ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

ทางฝั่งทางด้านของกลุ่มโนอาห์นั้นก็ยังไม่รู้ว่ากลุ่มของตนเองกำลังเดินหน้าเข้าไปติดกับดักชิ้นใหญ่ที่มีไว้เพื่อทำลายโนอาห์โดยเฉพาะ
“ทุกคนหลบออกไปก่อนทางนี้ฉันจัดการเอง”
“นายหญิงไม่ได้นะคะ ท่านจะทำแบบนั้นไม่ได้ตอนนี้พวกเราต้องถอยกันไปก่อนเถอะ ครั้งหน้านายหญิงค่อยมาที่นี่ใหม่ก็ได้”
ไมอารีบพูดห้ามปรามโนอาห์เอาไว้เพื่อไม่ให้โนอาห์เข้าไปติดกับดักที่มีไว้เพื่อกำจัดโนอาห์
“ดิฉันเองก็เห็นด้วยค่ะ นายหญิงควรรีบถอยกลับไปก่อนถึงนายหญิงจะมีความสามารถในการใช้พลังแห่งแสงแต่มันก็มีแค่นายหญิงเท่านั้นที่ใช้ได้ มันจะทำให้นายหญิงต้องต่อสู้ไปเองคนเดียว”
ซาเรียเองก็ไม่รออยู่เฉยก็ได้พูดออกมาเหมือนกัน
เพียงแต่ว่าคำพูดเหล่านั้นไม่มีทางทำให้โนอาห์หวั่นไหวได้เลยเพราะตั้งแต่ที่ตัดสินใจมาที่แห่งนี้ก็เตรียมใจในหลายๆเรื่องเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
“ไม่ได้หรอก ไมอา ซาเรีย ที่นั่นไม่ได้มีอะไรให้ฉันอาลัยอาวรณ์ก็จริงแต่ถ้าพวกเราถอยไปละก็เมืองที่อยู่ด้านหลังพวกเราก็จะโดนพวกปีศาจกองทัพใหญ่นี้ทำลายล้างเอาได้ถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงล้มเหลวในฐานะผู้ปกครอง ต่อให้มันจะเป็นกับดักที่มีไว้เพื่อกำจัดฉันก็ตามที ถึงแม้ว่าฉันจะต้องตายฉันก็ไม่เสียดายหรอกดีกว่าปล่อยผู้คนนับหมื่นนับแสนต้องมาตายอย่างสูญเปล่า”
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะสู้ไปพร้อมกับโนอาห์ด้วย ไม่ต้องห่วงถึงแม้ว่าจะไม่มีพลังแห่งแสงคอยค้ำชูแต่ฉันก็มั่นใจว่าจะสามารถรับมือกับพวกมันได้” วิคตอเรียพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม
ใช่แล้วคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยวิคตอเรียที่ไม่ต่างไปจากสัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัวทั้งที่เธอเป็นแวมไพร์ทั้งที่หิวโหยเลือดขนาดนั้นแต่ก็ยอมถามความเห็นกับฉันจนตอบตกลงได้เธอไม่เคยบังคับวิคตอเรียเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ขณะเดียวกันเธอที่อยู่ในฐานะผู้ติดตามโนอาห์ก็ยังไม่ได้ปฏิบัติกับเธอในฐานะที่ควรจะเป็นกลับเป็นอีกอย่างที่แตกต่างไปราวกับเพื่อนคนสนิทที่ฐานะไม่แตกต่างกัน ถ้าหากว่าวันนี้ต้องตายไปละก็ อย่างน้อยก็ตายเคียงข้างโนอาห์ไปเลย
“วิคตอเรียนี่เธอคิดจะ...”
“ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดเลยถึงแม้ปีศาจพวกนี้จะค่อนข้างน่ากลัวไปสักหน่อยแต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรนักหรอก เห็นแบบนี้ฉันก็เคยเป็นถึงเจ้าหญิงอัศวินมาก่อนนะ”
“นั่นสินะ ขอบคุณมาก”
ในเมื่อโนอาห์ไม่เลือกที่จะถอยกลับไป ไมอากับซาเรียก็ไม่มีทางเลือกทำให้พวกเธอสองคนต้องลงต่อสู้ไปด้วย
ความจริงแล้วการพูดคุยกันอย่างกับพักผ่อนอยู่บ้านในขณะที่ยังอยู่ท่ามกลางวงล้อมของปีศาจมากมายแบบนี้ได้สบายใจราวกับพูดคุยกันปกตินั้นก็เพราะว่าปีศาจไม่ค่อยถูกกับพื้นที่แห่งแสงที่โนอาห์ได้สร้างขึ้นมาทำให้การรับรู้ช้าลงไปมากรวมถึงความสามารถโดยรวมด้วย
“เอาละได้เวลาแล้ว”
“บ้าจริงเวลาอะไรกันละถ้าไม่ติดพื้นที่แห่งแสงแบบนี้ละก็พวกเราก็คงจับพวกแกมาฉีกให้เป็นชิ้นๆแล้ว” หนึ่งในพวกปีศาจตระโกนกลับมาที่โนอาห์อย่างเดือดดาล
“ช่วยไม่ได้นะก็ใครบอกให้ปีศาจอย่างพวกคุณอ่อนแอกันขนาดนี้กันละ”
โนอาห์ปรับเปลี่ยนรูปแบบของพื้นที่แห่งแสงใหม่ทั้งหมดดึงดูดความมืดโดยรอบเข้ามาเพื่อเติมพลังงานให้กับพื้นที่แห่งแสง
“นี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมความสามารถแบบนี้ถึงได้มาอยู่กับผู้หญิงตัวเล็กๆแบบนี้”
“นี่ วิคตอเรีย ไมอา ซาเรีย ถ้าอยากต่อสู้กับฉันมากละก็รับนี่ไปสิ”
โนอาห์มอบเศษส่วนพลังของพื้นที่แห่งแสงไปให้กับพวกเธอทั้งสามให้ผสานเข้ากับร่างกาย
“นี่มัน…”
พวกเธอทั้งสามได้แต่เบิกตากว้างกับพลังบางอย่างที่ผสานเข้ามาในร่างกาย
“ใช่แล้ว พลังแห่งแสงยังไงละถึงแม้จะเป็นแค่ชั่วคราวระยะเวลาไม่นานก็เถอะ ถ้ารีบจบตรงนี้เร็วหน่อยก็ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้ว”
ปีศาจที่เป็นคนนำกองกำลังมานั้นกำลังเดือดดาลอย่างหนักคำสั่งโจมตีที่สั่งไปตั้งนานแล้วสมุนของเขาทั้งหมดก็ยังไม่สามารถเข้าไปถึงตัวของโนอทห์ได้เลยไม่สิต้องบอกว่าต่อให้โนอาห์ยืนคุยนานกว่านี้สมุนของเขาก็คงไปถึงระยะการโจมตีได้ช้ากว่านี้อีกแน่นอน
แต่ถ้ามาคิดอีกรอบเขาก็ยืนห่างจากระยะต่อสู้จริงๆนั่นแหละรวมถึงพื้นที่แห่งแสงที่มีขนาดใหญ่มากต่อให้ปีศาจไม่ได้ถึงกับพ่ายแพ้พลังแห่งแสงแต่ถ้าโดนเข้าไปก็เป็นอย่างที่เห็นการรับรู้ช้าลงไปมากรวมถึงความสามารถทุกอย่างนอกจากความสามารถในการโจมตีลดลงไปถึงเจ็ดส่วนสิบ
“พวกแกมัวทำบ้าอะไรกันอยู่ได้ใช้ทักษะของพวกแกไปสิทักษะโจมตีระยะไกล ต้องให้บอกอีกสักกี่ครั้ง”
“โอ๊ะ...จริงด้วยนี่ครับกระผมลืมสั่งการให้ใช้”
“ฉันอยากจะบ้าตายทำไมต้องมามีลูกน้องแบบนี้กันนะ”
“ท่านควรภูมิใจในตัวกระผมนะที่วันนี้กระผมจะแสดงอำนาจของท่านออกไปให้ไกลมากยิ่งขึ้น”
ชายที่มีดวงตาที่แสนเย็นชาก้าวเดินเข้าไปในพื้นที่แห่งแสงโดยที่ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรก่อนที่จะดึงขวานออกมาสองเล่ม มันคือขวานสีดำที่มีเปลวเพลิงสีดำลุกโชนอยู่
“เลดี้ผู้งดงามโปรดออมมือให้กระผมด้วย”
เขาพุ่งเข้าไปหาโนอาห์ด้วยความรวดเร็ว
“เตรียมพร้อมต่อสู้ได้ ผู้ชายคนนั้นฉันจะรับมือเอง”
ทั้งสามคนผงกหัวรับคำของโนอาห์ออกไปยืนประจำตำแหน่งของตนเอง
โนอาห์เผยรอยยิ้มที่น่าดึงดูดออกมาโดยไม่รู้ตัวดาบเล่มสีดำและดาบเล่มสีน้ำเงินก็ปรากฏออกมาพอดีกับที่เข้าปะทะกับขวานคู่ที่พุ่งมาดั่งสายฟ้าของชายคนนั้น
“โนอาห์...”
วิคตอเรียเมื่อเห็นโนอาห์ที่เข้าปะทะกับพลังที่รุนแรงขนาดนั้นเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“มองไปทางไหนของเธอกัน”
ใบมีดสีดำสิบเล่มพุ่งเข้ามาจากทั้งสี่ทิศทางทำให้วิคตอเรียต้องเคลื่อนไหวร่างกายเพื่อหลบหลีกการโจมตีที่มาถึงแล้วใช้ดาบเล่มสีขาวที่เป็นดาบประจำตัวฟาดฟันออกไปยังการโจมตีของใบมีดสีดำจนกระทั่งทำลายทิ้งไปทั้งหมด
“ดูเหมือนจะพอมีฝีมืออยู่บ้างนะฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ให้กับเธอเอง”
เจ้าของใบมีดสีดำปรากฏตัวออกมาจากพื้นดินพร้อมกับรูปลักษณ์เงาสีดำที่เป็นเงาของหญิงสาว
วิคตอเรียได้แต่กัดฟันเข้าสู้อย่างจำใจถ้าไม่รีบจัดการก็จะไปช่วยโนอาห์ไม่ได้
“ส่วนพวกเธอสองคนพวกผมจะเป็นคู่มือให้เอง”
ไมอากับซาเรียมองไปยังชายหนุ่มฝาแฝดสองคนที่ปรากฏตัวออกมาจากอากาศธาตุอันว่างเปล่า
“จริงสิถ้าพวกเราชนะละก็ขอพวกเธอสองคนไปเลยก็แล้วกันพวกเราสนใจมนุษย์ผู้หญิงอยู่พอดี ฮึฮึ”
ไมอาเรียกพลังวิญญาณออกมาพร้อมกับพลังเวทมนตร์ให้ผสมผสานกันแสดงออกมาเป็นพลังรัศมีอันรุนแรงอยู่ในมือทั้งสองข้าง
ส่วนซาเรียก็เรียกคฑาเวทย์สีฟ้าที่เป็นอาวุธประจำตัวออกมา
พวกเธอทั้งสองบุกเข้าไปโจมตีชายทั้งสองอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ชายทั้งสองตั้งตัวได้ทัน
"เย็นชาจังเลยนะ พวกเราอุตส่าห์ที่จะพูดคุยเพื่อสานความสัมพันธ์แท้ๆ แต่แบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน"
ในระหว่างที่การปะทะของกลุ่มโนอาห์กับปีศาจระดับหัวหน้าเริ่มต้นขึ้น ก็มีปีศาจอีกตนที่เป็นคนสั่งการกองกำลังทั้งหมดเริ่มต้นสั่งการกองกำลังปีศาจจัดกองกำลังใหม่พร้อมกับเตรียมการโจมตีระยะไกลเอาไว้
"หัวหน้าของพวกเรากำลังเข้าสู้อยู่พวกแกรอจังหวะให้ดีๆถ้าหากพวกมันเปิดช่องว่างก็ใช้การโจมตีระยะไกลเข้าไปได้เลย"
"รับทราบ..."
. . .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เปิดฉากการต่อสู้

นิยายแนะนำ

ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เปิดฉากการต่อสู้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้