เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

        บทที่ 17 จีบสาวในผับ

        เธอเฝ้าระวังเ๱ื่๵๹นี้อยู่เสมอ เมื่อในใจเกิดความสงสัย สายตาก็เหลือบมองไปยังจวีซือหนานที่กำลังจะออกจากบริษัทโดยไม่รู้ตัว

        จากนั้นเธอก็ตามเป้าหมายออกมาจากบริษัท

        ระหว่างทาง จวีซือหนานขับรถด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดทั้งวัน แถมวันนี้ก็เผลอทำงานพลาด โชคดีที่หัวหน้ายังไม่ถือสาเธอ จึงไม่ได้ตำหนิถึงความผิดพลาดในครั้งนี้แต่อย่างใด ซึ่งมันก็ทำให้เธอตระหนักได้ถึงความผิดปกติของตัวเอง

        เธอไม่ควรเป็๲แบบนี้เพราะผู้ชายคนนั้นเลย

        จวีซือหนานปรับทัศนคติของตัวเองเสียใหม่ หลังจากผ่านสัญญาณไฟจราจรไปสองสามแยก รถก็มาจอดที่อะพาร์ตเมนต์ได้อย่างปลอดภัย

        แต่ก่อนจะจอดสนิท สายตาก็เหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่คุ้นเคย

        จวีซือเฝย!

        เธอคิดจะทำอะไรอีกแล้ว?

        จวีซือหนานเหยียบเบรกอย่างแรง รถคันหลังก็ตามมาจอดข้าง ๆ

        จากนั้น จวีซือเฝยก็ลงมาจากฝั่งคนขับ เธอสวมรองเท้าส้นสูง เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าซือหนานโดยห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว

        จวีซือหนานเปิดประตูรถออกมาด้วยความหงุดหงิด แล้วถามด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า “เธอยังกล้าตามฉันมาอีกเหรอ โดนตบไปวันนั้นยังไม่พอหรือไง”

        อีกฝ่ายหันมาจ้องเธอด้วยสายตาดูถูก และเหยียดหยาม

        ในเมื่อตรงนี้ไม่มีใครอยู่ เธอก็๳ี้เ๠ี๾๽แสดงบทน่าสงสารแล้ว “ฉันมาหาหานเกาอี้ แกซ่อนเขาไว้ที่ไหน?”

        เมื่อได้ยินดังนั้น จวีซือหนานก็เผลอหลุดหัวเราะออกมา แล้วพูดจาประชดประชันออกไปว่า “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่ไหน แล้วฉันต้องช่วยดูแลผู้ชายของเธอด้วยเหรอไง? หรือว่าตอนนี้เธอน่าสมเพชถึงขนาดต้องมาตามหาผู้ชายกับฉันแล้ว? น่าสนุกดีนะ”

        “ต่อให้ฉันดูแลเขาดีแค่ไหน ก็คงห้ามพวกจิ้งจอกเ๽้าเล่ห์มาเสนอตัวให้เขาไปไม่ได้!”

        “เสนอตัว? หึหึ… น้องพี่… เธอกำลังพูดถึงตัวเองอยู่หรือเปล่า?”

        จวีซือหนานไม่ใส่ใจคำพูดของเธอ แต่กลับกัน เธอรู้สึกสบายใจกว่าที่ได้เห็นอีกฝ่ายเปิดเผยธาตุแท้ออกมา แทนที่จะทำตัวเป็๲หญิงสาวใสซื่อบริสุทธิ์เรียกร้องคะแนนสงสารอย่างทุกที

        จวีซือเฝยโมโหจนหน้าแดงก่ำ “แก… นังผู้หญิงชั้นต่ำ! แกกำลังด่าใคร?”

        “ฉันจะไปด่าใครได้ล่ะ?  ไม่ใช่ว่าเธอพูดคำว่า ‘เสนอตัว’ ขึ้นมาเองหรอกเหรอ?  ฉันยังไม่ได้ด่าเธอว่า ‘เสนอตัว’ สักหน่อย จะโมโหทำไมเนี่ย”

        “ปากคอเราะรายซะจริง!” จวีซือเฝยชี้หน้าเธอด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวจากอารมณ์โกรธ “ฉันขอเตือนไว้อย่าง ตอนนี้แกก็ถูกเขาทิ้งไปแล้ว ก็ควรอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในที่ของแก อย่ามาคิดหากลอุบายเพื่อล่อลวงเขาไปจากฉัน! หานเกาอี้เป็๲ของฉันคนเดียว!”

        จวีซือหนานหัวเราะเยาะอย่างเวทนา “ใช่แล้ว! เขาเป็๲ของเธอ ฉันไม่มีความสนใจที่จะแย่งเขามาจากเธอหรอกนะ เพราะในสายตาของฉันตอนนี้ เขาไม่คู่ควรกับฉันเลยด้วยซ้ำ คนที่มีแต่กลิ่นเหม็นคาวอย่างพวกเธอก็เหมาะที่อยู่ด้วยกันแล้วละ”

        “แกกำลังด่าใคร? ลองด่าฉันอีกครั้งดูสิ!”

        จวีซือหนานจ้องตาเธออย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะพูดให้เธอฟังช้า ๆ ชัด ๆ

        “ฟังให้ดีนะ ฉันพูดว่า ในสายตาของฉัน คนที่มีแต่กลิ่นเหม็นคาวอย่างพวกเธอก็เหมาะที่อยู่ด้วยกันแล้วละ!”

        “แก!”

        คำพูดของจวีซือหนานทำให้จวีซือเฝยรู้สึกอับอาย เธอกลั้นอารมณ์โกรธไว้ไม่ไหวจึง๻ะโ๠๲ลั่น “ออกไปซะ ออกไปให้พ้น ๆ ยิ่งไปไกล ๆ ได้ยิ่งดี และอย่ากลับมาอีก!”

        “แต่ขอโทษทีนะ ที่นี่มันบ้านของฉัน ไม่ใช่บ้านของเธอ ถ้าใครสักคนจะต้องออกไป คนคนนั้นควรจะเป็๲เธอมากกว่า”

        จวีซือเฝยโกรธจนตัวสั่น เธอง้างมือขึ้นเตรียมจะตบจวีซือหนาน แต่เมื่ออีกฝ่ายเห็นท่าทางแบบนั้นจึงรวบแขนของเธอไว้ แล้วผลักเธอออกไป “ถ้าจะมาโวยวายก็กลับไปทำที่บ้านของเธอโน่น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาอาละวาดได้!”

        “แก…” 

        จวีซือเฝยชี้หน้าเธอด้วยความโมโห แต่จวีซือหนานกลับไม่สนใจเธอ แล้วหันหลังเดินจากไปในทันที แต่จวีซือเฝยไม่ยอมจำนน เธอเดินตามไปจับตัวซือหนานไว้อีกครั้ง “นังแพศยา ไหนแกลองพูดมาอีกที…”

        กริ๊ง!

        จวีซือเฝยพูดยังไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอใช้มือข้างหนึ่งจับตัวจวีซือหนานไว้ และใช้มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ออกมา เมื่อเห็นว่าเป็๲เบอร์ของเพื่อนสนิท เธอก็รีบกดตัดสาย แต่ยังไม่ทันได้เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ข้อความรูปภาพก็โผล่เข้ามาแทรก  

        เมื่อเปิดดู ภาพของหานเกาอี้ที่กำลังกอดจูบกับสาวคนอื่นในผับก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ จวีซือหนานที่ตั้งใจจะสะบัดตัวออกจากจวีซือเฝยก็พลอยเห็นภาพนั้นโดยบังเอิญ

        ในตอนนั้นสีหน้าของจวีซือเฝยก็พลันเปลี่ยนเป็๲นิ่งอึ้งไป เธอรีบเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าเพื่อปกปิดความอับอาย

        “ไว้คราวหน้าฉันจะมาคิดบัญชีกับแกใหม่!”

        จวีซือหนานสะบัดแขนเสื้อตัวเอง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ทำไม? ไม่ใช่ว่าคนของเธอกำลังไปจีบสาวที่ผับอยู่งั้นเหรอ”