ณ.กรมสื่อสารทหาร เขตดอนเมืองกรมสื่อสารแห่งนี้มีหน้าที่สำคัญคือการรับข่าวสารต่างๆ ที่ทหารด้านนอกแจ้งกลับมา เมื่อมีข้อมูลต่างๆถูกแจ้งเข้ามา ข้อมูลเหล่านั้นจะถูกบันทึกเป็นเสียงและตัวอักษรโดยคอมพิวเตอร์ เมื่อกองบัญชาการรู้ตำแหน่งหรือจุดอ่อนศัตรู ก็จะสามารถรับมือและเตรียมตัวรับศึกได้ แต่กลยุทธ์ในการโจมตีจะเป็นหน้าที่ของหัวหน้าหน่วย เพราะพวกเค้าอยู่ในเหตุการณ์ จึงรู้ดีว่าควรใช้กลยุทธ์แบบไหน แต่การสื่อสารยังมีอยู่อีกแบบ คือการติดต่อโดยไม่ผ่านกรมสื่อสาร วิธีนี้จะใช้เมื่อทหารสองหน่วยอยู่ใกล้กันทหารหน่วยที่1 > กรมสื่อสาร > กองบัญชาการ > กรมสื่อสาร > หัวหน้าหน่วยที่1ในห้องสื่อสารขนาดใหญ่ มีทหารหลายคนทำหน้าที่กันอย่างเต็มที่ ทุกคนมีงานล้นมือจนไม่สามารถลุกไปไหนได้ 251ชีวิตที่ทำงานอยู่ในนี้ พวกเค้าทุกคนเป็นกังวลและหวาดกลัว มีทหารหลายคนเดินไปโวยกับหัวหน้า พวกเค้าเรียกร้องขอให้พาครอบครัวไปหลบในที่ปลอดภัย แต่ทุกคนก็ต้องยอมเสียสละ เพราะตอนนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัย"เฮ้อ ติดต่อไม่ได้เลยแฮะ"เจ้าหน้าที่ผู้หญิงพูดขึ้นมาพร้อมดื่มกาแฟ เธอดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนแต่อย่างไร เรียกว่าสงบนิ่งก็ว่าได้"นี่คุณบิว ยังมีเวลามาดื่มกาแฟได้อีกนะ คนอื่นเค้าตั้งใจทำงานแล้วดูคุณสิ"หัวหน้าแผนกตัวอ้วนเดินมาโวยใส่บิว เค้าไม่พอใจที่เห็นเธอดื่มกาแฟและมีท่าทีสบายใจ"เฮ้อ""คุณบิว"เจ้าหน้าที่บิวไม่สนใจเสียงโวยวายแต่อย่างใด เพราะหัวหน้าตัวอ้วนก็ยังกินโดนัทได้หน้าตาเฉย"ค่ะๆ จะทำงานต่อเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ"หัวหน้าตัวอ้วนได้ยินดังนั้นก็สงบสติและเดินจากไป ทิ้งไว้แต่เศษโดนัทที่หล่นอยู่ตามพื้น "..."ขอให้โดนัทติดคอมันตายเถอะสาธุบิวทำงานต่อโดยที่ไม่คิดอะไร เธอใส่หูฟังแล้วจูนหาสัญญาณ พื้นที่ในการค้นหาคือกรุงเทพมหานคร โดยสามารถเลือกได้ว่าจะติดต่อกับเขตไหน หน้าจอคอมพิวเตอร์บ่งบอกพิกัดที่ค้นหาคือ Bangna"ซ่า...ซ่า"ติดสิติด ใครก็ได้รายงานมาหน่อยเถอะ"ซ่า..ซ่า..ทุกหน่วยเริ่มโจมตี อย่าปล่อยให้มันเข้าใกล้เด็ดขาด"มีเสียงการสื่อสารดังออกมา ดูเหมือนจะสามารถติดต่อได้แล้ว บิวแสดงสีหน้ายิ้มออกมาเล็กน้อย เธอรีบเปิดไมค์แล้วพูดทันที"เขตบางนาได้ยินแล้วตอบด้วย""ซ่า...ตูม..ตูม..ตูม...ซ่า"เสียงยิงปืนดังอย่างต่อเนื่อง"เขตบางนาตอบด้วย นี่กรมสื่อสารจากดอนเมือง ต้องการทราบสถานการณ์โดยด่วน""ซ่า...รถถังแนวหน้าเปลี่ยนไปใช้กระสุนAP ต้องทำลายเกราะมันให้ได้""ซ่า..ผู้กอง แนวหน้าแจ้งมาว่ากระสุนเจาะเกราะหมดแล้วครับ ดูเหมือนพวกนั้นจะใช้กระสุนเจาะเกราะตั้งแรกแล้วครับ""เขตบางนาได้ยินแล้วตอบด้วย""ซ่า..แจ้งแนวหน้าให้ถอยลงมา หน่วยที่สี่เตรียมยิงคุ้มกัน""ซ่า..แต่ท่านครับเรายิงไม่เข้านะครับ""เขตบางนาตอบด้วย""ซ่า..ยิงเข้าไปเถอะน่า มันต้องมีจุดอ่อนบ้างล่ะ เกราะหินแค่นั้น...ซ่า"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ระบบสื่อสารทางนั้นล่มงั้นเหรอ...ไม่สิ ถ้าล่มจริงๆเราก็ไม่น่าจะได้ยินอะไร แสดงว่าตอนนี้ทำได้แค่ฟังอย่างเดียวบิวเริ่มมีสีหน้ากังวลขึ้นมาเล็กน้อย เธอพยายามแก้ปัญหาโดยการติดต่อไปที่หน่วยใกล้เคียง แต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ ทุกหน่วยที่ติดต่อไปไม่มีใครได้ยินเลยแม้แต่คนเดียว"..."บิวนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ได้แจ้งหัวหน้าว่าเกิดอะไรขึ้น"..."บิวเริ่มมองรอบๆ เธอทำตัวมีพิรุธเหมือนจะแอบทำอะไรบางอย่าง เมื่อสังเกตว่าไม่มีคนแล้วเธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดโทรออกทันทีติดหน่อยเถอะ ขอร้องล่ะ"ขอโทษค่ะ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก..."สุดท้ายก็ไม่สามารถติดต่อได้ สัญญาณมือถือไม่มีเลยสักขีด บิวค่อยๆวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ซึ่งทำให้รู้ว่าเธอโทรไปหาใคร ชื่อกับรูปภาพแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน นั่นคือ เบล"ซ่า...ผู้กองครับ ด้านหลังแจ้งมาว่าพบงูยักษ์กับคนตัวโตครับ""ซ่า...ตัวอะไรก็ช่างมัน ยิงถล่มมันเข้าไป แล้วนี่ยังไม่มาอีกเหรอกำลังเสริม""ซ่า...ยังเลยครับ ยังติดต่อไม่ได้เลย..ผู้กองๆ ตึกจะถล่มแล้วครับถอยก่อนเถอะ""ซ่า...ไม่ต้องหยุด เดินหน้ายิงเข้าไป เกราะมันเริ่มบางลงแล้ว ต้องอาศัยจังหวะนี้ทำลายมันให้ได้""ซ่า...ผู้กองครับผู้กอง หน่วยที่อยู่ด้านหลัง""ซ่า...อะไร มีอะไรรีบรายงานสิ""ซ่า...หน่วยที่อยู่ด้านหลังโดนโจมตีครับ พวกเค้าต้องการกำลังเสริมโดยด่วน""ซ่า...กำลังเสริมงั้นเหรอ ด้านหลังน่าจะปลอดภัยไม่ใช่เหรอ พวกเราเคลียร์เส้นทางให้แล้วนี่""ซ่า...มีการแจ้งมาว่าพบศัตรูตัวใหม่ครับ""ซ่า...รายงานรูปประพันสันฐานมาเดี๋ยวนี้""ซ่า...ซ่า...มนุษย์ครับ เป็นมนุษย์ครับ""ซ่า...สามหัวงั้นเหรอ""ซ่า...ไม่ใช่ครับ มนุษย์ปกติเลยครับ มีสองคนชายและหญิง สวมเสื้อผ้าด้วยครับ""ซ่า...สวมเสื้อผ้าด้วยงั้นเหรอ มันมองผิดหรือเปล่า ให้แนวหลังเช็คดูอีกทีว่าใช่ไหม""ซ่า...เอ่อ ผู้กองครับ ติดต่อ...แนวหลังไม่ได้แล้วครับ"
to be continued
2K
