ตอนที่ 10 ์ของโพรทาเลีย
หน้าลานกว้างบ้านใหญ่ โพรทาเลียกำลังลังเลว่าจะเข้าไปเลยดีไหมเพราะเธอไม่เห็นพ่อของเธออยู่แถวนั้นเลยเธอสงสัยว่าพ่อจะให้เธอทำงานอะไรคงเป็งานวุ่นวายหรืองานใช้แรงแน่ๆคิดแล้วปวดหัวขึ้นมาทันที ระหว่างที่ยืนนั้นเธอก็เดินเข้าไปใกล้ๆบ้านใหญ่จนมาถึงประตูบ้าน เธอลองเปิดประตูช้าๆ แล้วค่อยๆโผล่หัวเข้าไปมองข้างในว่ามีคนอยู่ไหม แต่ข้างในนั้นช่างกว้างใหญ่กว่าบ้านพักซะอีกแต่ข้างในดูเก่าและมืดสุดๆ จนน่าสงสัยว่านี้บ้านใหญ่หรือบ้านผีแต่ก็ยังดูน่ากลัวน้อยกว่าปราสาทนรกของแซเทิร์น เธอค่อยๆ เข้ามาช้าๆพร้อมกับะโหาพ่อของเธอ
“เอ่อ... คุณแจ็กสันขอรับ...” โพรทาเลียเดินเข้ามาอยู่ในห้องโถงเธอะโเรียกอีกฝ่าย แต่ไม่มีเสียงตอบรับทำให้โพรทาเลียต้องะโอีก “คุณแจ็กสันขอรับ!”
เสียงของโพรทาเลียดังจนทำให้คนที่อยู่ข้างในบ้านใหญ่ได้ยินเสียงะโเรียกจนเธอสงสัยว่าคนที่เรียกนั้น้าพบใครในตระกูลแจ็กสันแต่ถ้าเรียกคุณก็คงเป็สามีของเธอทำให้เธอต้องลองออกไปดูว่าคนที่เรียกเป็ใครจนเธอเดินออกมาจากชั้นบนของบ้านใหญ่ก็เห็นเด็กหนุ่มกำลังมองหาใครอยู่
“สวัสดีจ้ะ” เสียงอันอ่อนโยนทักทายเด็กน้อยที่เธอพึ่งเคยเจอครั้งแรกระหว่างที่เธอกำลังเดินลงมาจากชั้นสอง
โพรทาเลียเงยหน้ามองคนที่ทักทายจนเธอได้เห็นใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเด่นชัด ใบหน้ารูปไข่ ผมบลอนด์สั้นประบ่าดวงตาสีเทาเหมือนสีเหล็ก โพรทาเลียเห็นก็รู้สึกเ็ปหัวใจขึ้นมามือของโพรทาเลียสั่นเทาไปหมดจนเธอต้องหลบซ่อนมือของตนเองก่อนจะยิ้มแล้วทักทายอีกฝ่าย
“เอ่อ...สวัสดีขอรับ...” โพรทาเลียโค้งคำนับให้อีกฝ่าย
“สวัสดีอีกครั้งจ้ะเธอคงเป็วันเดอร์เลอร์สินะจ๊ะ” เธอยื่นมือเพื่อจะจับมือทักทาย “ฉัน แอนนาเบ็ธแจ็กสัน จ้ะ”
โพรทาเลียจับมือแม่อย่างเกร็งๆ “คีย์ วันเดอร์เลอร์ขอรับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันขอรับ คุณนายแจ็กสัน”
“เช่นกันจ้ะ วันเดอร์เลอร์”
พอทักทายกันเสร็จ ทั้งสองก็เงียบนิ่งจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแต่แล้วโพรทาเลียต้องถามแม่ของเธอเื่พ่อสักหน่อย
"เอ่อ...เห็นคุณแจ็กสันไหมขอรับ? พอดีคุณแจ็กสันสั่งให้ข้ามาที่นี่นะขอรับ..."
“อ๋อ เขาบอกฉันแล้วล่ะจ้ะงั้นตามฉันมาเลยวันเดอร์เลอร์” แอนนาเบ็ธพาเด็กหนุ่มไปห้องห้องหนึ่งทันที
โพรทาเลียเดินตามแม่ไปข้างในชั้นหนึ่งที่มีประตูหลายบานจนมาถึงประตูที่มีสองบานติดกันตอนแรกเธอสงสัยว่าประตูแต่ละบานมีหน้าที่อะไรกัน ตอนนี้พวกเขายืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่
“เชิญเลยจ้ะ” แอนนาเบ็ธกล่าวเชิญชวนอีกฝ่ายพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปข้างในห้องนั้น
โพรทาเลียเดินเข้าไปในห้องโดยไม่ได้คิดอะไรพอเธอเงยหน้าขึ้นดวงตาของเธอก็ลุกวาวทันที เมื่อเห็นสิ่งหายในห้องนี้
“หนังสือออออออออออออ!!”
ภายในห้องที่โพรทาเลียเห็นเป็ห้องสมุดขนาดเล็กที่มีหนังสือไม่มากไม่น้อยเกินไปโพรทาเลียเห็นถึงกับปลาบปลื้มใจมากๆ เพราะตลอดหลายปีอ่านแต่อะไรซ้ำๆที่มีอยู่ภายในปราสาทนั้นเธอเดินไปอย่างสนใจว่ามีหนังสือที่ตัวเองไม่เคยเห็นเยอะมากๆ
แอนนาเบ็ธยิ้มอย่างชอบใจที่เด็กหนุ่มชอบหนังสือเหมือนเธอ “ยินดีต้อนรับสู่ห้องเอกสารและห้องสมุดในตัวนะจ๊ะ”
“ห้องเอกสารและห้องสมุดในตัว?” โพรทาเลียหันไปด้วยความสงสัยทันที
“จ้ะ พอดีพวกเราจะเก็บเอกสารสำคัญไว้ที่นี่ ร่วมกับหนังสือไว้ศึกษาและอ่านเล่นนะ”
“แบบนี้เอง...แล้วจะให้ข้าทำอะไรหรือขอรับ?”
“เก็บกวาด ทำความสะอาด แล้วจัดของใหม่หมดนะจ๊ะเราจะแบ่งโซนหนังสือกับเอกสาร ที่จริงฉันให้สามีไปสั่งให้เด็กๆทำตู้สำหรับใส่เอกสาร แต่ดูเหมือนไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
โพรทาเลียมองพวกชั้นต่างๆมีทั้งชั้นว่างและชั้นที่เต็มไปด้วยหนังสือ เธอมองแล้วคิดออกทันที “ข้าว่า...ข้ารู้แล้วล่ะว่าจะทำไง!”
“เอ๋?” แอนนาเบ็ธสงสัยเลยว่าเด็กน้อยจะทำอะไรกันแน่
เสียงนกร้องยามสายนั้นช่างดังไปทั่วทั้งป่าลิซ่าที่กำลังเดินอยู่ได้ยินเสียงนก เธอเงยหน้ามองนกที่บินผ่านไปเธอไม่นึกว่าในรอบหลายพันปี เธอจะมีได้มีโอกาสได้เห็นอะไรที่สวยงามแบบนี้เลยจริงๆเธอก้มหน้าลงก่อนจะเดินต่อตลอดหลายพันปีเธอคิดแค่ตัวเองคงมีชีวิตที่เฉาตายอยู่ในปราสาทนั้นแต่แล้วกับมีแสงสว่างเข้ามาในชีวิตก็คือ โพรทาเลียเด็กคนนั้นเป็ทั้งน้องสาวและลูกสาวของเธอ เธอทั้งดูแลและปลอบโยนเด็กคนนั้นมาตลอดถึงจะลำบากแค่ไหน เธอก็จะช่วยเด็กคนนั้นแล้วตอนนี้เธอก็ช่วยโพรทาเลียเพื่อตรวจสอบว่าพี่ชายของเธอไม่ได้โดนนูอัสควบคุมถ้าโดนควบคุมพวกนั้นอาจจะทำให้โพรทาเลียบอบช้ำอีกก็ได้เธอไม่ยอมให้มีเื่นั้นเกิดขึ้นเด็ดขาดลิซ่าตามหาโอราอุสหลายทีแต่ก็ไม่เจออีกฝ่ายตอนนี้เหมือนเธอเดินอยู่ในงมเข็มในมหาสมุทรที่ไม่รู้จุดหมายปลายทางจริงๆลิซ่าเดินจนเหนื่อยมากๆ จนเธอเดินมาแถวๆสนามวอลเลย์บอลก็ได้เห็นสามคนที่เธอรู้จักกำลังจับกลุ่มใหญ่คุยกันอยู่เธอเห็นพวกเธอเลยรีบเดินเข้าไปหาทันที
“ไง ทุกคน” ลิซ่าทักทายสาวๆ ก่อนทันที
“อ้าว? วันเดอร์เลอร์สาวนั้นเอง”เอมิลี่เห็นลิซ่าก่อนทันที“สวัสดีค่ะ”
“วันเดอร์เลอร์สาว...เรียกข้าว่าลิซ่าก็ได้นะ...”ลิซ่ารู้สึกแปลกๆที่เอมิลี่เรียกเธอแบบนั้น
“งั้นพี่ลิซ่าละกันนะคะ”
“จ้ะ...”
“ไงคะ พี่ลิซ่า มาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ?” โฟกัสทักทายและถามอีกฝ่ายทันที
สาวๆ ที่เหลือสงสัยว่าเพื่อนใหม่คนนี้รู้จักพวกโฟกัสด้วยเหรอจนพวกโฟกัสอธิบายให้ฟังว่าลิซ่าเป็สมาชิกใหม่ของกลุ่มทำให้พวกเธอรู้จักกันเมื่อวานเอง
“สมาชิกใหม่นี่เอง!!” เสียงของคนหนึ่งดังขึ้น
ลิซ่าหันไปมองทันทีเธอมองไปที่สาวผิวสีเขียวเหมือนอีกฝ่ายเป็นางไม้ มีผมสีน้ำตาลหยิกกับเสื้อผ้าแบบใบไม้
“เอ่อ...สวัสดีจ้ะ เอ่อ...พึ่งเคยเจอกัน ฉันลิซ่า วันเดอร์เลอร์”
“ฉัน เนเวอร์รี่ อันเดอร์วู้ดนะเป็สาวสวยที่สุดในกลุ่มนะจ๊ะ”
“กระแดะ...” เสียงนางไม้อีกคนพูดขึ้น
“นี่!! เทียน่า ว่าพี่เหรอ!!”
“เปล่าซะหน่อย” นางไม้ผมสีแดงส้มหันไปมองลิซ่าทันทีก่อนจะดันพี่สาวเธอออกไปจากอีกฝ่ายทันที “ฉัน เทียน่าอันเดอร์วู้ดเป็น้องสาวของพี่เนเวอร์รี่นะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ คุณลิซ่า”
“เช่นกันจ้ะ...” เธอมองสองพี่น้องที่ดูจะเหมือนจ้องมองหน้ากันแบบจะกินกัน
“อย่าไปสนพวกเธอดีกว่านะจ๊ะ” สาวผมสีส้มแดงใบหน้าดูเป็สาวน้อยที่เรียบร้อยหันหน้ามายิ้มให้ลิซ่าทันที “ฉัน ไดอาน่า วอล์คเกอร์ค่ะ”
“สวัสดีจ้ะ”
“พวกเราสองพี่น้องจาง” สองสาวที่มีผิวต่างกันพูดขึ้นทันที
“ฉันแซมมี่! น้องสาว” เด็กสาวผมดำที่มีใบหน้าคล้ายคนเอเชียพูดขึ้นเดินมายืนด้านซ้าย
“ฉันลูก้า! พี่สาว” สาวผมสีน้ำตาลหยิกมีผิวกายสีน้ำตาลเหมือนช็อกโกแลตเดินมายืนด้านขวาของน้องสาว
“สวัสดีทั้งสองคนนะจ๊ะ”
“เอาล่ะ พวกเราแนะนำตัวกันเสร็จแล้วนะ...” โฟกัสตบมือหนึ่งครั้งแล้วจ้องพวกสาวๆแบบจิกๆ “จะได้ไม่ขัดคำถามของฉันกันนะ”
“ว้าวววว!!” สาวๆ ต่างมาหลบข้างหลังของลิซ่าทันที
“แหะๆ” ลิซ่าถึงกับงงเลยว่าอีกฝ่ายเหมือนโกรธอะไร
“งั้นฉันขอถามพี่ลิซ่าใหม่นะคะว่ามาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ?”
“ก็...พอดีข้ากำลังหาบางคนอยู่นะ...”
“แล้วหาใครอยู่งั้นเหรอ?” คาเอลถามขึ้นมาทันที
“ข้ากำลังหาโอราอุสอยู่นะ...”
“หือ? พี่ชายนะเหรอ?พี่ลิซ่ามีอะไรกับเขาเหรอ?” โฟกัสถามด้วยความสงสัยทันที
“ก็...เื่เล็กน้อยนะ...แค่อยากคุยด้วยนะพวกเ้าเห็นเขาป่ะ?”
“อืมมม...” โฟกัสใช้ความคิดว่าพี่ชายจะอยู่ที่ไหน”ตอนนี้น่าจะอยู่ที่บ้านพักริมทะเลของพ่อฉันนะ”
“บ้านพักริมทะเล...” ลิซ่างงเลยบ้านพักนั้นอยู่ไหน
“ลิซ่าไม่รู้จักสินะ?” เอมิลี่ถามทันที
“ใช่ ข้ายังดูรอบๆ ค่ายไม่หมดเลยนะ” ลิซ่าทำหน้าลำบากใจเลย
สาวๆ กำลังคิดเลยว่าใครจะเป็คนพาอีกฝ่ายไปเนเวอร์รี่ที่กำลังคิดอยู่นั้นหางตาของเธอหันไปเห็นชายที่อีกฝ่ายตามหาพอดี
“ฉันว่าเราไม่ต้องหาตัวแทนพาลิซ่าไปหาโอราอุสแล้วล่ะ”เนเวอร์รี่ลุกขึ้นแล้วโบกมือทันที “โอราอุสสสส!!”
โอราอุสที่กำลังคุยเื่งานอยู่นั้นได้ยินเสียงคนที่เรียกเขา เขาหันซ้ายหันขวามองหาคนที่เขาคุยด้วยนั้นชี้ไปข้างหลังของโอราอุส โอราอุสหันไปข้างหลังก็เจอสาวๆที่กำลังนั่งจับกลุ่มกันอยู่โอราอุสยกมือทักทายก่อนจะหันไปคุยกับคนที่เขาคุยอยู่แล้วขอตัวออกมาโอราอุสเดินไปหาสาวๆ ทันที ลิซ่ามองอีกฝ่ายเลยว่าเธอตามหาเขาแทบตายแต่พอเธอหยุดอยู่กับที่กับเจอเขาเฉยๆ เนี่ยนะ
“ไง ทุกคน!” โอราอุสยิ้มด้วยใบหน้าแจ่มใสทำให้สาวๆ มองกันอย่างชอบใจ
“แม้ๆ หนุ่มหล่ออย่างนายยิ้มได้แบบมีความสุขนี่ อารมณ์ดีมาจากไหนกันล่ะนั้น” เนเวอร์รี่แซวอีกฝ่ายทันที
“อะไรกัน เนเวอร์รี่ไม่มีอะไรหรอกนะ...แค่เจออะไรที่ทำให้มีความสุขกว่าทุกทีแล้วน่านะ”
“เอ๋?” ทุกคนต่างสงสัยทันทีว่าอีกฝ่ายเจออะไรมา
ลิซ่ามองอีกฝ่ายเลยรู้เลยว่าคงเป็เื่ของโพรทาเลียแน่ๆเพราะโพรทาเลียบอกว่าพี่ชายเหมือนเป็พวกรักน้องๆ มากเกินเหตุ ทำเอาเธอขำหน่อยๆเลยจริงๆ
“เอ่อ...แล้วพวกเธอเรียกฉันมีอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่พวกเราแต่เป็เธอคนนั้นต่างหาก” สาวๆ ทั้งกลุ่มชี้ไปทางลิซ่าทันที
ลิซ่ามองโอราอุสทันทีที่เธอยิ้มให้เขาทันทีโอราอุสเห็นก็ยิ้มอ่อนๆ ตอบเธอ
“ไง ลิซ่า...เธอมีอะไรกับฉันเหรอ?”
“เอ่อ...ข้า...มีเื่อยากจะคุยสักเล็กน้อย...เื่ของ...คีย์นะ...”
“อ๋อ...” พอพูดถึงน้องสาวเขาเขาถึงกับมีสีหน้าที่ซีดลงทันที “พอดีเลย...ฉันก็มีคุยเื่เกี่ยวกับคีย์พอดีเลยล่ะ...”
ลิซ่าหยีตามองอีกฝ่ายอย่างสงสัยว่าเขาเหมือนทำอะไรผิดมาถึงทำหน้าซีดแบบนั้น
“งั้นเราไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่านะ” โอราอุสนำพาอีกฝ่ายจะไปหาที่เงียบๆคุยกัน เขาหันกลับมาหาโฟกัสทันที “จริงสิ โฟกัสพี่เห็นว่าพวกเบเดอร์ได้รับข้อความจากแม่ว่าให้ไปช่วยที่ห้องเอกสารนะพี่ว่าแม่คงเรียกเธอด้วยแน่ๆ นะ”
“อ๋อ...ค่ะ หนูรู้แล้วนะ...เดียวก็จะไปแล้วนะ”
“โอเค ถ้าแม่ถามหาพี่บอกว่าพี่มีธุระนะ”
“ค่ะ” โฟกัสขานรับทันที
โอราอุสก็พาลิซ่าออกไปจากตรงนั้นทันที สาวๆต่างมองทั้งสองคนที่เดินออกไป บางคนในกลุ่มคิดบางอย่างทันทีเนเวอร์รี่มองถึงกับยิ้มทันที
“ฉันว่าโอราอุสได้แต่งงานก่อนพวกเราแน่ๆ!!”
“จะบ้าเหรอ!พี่เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลยนะ!!” โฟกัสพูดขึ้นทันที
“หือ?” เอมิลี่งงกับคำพูดของโฟกัส “เดียวนะ...เธอจะบอกว่าพี่เธอ...ชอบผู้ชายเหรอ?”
“จะบ้าเหรอ!! พวกเธอนี่น่า!!” โฟกัสถึงกับลุกขึ้นทันที“ฉันขอตัวล่ะ ต้องไปช่วยแม่ของฉันต่อ!!”
สาวต่างๆ หัวเราะกับสิ่งที่อีกฝ่ายปฏิเสธแต่เธอคิดพี่ชายไม่มีทางแต่งงานแน่ๆ เพราะเขายังหาคนที่ใช้ไม่เจอตอนนี้เขามีความสุขกับงานที่ทำก็ดีพอแล้ว แต่เธอกับรู้สึกบางอย่างระหว่างพี่ชายกับลิซ่าเธอส่ายหน้าก่อนจะเดินไปยังบ้านใหญ่ทันที
โอราอุสกับลิซ่าเดินไปตามทางเรื่อยๆเป็ครั้งแรกที่ลิซ่าอยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มที่เป็พี่ชายของโพรทาเลียแบบนี้ครั้งแรกเธอไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับอีกฝ่ายคงเพราะอายุของเธอที่แก่กว่าอีกฝ่ายและไม่รู้ว่าวัยรุ่นคุยอะไรกันเพราะตอนอยู่กับโพรทาเลียก็ได้ฟังแต่เื่ราวมากมายของเธอั้แ่จำความได้ก็เท่านั้นบางอย่างเลยไม่สามารถพูดกับคนข้างๆ ได้เช่นกัน เธอค่อยๆ เงยหน้ามองคนข้างๆมีลักษณ์คล้ายโพรทาเลียหมดั้แ่ทรงผม สีตาทำให้เธอนึกถึงชายคนหนึ่งที่เธอรักมากๆ
‘พี่แองเจิล...’
ลิซ่านึกถึงชายหนุ่มที่มีทรงผมยาวสีดำ ดวงตาสีเขียวงดงามเวลาที่เขาจ้องมองเธอทำให้รู้สึกอบอุ่นและยิ่งอ้อมกอดของเขาทำให้เธอปลอดภัยแองเจิลที่บุคคลที่เธอจะไม่มีวันลืม เพราะเขาเป็พี่ชายของเธอแต่พอนึกย้อนกลับไปเธอไม่สามารถย้อนกลับไปทำให้พี่ชายมีชีวิตได้อีก เธอจึงจงเกลียดจงชังแซเทิร์นมานานแสนนานขนาดนี้ถึงอีกฝ่ายจะทำร้ายชีวิตเธอมาตลอดหลายพันปี เธอก็จะรอวันที่ได้แก้แค้นเขาระหว่างที่เดินนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นจากก็เจอใบหน้าอีกฝ่ายที่กำลังเดินถอยหลังมองเธอจนเขายื่นหน้าเข้าหาอีกฝ่าย
“เธอไม่เป็ไรนะ? ลิซ่า”
“อ๊ายยยยย!!” เธอถึงกับใจนถอยหลังทันที
แต่การถอยไปข้างหลังของเธอทำให้เธอก้าวผิดท่าจนเธอกำลังจะล้มไปด้านข้างโอราอุสเห็นแบบนั้นจึงรีบเข้าไปประคองทันที
“เฮ้อ...เกือบไปแล้วนะ...” เขาประคองเธอขึ้นมาจนหยุดนิ่งทันที
ทั้งสองได้มองหน้ากันและกัน ทำให้รู้สึกว่าโลกของพวกเขาเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะโอราอุสได้จ้องมองอีกฝ่ายอย่างใกล้ๆ เข้าได้เห็นว่าอีกฝ่ายสวยและน่ารักแค่ไหนทำเอาหัวใจเขาเต้นไม่เป็จังหวะ ลิซ่าก็จ้องมองอีกฝ่ายหัวใจของเธอเต้นแรงมากๆจนรู้สึกแปลกๆ ว่าทำไมมันเต้นแรงแบบนี้
“คือว่า...ช่วย...” ลิซ่าตั้งสติแล้วหันไม่มองอีกฝ่าย
“อ๊ะ...โทษที” เขาช่วยพยุงตัวอีกฝ่ายขึ้นมายื่นได้
พอลิซ่าพยายามพยุงตัวแต่ตัวเธอกับเอนไปด้านข้างเหมือนกำลังจะล้มเพราะข้อเท้าเหมือนจะพลิกตอนที่ถอยหลังเมื่อกี้
“อ๊ะ...”
“ลิซ่า!!” โอราอุสรีบช่วยประคองเธอทันที “เจ็บขาสินะ...”
“คงงั้น...คงตอนที่ถอยหลังนะ...” ลิซ่ามองเท้าตัวเอง
โอราอุสมองจุดที่มีอะไรนู้นออกมา เขาทำหน้าเครียดทันที “คือ...ขอโทษทีนะ!”
“เอ๋?”
ลิซ่าทำหน้างงที่อีกฝ่ายขอโทษเธอก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเ้าหญิงทันที
“อ๊า!!” ลิซ่ากอดคออีกฝ่ายไว้ทันทีไม่ให้ตัวเองตก“นี่! เ้าทำให้ข้าใหมดเลยนะ”
“ขอโทษทีแต่ฉันไม่ยอมให้ผู้หญิงที่เจ็บขาเดินเองแน่ๆ”
ลิซ่ามองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นเหมือนตัวเองพระเอกที่ทำตัวเท่ๆให้สาวหลงใหลในหนังสือที่เจอในกองขยะที่พวกเธอแอบซ่อนไม่มีผิด
“ทำเป็พูดเท่ไหมนั้นล่ะ...” ลิซ่าหันหน้าไม่มองอีกฝ่ายทันที
โอราอุสจ้องมองอีกฝ่ายเขาเห็นหูของเธอแดงขึ้นมาทำเอาเขายิ้มก่อนจะพาเธอไปยังที่ที่หนึ่งที่เขาจะพาเธอไประหว่างที่โอราอุสอุ้มลิซ่า เขาแอบมองอีกฝ่ายตลอดไม่รู้ทำไมยิ่งมองอีกฝ่ายมันยิ่งรู้สึกแปลกๆ ยิ่งรู้สึกอยากรู้จักเธอมากขึ้นอยากรู้ว่าเธอมาอยู่กับน้องเขาไง โอราอุสเดินจนมาถึงเขตที่มีป้ายขนาดใหญ่ที่เขียนว่า‘เขตพื้นที่อยู่อาศัย’ ลิซ่าเงยหน้าเห็นป้ายนั้นก็สงสัยเลยว่ามันหมายความว่าอะไร
ลิซ่าหันไปหาโอราอุสทันที “เขตพื้นที่อยู่อาศัยนี้คือ...”
"อ๋อ...ก็เขตสำหรับพักอาศัยคล้ายๆกับบ้านพักนะ แต่จุดนี้คือบ้านพักของครอบครัว แต่มีไม่กี่หลังหรอกนะเพราะเด็กส่วนใหญ่สามารถอยู่โลกภายนอกได้ ยกเว้นพวกสายเืของ 3 มหาเทพนะ"
“เอ๋...?” ลิซ่าสงสัยทันที “เพราะว่าพวกเขามีพลังเยอะสินะ”
“ถูกต้องอย่างฉันก็มีพลังเยอะเหมือนกันจนพวกปีศาจตามล่าพวกเราเพื่อนำมากินนะ”
“น่ากลัวจัง...”
“ไม่ต้องห่วง!!”
“หือ?”
“ถ้าเธอเป็อะไรไป ฉันจะช่วยเธอเอง ลิซ่า”
“เอ๋?” ลิซ่างุนงงว่าอีกฝ่ายมาช่วยเธอเพื่ออะไร“เ้าปกป้องตัวเองเถอะไม่ต้องห่วงข้า”
“อะไรกัน? ใจร้ายจังนะ”
ลิซ่าไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายกว่าเดิมเธอรู้สึกประหม่ายิ่งกว่าเดิมที่อีกฝ่ายบอกจะปกป้อง เธอเป็เทพีไม่้าหรอกแต่มันก็รู้สึกดีชอบกลที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้นจนเธอสงสัยว่าอีกฝ่ายพาเธอเข้ามาในเขตพื้นที่อยู่อาศัยทำไม
“แล้วเราจะไปไหนกันนะ? บ้านครอบครัวนายเหรอ?”
“เปล่า บ้านฉันต่างหาก”
“เอ๋?” ลิซ่ามองอย่างสงสัยที่อีกฝ่ายจะพาไปบ้านเขา
โอราอุสอุ้มอีกฝ่ายจนมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่ดูเล็กกว่าบ้านหลังอื่นสักเล็กน้อยแต่ก็มีสองชั้นพร้อมกับระเบียบชั้นบนอีกลิซ่ามองบ้านตรงหน้าอย่างใที่มีบ้านขนาดเล็กแบบนี้แต่จากดูๆเป็บ้านที่ดูอบอุ่นและน่ารักมากๆ
“ว้าว นี่นะเหรอบ้านของโอราอุส!!” ลิซ่าจ้องมองบ้านหลังเล็กอย่างสนใจ
“ใช่แล้วล่ะฉันพึ่งสร้างมันได้ไม่กี่เดือนนี้เองนะ ฉันเก็บเงินั้แ่เด็กจนตอนนี้ฉัน20 แล้ว ฉันก็มีบ้านของตัวเองในที่ที่เหมาะสมมากๆ เลยล่ะนะ”
“ว้าว...นายนี้ดูขยันจังเลยนะ...”
“หึๆ” โอราอุสหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายทันที
โอราอุสอุ้มอีกฝ่ายลงมานั่งตักของเขาแล้วเขาก็หากุญแจในกระเป๋าต่างๆ ของเสื้อผ้าเขา เธอเกรงใจสุดๆที่อีกฝ่ายให้เธอนั่งตักของเขา
“เอ่อ...ให้ข้าลงก่อนไหม...”
“ไม่ต้องหรอก...” โอราอุสค้นหาในกระเป๋ากางเกงจนเจอกุญแจ“เจอล่ะ”
เขาหยิบออกมาพร้อมกับอุ้มอีกฝ่ายต่อแล้วเดินไปไขกุญแจเข้าไปในบ้าน ก่อนจะพาอีกฝ่ายมานั่งที่โซฟา
“ขอบคุณนะ...”
“อืม งั้นรอแป๊บหนึ่งนะเดียวฉันไปเอาน้ำแข็งมาประคบเท้าให้นะ”
“อืม...” ลิซ่าพยักหน้าตอบรับอีกฝ่าย
โอราอุสพูดจบก็เดินไปที่หน้าประตูเพื่อปิดประตูแล้วเดินไปที่ห้องครัวทันที ลิซ่านั่งอยู่ที่โซฟา เธอมองรอบๆ อย่างสนใจห้องนั่งเล่นมีชั้นหนังสือ โต๊ะ เก้าอี้ เตาผิง เป็ห้องที่ดีมากๆแถมเป็บ้านไม้ที่เธอเคยใฝ่ฝันว่าอยากได้จะมีให้เห็นกับตาตัวเองจริงๆโอราอุสเดินกลับมาพร้อมน้ำแข็งประคบเย็นกับห้องปฐมพยาบาลเขานำประคบลงจุดที่อีกฝ่ายเจ็บอยู่ พออีกฝ่ายนำน้ำแข็งประคบเท้าของลิซ่าเธอก็เกิดร้องออกมาก
“อ๊าย!”
โอราอุสได้ยินถึงกับหน้าแดงก่อนจะเงยหน้าขึ้น “โทษที...เจ็บเหรอ...?”
“นิดหน่อยนะ...แต่มันเย็นนะ...”
“แหะๆ ทนหน่อยนะ...มันต้องประคบสักระยะหนึ่งนะ”
“ขอบคุณนะ...” ลิซ่ากล่าวขอบคุณอีกฝ่าย
โอราอุสรู้สึกเกร็งเลยเจอเสียงร้องเมื่อกี้เข้าไปจนเขาหน้าแดงขึ้นมาทันทีเขาจ้องมองเท้าอีกฝ่ายที่เนียนขาวจนน่าัั แต่เขารีบส่ายหน้ากับความคิดบ้าๆของเขาทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นอีกฝ่ายที่กำลังเหม่อมองเขาก่อนที่เขาจะถามอีกฝ่ายออกมา
“เอ่อ...เธอกำลังเหม่ออะไรอยู่เหรอ?”
“เอ๋...เอ่อ...ก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ...แต่ก็ขอโทษทีทำให้ต้องลำบากนะ...”
“ไม่หรอกๆ อ๋อ จริงสิ เธอชอบเค้กไหม?”
“เค้กเหรอ? ถึงไม่เคยกินมาก่อนก็ตามเถอะนะ...แต่เคยเห็นตอนที่โพรทาเลียชี้ให้ดูนะ”
“ไม่เคยเหรอ? งั้นเดียวมานะ”โอราอุสเดินกลับไปที่ห้องครัวทันทีพร้อมกับถือจานที่มีบางอย่างที่มีรูปทรงเป็สามเหลี่ยมอยู่ในจาน โอราอุสมอบจานนั้นให้ลิซ่า “งั้นเชิญลองกินได้เลยนะ!!”
ลิซ่ามองอีกฝ่ายพร้อมกับมองจานตรงหน้าเธอได้เห็นเค้กที่มีรูปทรงสามเหลี่ยมและการตกแต่งที่ดูน่ารักมากๆ “ว้าว! ดูน่ารักจัง!นี่คือเค้กสตรอเบอรี่สินะ?”
“ใช่แล้วล่ะ!”
“งั้นขอทานล่ะนะ” ลิซ่าหยิบส้อมขึ้นมาแล้วตักเข้าปากทันที“อืม!! อร่อยจัง!!”
“ใช่ไหมล่ะ!? ดีใจที่ลิซ่าบอกว่าอร่อยนะ”
“อืม ข้านะไม่เคยกินของหวานเลยพอได้มากินของแบบนี้นอกจากพวกช็อกโกแลตแท่ง มันรู้สึกทำให้ใจฟูขึ้นเยอะเลยล่ะ”
“เคยกินช็อกโกแลตด้วยสินะได้ยินจากโพรบอกว่าพวกเธอไปเวกัสครั้งก่อนแล้วได้ทานขนมที่ร้านขนมหวานด้วยน่านะ”
“อืม ครั้งแรกที่ทานช็อกโกแลตมันรู้สึกเหมือนได้เติมเต็มความรู้สึกที่ขาดหายไปเลยล่ะ”
โอราอุสยิ้มอย่างชอบใจตอนที่อีกฝ่ายกำลังมีความสุขกับการทานเค้กอยู่
“จริงสิ เธอบอกว่ามีเื่คุยกับฉันเื่อะไรเหรอ?”
“หือ? อ๋อ...ไม่มีแล้วล่ะ”
“อ้าว? ทำไมล่ะ?” โอราอุสทำหน้างงเลยตอนแรกอีกฝ่ายบอกมีแต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
“ก็…พอดีตอนล้มฉันเกิดััตัวนายไปแล้ว...ฉันเลยเผลอตรวจนายไปนะว่านายไม่ได้โดนนูอัสควบคุมใช่ไหมนะ...”ลิซ่าพูดไปทานเค้กไปด้วย
“ตอนนั้นนะเหรอ?” เขานึกถึงตอนที่เขาช่วยเธอตอนนั้นคงเผลอแตะตัวแล้วก็กอดคอเขาอีก “แต่ก็ถือว่าดีน่าเนอะพวกเธอจะได้ไม่ต้องกังวลนะ”
“อืม” ลิซ่าพยักหน้าทันที “แล้วทางด้านโอราอุสล่ะเ้าบอกว่ามีเื่จะบอกกับโพรทาเลียเื่อะไรเหรอ?”
“อ๊ะ...” พอย้อนกลับมาพูดเื่นั้นโอราอุสถึงกับเหงื่อแตกทันที“คือว่า...มีอีกคนที่รู้เื่โพรทาเลียเข้าซะแล้วนะ...”
“เอ๊ะ!?” ลิซ่าถึงกับอ้ำอึ้งไปเลย
ภายในบ้านใหญ่โพรทาเลียกำลังทำงานโดยไม่สนใจรอบข้างเลยสักนิดว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไรแล้วตอนแรกเธอกำลังแยกหนังสือและย้ายหนังสือไปไว้ห้องข้างๆ ผ่านไปสามสิบโพรทาเลียก็ยกกองหนังสือและเอกสารไปอีกห้องได้เกินครึ่งของห้องนั้นแล้วแอนนาเบ็ธที่อยู่เฝ้าก็ได้มองเด็กน้อยกำลังมีความสุขกับการทำงานแต่เธอก็สังเกตเห็นว่าเด็กหนุ่มนั้นจ้องหนังสือหลายครั้งเหมือนว่ากำลังสนใจทำให้แอนนาเบ็ธมีความคิดบางอย่างขึ้นมาก่อนจะเอ่ยพูดกับเด็กหนุ่ม
“ดูเธอสนใจหนังสือจังนะจ๊ะ วันเดอร์เลอร์”
โพรทาเลียหันไปหาอีกฝ่ายทันที “ขอรับข้าชอบหนังสือมากเลยล่ะ ชอบมาั้แ่เด็กแล้วนะขอรับ”
“แบบนี้เอง งั้นหลังจากทำงานเสร็จฉันจะให้เวลาเธออ่านหนังสือพวกนี้ละกันนะ”
“จริงเหรอขอรับ?” โพรทาเลียถึงกับแสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมาทันที
“จ้ะ” แอนนาเบ็ธยิ้มแล้วลูบหัวอีกฝ่ายทันที
“ขอบคุณขอรับ งั้นข้าทำงานต่อล่ะนะขอรับ!!” โพรทาเลียรีบยกหนังสือไปทันที
แอนนาเบ็ธทำหน้าอย่างดีใจแต่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็อมทุกข์ขึ้นมาเธอนึกถึงลูกสาวของเธอตอนสมัยยังเด็กที่มีความชอบเื่หนังสือเหมือนกัน
‘ตอนไหน...โพรทาเลียกับโฟกัสจะกลับมาสนใจหนังสือที่พวกเขาเคยวาดฝันไว้กันนะ...เพราะความสนิทของสองคนนั้นยิ่งห่างกันขึ้นเรื่อยๆแล้วล่ะนะ...’ แอนนาเบ็ธคิด
โพรทาเลียทำงานอย่างชอบใจว่าถ้าทำงานเสร็จก็จะได้อ่านหนังสือระหว่างที่กำลังยกกองหนังสือออกจากห้องเธอก็รู้สึกถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยกลิ่นอายอันน่ารังเกียจพอเธอออกมาพ้นประตูก็หันไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาทางเธอโพรทาเลียเห็นก็ทำสีหน้านิ่งๆ เอาไว้เธอไม่นึกว่าจะได้เห็นสมาชิกครอบครัวครบชุดแบบนี้
“อ้าว? วันเดอร์เลอร์!” โฟกัสเห็นอีกฝ่ายก็เรียกนามสกุลอีกฝ่าย
โพรทาเลียเห็นพวกเขาทักทายมาเธอก็ทักทายกลับ “งะ...ไง...เหล่าลูกๆของคุณแจ็กสัน”
โพรทาเลียมองเหล่าพี่น้องของเธอที่บางคนได้เจอแล้วบางคนก็พึ่งได้เจอแต่เธอเห็นแค่พวกเขาทั้งหมดแค่เจ็ดคน รู้สึกขาดพี่ชายคนโตของเธอไปคงยังอยู่กับพี่ลิซ่าหรือเปล่าเธอก็ไม่รู้แต่หนึ่งในนั้นกับสนใจเธอด้วยสายตาอาฆาตตลอดเวลานั้นก็คือ นูอัส นั้นเองโพรทาเลียเห็นใบหน้าอีกฝ่ายช่างเหมือนเธอตอนโคตรโกรธมากๆ เวลาที่แซเทิร์นเล่นงานเธอจนาเ็สาหัสแต่สีหน้าแค่นั้นยังไม่เท่าเธอที่ทำได้น่ากลัวกว่านี่อีกล่ะนะ
“แหมๆ เรียกซะ ไม่ต้องเรียกว่าเหล่าลูกๆ หรอกนะ”โฟกัสกล่าวอย่างเขินๆ ที่อีกฝ่ายเรียกพวกเธอแบบนั้น ”แล้วนายมาทำอะไรนะ?”
“ช่วยคุณนายแจ็กสันเก็บห้องเอกสารอยู่นะ”
“เอ๋...หรือว่าเพราะเมื่อเช้าที่นายทำท่าจะหลับคาโต๊ะกินข้าวเลยโดนพ่อของเราลงโทษสินะ...” เบเดอร์พูดแซวขึ้นมา
“ก็ไม่เชิงที่เรียกว่าทำโทษน่านะ...ข้าว่า...นี่มัน์มากกว่า”โพรทาเลียยืนอกอย่างภูมิใจกับงานแบบนี้
“์? ยังไงเหรอ?”โฟกัสพูดขึ้นทันที
“์ของหนังสือ!!” โพรทาเลียเข้าใกล้พวกพี่น้องดวงสายตาเป็ประกายอย่างดีใจ
“เอ๋!?” ทุกคนต่างอึ้งกับอีกฝ่ายทันที
“หนังสือมากมายที่ไม่เคยเห็นเต็มห้องนั้นไปหมดแล้วถ้าทำงานเสร็จไว ก็มีสิทธิ์ได้อ่านอีก...ช่างเป็เกร็ดความรู้ที่น่าอ่านสุดๆ”
“หึ! ก็แค่เศษกระดาษเน่าๆ ไม่เห็นมีอะไรสักอย่าง”นูอัสพูดขึ้นทันที
โพรทาเลียได้ยินบรรยากาศรอบๆตัวเธอก็เปลี่ยนไปจนเหมือนมีเงามืดรอบๆ ตัว เธอค่อยๆหันไปมองยัยปีศาจที่เธอรังเกยจสุดๆ
“เศษกระดาษเหรอ?”
เสียงของโพรทาเลียดูต่ำลงเหมือนพวกโรคจิตพูดกับคนอื่นๆใบหน้าของเธอนิ่งเรียบเหมือนคนกำลังเก็บงำความรู้สึกโกรธเคืองไว้ข้างในแต่บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายดูน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร ทำเอาพวกโฟกัสหน้าซีดไปตามๆกันเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายดูน่ากลัวสำหรับพวกเขาทำให้นึกถึงเวลาแม่ของพวกเขาโกรธขึ้นมาทันที นูอัสจ้องมองอีกฝ่ายมือเธอก็สั่นไปหมดจนเธอใว่าตัวเองสั่นกลัวอีกฝ่ายทำไม
“ข้าคงฟังอะไรผิดอยู่สินะ...ว่าคนบางคนกำลังพูดว่าหนังสือพวกนั้นเป็เศษกระดาษ...ไม่นึกนะว่าในกลุ่มสายเืโพไซดอนจะมีพวกปัญญาอ่อนอยู่ในกลุ่มด้วยนะขอรับ”
“แกว่าใครปัญญาอ่อน!! ห๊ะ!!”
“ทำไม!! หรือจะไฟท์กัน!!”
ทั้งสองคนจ้องมองกันอย่างไม่ชอบกันและกันปกติโพรทาเลียไม่เดือดมากกับนูอัสแต่ครั้งนี้เธอเดือดยิ่งกว่าอะไรคงเพราะได้ฟังเื่ราวจากพี่ชายว่าอีกฝ่ายทำอะไรไว้กับครอบครัวเธอมั้งทำให้เธอโกรธยัยปีศาจตนนี้เป็สิบเท่า
จบตอนที่ 10 โปรดติดตามตอนที่ 11ต่อไป
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
289K
