คัมภีร์มารกระกางกลืนวิญญาณ

"ศิษย์พี่จื่อเหาท่านจะทำอะไรข้า" ถังเฟยหยางพยายามขยับร่างเรี่ยวแรงของนางน้อยเต็มทน

จื่อเหาเขายิ้มเยาะ มือล้วงไปในกระเป๋ากางเกงหยิบขวดโอสถสีแดงออกมา เมื่อเปิดฝามันมีกลิ่นหอมชวนฝัน แม้ยังไม่ได้ยื่นหน้าไปดมใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นรับสัมผัสแล้ว

ถังเฟยหยางได้กลิ่นหอมของยาชนิดนี้นางก็แผดเสียงด้วยความขมขื่นในจิตใจทันที

"ชั่วช้านี่ท่านกล้าใช้ยากลิ่นหอมชวนฝันกับข้าเหรอ ต่อให้ข้าตายข้าก็จะไม่ยอมเป็นหญิงแพศยาอย่างที่ท่านหวัง"

ซีถิงที่กำลังดูชมเขาหัวเราะ ก่อนพูดเสียงกดต่ำ "น้องหญิงเฟยหยางจงคล้อยตามศิษย์น้องจื่อเหาเถอะ หากเจ้าคิดในมุมกลับ การที่เจ้าต้องยากลิ่นหอมชวนฝัน นี่ไม่ใช่การลดความเจ็บปวดทรมานของเจ้าก่อนตายงั้นเหรอ อย่างน้อยตายก็ไม่เจ็บปวดมาเท่ากับรู้ว่าต้องตาย"

ถังเฟยหยางหันหน้าไปทางซีถิงก่อนนางจะแผดเสียง "สารเลว!"

ยากลิ่นหอมชวนฝันสำหรับสตรีแล้วนี่คือการทำลายเกียรติของสตรีโดยสมบูรณ์ เพราะเมื่อใครตกอยู่ใต้อำนาจของยากลิ่นหอมชนิด จิตใจจะล่องลอย บุรุษอยากให้นางทำอะไรเพียงแค่เขาพูดนางก็จะทำตามทุกอย่าง เหล่าบุรุษเจ้าสำราญต่างนิยมพกยาชั่วร้ายชนิดนี้เพื่อล่อลวงสตรี

ซึ่งเมื่อพวกนางลืมตาตื่นขึ้นและได้สติอีกครั้ง ภาพต่างๆ ก็จะยังประทับอยู่ในจิต ต่อให้ไม่อยากรับรู้ก็ต้องรู้

และหากพวกนางเป็นหญิงดีงาม เมื่อตื่นมารู้ว่าตัวเองเคยทำอะไรไว้ เป็นของเล่นให้บุรุษเช่นไร นางจะทนไหวเหรอ

จื่อเหายิ้มให้ซีถิง ก่อนเขาจะสาวเท้า ไปนั่งยองเบื้องหน้าถังเฟยหยาง จากนั้นเขย่าขวดโอสถกลิ่นหอมชวนฝัน ถังเฟยหยางพยายามขัดขืนเต็มที่

จื่อเหาขยับมือ เขาใช้นิ้วสกัดจุดชีพจรบนร่างของถังเฟยหยางที่พยายามกลั้นหายใจ จากนั้นก็เอามือข้างหนึ่งปิดปากนาง ทำเช่นนี้แล้วจื่อเหาจึงแผดเสียงชั่วร้าย

"เหตุใดน้องหญิงจึงไม่คล้อยตามเล่า อย่างน้อยๆ ก็จะได้มีวาสนาร่วมกันสุขสมรื่นรมย์ นอกจากนั้นหลังสำราญร่วมกันแล้วก็อยากได้กังวล ศิษย์พี่ผู้เป็นที่รักของเจ้าจะไม่ให้เจ้าได้เจ็บปวดต้องรับรู้ว่าตัวเองกลายเป็นหญิงแพศยาอย่างไร เพราะศิษย์พี่จื่อเหาผู้นี้สัญญากับเจ้าได้เลยว่าก่อนที่เจ้าจะได้สติ ศิษย์พี่จะปลิดชีพเจ้าด้วยมือตัวเองอย่างรวบรัด"

ดวงตาของถังเฟยหยางมีน้ำตา นางที่เคยยิ่งใหญ่บุรุษทุกผู้นามถวิลหานาง แต่ก็ต้องยอมสยบให้นาง เพราะนางคือนางเซียนขาววิหคเหินผู้แข็งแกร่ง แต่วันนี้ชะตาของนางจะมีจุดจบเช่นนี้เหรอ

ในห้วงคำนึก นางได้แต่นึกถึงท่านพ่อท่านแม่ด้วยความอาลัยรัก

ความฝันกอบกู้ตระกูลของนางยังไม่สำเร็จ นางต้องมาตายแบบนี้เหรอ

นอกจากนั้นการแก้แค้น นางก็ยังไม่ได้ทำ นางไม่พร้อมใจที่จะตาย

สุดท้ายนางก็ไม่อาจจะปิดกั้นลมหายใจตัวเองได้ หรือยอมทนอัปยศหวังมองหาทางรอดสายหนึ่งดี

ถังเฟยหยางสูดกลิ่นหอมชวนฝันซึ่งเป็นยาเสพติดให้เกิดภาพหลอนและปลุกกำหนัดเข้าไปเต็มปอด

เสียงหืดหอบของถังเฟยหยางดังเบาเป็นระยะระยะ จือเหาพยายามสังเกตใบหน้าของนาง ดูว่าเมื่อไรใบหน้าของถังเฟยหยางจะแดงระเรื่อ แต่เขาก็พบว่าใบหน้าของนางไม่ยอมแดงเสียที แต่ดวงตาของนางคล้ายคนไม่ได้สติมากขึ้นเรื่อยๆ

เวลาผ่านไปสี่ห้าสิบอึดใจ

'หรือยากลิ่นหอมชวนฝันจะไม่ได้ผล' จื่อเหาคิดแบบนี้จึงบีบแก้มถังเฟยหยางและแผดเสียงอย่างไม่พอใจ "นางตัวดีดูท่าเจ้าจะไม่ยอมสยบต่อข้าง่ายๆ สินะ"

มุมปากล่างถังเฟยหยางมีคราบเลือด ที่แท้นางกัดปากตัวเองเอาไว้เพื่อเรียกสติ

นอกจากนั้น ความจริงอีกข้อคือ นางหาได้ต้านพิษของยาหอมชวนฝันได้ไม่ แท้จริงแล้วทั่วร่างนางกำลังแดงก่ำ แต่ที่ใบหน้าของนางไม่แดงระเรื่อก็เพราะ ทั่วหน้าของนางนั้นแท้จริงเป็นหน้ากากวิเศษสมจริงใบหนึ่ง ซึ่งมันเป็นสมบัติลับชั้นสูงที่หาได้ยาก นางไม่เคยเปิดเผยโฉมที่แท้จริงให้ใครได้รับรู้หลังตระกูลล่มสลาย และยิ่งนางอ่อนแอเช่นนี้นางก็รับรู้ว่ารูปโฉมเดิมอาจจะนำเภทภัยมาให้นาง นางจึงปกปิดใบหน้าตัวเองเสมอมา

จื่อเหาเห็นถังเฟยหยางไม่ยอมสยบเขามีอารมณ์โกรธเกรี้ยวขึ้นทันที ก่อนเขาจะคิดอะไรได้และพูด

"ดิ้นรน ดิ้นรนเข้าไปเถอะ ข้าจะบอกอะไรบางอย่างให้เจ้านะศิษย์ แม้ข้าจะถูกใจเจ้ามาก แต่หญิงสาวที่ข้าถวิลหามากที่สุดกับเป็นหลานสาวของเจ้าทั้งสองคนที่แสนงดงาม ทั้ง 'ถังยูลี่' และ 'ถังสือมาน' เจ้าคิดอย่างไรหากหลังจากนี้เมื่อเจ้าตาย ข้าจะออกอุบายกับพวกนาง เช่นการช่วยพวกนางสืบหาที่อยู่ของแม่บุญธรรมที่หายไปเช่นเจ้า ชายหญิงใกล้ชิด สุดท้าย ข้าไม่คิดว่านางจะไม่ยอมเป็นของข้า ฮะฮาฮา หรือต่อให้ไม่ยอม เจ้าลองคิดดู ข้ากับลูกๆ ของเจ้าพวกเรามีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน ข้าจะไม่มีโอกาสได้ใช้ยาพิษล่อลวงพวกนางรึ"

!พวด

"ไอ้สารเลว" ถังเฟยหยางพ่นน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดใส่หน้าจื่อเหา นางเสียใจนักที่ไม่รู้จักสันดานของบุรุษผู้นี้ก่อนจะคบหาเป็นสหายเรียกกันศิษย์พี่ศิษย์น้อง รู้จักกันมานับสิบปีสุดท้ายสิ่งนี้กลับเกิดขึ้น

เพี๊ยะ

เมื่อเลือดเต็มหน้าจือเหาก็ไม่เกรงใจ ฝ่ามือบุรุษฟาดตบใบหน้าถังเฟยหยางแรง ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่ายากลิ่นหอมชวนฝันจะได้ผลหรือไม่ เขาขยับร่างตัวเองไปชิดร่างของถังเฟยหยางจิกศีรษะนางขึ้น ก่อนจะจับไปที่ชายเสื้อและหวังฉีกกระชากแรง เขาจะขืนใจนางเสียแบบนี้เลยและกัน

แต่ตอนที่จื่อเหาจะฉีกเสื้อนั้นหลังคอเขาเย็นเฉียบ

ศีรษะของจื่อเหาหลุดจากบ่า ด้วยศีรษะที่หมุนกลับด้าน จื่อเหามองเห็นศิษย์พี่ซีถิง ในมือของซีถิงมีขดลวดเล็กบางเฉียบซึ่งมีหยดเลือดเล็กๆ ก่อตัวเป็นก้อน ก่อนหยดเลือดเหล่านั้นจะหยดลงพื้น

ปากของจื่อเหาขยับคล้ายต้องการถามซีถังว่าทำไมต้องทำกับเขาแบบนี้ ทั้งสองรู้จักกันมานาน นานจนไม่ต่างกับพี่น้องแท้ๆ

"ศิษย์น้องข้ารู้ว่าเจ้าต้องการถามอะไร เหตุใดข้าต้องฆ่าเจ้า เด็กโง่ หากเจ้าปรารถนาเพียงยัยหน้าตาอัปลักษณ์ถังเฟยหยางศิษย์พี่ก็พร้อมยกให้เจ้า แต่นางหนูถังยูลี่ศิษย์พี่ผู้นี้ก็ปรารถนาตัวนางมานานไม่ต่างกัน และแผนการของเจ้าก็ไม่เลวจริงๆ เพียงแค่ข้าคิดว่า ข้าจะเป็นคนออกปากช่วยนางตามหาแม่บุญธรรม เมื่อข้าได้ใกล้ชิดกับนาง ข้าย่อมมีโอกาสใช้แผนการมากมายต่อนาง นอกจากนั้นหลังจากข้าคิดไปคิดมา 'บงกชเจ็ดสีอายุ 500 ปี' หากข้าแบ่งเงินกับเจ้าคนละครึ่ง ข้าก็จะได้รับมันแค่ครึ่งเดียว หากแต่ถ้าข้าฆ่าเจ้า เงินขาย 'บงกชเจ็ดสีอายุ 500 ปี' ก็จะเป็นของข้าทั้งหมด ด้วยเงินจำนวนนี้ ข้าย่อมหาซื้อโอสถสร้างสัญลักษณ์ระดับสูงได้ไม่ยาก การเป็นผู้บ่มเพาะระดับสี่อยู่ตรงหน้าข้า ข้าจะอดใจไม่ลงมือได้อย่างไร"

ซึถิงสะบัดมือ หยดเลือดหลุดจากเส้นขดลวดสีใส

พร้อมกับดวงตาของจื่อเหาที่จากสั่นระริก แต่ตอนนี้มันนิ่งแข็งเช่นคนตายแล้ว

ถังเฟยหยางตอนนี้สตินางคล้ายเลือนรางสุดขีด สิ่งเล็กๆ ที่นางจะขอบคุณซีถังได้ก็คือเขาฆ่าไอ้สารเลวที่คิดจะขืนใจนาง

ในห้วงสำนึกถังเฟยหยางคิดกับตัวเอง

'อย่างน้อยเมื่อตาย ข้าก็ไม่ได้ตายอย่างไรเกียรติ'

ซีถิงขยับมือ เมื่อเขาเห็นว่าถังเฟยหยางคล้ายหลับตานิ่งยอมรับความตายได้แล้ว ลวดใสในมือของเขาเคลื่อนตัวเร็วราวกับมีชีวิต เพียงอึดใจมันก็พุ่งไปรัดคอถังเฟยหยาง ตอนนี้เพียงแค่เขากระตุกเบาๆ ศีรษะของถังเฟยหยางก็จะไม่ต่างกับศีรษะของจื่อเหา ที่ต้องหลุดร่วงออกจากร่าง

แต่ก่อนที่ซีถิงจะกระตุกสายลวดนั่นเพื่อปลิดชีพถังเฟยหยาง

!ปัง

เสียงกัมปนาทของอะไรบางอย่างที่ซีถิงไม่รู้จักดัง มันทำให้เขาตกใจ และในพริบตา

!ปัก

ในวินาทีที่ซีถิงจะหันหน้าไปยังทิศทางของเสียง กลางหน้าผากของซีถิงมีรูกลวงโป๋ขนาดใหญ่ โลหิตเขาแตกซ่าน ทำห้วงสำนึกของซีถิงขาดสิ้นในทันที

ถังเฟยหยางที่สติพร่าเลือนเงยหน้ามอง นางเห็นร่างซีถิงที่ทรุดตัวลงเพราะสิ้นใจ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นแทบจะพร้อมๆ กันกับเสียงกัมปนาทประหลาดนั่น

ใคร?

ใครกันที่ช่วยนาง?

ในมุมมืดของป่าหนา หลี่เค่อภายใต้หน้ากากร่ำไห้เดินออกมา

มือข้างหนึ่งถือกระถางเก้าวิญญาณดูดศพของทั้งสองเข้าไปในทันที

เสื้อผ้าที่เหลืออยู่ของทั้งของจื่อเหาและซีถิงหลี่เค่อไม่ตรวจค้น

เขารังเกียจสิ่งของของพวกเดนคนเหล่านี้ นอกจากนั้นสำหรับหลี่เค่อ ไม่ว่าเขาจะค้นเสื้อผ้าและได้รับอะไรมามันก็คงจะไม่มีมูลค่ามากไปกว่าสิ่งของในแหวนมิติของป่าดำ

ดังนั้นหลี่เค่อจึงไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่อึดใจ

เขาเดินไปอุ้มร่างของถังเฟยหยางขึ้นมา

ตอนนี้เขาได้เห็นใบหน้าของนางใต้หน้ากากแล้ว ซึ่งนางไม่เหมือนพี่สาวลี่หรูโดยสิ้นเชิง

ถังเฟยหยางนางคล้ายพยายามพูดอะไร

หลี่เค่อเอามือป้องปากนางบางๆ เขาชอบมองดวงตาของนาง นั่นเพราะดวงตาคู่นี้ทำให้เขานึกถึงพี่สาวลี่หรูได้

หลี่เค่อจ้องมองอยู่นาน จนกระทั่ง

ดวงตาของถังเฟยหยางค่อยๆ ปิดลง

ภาพจำสุดท้ายของนางคือหน้ากากชายร่ำไห้กับเส้นผมสีขาวที่ปลิวสลวยตามลมแรงยามค่ำคืน

และสิ่งที่นางไม่ลืมเลือนเป็นอย่างสุดท้ายคือ

แววตาที่รอดออกมาจากหน้ากากชายร่ำไห้ เพราะดวงตาคู่นั้นของหน้ากากร่ำไห้ เมื่อเขามองมาที่นาง มันช่าง... อ่อนโยนและอบอุ่นอย่างประหลาด