???? โรงตีเหล็กแห่งเงามืด - ชีวิตของเรมี่ก่อนทุกอย่างเปลี่ยนไป
ณ โรงตีเหล็กกลางป่าแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มผมขาวสะบัดค้อนขึ้นสูง
ก่อนจะฟาดลงบนเหล็กแวววาวตรงหน้า
“อีกหน่อยก็เสร็จแล้ว…”
เสียงค้อนกระทบโลหะดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไอร้อนจากเตาหลอมแผ่ไปทั่วห้อง
เรมี่ ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินยาวสลวย ผิวกร้านแดดแต่แฝงเสน่ห์ดิบเถื่อน
ผ้าปิดตาสีดำโอบรัดแน่น แต่กลับไม่อาจบดบังความมั่นใจในทุกการเคลื่อนไหว
กล้ามเนื้อแข็งแกร่งขยับตามจังหวะค้อนที่กระแทกลงบนเหล็กเรืองแสง
เปลวไฟสะท้อนในใบหน้าคมคาย
เขาปิดตาเอาไว้ด้วยผ้าผูกตา เขาไม่เคยเปิดเผยว่าทำไมต้องทำแบบนั้น
ข้างๆ เขา มีหมาปีศาจสีขาวนอนแผ่ลงกับพื้น
“เ้านาย… เลิกทำตัวเป็คนขยันได้แล้วไหม?”
เ้าหมาน้อยตัวจิ๋วขนฟูขาวราวกับปุยเมฆ
ดวงตากลมโตเป็ประกายสดใสสะท้อนแสงจากเตาหลอม
เปล่งความไร้เดียงสาและความซุกซนออกมาอย่างเต็มเปี่ยม
ปากเล็ก ๆ อ้าออกเผยให้เห็นลิ้นสีชมพูที่แลบออกมาเล็กน้อยราวกับกำลังยิ้ม
ขนที่นุ่มฟูพองตัวดูอบอุ่นเหมือนก้อนขนมสายไหม
หางกลมปุยกระดกขึ้นไหวเบา ๆ
ทำให้มันดูราวกับสัตว์วิเศษที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย—น่ากอด
น่าทะนุถนอม
ปีศาจเอ่ยเสียงเนือยๆ พลางบิดี้เี
“ขยันอะไร? นี่คืองานของข้า โจบอง”
“ใช่ๆ งานของเ้า… แต่ปัญหาคือ ไม่มีใครมาซื้ออาวุธเลยไง!”
“เงียบไปซะ เ้าหมาี้เี”
โจบองหัวเราะ “ข้าไม่ใช่แค่หมา ข้าคือหมาปีศาจที่หล่อที่สุดในยุคนี้!”
“หล่อบ้าอะไร เ้าแค่ขนฟูเหมือนหมาขาวติดโคลน”
“เฮ้อ ข้าช่างน่าสงสาร ต้องมาคอยเฝ้าช่างตีดาบที่ไม่มีลูกค้า”
เรมี่ส่ายหัว แต่ก่อนที่เขาจะเถียงอะไรต่อ เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านนอก
“แย่แล้ว! เ้านาย มีใครบางคนกำลังวิ่งเข้ามา!”
ชายร่างสูงในชุดเกราะดำ ล้มลงกลางลานหน้าบ้านของเรมี่
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแ ดวงตาสีแดงของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า
และที่หน้าอกของเขา…
มีตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ปีศาจ
เรมี่ชะงัก โจบองก็เงียบไปทันที
“เ้านี่… ปีศาจงั้นเหรอ?”
หมาปีศาจกลืนน้ำลาย “ดูเหมือนจะใช่… แต่ข้ารู้สึกแปลกๆ เกี่ยวกับเขา”
เรมี่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ มือข้างหนึ่งกำค้อนแน่น
แต่ก่อนที่เขาจะได้แตะต้องตัวชายปริศนา…
“อย่าแตะต้องข้า…”
เสียงแหบพร่าดังขึ้น ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น
เขาคือชายหนุ่มหน้าตามีเสน่ห์ที่สะกดทุกสายตา
ดวงตาของเขาเปล่งแสงสีแดงลึกสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ภายใน
ขับให้ใบหน้าคมสันยิ่งโดดเด่น
ผิวเนียนละเอียดราวกับถูกแกะสลักจากหินอ่อนชั้นดี
ปลายจมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักบางที่เผยความสง่างามออกมาได้อย่างไร้ที่ติ
เส้นผมสีน้ำตาลเข้มพลิ้วไหวรับกับสายลมบางเบา
เสริมให้เขาดูราวกับเ้าชายในนิทานต้องมนตร์
เกราะสีดำลวดลายอ่อนช้อยสวมรับกับรูปร่างสูงโปร่งสมส่วน
แผ่รัศมีของอัศวินผู้สูงศักดิ์ที่ทั้งน่าเกรงขามและน่าหลงใหลในคราวเดียวกัน
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็ราวกับเป็ภาพที่หลุดออกมาจากตำนาน—ลึกลับ
ทรงพลัง และงดงามยากเกินจะละสายตา และเขาได้พูดขึ้นมาว่า
“ข้า… คือใคร?
สามารถ | ดูคลิปตัวละครได้ที่ช่อง youtube : Victor Thoon official
สงวนลิขสิทธิ์ © 2024 Victor Thoon
นิยายเื่นี้เป็ลิขสิทธิ์ของผู้เขียน Victor Thoon แต่เพียงผู้เดียว
ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต
การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็การกระทำที่ผิดกฎหมาย
3K
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)
