ่งใช้ภายใน  ยาสมุนไพรใช้ภายนอกมักจะเป็นยาทา  ยาประคบ ส่วนยาสมุนไพรใช้ภายนอกเรามักจะนำมาต้มแล้วดื่ม  กับนำมาทำเป็นยาลูกกลอน  นอกจากนี้ยังมีสมุนไพรที่ใช้ควันในการรักษา  แต่จำพวกนี้เป็นสมุนไพรอันตรายต้องอาศัยผู้มีความรู้และมีความเชี่ยวชาญคอยควบคุมการใช้”

        เอี้ยนเฟยซาผงกศีรษะคราหนึ่ง เขารู้ว่ายาสมุนไพรในแผ่นดินนี้ใช้ภายนอกกับใช้ภายใน  แต่ไม่เคยรู้ว่ายังมีสมุนไพรบางชนิดสามารถเผาไหม้แล้วใช้ควันในการรักษา  การได้มาอยู่ที่นี่นับว่าได้เปิดหูเปิดตามากกว่าที่คาดคิด  บางทีการได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้อาจเป็นโชควาสนามากกว่าคราวเคราะห์

        สองศิษย์พี่ศิษย์น้องหมกมุ่นอยู่กับสมุนไพรเกือบหนึ่งชั่วยาม  คนหนึ่งพร่ำสอน  คนหนึ่งร่ำเรียน  จนลืมเลือนการกินดื่มไป  เดือดร้อนถึงหมอเทวะผู้เป็นอาจารย์  ต้องมาเตือนให้หยุดการเรียนการสอน  ทั้งสองจึงได้หยุดแล้วมานั่งกินข้าวเมื่อดึกแล้ว 

        กับข้าวมื้อนี้ย่อมเป็นฝีมือของเจียวซินเช่นเดิม  แม้ว่ามันจะเย็นไปแล้ว  แต่รสชาติของมันยังถูกปากเอี้ยนเฟยซาเช่นเดิม  ทำให้นึกถึงมารดาผู้ล่วงลับ  ยิ่งบังเกิดความมุ่งมั่นกว่าเดิม  การเรียนรู้วิชาแพทย์มีความสำคัญยิ่ง  หากตอนนั้นในหมู่บ้านมีหมอวิเศษเช่นหมอเทวะหรือเจียวซินสักคน  โรคระบาดในหมู่บ้านคงไม่อาจพรากชีวิตของมารดาไป การร่ำเรียนวิชาวิชาแพทย์ของตนเองในครั้งนี้  ได้ตั้งปณิธานไว้เพื่อช่วยผู้คนไม่ให้สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปเหมือนกับตนเอง

        เอี้ยนเฟยซาตื่นแต่เช้าตรู่  เขากินกล้วยที่แบกกลับมาเมื่อวานสามลูก  ก็บังเกิดความฮึกเหิมขึ้นภายในใจเต็มเปี่ยม  จึงกล่าวลาเจียวซินที่กำลังทำอาหารอยู่  วิ่งขึ้นยอดเขาต้าซานอีกรอบ  วันนี้เขาต้องค้นหาวิธีควบคุมลมปราณภายในร่างให้ได้ 

        เขาวิ่งขึ้นวิ่งลงระหว่างธารน้ำตกกับยอดเขาต้าซานถึงสามรอบ  ก็ไม่สามารถจับต้องลมปราณมาใช้ในการยุทธ์ได้  ต้องนอนแผ่หลาบนก้อนหินหน้าน้ำตก  เขาไม่รู้ว่าสมควรเริ่มต้นเช่นไรดี  จึงจะสามารถหยิบยืมพลังลมปราณเหล่านี้มาใช้งานได้  เสียงน้ำตกและเสียงร้องเหล่านกกา  ทำให้ชายหนุ่มเผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็รู้สึกหิวโหย จึงไปเก็บกล้วยสุกมาเครือหนึ่ง  กินไปได้สามสี่ลูกก็รู้สึกว่าไม่อิ่ม  จึงโดดลงน้ำไปจับปลา เมื่อได้ปลามาสามสี่ตัว  จึงออกจากน้ำมาก่อไฟ  ย่างปลากินอย่างสบายใจ

        เมื่ออิ่มหนำสำราญก็นึกถึงการฝึกยุทธ์  จึงลองนั่งสมาธิฝึกลมปราณ  ผ่านไปหนึ่งชั่วยามยังไม่เกิดผลรับใด  จึงลุกขึ้นมาร่ายรำดาบตามที่ได้เรียนมาจากสำนักเสือดำ  ครึ่งชั่วยามยังไม่มีผลรับอันใดเช่นเดิม  จึงบังเกิดความท้อแท้  ทรุดลงไปนั่งริมสระน้ำด้วยความเหนื่อยหน่าย

        เอี้ยนเฟยซาสมองขาวโพลน  เขาไม่สามารถหาวิธีหยิบยืมพลังลมปราณในร่างมาใช้ได้ตามต้องการ  จึงลุกขึ้นแล้วทิ้งตัวลงไปนอนในน้ำใสที่เยือกเย็น  ปล่อยให้ตนเองจมไปสู่ก้นสระ  เขาเห็นปลาใหญ่ตัวหนึ่งว่ายมุดเข้าไปในซอกหินที่มีทางเข้าออกสองทาง  ก็เกิดความคิดว่าจะจับปลาตัวนี้ไปให้เจียวซินทำอาหาร  จึงดำลงไปถึงก้อนหินก้อนนั้น  ใช้เท้าข้างหนึ่งซุกเข้าไปอุดทางออกทางหนึ่ง  แล้วใช้มือล้วงเข้าไปอีกทาง  เขาสามารถจับปลาตัวนั้นได้อย่างง่ายดาย  ปลาใหญ่ดิ้นสู้มืออย่างหนัก  แต่ไม่อาจหลุดรอดไปได้ 

        เอี้ยนเฟยซารู้สึกยินดีอย่างยิ่ง ใช้สองมือจับปลาไว้แน่น  พร้อมกับดีดตัวเพื่อจะขึ้นสู่ผิวน้ำ  แต่ร่างกายกลับไม่ไปไหน  ยังคงอยู่ที่เดิม  ขาของเขาข้างที่ซุกเข้าไปอุดทางหนีของปลาติดอยู่ในซอกหิน  ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนอย่างหนัก  แต่เหมือนดิ้นรนมันยิ่งติดแน่นกว่าเดิม  ลมหายใจที่มีก็เริ่มติดขัด  เขาอยู่ในน้ำมากเกินไป  รู้สึกว่าลมหายใจขาดห้วง  คนกำลังจะสิ้นสติ  ทันใดนั้นก็ปรากฏพลังงานกลุ่มหนึ่งแล่นเข้าสู่ชีพจรทั่วร่าง  คนเริ่มมีสติกลับคืนมา  กลายเป็นหายใจทางท้อง 

        เอี้ยนเฟยซารับรู้พลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง  จึงปล่อยปลาแล้วงอตัวลงไป  ใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างฟาดใส่ก้อนหินใหญ่ก้อนนั้น  มันล้มกลิ้งไปทางด้านหลัง  เมื่อขาเป็นอิสระคนจึงทะยานขึ้นมาเหนือน้ำ  กลายเป็นรอดชีวิตได้อย่างปาฏิหาริย์  เขารู้สึกขอบคุณหวงหยางหลิวและหมอเทวะ  ทั้งสองคนช่วยชีวิตตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า  ตามความเป็นจริงครั้งนี้ต้องตกตายจึงจะถูกต้อง  แต่พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในร่างก็ช่วยเหลือเขาให้อยู่รอดปลอดภัย

        เอี้ยนเฟยซาตะเกียกตะกายขึ้นมานอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหญ้า เขากำลังใช้สมองครุ่นคิดว่าทำไมลมปราณเหล่านั้นถึงเคลื่อนไหวยามที่เขากำลังประสบภัย  เหตุใดยามที่ตนเองจงใจใช้ออก  กลับไม่ปรากฏว่ามีอยู่จริง  หรือว่ามีแต่ช่วงลืมตนจึงผสานกลมกลืนได้  ตอนที่เขาจมน้ำทำไมถึงบังเกิดลมหายใจภายในท้อง  หรือว่านั่นจะเป็นการกำเนิดลมปราณ  ตามหลักการพาตัวเข้าสู่จุดอับแล้วจึงก่อเกิด  ใช่แล้วนั่นเป็นขั้นตอนแรกในการฝึกลมปราณ  ดังที่หมอเทวะกล่าวเอาไว้  เป็นขั้นลมปราณก่อเกิด

        คนเมื่อคิดได้ดังนั้น  ก็ดีดตัวลุกขึ้น  โดดลงไปในน้ำใหม่  ปล่อยตัวให้จมลงไปใต้น้ำ  ปล่อยให้ลมหายใจหมดไป  ครานี้ไม่ตื่นเต้นตกใจเหมือนครั้งแรก  ก่อนที่เขาจะสิ้นสติไปนั้น  ก็บังเกิดพลังกลุ่มหนึ่งแล่นเข้าสู่ชีพจร  เอี้ยนเฟยซารีบตั้งสติ  ทำการควบคุมลมปราณเหล่านั้นให้ไหลเวียนอยู่ในร่างไม่จางหาย  เขาค่อย ๆ เรียนรู้เส้นทางไหลเวียนของพลังลมปราณเหล่านี้  เมื่อมั่นใจว่าสามารถควบคุมพวกมันได้แล้ว  จึงดีดตัวลอยขึ้นจากน้ำ  ฟาดฝ่ามือหนึ่งฝ่ามือลงไปในน้ำตก  ลมกลุ่มหนึ่งพุ่งใส่น้ำจนแตกกระจายเป็นวงกว้าง  ปลาหลายตัวตายเพราะแรกกระแทก  ลอยตัวอยู่บนน้ำ

          เอี้ยนเฟยซาหล่นลงน้ำอีกครา  เขารีบปีนป่ายขึ้นมา  หยิบดาบมาร่ายรำด้วยกระบวนท่าเดิม  แต่ที่ทำให้ชายหนุ่มบังเกิดความยินดีเต็มอกคือดาบเริ่มแผ่รังสีปราณออกมา  ดาบที่ฟาดฟันออกไปล้วนกอปรไปด้วยพลังและความพิสดาร  นี่เป็นการก้าวหน้าครั้งยิ่งใหญ่ เขารู้สึกว่าตนเองนั้นเยี่ยมยุทธ์กว่าตอนออกเดินทางเสียอีก  นอกจากการใช้ดาบที่ก้าวหน้า  ปฏิกิริยาต่อสิ่งรอบด้านก็เปลี่ยนไป  เขารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตรอบด้าน  รับรู้ได้แม้กระทั่งตำแหน่งที่ตั้งของมัน

          เอี้ยนเฟยซาร่ายรำดาบอีกครู่หนึ่ง  ก็ละทิ้งดาบแล้วนั่งลงทำสมาธิ  เขาปล่อยวางสิ้นทุกสิ่ง  ปล่อยเนื้อปล่อยตัวตามสบาย  สัมผัสกับต้นไม้  สายน้ำ ลมฟ้าอากาศ  ผ่านทางความรู้สึก  ความรู้สึกของการได้เป็นส่วนหนึ่งกับธรรมชาติเหล่านี้  ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสบายตัวอย่างไม่น่าเชื่อ  สัมผัสได้ถึงพลังงานที่วนเวียนอยู่รอบตัว  พลังงานเหล่านี้เข้าไปในร่างกายผ่านทางชีพจร  แล้วออกจากร่างกายผ่านทางชีพจรเช่นกัน  ทุกการเข้าออกล้วนช่วยขยับขยายช่องโพรงลับในร่างกายให้ขยายใหญ่ขึ้น  มีพลังงานบางส่วนฝังตัวอยู่ในช่องโพรงเหล่านั้น นี่เป็นขั้นตอนที่เรียกว่าลมปราณธรรมชาติแรกเริ่ม 

        เพียงวันเดียวเอี้ยนเฟยซาสามารถทะลวงผ่านด่านลมปราณถึงสองด่าน  แต่ก็ยังข้ามไปข้ามมาอยู่ดี ด่านลมปราณทวีคูณยังคงรอให้เขากลับมาทะลวงฝ่าอีกครั้ง  แต่คงอีกไม่นานเมื่อคนมาถึงขั้นนี้แล้ว  ชายหนุ่มที่ฟื้นคืนวรยุทธ์ย่อมไม่อยู่นิ่งเฉย  ต้องทะยานก้าวหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง