ในอดีตหยางฮูหยินเป็เพียงอนุภรรยาที่แต่งเข้ามาในยามที่ฮูหยินใหญ่คนก่อนล้มป่วยนางมาจากตระกูลที่มีฐานะปานกลางครั้นได้เข้ามาอยู่ในตระกูลหยางที่มีทั้งอำนาจเงินทองนางที่ไม่เคยได้พบเห็นมาก่อนจึงเป็ไปไม่ได้ที่จะไม่เกิดความโลภนางเป็คนรู้จักประจบเอาใจนายท่านใหญ่จึงลุ่มหลงนางอยู่่หนึ่งจนนางตั้งครรภ์ให้กำหนดบุตรชายคนรองให้กับตระกูลหยางนายท่านใหญ่ทราบเช่นนั้นจึงเลื่อนตำแหน่งให้นางเป็ภรรยารองทันทีต่อมานางยังให้กำเนิดบุตรสาวอีกคนก็คือหยางอันเล่อ
นายท่านใหญ่ชมชอบหยางอันเล่อเป็อย่างมากนางน่ารักว่านอนสอนง่ายทั้งยังเอาอกเอาใจเขาเหมือนมารดาของนางหยางอันเล่อจึงเป็แก้วตาดวงใจของนายท่านตระกูลหยางอย่างที่บุตรคนไหนในตระกูลหยางก็ไม่อาจทำได้เช่นนาง
นี่จึงเป็เหตุผลว่าหยางฮูหยินที่แม้กระทั่งมารยาททางสังคมยังไม่สามารถทำให้ดีได้แต่ยังคงสามารถรักษาตำแหน่งฮูหยินใหญ่ไว้ได้อย่างมั่นคงไม้ตายของนางก็คือบุตรสาวผู้เดียวของนาง
“เรียนท่านย่าเช่นนั้นข้าขอพาอี้เฟิงไปพบท่านพ่อนะขอรับ เห็นว่ามีเื่อยากจะพูดคุยด้วย”หยางอันเทียนที่เห็นสหายจ้องมองหยางฮูหยินด้วยสายตาดุร้ายจึงได้เอ่ยขึ้นมาหากปล่อยไว้เช่นนี้แม่เลี้ยงของเขาคงได้ถูกอี้เฟิงเลาะฟันหมดจากปากเป็แน่
“อืม ไปเถอะ”ฮูหยินผู้เฒ่าไม่คิดรั้งให้โม่อี้เฟิงอยู่ต่อนางเองก็ไม่อยากเห็นเหตุการณ์นองเืด้วยเช่นกัน
โม่อี้เฟิงถูกหยางอันเทียนลากตัวออกมาจากเรือนจัดเลี้ยงที่บอกว่าจะพาไปพบบิดาของเขานั้นหยางอันเทียนกลับพาโม่อี้เฟิงมาที่เรือนของตนเองแทนเขาเองก็ไม่ชอบความวุ่นวายจึงให้สาวใช้เตรียมอาหารและเครื่องดื่มไว้ที่เรือนของตนแทน
“เ้าก็อย่าไปถือสานางเลย นางก็มักจะปากเสียเช่นนี้แหละ”เมื่อเข้ามาในเรือนแล้วพวกเขาก็เดินเข้ามาภายในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วหยางอันเทียนรินเหล้าให้สหายพลางกล่าวให้อีกฝ่ายใจเย็นลง
“เหตุใดเ้ายังยอมทนอยู่เช่นนี้”โม่อี้เฟิงหยิบจอกเหล้าขึ้นยกดื่ม ใบหน้าเรียบนิ่งหากแต่ั์ตายังส่อประกายครุกรุ่นอยู่ภายในนั้น
“แล้วจะรีบจัดการไปทำไมกันเล่าจะกำจัดนางนั้นง่ายนิดเดียวไม่สู้เลี้ยงนางไว้ดูเล่นไม่ดีกว่าหรือ”หยางอันเทียนยกจอกเหล้าขึ้นดื่มด้วยเช่นกันก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกว่า“ปล่อยให้นางฝันหวานให้สมใจ เ้าก็รู้มิใช่หรือว่านางอยากให้บุตรชายของนางนั้นได้สืบทอดสกุลหยางต่อแทนข้า
นักหนาข้าจะรอดูว่านางจะทำเช่นไร”ประกายตาแห่งความเหี้ยมโหดของหยางอันเทียนนั้นไม่ได้น้อยไปกว่าโม่อี้เฟิงสักนิดนี่คงจะเป็อีกหนึ่งอย่างที่ทำให้พวกเขาสามารถคบค้าเป็สหายกันได้
“เช่นนั้นก็ควบคุมนางได้ดีหากไม่แล้วนางอาจจะไม่ได้อยู่จนถึงวันนั้น”
“เฮ้อ~ เ้าก็ช่างโหดร้ายเสียจริงนางเพียงเอ่ยปากถึงฮูหยินของเ้า เ้าก็โกรธถึงเพียงนี้แล้วหรือ”หยางอันเทียนเหล่ตามองสหายอย่างจับผิดมิใช่ว่าเขาไม่ได้ชมชอบภรรยาของตนเองหรอกหรือ
“เื่ของข้า” โม่อี้เฟิงตอบกลับเสียงเรียบก่อนจะได้ยินเสียงรายงานหน้าห้องว่าหยางอันเล่อขอเข้าพบ
หยางอันเล่อก้าวเข้ามาภายในเรือนวันนี้นางแต่งตัวงดงามเป็พิเศษเครื่องแต่งกายล้วนเป็สิ่งที่ดีที่สุดที่หยางฮูหยินสรรหามาให้นางหวังเพียงให้หยางอันเล่อโดดเด่นที่สุดในงานหยางอันเล่อหยุดยืนนิ่งก่อนจะทำความเคารพชายหนุ่มทั้งสองคนอย่างนุ่มนวล
“อันเล่อได้ยินว่าท่านแม่เสียมารยาทกับท่านพี่อี้เฟิงจึงได้มาขออภัยแทนนางเ้าค่ะ”นางหันไปทางโม่อี้เฟิงก่อนจะบอกจุดประสงค์ที่เข้ามาก่อนจะทำการขออภัยอย่างจริงใจใบหน้างดงามรู้สึกผิดอย่างยิ่ง
“อืม”โม่อี้เฟิงตอบเพียงเท่านั้นไม่ได้แสดงท่าทางอื่นใดกับหยางอันเล่ออีกในคราวก่อนที่นางกับพี่ชายใหญ่ไปจวนท่านแม่ทัพก็อยู่ได้เพียงเล็กน้อยแล้วก็กลับด้วยเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่สามารถอยู่ต่อได้มาคราวนี้เป็โม่อี้เฟิงที่มาเยือนจวนตระกูลหยางนางก็อยากจะมีเวลาอยู่ร่วมกับเขาให้มากขึ้นจึงได้ใช้เหตุผลที่ว่า้ามาขออภัยเขาเพื่อเข้ามาพบหน้าอีกฝ่าย
หยางอันเทียนก็ลอบสังเกตน้องสาวด้วยเช่นกันแต่ก็ทำเพียงมองดูเท่านั้นไม่ได้พูดเปิดโอกาสให้นางได้สานสัมพันธ์กับโม่อี้เฟิงเขารู้ว่าสหายของเขาเป็เช่นไรการจะยัดเยียดน้องสาวของตนให้สหายนั้นจึงเป็ไปไม่ได้ที่เขาจะทำ
“ดีจังเลยเ้าค่ะที่ท่านพี่อี้เฟิงไม่โกรธจริงสิวันนี้แขกที่มาร่วมงานมีคนจากตระกูลฟางมาร่วมงานด้วยท่านพี่อี้เฟิงจะไปพบพวกเขาหรือไม่เ้าคะ” ตระกูลฟางก็ได้รับเทียบเชิญด้วยเช่นกันเห็นว่าวันนี้มาร่วมงานทั้งสองสามีภรรยาแล้วก็บุตรสาวอีกสามคนไม่รู้ว่าหากท่านพี่อี้เฟิงได้พบเจอตระกูลภรรยาแล้วจะรู้สึกเช่นไรพวกนั้นมิใช่คนดีเสียหน่อยหากทำเื่ให้ท่านพี่อี้เฟิงไม่พอใจภรรยาเขาที่มาจากตระกูลนี้จะไม่ถูกสามีไม่
พอใจไปด้วยได้อย่างไร
“เ้ากลับไปเถอะหากอี้เฟิงอยากไปพบหรือให้พวกเขามาพบเดี๋ยวข้าจะจัดการเอง”หยางอันเทียนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่านางกำลังเข้าไปยุ่งย่ามกับครอบครัวของผู้อื่นมากเกินไป
“ก็ได้เ้าค่ะ เช่นนั้นข้าไปก่อนนะเ้าคะ”หยางอันเล่อทำตัวว่าง่ายนางยอมกลับออกไปอย่างไม่อิดออด
โม่อี้เฟิงเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลายในมือก็ยกจอกเหล้าแกว่งวนไปมาเล็กน้อยหวนคิดไปถึงเื่ตระกูลฟางที่มีต้าฉีคอยเขียนรายงานส่งเขาอยู่ตลอดพวกคนตระกูลฟางที่มักจะรังแกนางสินะ
“เ้าอยากจะพบพวกเขาหรือ?” เห็นสหายนิ่งเงียบไปก็คิดว่าโม่อี้เฟิงอยากพบกับคนตระกูลนั้น ก็เป็ตระกูลภรรยานี่นาทั้งเขาก็ยังไม่เคยไปทักทายยามที่แต่งงานครบสามวันแล้วเลย
“ข้าจะอยากเจอพวกนั้นไปทำไม”
“ก็เห็นเ้าเงียบไปคิดว่าอยากจะไปเจอคนในครอบครัวภรรยาเสียอีก”
“คนในครอบครัวแล้วอย่างไรข้าแต่งกับนางไม่ได้แต่งกับญาตินางเสียหน่อย” โม่อี้เฟิงเอ่ยตอบอย่างไร้อารมณ์
“หึ ระวังพวกเขาจะรีบวิ่งไปฟ้องภรรยาเ้ากล่าวว่าเ้านั้นไร้มารยาทเพียงใด” หยางอันเทียนเอ่ยหยอกล้อก่อนจะคิดไปถึงเหตุการณ์ที่จวนตระกูลฟางพวกนั้นคงจะไม่ได้ไปฟ้องหรอกแต่คงจะไปหาเื่นางมากกว่า
“จะฟ้องก็เข้าจวนข้าให้ได้เสียก่อน”จวนแม่ทัพใหญ่ผู้อื่นจะเข้าไปได้ง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไรกันแต่ก่อนพวกนางอาจจะทำได้แต่ในเมื่อเขากลับมาแล้วย่อมไม่เป็แบบแต่ก่อนแน่
ชายหนุ่มพูดคุยกันอีกสักพักโม่อี้เฟิงก็ขอตัวกลับเขามีงานที่ต้องสะสางอีกมากวันนี้ที่มาก็เพื่อนำของขวัญกับมาเยี่ยมทักทายฮูหยินผู้เฒ่าเพียงเท่านั้น
หยางอันเล่อหลังจากที่เดินออกมาจากเรือนของหยางอันเทียนก็เดินกลับไปหายังกลุ่มสหายที่นั่งเล่นกันอยู่ภายในสวนดอกไม้เหล่าคุณหนูงดงามทั้งหลายกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นว่าหยางอันเล่อกลับมาแล้วพวกนางจึงได้สอบถามอีกฝ่ายว่าหายไปไหนมา
“ข้าไปพบท่านพี่อี้เฟิงมาน่ะ”หยางอันเล่อตอบกลับอย่างเขินอายแสร้งทำเป็ไม่รับรู้สายตาอยากรู้อยากเห็นจากสหาย
“เหตุใดคุณหนูหยางถึงได้ดูสนิทสนมกับท่านแม่ทัพถึงเพียงนี้กันหนอคำก็เรียกพี่อี้เฟิงสองคำก็เรียกท่านพี่”สหายผู้หนึ่งของนางเอ่ยล้อเลียนจนหยางอันเล่อใบหน้าแดงก่ำ
“เ้าพูดอะไรข้าก็เรียกเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว”
“ใช่ว่าท่านแม่ทัพแต่งงานแล้วมิใช่หรือ” สหายอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างไรรู้เื่รู้ราวหยางอันเล่อชะงักไปเล็กน้อยตอบสหายผู้นั้นก่อนจะหันไปหาคุณหนูจากตระกูลฟางที่นั่งถัดไปอีกโต๊ะหนึ่ง
“ใช่แล้วล่ะท่านพี่อี้เฟิงแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลไปเมื่อสองเดือนที่แล้วจริงสิ...พวกเ้าได้ไปทักทายพี่เขยของพวกเ้ากันบ้างหรือยัง”
ฟางเฟยเซียน ฟางซีหรูฟางซีเหยาพี่น้องจากตระกูลฟางเมื่อได้ยินว่ามีคนเอ่ยถึงพวกตนจึงได้หันไปมองได้ยินว่าวันนี้ท่านแม่ทัพก็มาร่วมงานด้วยแต่พวกนางยังไม่มีโอกาสได้พบเจอเขาเลย
“พวกข้าไม่รู้ว่าจะไปพบเขาได้อย่างไรน่ะสิ”ฟางซีหรูเอ่ยขึ้นแต่อันที่จริงนางไม่ได้อยากจะไปพบปะพี่เขยผู้นั้นเลยสักนิด
“เช่นนั้นข้าสามารถช่วยพวกเ้าให้ได้พูดคุยกับท่านพี่อี้เฟิงได้นะพวกเ้า้าหรือไม่”หยางอันเล่อเสนอตัวนางอยากให้คนพวกนี้ทำให้ท่านพี่อี้เฟิงโกรธจนเอาไประบายกับฟางซูซิน
“ดีจังเลยนะ พวกเ้ามีพี่เขยเป็ถึงแม่ทัพใหญ่สนิทกันไว้ย่อมดีกว่า” สหายของหยางอันเล่อเอ่ยขึ้น
ฟางซีหรูได้ยินเช่นนั้นก็ขบคิดอยู่ภายในใจคำนวณว่ามันจะเป็ผลดีกับนางหรือไม่จึงสรุปได้ว่าผูกมิตรไว้ย่อมดีกว่าศัตรู
“ได้ข้าจะไปพบหน้าพี่เขย” ฟางซีหรูเอ่ยตอบตกลง
หากฟางเฟยเซียนกลับนิ่งเงียบเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อนทำให้นางห่างเหินกับพี่น้องในตระกูลมากขึ้นโดยเฉพาะฟางซีหรูที่นางเกลียดเข้ากระดูกท่านพ่อเพียงลงโทษให้นางนั่งคุกเข่าในห้องบรรพบุรุษเพียงไม่กี่ชั่วยามนางก็แสร้งเป็ลมจนท่านพ่อใจอ่อนปล่อยให้นางกลับไปพักที่เรือนได้
เื่นี้ทำให้ทั้งหลินฮูหยินรวมทั้งนางไม่พอใจเป็อย่างมากแต่ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของท่านพ่อได้ นางจะรอให้มีโอกาสดีๆมาถึงแล้วจะคืนสนองให้ฟางซีหรูอย่างสาสมแน่นอน
1K
