เรือนเหลียนฮวา
“เฟิ่งเออร์ไม่ใช่ว่าแม่เคยสอนเ้าเื่การควบคุมอารมณ์กับเ้าไปแล้วหรือ”ทันทีที่เข้ามาในเรือนกุ้ยเจินก็เอ่ยปากถามบุตรสาวของตนทันที
“ท่านแม่เ้าเด็กนั้นมันมาทำร้ายพี่หยวนเจียงก่อนนิเ้าคะ”หยางเฟิ่งเอ่ยอธิบายเสียงเศร้า
“เฟิ่งเออร์การกระทำที่วู่วามในวันนี้สร้างความเสียหายอะไรบ้าง”กุ้ยเจินเอ่ยถามเสียงเรียบ
“ความวู่วามของเ้าในวันนี้ทำให้พี่ชายของเ้าต้องเจ็บตัวทำให้ผู้หญิงอย่างเสวี่ยเหม่ยเหนียงมีโอกาสมาว่าเ้าและแม่ได้”เมื่อเห็นว่าบุตรสาวของตนเอาก้มหน้านิ่งจินกุ้ยเจินจึงเป็ฝ่ายอธิบายผลเสียของนิสัยเ้าอารมณ์ให้บุตรสาวตนฟัง
“ข้าขอโทษเ้าค่ะ”หยางเฟิ่งเอ่ยขอโทษเสียงเบา
“มาหาแม่”กุ้ยเจินเอ่ยเสียงอ่อนเพราะนางรู้ว่าเด็กวัยนี้คงอดทนได้ไม่ดีเท่าผู้ใหญ่เช่นนาง
“เจ็บมากหรือไม่”กุ้ยเจินเอ่ยพร้อมกับลูบที่ของบุตรทั้งสองคนด้วยแววตาเศร้าเพราะั้แ่เด็กทั้งสองเติบโตมานางไม่เคยลงมือตบตีบุตรทั้งสองของตนเลยแต่วันนี้เ้าแม่ทัพหน้าโง่กับลูกอนุอย่างหยางเค่อกลับลงมือตบตีลูกรักทั้งสองของนางเสียได้ช่างน่าเจ็บใจจริงๆ กุ้ยเจินคิดด้วยความโกรธเคืองวันหน้านางจะต้องแก้แค้นให้ลูกๆของนางให้ได้กุ้ยเจินหมายมาดในใจ
“ไม่เ้าค่ะ/ไม่ขอรับ”ด้วยเพราะไม่้าให้มารดาเป็ห่วง เด็กทั้งสองจึงได้กัดฟันโกหกคำโต
“เฮ้อพวกเ้าไปอาบน้ำเถอะเดี่ยวแม่จะให้แม่นมอิ๋นเตรียมยาทาแผลให้กับพวกเ้า”จินกุ้ยเจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจแล้วเดินออกไปสั่งงานคนรับใช้ในเรือน
“โอ๊ะโอ้ย เฟิ่งเออร์เบาๆสิพี่ว่าให้แม่นมอิ๋นทายาให้พี่น่าจะดีกว่านะ”หยางเหวินที่ทนน้ำหนักมือของหยางเฟิ่งไม่ไหวเอ่ยพร้อมกับกระเถิบตัวออกห่างน้องสาวฝาแฝดของตน
“ไม่ได้ๆข้าเป็คนหาเื่เจ็บด้วยมาให้พี่เหวินข้าก็ต้องเป็คนรับผิดชอบนะเ้าคะ”หยางเฟิ่งเอ่ยปฏิเสธพร้อมกับจับให้หน้าของหยางเหวินอยู่นิ่งๆนางจึงลงมือละเลงยาลงบนหน้ากลมของพี่ชายฝาแฝดด้วยความตั้งใจ
“พี่ว่าเ้าควรจะปล่อยให้แม่นมอิ๋นทายาให้พี่น่าจะหายเร็วกว่านะ”หยางเหวินที่ส่องกระจกหลังจากที่น้องสาวของตนทายาให้ที่รอบพกช้ำหันมาเอ่ยกับหยางเฟิ่งด้วยสีหน้าเศร้าเพราะตอนนี้ครึ่งหน้าของเขามีสีเขียวคล้ายสาหร่ายมาโป๊ะอยู่บนหน้าของเขา
“เราต้องทาหนาๆสิเ้าคะพี่เหวินรู้หรือไม่ยิ่งเราทายามากเท่าไหร่แผลของพี่เหวินก็จะยิ่งหายเร็วขึ้นนะเ้าคะ”หยางเฟิ่งเอ่ยตอบพี่ชายของตนพร้อมกับปล่อยให้แม่นมอิ๋นเช็ดยาออกจากมือของตนต่ออย่างไม่ขัดขืน
เรือนหลันฮวา
“ตายแล้วเฟิ่งเออร์ทายาให้กับอาเหวินหรือจ๊ะช่างเป็พี่น้องที่รักกันจริงๆ”นางซือเอ่ยตอบชมหลานสาวของตนด้วยแววตาเอ็นดู
“ท่านย่าเ้าคะท่านพ่อตบพี่เหวินเ้าค่ะ”หยางเฟิ่งที่สบโอกาสเมื่อมารดาของตนออกไปดูแลเื่อาหาร นางจึงเอ่ยฟ้องท่านย่าของตนด้วนน้ำเสียงเศร้าทันที
“ไม่เป็ไรนะอาเหวินย่าคนนี้จะชดเชยให้เ้ากับน้องสาวเอง”นางซือเอ่ยพร้อมกับโอบกอดเด็กทั้งสองด้วยแววตารู้สึกผิด
“ข้ารักท่านย่าที่สุดเลยเ้าค่ะ”หยางเฟิ่งเอ่ยพร้อมกับกอดตอบนางซือ
“ข้าก็รักท่านย่าขอรับ”หยางเหวินเอ่ยพร้อมกับเข้าไปกอดนางซืออีกคน
“ฮ่าๆย่าก็รักพวกเ้าเช่นกันไหนดูสิหลานของย่าเสียโฉมหรือไม่”นางซือมองสำรวจหน้าของหลานทั้งสองด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เ้าค่ะความงามของหลานทั้งสองไม่มีอะไรมาทำลายได้ง่ายหรอกเ้าค่ะ”หยางเฟิ่งเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจในหน้าตาของตนเพราะชาตินี้ของนางเกิดมาน่ารักมาก (กอไก่ ล้านตัว)
“จริงหรือไหนเอาหน้ามาให้ย่าดูใหม่สิย่าจะได้แน่ใจว่าหลานของย่ายังน่ารักอยู่จริงหรือไม่”นางซือเอ่ยพร้อมกับหอมแก้มอวบของหยางเฟิ่งด้วยความหมั่นเคี้ยว
“เฟิ่งเออร์ยังน่ารักอยู่หรือไม่เ้าคะ”หยางเฟิ่งที่โดนหอมแก้มจนแทบยุ้ยติดปากนางซือเอ่ยถามเสียงใส
“จ๊ะเฟิงเออร์ของย่ายังน่ารักที่สุดอยู่เช่นเดิมเลย”นางซือเอ่ยพร้อมกับกอดร่างอวบของหยางเฟิ่งแน่นขึ้นจนนางแทบหายใจไม่ออก
“ท่านย่าข้าหายใจไม่ออกเ้าค่ะ.”หยางเฟิ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของนางซือเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ เพราะนางซือย่าของนางมักจะชอบโอบกอดเพื่อแสดงความรักกับนางแรงๆ จนบางครั้งนางกับพี่ชายยังเก็บไปนอนฝันผวาเป็วันๆเลยก็มี
“เอาหละๆย่าไม่แกล้งพวกเ้าแล้วก็ได้พวกเราไปกินข้าวเย็นกันเยอะแม่ของเ้ามานั้นแล้ว”นางซือเอ่ยพร้อมกับบุ้ยปากไปที่กุ้ยเจินที่เดินมาถึงประตูห้องพอดี
1K
