ระบบพระเ้ามาพร้อมกับลูกสาวที่น่ารัก
ชีวิตที่ตกต่ำทำให้เกิดปัญหาหลายอย่างตามมาชายหนุ่มใช้ชีวิตในปัจจุบันเพียง เพื่อเฝ้ารอจุดจบใน่สุดท้ายของชีวิตเขาทำได้เพียงเท่านั้น
เมื่อเข้ามายังภายในห้องพักของเขามันเป็เพียงห้องเช่าเล็ก ๆ ในย่านสลัมของเมืองกรุง ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีสิ่งของไม่มีการตกแต่ง ไม่มีความน่าอยู่ใด ๆ ในที่แห่งนี้
“จบไปอีกวัน ยังรอดมาได้สินะ”
ผมนอนลงไปบนฟูกแข็งๆ ก่อนจะหลับตาลง
แม้ว่าเสียงท้องจะดังหรือมีอาการปวดเล็กๆ น้อย ๆ ตามมา แต่มันไม่ได้ทำให้รู้สึกอยากอะไรเลย มันทั้งน่าเบื่อและไร้ซึ่งความ้า
มีเพียงหูฟังกับเสียงสายฝนที่ดังขึ้นมาภายในหัวเท่านั้นที่เป็เพียงเพลง
‘ได้โปรดเถอะ ผมอยากนอนหลับต่อไป’
‘ผมเหนื่อยแล้วละ ปล่อยผมไปเถอะ’
ชายหนุ่มได้แต่พูดถึงอะไรบางอย่างที่นึกถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้นับถืออะไรเป็พิเศษ เพราะเขาคิดว่าบนโลกใบนี้ไม่มีพระเ้าองค์ใดอาศัยอยู่หรืออาจจะมี แต่เขาไม่ได้ััอะไรใด ๆ ที่ทำให้เขานั้นเกิดความเคารพ
แต่การพูดถึงของเขาเขาใช้มันเป็ตัวตัดสิน ว่าบนโลกใบนี้นั้นองค์ใด เทพใด หรือว่าใครคือพระเ้าจากการพรากความเหนื่อยล้าและการใช้ชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยของเขาจากโลกใบนี้เท่านั้นนั่นคือพระเ้าที่เขาจะนับถือ
เขานอนหลับไปพร้อมกับเสียงสายฝนที่ดังก้องอยู่ภายในหัว
…
แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาภายในห้องหัวที่นอนอยู่ทิศทางนั้น มันคือนาฬิกาปลุกชั้นดีสำหรับเขาแต่เนื่องจากว่าอาการที่ทำให้เขานอนไม่หลับจนต้องพึ่งพาหูฟังตลอด มันจึงทำให้เขาไม่ค่อยได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกภายนอกสักเท่าไหร่มีเพียงแสงแดดเท่านั้นที่จะปลุกเขาให้ตื่นมาใช้ชีวิตในปัจจุบันได้
‘ยังไม่รับผมไปสินะ’
‘ท่านไม่อยากมีผู้ศรัทธาเพิ่มเหรอครับ’
แม้ว่าจะหลับตาอยู่แต่แสงแดดก็ทำให้เขารู้ว่าผ่านไปอีกวัน เขายังคงไม่ลืมที่จะคิดถึงความรู้สึกแย่ ๆที่เขาไม่ได้ถูกพรากไปอย่างสงบ
“คุณลุง ลุงคือพ่อของหนูเหรอคะ ?”
“หนูหิวแล้ว ทำอะไรให้หนูกินหน่อยได้ไหม...”
เขาตื่นขึ้นมาจากฟูกแข็งๆ ก่อนที่จะลืมตาขึ้น ด้วยการใส่หูฟัง ทำให้เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆที่แทรกเข้ามา
เขาถอดมันออกก่อนที่จะเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำพร้อมกับการแปรงฟัน
น้ำเย็นๆ ที่ััใบหน้าทำให้เขาตื่นจากอาการง่วงนอนเขายืนส่องกระจกตรงหน้าพร้อมกับจินตนาการถึงสิ่งต่าง ๆ ก่อนที่จะมองเห็นอะไรแปลก ๆที่ด้านหลัง
“!!!”
“อะไรน่ะ!”
เขาเห็นบางสิ่งบางอย่างวิ่งผ่านหลังห้องไปทำให้เขานั้นเห็นอะไรแปลก ๆ ที่ไม่ควรมี
‘ผี ? อยู่มาตั้งนานไม่เคยเห็น’
‘หรือว่าฉันใกล้จะไปแล้วนะ’
มันดูไม่ปกติเลยสักนิดแต่เขากับรู้สึกราวกับว่ามันคือข่าวดี ไม่มีความรู้สึกกลัวปรากฏขึ้นมาให้เห็นเลย
เขารีบวิ่งออกไปเพื่อมองหาความผิดปกติรอบๆ ตัว
“หายไปไหนแล้ว ?”
“วาปได้ด้วยเหรอ สมกับเป็ผีจริง ๆ ”
ใช่เหรอ?
กุกกุก!!
มีเสียงดังออกมาจากตรงระเบียงมันอยู่ติดกับตู้เย็นของเขา
“ทางนั้นเหรอ ? อะไรกัน”
เมื่อเขาเดินมาถึงก็ได้เห็นว่าตู้เย็นเปิดอยู่ แถมยังมีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นมา
“ขโมย ? ผี ?”
“ขอโทษค่ะ หนูหิวมากไปหน่อย”
“ข้างในกล่องนั้นมีนมกับขนมอยู่ กินได้เลยนะ”
เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ผีแล้วไม่ใช่อะไรที่แปลกขนาดนั้น ชายหนุ่มกลับมาหน้านิ่งอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะกลับไปอาบน้ำแล้วเร่งรีบแต่งตัว
“คุณลุงไม่สนใจอะไรหน่อยเหรอ ว่าหนูเป็ใคร ?”
“หนูเป็เด็กจากห้องอื่นใช่ไหมล่ะ ? กินเสร็จแล้วก็กลับห้องได้แล้วนะเดี๋ยวพ่อแม่จะเป็ห่วง”
“พ่อแม่เป็ห่วง ?”
“ใช่สิ และมันคือกล่องจากการประชุม เอาไปสองกล่องเลยก็ได้นะ”
“ขอบคุณค่ะ~”
เขาพยักหน้าก่อนที่จะเดินเข้าไปอาบน้ำมันไม่ได้แปลกมากนัก เพราะที่นี่มีหลายชั้นและหลายห้อง เขาคิดเพียงแต่ว่าตัวเองนั้นอาจจะลืมล็อคห้องแล้วเด็กคนนี้เดินเข้ามาหาอะไรกินจากเพื่อนบ้านเพียงเท่านั้น
…
“หนูยังไม่กลับเหรอ ?”
“กลับไปไหนคะ ?”
“บ้านของหนูไง จำได้หรือเปล่าว่าอยู่ห้องไหน ?”
เด็กหญิงทำเพียงส่ายหน้าก่อนที่จะมองมายังเขา
เด็กหลงงั้นเหรอ?ยังพอมีเวลา เดี๋ยวพาเดินหาสักหน่อยก็แล้วกัน แล้วถ้าหาไม่เจอค่อยพาลงไปหาพี่รปภ.ด้านล่าง
“หนูเรียกคุณลุงว่าคุณพ่อได้ไหม ?”
“ไม่ได้หรอกนะ”
“งั้นเหรอ…”
เธอมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยขึ้นมาในทันทีมันดูน่าสงสารจนทำให้เขารู้สึกไม่ดีตามไปด้วย
“งั้น… หนูเรียกฉันว่าพ่อก็ได้นะ แต่ถ้า….”ยังไม่ทันพูดจบเขารู้สึกมึนหัวเล็กน้อยพร้อมกับอาการผิดปกติราวกับตึกทั้งใบโยกสั่นไปมา
“อึก!”
เขาพยายามที่จะย่อตัวลงก่อนจะนั่งไปกับพื้น
[ภารกิจสำเร็จ]
[ยินดีต้อนรับสู่ระบบของพระเ้า]
[ท่านผ่านการคัดกรองคุณสมบัติจากผู้คนทั่วโลก]
[ความเข้าใจที่ท่านมีต่อโลกใบนี้อยู่สูงมากกว่าคนทั่ว ๆ ไป]
[ท่านได้รับลูกสาว 1 คน]
[ท่านได้รับระบบช่วยเหลือ]
[ท่านได้รับภารกิจระดับต่ำ]
[ภารกิจระดับต่ำ - ใช้เงิน100,000 บาทจัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับให้กับลูกสาว]
-ความสำเร็จ ลูกสาวพึงพอใจต่อการต้อนรับของท่าน
-รางวัล ???
“อะไรกันละเนี่ย ? เมื่อคืนฉันดื่มมาแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง”
ข้อความแปลกๆ มากมายปรากฏขึ้น มีเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่ทำให้เขานั้นใและรู้สึกแปลกใจแต่ครั้งนี้มันกลับทำให้เขานั้นรู้สึกได้ถึงทั้งสองอย่างพร้อมกันเพราะเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้เจออะไรแบบนี้
________________________________________
“อะไรกัน ? ทำไมถึงปรากฏอะไรแบบนี้ขึ้นมาละเนี่ย”
[เนื่องจากคุณวาที ได้อนุญาตให้เธอเรียกคุณว่าพ่อได้นั่นคือภารกิจที่จะทำให้ได้รับระบบช่วยเหลือจากพระเ้า]
“ระบบช่วยเหลือ ? ให้เด็กผู้หญิงคนอื่นเรียกผมว่าพ่อเนี่ยนะ แค่นั้นเองเหรอแล้วถ้าหากว่าพ่อแม่ของเธอมารับตัวไป ระบบจะหายไปหรือเปล่า ?”
[???]
“งงกับคำถามแค่นี้เนี่ยนะ ?”ชายหนุ่มสงสัยในทันที
“คุณพ่อคะ หนูยังไม่อิ่มเลย”หนูน้อยพูดขึ้น
“เอ่อ… ขอโทษนะหนูฉันยังไม่ได้รับเงินของเดือนก่อนเลย ฉันจึงมีเงินไม่มากนัก”
“แต่เอาเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปกินของอร่อย ๆ นะ”
ติ๊ง!
{ได้รับเงิน/โอนเงิน เข้าบัญชีธนาคาร**7-**69}
“เงิน ? หัวหน้าโอนมาให้แล้วเหรอไหนบอกว่ายังไม่สะดวกไง”
วาทีเปิดแอปขึ้นมาก่อนที่จะเช็คจำนวนเงิน
{ยอดเงินในธนาคาร 100,473 บาท}
“เดี๋ยวสิ! มีคนโอนมาผิดเหรอทำไมมันเยอะขนาดนี้”
“ดูชื่อผู้โอน! ดูชื่อผู้โอน!!!”
วาทีกดเข้าไปที่แอปธนาคารก่อนที่จะแตะไปยังยอดเงินที่โอนเข้ามา
{ยอดเงิน 100,000บาท ผู้โอน -}
“ไม่มีชื่อผู้โอน ? อย่าบอกนะว่าเป็บัญชีม้า ? ไม่เอาแล้วนะฉันไม่อยากซวยกับอะไรแบบนั้นแล้ว”
[ไม่ใช่การโอนผิด!]
“???”
[ท่านมีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ]
[ภารกิจระดับต่ำ - ใช้เงิน100,000 บาทจัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับให้กับลูกสาว]
“ข้อความก่อนหน้านี้สินะ ?ใช้เงินเพื่อต้อนรับลูกสาว หมายถึงเด็กคนนี้เหรอ ?”
“คุณพ่อทำอะไรอยู่เหรอ ? หนูหิวแล้ว”
เด็กคนนั้นเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับจับไปที่ชายเสื้อของเขาแรงดึงเล็ก ๆ ทำให้เขามีสติขึ้นมา ข้อความต่าง ๆ หายไปจากการมองเห็น
“ขอโทษนะหนู พ่อลืมไปเลย”
“ทำไมคุณพ่อถึงเรียกหนูว่าหนูละ ?”
“เอ่อ… ก็เพราะหนูตัวเล็กยังไงละ”
“หนูก็อยากมีชื่อเรียกเหมือนคนอื่น ๆ เหมือนกันนะคะ”
เอายังไงดีละเนี่ยเราตั้งชื่อได้ห่วยซะด้วย เหมือนกับชื่อในเกม
InWZA007
oOWaTOo
“หนูจะเป็ลูกของฉันเหรอ ?”
“ค่ะ~ หนูจะเป็ลูกของปะป๊า”
“ปะป๊าเหรอ 555”วาทีหัวเราะออกมาอย่างที่ไม่เคย
ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อยเขาไม่เคยตั้งใจทำอะไรแบบนี้มานานแล้วั้แ่สมัยมหาลัย
“วาที วาที วารี ?”
“หนูชื่อว่าหนูน้ำไหม ? คิดว่าไงบ้าง”
“หนูน้ำเหรอคะ ? อื้ม! ชอบมากเลย เย่ เย่ เย่หนูมีชื่อแล้ว หนูชื่อหนูน้ำ”
“ถ้าชอบก็ดีแล้ว เดี๋ยวพ่อจะพาลงไปหาอะไรอร่อย ๆ กินนะ”
“ปะป๊าสิคะ มันน่ารักกว่านะ”
“ก็ได้ ๆ ”
“เดี๋ยวปะป๊าจะพาหนูน้ำลงไปกินของอร่อย ๆ เป็ไง ?”
“เย่~”หนูน้อยยิ้มขึ้นมาอย่างร่าเริง
วาทีเผลอยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อเห็นเธอร่าเริงขึ้นแมวของเขาจากไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนมันทำให้เขาไม่ได้ทำอะไรหรือพูดอะไรแบบนี้มานานแล้ว มันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่า่เวลาในตอนนี้ก็ดีไม่น้อยเลย
วาทีพาหนูน้ำออกมาจากห้องก่อนที่จะพาขึ้นมอเตอร์ไซต์คันเล็กๆ ไปยังร้านอาหารใกล้เคียง
มันคือร้านประจำที่เ้าของร้านนั้นใจดีเป็อย่างมาก
“ตายแล้ว! ใครกันละเนี่ย น่ารักจังเลย~”
“ชื่ออะไรจ๊ะแม่หนูน้อย”
“หนูชื่อว่าหนูน้ำค่ะ เป็ลูกของปะป๊า~”
“ปะป๊าเหรอ ?”
“เอ่อ… ลูกของผมเองครับป้ากนเื่ค่อนข้างที่จะซับซ้อน”วาทีแสดงอาการกังวลออกมา
“ไม่เป็ไร ๆ เข้ามานั่งเถอะ เดี๋ยวป้าทำของอร่อย ๆ ให้กินเอาเหมือนเดิมไหม ?”
“เอ่อ…”
วาทีเปิดแอปโทรศัพท์ก่อนจะดูยอดเงินอีกครั้งเมื่อเห็นว่ายอดเงินยังคงเท่าเดิม เขาจึงเลือกที่จะปรับเปลี่ยนเมนูที่เคยกิน
“ไม่เหมือนเดิมครับ เดี๋ยวผมขอคิดสักครู่นะ”
“ได้สิ เลือกได้แล้วบอกป้านะ”
ป้ากนเดินจากไป
วาทีเปิดเมนูอาหารขึ้นมาดูก่อนที่จะเลือกสิ่งที่เด็กชอบมันมีของทอดหลายเมนู อาหารที่รสไม่จัด แม้กระทั่งของทานเล่นหลากหลายรูปแบบ
เขาไม่เคยคิดว่าร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้จะมีมากขนาดนี้มาก่อน
“หนูน้ำอยากได้อะไรเป็พิเศษไหม ?”
เด็กหญิงทำเพียงส่ายหน้าเท่านั้น
‘หรือเพราะเธอพึ่งมาโลกใบนี้ เลยทำให้ไม่รู้อะไรเลย ?’
“ป้ากนครับ งั้นผมขอเป็ทอดมันกุ้ง นักเก็ตแล้วก็เซตเมนูอาหารสำหรับเด็กก็แล้วกันนะครับ”
“จร้า แล้วเราละจะกินอะไร ?”
“ของผมขอเป็กะเพราเนื้อพิเศษ ๆ ไข่ดาวแล้วกันครับ ไม่ได้กินนานแล้ว”
“ของโปรดที่นาน ๆ ทีสั่งสินะ ได้สิ รอป้าแปปนะลูก”
“ขอบคุณครับ”
วาทียิ้มขึ้นเขามักจะสั่งมันเมื่อมีโอกาสพิเศษเท่านั้น ของคนอื่น ๆมักจะเป็เมนูที่มีราคาขึ้นมา หมูกะทะ ชาบู ปิ้งย่างหรือเข้าร้านอาหารแล้วสั่งเมนูที่มีราคาแพง แต่สำหรับเขานั้นแค่ได้กินกะเพราเนื้อร้อน ๆ ก็เพียงพอแล้วในปัจจุบัน
เพียงไม่นานอาหารมากมายก็วางเอาไว้ที่โต๊ะ เฟรนฟายและนักเก็ตกรอบ ๆ พร้อมกับซอสมะเขือเทศและมาลองเยสถาดอาหารลายการ์ตูนที่น่ารักมาพร้อมกับคือข้าวผัดกับไข่ดาวที่ราดซอสเป็หน้าหมีในจานยังมีไส้กรอก ปูอัด แล้วก็ผักที่ตกแต่งเพียงเล็กน้อย
ส่วนจานที่ด้านหน้าวาทีคือข้าวพัดกะเพราจานใหญ่มันทั้งหอมและมีสีสันน่าทาน
“น่ากินจังเลย~”
“กินสิหนูน้ำ มันต้องอร่อยมากแน่ ๆ ”
“ปะป๊ากินก่อน”
“ป๊าเหรอ ? อื้ม ได้สิ”
วาทีใช้ส้อมจิ้มไปยังไส้กรอกเล็กๆ ที่ถูกตกแต่งเป็ลูกหมึกสีแดงก่อนที่จะนำเข้าปาก
“อื้ม~ อร่อยมาก หนูน้ำทานได้แล้วนะ”
“คร้า~”
เธอเริ่มที่จะเพลิดเพลินไปกับมื้ออาหารเมื่อเห็นอย่างนั้น วาทีจึงได้กินตาม กะเพราเนื้อแสนอร่อยที่ยิ่งเคี้ยวรสเนื้อมันยิ่งออก ความผิดปานกลางมันคือความลงตัวที่เขานั้นชื่นชอบมากที่สุด
23K
