ทันทีที่คีร่ากลับมาจากที่ทำงานในเย็นวันนั้น เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา โชคดีที่เธอหาอพาร์ตเมนต์ในเมืองได้ง่ายกว่าที่เธอคิด ทันทีที่ได้รับแจ้งถึงการเลื่อนตำแหน่ง สิ่งแรกที่เธอทำคือค้นหาอพาร์ทเมนต์ให้เช่าบนอินเทอร์เน็ต และเธอสามารถหาอพาร์ทเมนท์ได้ในราคาย่อมเยาในระยะเวลาอันสั้น พ่อแม่ของเธอแนะนำให้เธออาศัยอยู่ในโรงแรมไปก่อน เนื่องจากบริษัทเสนอที่จะออกเบี้ยเลี้ยงให้เธอเพื่อดูแลค่าครองชีพของเธอจนกว่าเธอจะหาที่อยู่ได้ แต่เธอมองว่ามันเป็การลงทุนที่สูญเปล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอไม่ชอบพักในโรงแรมเป็เวลานานๆ
เธอถอดรองเท้าและลุกขึ้นนั่งเพื่อสำรวจดูรอบๆ อพาร์ตเมนต์ของเธอ เธอยังจัดไม่เสร็จ ข้าวของของเธอก็กระจัดกระจายไปทั่ว และเธอก็สะดุ้งเมื่อเห็นเสื้อผ้าที่เธอใส่เมื่อคืนกองอยู่บนพื้น เธอถอดมันออกและทิ้งเสื้อคลุมลงบนพื้นพร้อมกับรองเท้าของเธอ ขณะที่เธอรีบเปลี่ยนเป็ชุดทำงานของเธอในเช้าวันนั้น
เธอบังคับตัวเองให้ยืนขึ้น จากนั้นถอดชุดทำงานออกแล้วเปลี่ยนเป็กางเกงขาสั้นและเสื้อครอป ก่อนจะก้มลงไปหยิบเสื้อผ้า ไม่นานเธอก็วุ่นอยู่กับการจัดข้าวของและจัดวางทุกอย่างเข้าที่ เธอเหงื่อออกมาก และเสื้อผ้าของเธอก็เปื้อนเลอะเทอะไปหมดเมื่อเธอหยุดพักเพื่อดื่มน้ำ เธอมองดูนาฬิกาและต้องใเมื่อเห็นว่าเป็เวลา 2 ทุ่มแล้วและเธอยุ่งมากว่าสามชั่วโมงแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตู "ทำไมมีใครมากดกริ่งประตูของเธอ" เธอสงสัยขณะที่เธอวางขวดน้ำที่ถืออยู่และเดินไปที่ประตูเพื่อดูว่าเป็ใคร เธอส่องดูผ่านเลนส์ตาแมวบนประตูและใจเธอแทบสลายเมื่อเห็นจอร์นยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องพร้อมกับบางสิ่งที่ดูเหมือนถาดอยู่ในมือ
"จอร์นหรอ เขารู้ได้อย่างไรว่าเราอาศัยอยู่ที่ไหน เขาติดตามเราหรือเปล่า" เธอจงใจปฏิเสธข้อเสนอของชายผู้นี้ที่จะให้คนไปส่งเธอที่บ้าน และขอให้เขาไปส่งเธอในที่ที่เธอสามารถเรียกแท็กซี่ไปที่บ้านของเธอได้ง่ายๆ แล้วทำไมเขาถึงได้รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่นี่ นี่ควรจะเป็ one-night stand สำหรับคืนเดียวไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก คีร่าคิดด้วยความตื่นตระหนกขณะที่เธอพยายามตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร
"สวัสดีครับ" จอร์นทักทายทำให้เธอะโถอยหลังด้วยความใเมื่อเธอรู้ว่าตอนนี้เขายืนอยู่หน้าห้องและมองตรงมาที่เธอ
"สวัสดีค่ะ.. ใครค่ะ.. คุณเป็ใคร" เธอพูดติดๆขัดๆ แสร้งทำเป็จำเขาไม่ได้ เธอรู้ว่าเธอดูแตกต่างออกไปมากเมื่อใส่แว่นและมัดผมมวย ดังนั้นเธอจึงวางใจได้ว่าสิ่งนี้จะช่วยปกปิดตัวตนของเธอได้
"หวัดดีครับ ผมชื่อจอร์น ผมเป็เพื่อนบ้านอยู่ข้างห้องคุณ" จอร์นพูดด้วยรอยยิ้มในขณะที่เขายกถาดพิซซ่าขึ้นเพื่อให้เธอเห็นท้องของคีร่าก็ร้องทันทีเมื่อเธอเห็นพิซซ่าที่เขาถืออยู่ เพราะเธอยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน
เพื่อนบ้านข้างห้องหรอ คฤหาสน์ที่พวกเราไปเมื่อคืนก็เป็โรงแรมจริงๆสินะ เขาเป็เพื่อนบ้านของเธอได้อย่างไร "สักครู่นะค่ะ" เธอพูดด้วยความรู้สึกขอบคุณที่เขาจำเธอไม่ได้
"เปิดประตูหน่อยครับ" จอร์นบอกเธอ
"ออค่ะ กำลังจะเปิดค่ะ" เธอพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างประหม่าขณะที่เธอรีบเดินไปที่ประตูเพื่อปลดล็อค และรวบปอยผมที่ยุ่งเหยิงไว้ด้านหลังอย่างกระวนกระวาย
เธอเอื้อมมือไปหยิบถาดพิซซ่าจากเขา แต่จอร์นขยับถาดพิซซ่าหนีให้พ้นมือเธอขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องของเธอ "คุณพึ่งเอาของออกจากกล่องหรอ ให้ผมช่วยไหม" เขาถามเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอเหงื่อออกและเห็นเฟอร์นิเจอร์และกรอบรูปบางส่วนของเธออยู่บนพื้น
"ไม่เป็ไร ขอบคุณค่ะ" เธอพูดโดยยืนห่างจากเขา
จอร์นสังเกตว่าเธอยังไม่ได้ปิดประตู และเขาคิดได้ว่าเป็การบอกเขาอย่างสุภาพว่าเธอไม่ต้อนรับเขา "มาครับ..ผมต้องช่วยคุณแกะของ ผมปล่อยให้คนสวยอย่างคุณย้ายของหนักๆ พวกนี้ด้วยตัวเองไม่ได้หรอกครับ" จอร์นยืนกรานว่าจะช่วย เขาวางถาดพิซซ่าลงบนโต๊ะและหันไปหาเธอ "แล้วผมจะจัดตรงไหนก่อนดีเดี๋ยวก่อน! ทำไมคุณถึงดูคุ้นๆ จัง" เขาถามพลางมองหน้าเธอ
คีร่ากลืนน้ำลายอย่างกระวนกระวายและรีบหันหน้าหนี "ฉันเหรอ ฉันไม่แน่ใจว่าฉันเคยเจอคุณมาก่อน" เธอพูดด้วยรอยยิ้มประหม่าซึ่งทำให้จอร์นหัวเราะเบา ๆ
"ผมคิดว่าคุณคงเป็เหมือนหนึ่งในคนเ่าั้"จอร์นพูดด้วยรอยยิ้ม
"หนึ่งในคนอะไร" เธอถามด้วยความสับสน
"แบบว่าจะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังแอลกอฮอล์หมดฤทธิ์ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ฉันจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืนระหว่างเราสองคน และใครจะคิดว่าเธอคนนั้นจะกลายเป็เพื่อนบ้านข้างห้องของฉัน อาจจะเป็ความบังเอิญหรือ โชคชะตา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงมีเล่ห์ให้เธอใเล่นๆ
คีร่ากระแอมในลำคอ "ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเื่อะไร"
"คุณคือคีร่า พอช ใช่ไหม ที่เราเจอกันที่คลับเมื่อคืนนี้" เขาพูดขณะที่หยิบบัตรประจำตัวบริษัทของเธอขึ้นมาจากโต๊ะก่อนที่เธอจะแย้งคืนจากเขา ทำให้เธอมีสีหน้าที่ลำบากใจ
"คุณดูแตกต่างไปจากเดิมมากเมื่อเสยผมมัดรวบขึ้นและสวมแว่นตานี้ด้วย ผมแทบจำคุณไม่ได้" จอร์นพูดขณะที่เขามองเธอด้วยรอยยิ้ม
"คุณ้าอะไร" คีร่าถามด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้จะแบล็กเมล์เธอใช่ไหม หัวใจของเธอเต้นแรงเป็สองเท่าเมื่อนึกถึงเื่นี้ ขณะที่เธอมองเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัว จะเป็อย่างไรถ้าเขาถ่ายภาพนู้ดของเธอไว้และกำลังจะเรียกร้องเงินหรือปล่อยให้มันรั่วไหลบนอินเทอร์เน็ต เธอสงสัยขณะที่เธอเริ่มหายใจเร็วขึ้น
522
