ขอเพียงรักนี้นิรันดร

        แสงของเช้าวันสุดท้ายในชีวิตของธามิณียังคงอบอุ่นเหมือนเดิมเธอพยายามไม่คิดว่าวันนี้เวลาของเธอจะหยุดลงตอนไหนแค่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไป แม้จะไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม การที่เธอได้ทำอะไรหลายๆอย่างในชีวิตทั้งที่น่าจะหมดโอกาสไปแล้วตั้งแต่ 5 ปีก่อน เธอจะคิดว่ามันดีมากแล้ว

        หญิงสาวเดินไปที่รถแต่กลับแปลกใจเพราะไม่ใช่ศนิที่มารับเธอเหมือนทุกวัน ทว่าเป็นชาญเกิดคำถามขึ้นทันทีว่าศนิไปไหนอย่างนั้นหรือ ถึงกระนั้นเธอก็เปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับเหมือนเดิมชาญแปลกใจที่ธามิณีเลือกมานั่งตรงนี้ แต่ไม่ได้ทักท้วงอะไร

        “วันนี้ผมได้รับคำสั่งให้ขับรถไปส่งคุณธามิณีครับ”

        ธามิณีหยิบกล่องออกมาจากกระเป๋าใบเล็ก  “ถ้าอย่างนั้นฉันฝากให้คุณทำงานเรื่องหนึ่งได้ไหมคะ”

        “ได้ครับ”

        “ฝากของในกล่องใบนี้ให้ศนิในวันพรุ่งนี้นะคะ”  ธามิณีส่งกล่องขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยให้กับชาญที่รับไปวางไว้ที่เบาะหลัง“อย่าเพิ่งให้ศนิจนกว่าจะพรุ่งนี้นะคะ”

         “ผมจะทำให้ครับ”

        การที่ชาญไม่ถามว่าทำไมทำให้ธามิณีโล่งอก อย่างน้อยการที่เห็นเขาบนรถในวันนี้แทนศนิก็มีข้อดีอยู่มากเพราะสิ่งที่เธอเตรียมไว้ให้ศนิในกล่องนั้นจะส่งถึงมือเขาในวันพรุ่งนี้ เพียงแต่ในวันสุดท้ายของชีวิตเธอจะไม่มีโอกาสได้พบกับศนิอีกแล้วงั้นหรือ หญิงสาวถอนใจเพราะเป็นแบบนี้ก็น่าจะดีแล้วเขาจะได้ไม่รู้ว่าเป็นวันนี้ เธอจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเขาอาจทำบางอย่างที่ส่งผลต่อตัวเขาเอง

        ตึกจะถล่มไหมนะ? เป็นคำถามที่ธามิณีไม่แน่ใจเลยแต่ก็กลัวว่าหากมันเกิดขึ้นจริงๆ จะทำอย่างไร เพราะฉะนั้นเธอจึงเลี่ยงไม่เข้าตึกเรียนในวันนี้ไม่ใช่เพราะอยากหนีสิ่งที่ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้แต่เพราะไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนไปด้วย หญิงสาวไม่เข้าเรียนในตอนบ่าย แต่เลือกจะไปเดินเล่นเธอโทรหากัลยากับรวิชญ์เพื่อคุยเรื่องทั่วๆ ไป ก่อนจะวางสายด้วยความรู้สึกใจหายเธอเดินไปเรื่อยๆ หาของอร่อยที่ชอบ ฟังเพลงที่ชอบแล้วนั่งมองใครต่อใครที่กำลังเดินผ่านหน้าร้านที่เธอกำลังนั่งเวลาผ่านไปจนกระทั่งเย็นมากแล้ว แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอเลยบางทีอาจจะไม่ใช่วันนี้หรือเปล่า

        ทำไมวันนี้ศนิหายไปเลยนะ?

        แม้ธามิณีจะสงสัยแต่คิดว่ามันก็ดีแล้วที่เป็นแบบนี้ หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดที่สะพานลอย หากเดินขึ้นไปมันจะถล่มลงมาไหมนะที่ผ่านมาต่อให้หาวิธีขัดขวาง แต่ชะตากรรมต่างๆ มันไม่เคยเปลี่ยนหญิงสาวเดินขึ้นบันไดแต่ละขั้นไปด้วยความระแวงกลัว พยายามคิดว่าหากสิ่งใดจะเกิดมันย่อมเกิดทว่าหลังจากเดินขึ้นสะพานลอยที่ทำให้หัวใจเต้นแรงที่สุดในชีวิตแต่กลับไม่เกิดอะไรขึ้นเลย เธอเดินต่อไปจนกระทั่งมาถึงหอพักการเดินมาตลอดทั้งบ่ายทำให้เธอเมื่อยจนอยากไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนสักพักหลังจากนั้นหากจะเกิดอะไรขึ้นก็สุดแท้แต่เถิด

        แต่ความค้างคาใจทำให้จากที่สงสัยธามิณีเริ่มเป็นห่วงว่าทำไมศนิถึงได้หายไป เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่านะหญิงสาวได้แต่ถอนใจพลางโทรหาเขา

        “ทำไมไม่รับสายทำไมวันนี้ศนิแปลกๆ”

        ธามิณีไม่แน่ใจว่าคิดไปเองไหมว่าหัวใจของเธอเต้นแรงทั้งที่กำลังนอนอยู่บนเตียง พอกำลังจะหลับตาลงพลันแสงสีม่วงที่เธอคุ้นเคยก็ปรากฎขึ้นภายในห้อง

        ศนิมางั้นหรือ? แต่เขาอยู่ที่ไหนกันนะ?

        หญิงสาวเหลียวมองหาไปรอบตัวจนกระทั่งเห็นเขายืนอยู่ข้างเตียงห่างออกไปหลายก้าว เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยเลือดจากบาดแผลทั้งหัวไหล่ปลายคิ้วและตรงสีข้าง

        เกิดอะไรขึ้น? ศนิไปทำอะไรมา?

        ธามิณีจะลุกขึ้นเพื่อเดินมาหาเขาทว่าเธอกลับทำไม่ได้ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นตรึงร่างเอาไว้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ

        “ธามลุกขึ้นไม่ได้คุณได้รับบาดเจ็บเพราะอะไรคะ เจ็บมากหรือเปล่า ธามจะช่วยคุณยังไงดี”

          ธามิณีเห็นศนิมองมาที่เธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยเรียวปากเม้มปิด เขายืนอยู่ตรงนั้นไม่ก้าวเข้ามาหาเธอ แผ่นหลังของเขาหยัดตรงทั้งที่บาดแผลน่าจะทำให้เขาเจ็บจนไม่น่าจะยืนไหวด้วยซ้ำทว่าในฉับพลันนั้นธามิณีก็รู้สึกถึงแรงกดมหาศาลที่ไหล่ทั้งสองข้างและเอวพร้อมๆกับหัวใจของเธอก็เจ็บร้าวราวกับถูกฉีกออก มือของศนิแบออก ราวกับมือของเขารอรับบางสิ่งอยู่อย่างไรอย่างนั้น

          “คุณกำลังทำอะไร? ธามเจ็บนะ”

        ใบหน้าของศนิยังคงเรียบเฉยมีเพียงดวงตาของเขาที่ธามิณีรู้สึกว่าเศร้าเหลือเกิน ถ้าเขารู้สึกเศร้าแล้วทำแบบนี้ทำไมที่เขาทำแบบนี้เพราะต้องการผลึกกาลกลับคืนไปใช่ไหม เขารอไม่ไหวอีกแล้วหรือทั้งที่เธอคงจะตายอีกไม่นานนี้ เขารอไม่ได้จริงๆ หรือทำไมถึงใจร้ายกับคนที่เขาบอกว่ารัก หรือคำว่ารักมันไม่ใช่ความรักหากความรู้สึกที่หน้าอกนั้นเจ็บเจียนตายแล้ว การได้รู้ว่าถูกหักหลังกลับเจ็บจนอยากให้เขาซัดพลังใส่เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรหรือเสียใจเพราะรักเขาอีก

        “ทำไม?”

        ธามิณีถามออกไปได้เพียงเท่านั้นเพราะหัวใจของเธอกำลังเต้นช้าลงเขาดึงผลึกกาลออกไปจากหัวใจของเธอจนสิ้นแล้วใช่ไหม หญิงสาวไม่มีโอกาสได้เห็นว่าตอนนี้มีกลุ่มพลังงานที่สวยงามราวกับเพชรสีม่วงกำลังลอยอยู่เหนือร่างของเธอเหตุผลเดียวที่เธอร้องไห้มาจากการเห็นใบหน้าของชายที่รักสุดหัวใจ คำรักเป็นแค่คำลวงอย่างนั้นหรือเขาไม่ได้รักเธอเลยใช่ไหม หากเขารักเธอคงไม่มองเธอเจ็บปวดทรมานด้วยการยืนเฉยๆเขาทำเพียงแบมือเพื่อรอรับสิ่งที่เขาปรารถนาเท่านั้น สายตาของเขาเศร้าแต่การกระทำของเขาช่างโหดร้าย ทว่าคำรักของเขาต่างหากที่ทำร้ายเธอยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกเธอจะจบชีวิตต่างจากนิมิตแบบนี้ใช่ไหมนะ ช่างเป็นการลาจากที่เผาใจให้มอดไหม้ หากชีวิตหลังความตายมีจริงเธอคงไม่ต้องดื่มอะไรเพื่อให้ลืมความเจ็บปวดในชาตินี้

        เธออยากจะลืมเขาตั้งแต่วินาทีนี้และขอให้อย่าได้พบเจอกันอีกไม่ว่าภพชาติไหนไม่ใช่เพราะเธอเกลียดเขา แม้จะเสียใจเจียนตาย เธอกลับยังรักเขาอยู่ดี เธอไม่อยากจำอีกแล้วว่าความรู้สึกของการได้รักเขามันทำให้เจ็บปวดจนต้องแลกด้วยชีวิต

        ตอนนี้เธอกำลังหายใจอยู่แต่เวลาที่เหลือคงไม่มากแล้วใช่ไหมศนิจะมองเธออยู่ตรงนั้นจนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้าย ช่างเป็นความใจดีที่น่าเจ็บปวดธามิณีสูดหายใจเมื่อรู้สึกว่าหัวใจกำลังเต้นในจังหวะแปลกๆ หากต้องจากกันเธอควรได้พูดลาสักคำ แม้เขาจะอยากหรือไม่อยากฟังก็ตามแต่

        “ธามเคยคิดว่าถ้าถึงเวลาที่ต้องลาจากคุณธามจะบอกลาคุณยังไง คุณจะเสียใจมากไหม ธามไม่อยากให้คุณเสียใจ พอเห็นอย่างนี้ ธามควรดีใจนะที่คุณทำตามที่เคยบอกไว้ว่าจะไม่รู้สึกอะไรหากธามจากไปจริงๆแต่ธามกลับเสียใจเพราะคุณใจร้ายมาก คุณน่าจะบอกธามว่าต้องการอะไรธามจะได้ไม่ถลำใจจนคิดว่าที่ผ่านมาเป็นความรู้สึกจากใจจริงของคุณ” 

        แม้ธามิณีจะสั่งให้ตัวเองเข้มแข็งอย่าได้ร้องไห้อีกถ้าจะต้องตายไปอย่างนี้ แต่ความเสียใจมันมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเพื่อสลายทุกความรู้สึกที่มีในหัวใจแต่ชั่วเวลาเพียงไม่กี่นาที เธอคงไม่อาจลืมเขาได้ ผู้ชายที่เธอรักและคนที่หักหลังเธอในวินาทีสุดท้ายของชีวิต

        “ลาก่อน”

        “อย่าเอ่ยลาสักวันเราจะได้พบกันอีก” ศนิเอ่ย ทว่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม

        ธามิณีมองไปที่ศนิเพราะคำพูดของเขากลับทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าที่เคยเจ็บเราจะได้พบกันอีกงั้นหรือ เพื่ออะไร เธอคงไม่อาจลืมได้ว่าเขาทำสิ่งใดในวาระสุดท้ายธามิณีหลับตาเพื่อฟังเสียงหัวใจที่กำลังเต้นช้าลงเรื่อยๆ ของเธอหากเธอวิ่งลงจากเตียงแล้วออกไปขอความช่วยเหลือ เธอจะรอดตายไหมนะทว่าเธอคงได้แค่คิดเพราะศนิยังคงใช้พลังตรึงร่างของเธอไว้ราวกับต้องการเห็นกับตาว่ามนุษย์ที่เขาแสร้งบอกว่ารักได้ตายแล้วจริงๆ  เสียงหัวใจของเธอมันเต้นเป็นเสียงอย่างไรนะ

        ตึ้ก..ตึ้ก...

        ทำไมมันถึงได้น่าฟังจังธามิณีรู้สึกได้ถึงความเย็นจากน้ำตาเพราะเพิ่งรู้ว่าเสียงเต้นของหัวใจช่างน่าฟังแบบนี้เองเธออยากฟังเสียงหัวใจของตัวเองไปอีกเรื่อยๆ อยากได้ทำงานที่รักได้บอกรักใครสักคนที่รักเธอจากใจจริง อยากได้เห็นความสุขของตัวเองมากกว่านี้อยากเห็นเพื่อนๆ ในวันแต่งงาน แต่ไม่มีโอกาสเหล่านั้นอีกแล้ว

        ตึ้ก... ธามิณีสูดหายใจยาวพลางยกมือขึ้นมากุมหน้าอกเมื่อกำลังรู้สึกว่าหายใจยากขึ้นไปทุกทีๆ ความตายที่เธอกำลังใกล้เข้าไปมันเป็นแบบนี้เองสินะสมองของเธอกำลังเลื่อนลอยมึนชา หัวใจเต้นช้าลงเรื่อยๆ

        ตึ้ก...

        ธามิณีหายใจแรงเพื่อสูดอากาศเข้าสู่ร่างกายขอแค่ได้หายใจ ชีวิตนี้มันช่างเปราะบางนัก อีกไม่กี่นาทีเธอจะตายแล้วใช่ไหมศนิยังมองเธออยู่ใช่หรือเปล่า ธามิณีไม่อาจลืมตามองเพื่อจะเห็นสายตารอคอยของเขาได้หญิงสาวปิดตานิ่งแล้วพยายามดึงรั้งลมหายใจ มือของเธอกำแน่น

        ตึ้ก...แล้วตามมาด้วยความเงียบงัน

        มีเสียงสูดหายใจแรงจากศนิธามิณีมั่นใจว่าได้ยิน เขาร้องไห้งั้นหรือ เป็นไปไม่ได้หรอกแต่เธอกำลังนึกไม่ค่อยออกว่ากำลังเสียใจเพราะอะไร และเพราะใครกันนะ ทำไมถึงร้องไห้หรือว่าความตายทำให้รู้สึกพร่าเลือนค่อยๆ จำไม่ได้แบบนี้กันนะ

        ตึ้...ก

        ทว่าในห้วงสุดท้ายที่เธอยังรับรู้ได้เธอได้เสียงเสียงประตูเปิดออก เธอพยายามจะลืมตาแต่ว่ามันสายไปแล้วทุกอย่างพร่ามัวจนเธอแน่ใจว่าหัวใจหยุดเต้น ร่างกายของเธอราวกับลอยขึ้นทว่ามันคงสายไปแล้ว เธอคงได้เดินทางไปยังที่แสนไกลซึ่งไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ใดนรกหรือสวรรค์มีจริงไหม เธอไม่รู้เลย มีเพียงสิ่งเดียวที่เธออยากจะขอหวังว่าเธอจะได้พบพ่อกับแม่

        ลาก่อน...

          สิ้นสุดการup นิยายแล้วนะคะในบทที่ 16 ลงให้อ่านตามที่แจ้งไปสามารถอ่าน ขอเพียงรักนี้นิรันดร ได้ต่อในรูปแบบ E-Book ที่เว็บMEB หมวด นิยายรัก ค่ะ

        ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ

        อัมราน_บรรพตี