"ดี" ฉินห้ายยิ้ม
"ที่ทำนี่ก็เพื่อเราทั้งคู่ ตอนนี้น้องกลับเข้าไปก่อน ออกมานานแล้วจะผิดสังเกตได้ เดี๋ยวพอทุกคนหลับแล้วพี่จะมาพาไปจัดการ" ฉินห้ายจูบหน้าผากลู่อิงแล้วไล้เลียลงไปที่ริมฝีปาก เพื่อให้เธอผ่อนคลาย
เขารู้ว่าเธอชอบลีลาของเขาแค่ไหน แค่นี้ก็สามารถทำให้เธอมอบกายถวายชีวิตแล้ว
"อื้อ พี่ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคืนนี้เจอกัน" ลู่อิงทำเป็ผลักไล่ทั้งที่เธอชอบมันมาก จุมพิตจากชายคนรักนั้นหวานละมุนยิ่ง
ฉินห้ายเองก็เสียดายยิ่ง เครื่องติดแล้วแต่ต้องตัดใจ เพราะมีเื่สำคัญที่ต้องทำคืนนี้
"แล้วเจอกันนะยอดรัก"เขาให้รางวัลเธออีกครั้งแล้วเดินกลับออกมา
"ทำไมอาบน้ำนานจังเลย"จูฟ่าง ตั้งข้อสังเกต
"ก็ไม่ได้อาบนานนี่ ฉันซักเสื้อด้วย อากาศร้อนเหงื่อออกเยอะน่ะ"ลู่อิงแก้ตัวแล้วก็เดินไปนอนที่เตียง หันหลังให้กลับทุกคน
กลางดึกที่เสียงลมหายใจของบางคนสม่ำเสมอและเสียงกรนเหมือนนอนอยู่ในโรงงาน
เครื่องจักรก็ทำให้ลู่อิงมั่นใจว่าทุกคนหลับสนิทกันหมดแล้ว เธอจึงค่อยๆ ย่องออกมาจากบ้านพัก แล้วก็เจอฉินห้ายรออยู่แล้ว
"แล้วถ้าฉันฆ่ามันได้แล้วฉันจะเอามันขึ้นไปห้อยบนขิ่อยังไง ตัวมันใหญ่ฉันแบกไม่ไหว"ลู่อิงก็ยังกังวล ในขณะที่เดินตามฉินห้ายลัดเลาะไปตามพุ่มไม้เพื่อไม่ให้ใครเห็น
"น้องไม่ต้องอุ้มหรอกผูกไว้กับแผงเหล็กหัวเตียงแล้วถีบร่างมันออกจากเตียง เสร็จแล้วก็ใช้นี่ปืนกลับออกมา" ฉินห้ายยื่นเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยๆ สำหรับนั่งแกะถั่วที่มีรูตรงกลางเขาเอาเชือกร้อยไว้
เพื่อเวลาที่ลู่อิงปีนหนีออกมาจะได้ดึงเก้าอี้นี้กลับออกมาได้ ถึงช่องลมนั้นไม่สูงมาก แต่ก็สูงกว่าตัวลู่อิงจึงจำเป็ต้องใช้ตัวช่วย
"แล้วถ้ามันสู้ล่ะฉันจะทำยังไง มันตัวใหญ่แรงเยอะกว่าน้องเอาหมอนอุดหน้ามันแล้วขึ้นไปนั่งทับ อย่าให้มันคว้าตัวได้ทนไม่ถึงสามนาทีมันก็ตายแล้ว"ฉินห้ายอธิบาย
"แล้วถ้ามันนอนตะแคงล่ะ"ลู่อิงกังวล
"เอาอย่างนี้นะ น้องเข้าไปสำรวจว่าที่เตียงนอนนั่นมีช่องพอให้เชือกลอดมั้ย แล้วเอาปลายเชือกอีกด้านสอดออกมา
แล้วเอาด้านที่เป็ห่วงคล้องคลอมันและกระตุกเชือกเป็สัญญาณพี่จะช่วยน้องดึงจากข้างนอก
ถ้ามันจะส่งเสียงให้น้องเอาหมอนอุดปากมันไว้ พอมันตายน้องก็ดึงเชือกกลับผู้กับเหล็กหัวเตียงแล้วถีบมันออกจากเตียงมันก็จะดูเหมือนมันฆ่าตัวตาย อ้อแล้วก็อย่าลืมส่งจดหมายนี่ไว้ด้วย" ฉันห้าย
หลังจากอธิบายยืดยาวเขาก็ยื่นจดหมายที่ปลอมลายมือใส่ไว้ที่อกเสื้อของลู่อิง แล้วกระซิบข้างหูว่า
"ถ้าเสร็จแล้วพี่จะมีรางวัลให้นะจ๊ะ"ฉินห้าย
"คนบ้า"ลู่อิงอายหน้าแดงแต่ก็คาดหวังรางวัล นั่นทำให้ความกลัวและกังวลต่อสิ่งที่กำลังจะทำลดลงอย่างไม่น่าเชื่อ
"จะโทษก็ต้องโทษตัวเองเถอะนะจ้าวเหม่ยอิงที่เธอเป็กระดูกชิ้นใหญ่ขวางทางรักของฉันกับห้ายเกอ"ลู่อิงเพิ่มความมุ่งมั่นให้กับตัวเอง
ตอนนี้มีแต่ความเงียบสงัด และมืดมิดเพราะอากาศที่ร้อนหรือความเครียดก็ไม่รู้ทำให้เหงื่อออกมามากมาย แต่เธอก็ตั้งใจแล้วว่าเธอจะต้องทำเพื่ออนาคตของเธอและคนรัก
ฉินห้ายค่อยๆ ดันเธอลอดผ่านช่องลมนั้นไปได้ โชคดีที่เตียงที่จ้าวเหม่ยอิงมีช่องลมตรงหัวนอนพอดี เธอจึงสอดปลายเชือกออกไปให้ฉินห้ายรู้ตำแหน่ง
เธอค่อยๆ ย่องมาที่เตียงนอนที่มีร่างใหญ่นอนตะแคงหันหลังอยู่
"หึโชคดีจริงๆ ที่ฉันนึกขึ้นได้ว่าแกชอบนอนตะแคง" ลู่อิงพึมพำเบาๆ ขณะที่เธอค่อยเดินย่องไป
ใจเธอก็เต้นแรง เธอจะพลาดไม่ได้
เพราะร่างนั้นหันหลังและภายในคลีนิคก็มืด เธอใช้เวลาปรับสายตาอยู่สักพักก็เริ่มเห็นรูปร่างชัดขึ้น
เธอจ้องไปที่ส่วนหัวแล้วรีบคล้องเชือกไปที่คอของคนที่นอนอยู่บนเตียงแล้วรีบกระตุกเชือกแล้วช่วยดึงพลางคว้าหมอนไว้กันไม่ให้เหยื่อส่งเสียง
"อึ๊" เสียงของร่างนั้นดังขึ้นแต่เธอก็รีบเอาหมอนอุดปาก
“ถ้าจะโทษใครก็โทษตัวเองเถอะนะเหม่ยอิงที่ดันอัปลักษณ์ ไม่คู่ควรกับผัวของฉัน” ลู่อิงดึงเชือกแรงขึ้น
ทันใดนั้นไฟก็เปิดขึ้นแล้วมีเสียงใสๆ ถามว่า
"เธอพูดกับฉันเหรอ"
_______________________
ผู้หญิงเรานี่เพื่อผู้ถึงกับยอมฆ่าเพื่อน ฉันจะสงสารหรือสมเพชหล่อนดีนังลู่อิง โง่ได้โล่มาก
หากใครสงสัย คำว่าห้ายเกอแปลว่าอะไร ก็แปลว่าพี่ห้ายค่ะ
เหมือนที่เวลาคนเรียกไป๋หลงว่าเอ้อเกอร์คือลูกชายคนรองนั่นเองค่ะ
2K
