ในหมู่บ้านถูเพี่ยนแห่งนี้ เป็หมู่บ้านขนาดเล็กมีอยู่เพียงแค่ ประมาณ 50-60 ครอบครัวเท่านั้นเอง และส่วนมากสมาชิกั้แ่เริ่มก่อตั้งหมู่บ้านกันมาเป็ทหารร่วมรบกันมาและพากันย้ายถิ่นฐานมาเริ่มต้นชีวิตใหม่กันในที่แห่งนี้ เคยเป็ทหารในกองรบเดียวกันมาก่อน
ทหารที่ร่วมรบต่างร่วมสาบานเป็พี่น้องกันไม่ทิ้งกัน ไม่หักหลังกัน พวกเขาอยู่ร่วมกันโดยช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกันมาโดยตลอดต่อหลายรุ่นมาแล้ว อยู่กันอย่างสงบถึงแม้จะลำบากแต่ก็ไม่ได้เป็ปัญหา ยังคงรวมตัวจับกลุ่มออกพากันไปหางาน เข้าป่าล่าสัตว์ พวกผู้หญิงก็พากันหาผักป่าในป่าด้านนอกกัน
พวกเขาต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกันเป็อย่างดี ถึงแม้จะอยู่่ที่ลำบากลำบนกันในตอนนี้ แต่ที่เป็ปัญหามากที่สุดก็การเจ็บป่วยที่ยาสมุนไพรตรงเฉพาะโรคไม่มีให้รักษา จะเดินทางไปรักษาในตัวเมืองก็จำเป็ต้องมีเงินมันคือปัญหาใหญ่ที่ต่างคนก็ช่วยกันไม่ได้มากนักแค่ออกไปหายาสมุนไพรเบื้องต้นในป่ามาช่วยกันเท่านั้น
อาหารที่จะนำมาเป็เสบียงก็แจกจ่ายกันได้ครอบครัวไม่มากด้วยเช่นกัน ค่าแรงที่ได้เพียงพอแค่วันต่อวันเสียส่วนใหญ่น้ำกินน้ำใช้ยังดีตรงที่แม่น้ำที่ใกล้หมู่บ้านพอมีให้ใช้อยู่แต่ว่าไม่เพียงพอที่จะเริ่มทำนาข้าวอยู่ดี ได้เพียงแต่ปลูกมัน ข้าวโพด ฯลฯ ที่ไม่ต้องใช้น้ำหล่อเลี้ยงเยอะในการเพาะปลูก
เห็ดน้อย ที่กำลังคิดอะไรเพลิดเพลินอยู่ก็ได้ยินเสียวแว่วๆดังใกล้เข้ามาบริเวณบ้านของพวกเธอ พวกพี่ชายเองก็จัดแจงลบรูปวาดบนพื้นหมดเกลี้ยงไปแล้วก็วิ่งไปดูด้านหน้าบ้านด้วยเช่นกันว่ามีอะไรเกิดขึ้นกัน
“เสียงอะไรเหรอพี่พริกหวาน….”เห็ดน้อย
“สงสัยว่าคนในหมู่บ้านจะเริ่มมาที่บ้านของพวกเรากันแล้วล่ะน้องเห็ดน้อย”พี่สาวพริกหวาน
“ใช่ๆน้องพริกหวานพูดถูกนั่นพวกเพื่อนๆของพวกเราในหมู่บ้านวิ่งมากันนู้นแล้วล่ะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ดูแล้วพวกเพื่อนๆ จะดีใจและตื่นเต้นกันน่าดูนะเพราะอะไรกัน??”พี่รองถู่โต้ว
“ก็ใช่น่ะสิตื่นเต้นอะไรกันเนอะ บ้านพวกเราก็ไม่มีอะไรเสียหน่อย ก็เหมือนๆกับบ้านพวกเขานั่นแหละนะ”พี่ขู่เฉิง
“หรือบางทีอาจจะมาชวนพวกเราออกไปเที่ยวเล่นหาของป่าก็เป็ได้นะว่าไหมพี่ถู่โต้ว พี่ขู่เฉิง”พี่ต้าซ่วน
เมื่อได้ยินกลุ่มรุ่นน้องชายพูดแบบนี้ พวกพี่ชายทั้งสามได้แต่มองหน้ากันและทอดถอนหายใจออกมากันอย่างยาวๆเสียเลย
“เฮ้อ………….”พวกพี่ชาย พากันส่ายหน้ากันไปหมด
“ก็คงไม่น่าตื่นเต้นจริงๆล่ะนะพี่ชาย บ้านพวกเราก็แค่มีเ้าหมูป่าตัวใหญ่เบิ้มนอนตายที่พื้นทางด้านโน้นแค่ 3 ตัวแค่น่ะ น้ำหนักรวมกันก็ไม่กี่พันโลกเองด้วย แถมยังจะได้มีเนื้อเก็บไว้กินอีกตั้งหลายวัน หลายอาทิตย์เผลอๆถ้าประหยัดหน่อยก็กินได้เป็เดือนเลยนะ เฮ้อ……ช่างไม่น่ามีอะไรตื่นเต้นเสียจริงๆเลย”เห็ดน้อย
“เฮ้อ…….ช่ายน่าเบื่อจริงๆเลยล่ะที่บ้านของพวกเราตอนนี้น่ะนะ”พี่สาวพริกหวาน
“............!!!!”กลุ่มน้องชายของบ้าน
“ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า…..”กลุ่มพี่ชายใหญ่ของบ้านทั้งสามอดที่จะหัวเราะกลุ่มน้องชายของตัวเองเสียไม่ได้ ที่ทำหน้าตาเหรอหราเมื่อได้ยินน้องสาวทั้งสองนั้นพูดว่าอยู่ในตอนนี้
“จริงด้วย บ้านพวกเรามีหมูป่าใหญ่ 3 ตัว”พี่ถู่โต้ว
“อ่าฮะ ดังนั้นพวกพี่ๆต้องเป็เ้าบ้านที่ดีไปต้อนรับพวกเพื่อนๆได้แล้วนะ”เห็ดน้อย
“ได้ๆน้องสาว พวกพี่ไปก่อนนะ”พี่ถู่โต้ว
“พวกน้องดูแลตัวเองกันลำพังได้ใช่ไหม”พี่ขู่เฉิง
“พวกพี่ไปแล้วจริงๆนะ ต้องดูแลตัวเองกันนะเข้าใจไหม”พี่ต้าซ่วน
“พวกพี่ชายไปเหอะ พวกเราดูแลตัวเองกันได้อย่างแน่นอน ห่วงแต่พวกพี่นั่นแหละอย่าทำตัวเป็ภาระของเพื่อนๆกันเล่า เฮ้อ…….จริงๆเลย”เห็ดน้อย
“............!!!!”พี่ชายในกลุ่มน้องชายของบ้าน
“พวกพี่นี่ทำให้พริกหวานกับน้องเห็ดน้อยเป็ห่วงจริงๆเลยนะ”พี่สาวพริกหวาน
“เอ่อ…ครับ”............!!!!”พี่ชายในกลุ่มน้องชายของบ้าน
พวกพี่ชายรุ่นน้องต่างเดินจากไปอย่างเลื่อนลอย ที่จู่ๆทำไมรู้สึกว่าพวกเขาเป็น้องเล็กเสียเองซะอย่างงั้นกันล่ะ
“พวกพี่สองคนตามน้องชายไปเถอะ เดี๋ยวหยางชงดูน้องสาวเองนะ”พี่หยางชง
“พวกพี่ๆไปกันเถอะ เห็ดน้อยกับพี่พริกหวานอยู่ได้จ้ะ ตอนนี้พวกเราอยู่ภายในบริเวณบ้านของพวกเราเองไม่ได้ไปไหนแน่นอน ถ้าจะไปพวกเราจะเดินไปบอกแม่หรือพวกพี่ให้ติดตามไปด้วยอย่างแน่นอนนะ”เห็ดน้อย
“ใช่ๆ ทำตามที่น้องเห็ดน้อยพูดเลยนะพี่ชาย พวกเราอยู่ได้สบายมากเลย พวกพี่ๆช่วยพวกแม่ๆ ย่า และยายเถอะ”พี่สาวพริกหวาน
“ได้ ตกลง”พวกพี่ชายใหญ่ทั้งสามคน
“พวกพี่ไปแล้วนะ สาวน้อย”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“จ้ะ”เห็ดน้อย พริกหวาน
สาวน้อยสองคนของบ้านก็ได้อยู่กันตามลำพังแล้ว เมื่อพวกพี่ชายพากันไปรวมตัวอยู่ตรงบริเวณที่หมูป่าใหญ่ทั้ง 3 ตัวนอนรอชำแหละอยู่
“ดีจัง พวกเพื่อนรุ่นจิ๋วของพวกเราดูดีใจกันมากเลยนะพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย
“ใช่เลยน้องเห็ดน้อย หมูป่าที่น้องวาดออกมาทั้ง 3 ตัวช่วยให้ครอบครัวของพวกเพื่อนๆของเรามีอาหารเพิ่มแถมที่สำคัญมันคือเนื้อสัตว์เชียวนะ”พี่สาวพริกหวาน
“มันก็จริง เนื้อสัตว์เชียวล่ะแถมหมูป่าพวกนี้ยังทำให้พวกเรามีน้ำมันเก็บไว้ใช้ผัด ทอด ทำกับข้าวกินได้อีกตั้งหลายวันเลยด้วยเนอะ”เห็ดน้อย
“ใช่จ้ะเห็ดน้อย เนื้อหมูป่าก็อร่อยทำอะไรกินอร่อยๆได้ตั้งเยอะแยะเลย พูดแล้วก็อดน้ำลายไหลไม่ได้เลย เอื๊อก….เอื๊อก….”พี่พริกหวาน
“ใช่”เห็ดน้อย
บริเวณข้างบ้านฝั่งด้านขวาของพวกเรานั้นตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนในหมู่บ้านเยอะแยะไปหมด ตอนแรกๆ ก็พวกเด็กๆที่เป็เพื่อนๆมากันก่อนเลย พวกเขาได้ข่าวพร้อมๆกับพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ลุงป้าน้าอาของเขาไม่ว่าจะเป็ตอนที่อยู่ที่นาที่ไร่ หรือที่บ้าน ก็พาวิ่งกันมาออกหน้าอย่างตื่นเต้นเพื่อมาดูกันก่อน
ส่วนพวกผู้ใหญ่ที่จะต้องกลับไปเตรียมพวกมีด อุปกรณ์ต่างๆก็พากันมาทีหลังแต่ไม่นานมากนักเพราะมีความตื่นเต้นไม่แพ้กันหลังจากรับรู้ข่าวสารจาก ปู่ตา พ่อ อาเล็กและน้าเล็กของพวกเธอ
“พวกเรามากันแล้ว หวงกวา ไป๋ช่าย” บรรดาผู้เฒ่า แม่เฒ่าที่เป็เพื่อนๆของปู่ย่า ตายาย มาถึงก็ทักทายกันอย่างสนิทสนมด้วยรอยยิ้มกันเปื้อนหน้า
“อ้าว…มาๆ เร็วเข้าทางด้านนี้มีงานรอพวกเราอีกเยอะเลย ขอบใจมากนะที่มาช่วยกันน่ะ”ย่า
“ไอ๊หยา……”เมื่อมาถึงตรงจุดที่เ้าหมูป่าทั้ง 3 ตัวนอนตายแผ่หลาอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้วก็พากันใมากๆเพราะความที่ตัวมันใหญ่มากจริงๆ ต่างพากันตาโตอ้าปากค้างกันเป็ทิวแถว พวกเด็กๆที่มาถึงก่อนหน้านี้ยังคงป้วนเปี้ยนดูหมูป่าพวกนี้ไม่ห่างไปไหนไกล
“ใครจะแบ่งหน้าที่ทำอะไรกัน ก็เตรียมตัวได้เลยนะเดี๋ยวพวกผู้ชายจัดการชำแหละแล้ว พวกเราก็ทำต่อกันเลย”ยาย
“จะมาขอบใจอะไรกันเล่า ถ้าไม่ใช่บ้านพวกเ้ามีเหรอพวกเราจะได้รับผลตอบแทนดีๆแบบนี้ได้ ดูสิหมูป่าอะไรช่างตัวใหญ่โตมากจริงๆ เกิดมาฉันพึ่งจะเคยเห็นเป็ครั้งแรกเลยนะเนี่ย”แม่เฒ่าในหมู่บ้าน
“ใช่ๆ มีแต่พวกเราทั้งหมู่บ้านนี่สิที่จะต้องขอบใจพวกบ้านของตระกูลจิวกับตระกูลเหอน่ะที่เรียกมาแบ่งปันเนื้อสัตว์น่ะ ใช่ไหมพวกเรา??”คนในหมู่บ้าน
“ใช่ๆ”ทุกๆ คนในหมู่บ้าน
“เอาล่ะ เอาล่ะ พวกเรารับรู้แล้วไม่ต้องขอบใจอะไรแล้วมาช่วยกันเตรียมของกันเลย”ยาย
“พื้นที่ตรงนี่ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้วรอทำหมูป่าพวกนี้อย่างเดียวเลย”ย่า
“ได้ๆ”บรรดาเหล่าแม่บ้านทั้งหลายรุ่น
“เอ้า เ้าพวกลิงทะโมนทั้งหลายออกไปห่างๆหน่อยลูก นั่น ปู่ ตา พ่อ ลุง อา เขาจะจัดการกับหมูป่าพวกนี้แล้วอย่าเกะกะขวางทางพวกเขา”แม่เฒ่าซุน ผู้เป็แม่ของหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยปากบอกเด็กๆ ในหมู่บ้านที่กำลังล้อมดูและััเ้าหมูป่าพวกนี้
“ค่ะ” “ครับ” เด็กๆในหมู่บ้าน
ด้วยความที่หมู่บ้านเรานั้นก่อตั้งมาจากั้แ่รุ่นบรรพบุรุษสมัยที่ยังมีการรบกันไม่รู้กี่ร้อยปีพันปีที่ผ่านพ้นมา ทำให้ในหมู่บ้านของพวกเรามีคนใช้แซ่หลากหลายกัน
“ไปมองดูกันอยู่ไกลๆกันนะเด็กๆ ทางด้านนู้นก็ได้นู้นไงที่พวกเซียงยวี่ หนานกวา กับหยางชงอยู่ก็ได้นะ”แม่
“ได้ฮะป้าเหอ” “ได้ค่ะน้าเหอ” “ได้ฮะอาเหอ” พวกเด็กๆ ต่างเรียกแม่ของเธอแตกต่างกันไปแล้วแต่ว่าพ่อแม่ใครอายุมากหรือน้อยกว่าแม่ของเธอนั่นเอง
“ว่าไงพี่น้องผัก”พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านต่างเข้ามาทักทายพวกพี่ชายของเธอกันเสียงดัง ขนาดเห็ดน้อยกับพี่พริกหวานอยู่ห่างออกไปยังได้ยินชัดเจนเลย
“สวัดีทุกคน มาทางนี้เลยพวกเรารอช่วยแม่อยู่เหมือนกันล่ะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
พวกเด็กๆต่างพากันรวมกันเป็กลุ่มเป็ก้อน มีหลากหลายรุ่นั้แ่รุ่นทารกไปยังเด็กหนุ่มเด็กสาวกันเลยล่ะ เท่าที่เห็ดน้อยมองเห็นโดยรวมในตอนนี้ แอบมองสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ
“ว้าว…คนในหมู่บ้านเราก็เยอะเหมือนกันนะพี่พริกหวานดูสิ”เห็ดน้อย
“พี่พริกหวานว่า ดูแล้วคงจะมากันทั้งหมู่บ้านล่ะนะขนาดน้องเล็กๆยังอุ้มมากันเลย”พี่พริกหวาน
“ดูท่าจะงานใหญ่มากจริงๆกับการชำแหลหมูป่าทั้ง 3 ตัวที่บ้านของพวกเราน่ะเนอะพี่พริกหวาน ครึกครื้นมากเลยฮิ….ฮิ….”เห็ดน้อย
“ใช่จ้ะฮิ….ฮิ….”พี่สาวพริกหวาน
เพียงไม่นานกลุ่มสาวน้อย สาวใหญ่ก็เดินมาทางเห็ดน้อยกับพี่พริกหวานเพื่อมานั่งเล่นด้วยกันและพาน้องน้อยๆมานอนเล่นเพื่อพักผ่อนในมุมนี้กันด้วย เพราะจะได้ไม่ต้องอุ้มน้องตัวน้อยๆกันตลอดเวลาสามารถวางพวกเขาลงกับโต๊ะใหญ่ตัวนี้ได้เลย
ดีนะที่โต๊ะนั่งใหญ่ๆแบบนี้ที่บ้านของเราจะตั้งไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ๆบริเวณบ้านเพื่อนั่งพักผ่อนหลบร้อนกัน และมีไว้เพื่อมานั่งทำงานกันบ้างในบางกรณี อย่างเช่น แม่ ยาย ย่า อาสะใภ้ น้าสะใภ้จะนั่งทำกับข้าวหรือแปรรูปอาหาร หรือไม่ก็นั่งเย็บผ้ากันอะไรแบบนี้
ส่วนพ่อ ปู่ ตา อาเล็ก และน้าเล็ก ก็จะพากันนั่งสานตะกร้านั่งซ่อมแซมพวกเก้าอี้โต๊ะของใช้ที่เป็พวกไม้ภายในบ้านพวกท่านถือว่าพอมีฝีมือแต่ว่าไม่ได้เก่งกาจมากนักเพราะมันไม่ได้ดูสวยงามแบบที่สามารถวางขายได้ แค่ทำใช้เองภายในบ้านไม่ต้องเสียเงินไปซื้อหามานั่นเอง พวกชาวบ้านส่นใหญ่มักจะทำกันเองแบบนี้ง่ายๆ
“ตัวมันใหญ่ขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย สมแล้วที่ได้ในป่าลึกนะ”หัวหน้าหมู่บ้านซุน เพื่อนเก่าพ่อที่โตมาพร้อมๆกัน
“อือ….ถือว่าพวกเราเสี่ยงในรอบนี้ได้คุ้มค่ากันมากเลยล่ะ”พ่อ
“แต่ว่านะแต่ละตัวไม่ใช่หนักเป็ร่วม 200 - 300 กว่ากิโลเหรอเนี่ย พวกนายแบกออกมาจากป่าด้านในกันได้อย่างไรกันมันน่าเหลือเชื่อจริงๆนะ”หัวหน้าหมู่บ้านซุน
เอาแล้วไงล่ะงานเข้าเสียแล้วดีนะ เ้าเห็ดน้อยของเราหาคำตอบให้บรรดาเหล่าบรรดาพ่อ อาเล็ก และน้าเล็กเอาไว้แล้วด้วยความที่พวกท่านเป็คนซื่อๆบางครั้งก็อาจลืมนึกถึงอะไรไปบ้างที่จะพูดให้ผู้คนคล้อยตาม
“ใครว่าล่ะถ้าปกติมีหรือว่าฉันกับน้องชายสองคนจะแบกกันออกมาคนละตัวได้น่ะแค่ตอนลากพวกมันขึ้นจากหลุมกับดักก็แทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว”พ่อ
“อ้าวแล้วทำไมถึงแบกออกมากันได้ล่ะเ้าสามพี่น้องฮะ”เพื่อนๆในหมู่บ้านเองก็รอฟังคำตอบ
“ก็ใเสียงเ้าป่าในป่าด้านในน่ะสิ”น้าเล็ก
“ห๊าาาา…..”ทุกๆ คน
“ไม่ใช่ว่า……”พวกชาวบ้าน
“ใช่เลย พวกเราได้ยินเสียงพวกหมีกับเสืออยู่ไม่ไกลน่ะสิ”อาเล็ก
“แค่ได้ยินเสียงพวกมันคำรามมาแต่ไกลๆเท่านั้นแหละเชื่อไหมเล่า ไอ้หมูป่าตัวใหญ่เบิ้มที่พวกเราทุกๆคนเห็นน่ะ พวกเราสามคนพี่น้องแบกกันออกมาคนละตัววิ่งแบบไม่คิดชีวิตจนมาถึงที่บ้านกันเลยนะ
พอมาถึงพ่อกับแม่และภรรยาเข้ามาถามอย่างใว่าพวกเราไปเอาหมูป่าพวกนี้มาจากไหนกัน พอรู้ตัวก็ทรุดว่ากำลังแบกหมูป่าที่หนักเป็หลายร้อยกิโลลงมาถึงกับทรุดกองกันลงไปเลย”พ่อ
“อ้อ….เพราะความตระหนกตื่นในี่เองเป็เหตุให้พวกเ้าสามพี่น้องพากันแบกหมูป่าตัวใหญ่หนักเป็ 300 กิโลออกมาจากป่ากันได้”หัวหน้าหมู่บ้านซุน
“ก็ใช่นะ จำตอนที่พวกเราตอนเด็กๆพากันหนีเสือฟากตรงข้ามตอนช่วยพ่อของพวกเราไปหาของป่ากันได้ไหมเล่า”คนในหมู่บ้าน
“ใช่ๆจำได้สิตอนนั้นน่ะ จู่ๆหัวหน้าหมู่บ้านกับน้องชายก็ช่วยกันขนหินก้อนใหญ่คนละก้อนวิ่งแบกกันออกมาจนถึงตีนเขาระยะทางไม่ใช่น้อยๆเลย พอมาถึงต่างก็ใถามกันว่าพวกนายยกกินกันออกมาทำไม”พ่อ
“แต่พวกเขากลับตอบว่ายกตะกร้าใส่ของที่พกมาจากบ้านอย่างไรล่ะ”อาเล็ก
“ใช่ๆฮ่า….ฮ่า……ฮ่า……”หนุ่มรุ่นใหญ่พากันหัวเราะเมื่อเล่าเื่ราวสมัยเด็กๆของพวกเราที่เจอะเจอเื่แบบนี้กัน
“เออ…พอได้แล้วน่าไม่ต้องรำลึกถึงเื่เก่าขนาดนั้นก็ได้มั้ง”หัวหน้าหมู่บ้าน
“เอาล่ะ พวกเราเริ่มงานกันเลยจะได้แจกจ่ายเนื้อหมูป่าพวกนี้ให้เสร็จๆกันในวันนี้เลย”พ่อ
“ได้เลย”หนุ่มๆในหมู่บ้าน ส่งเสียงกันอย่างหึกเหิมและเริ่มต้นกันชำแหละหมูป่าพวกนั้นกันทันทีเลย
************
คนในหมู่บ้านต่างมารวมตัวกันที่บ้านของน้องเห็ดน้อยกันแล้ว บ้านที่ดูพอจะกว้างขวางในตอนนี้กับแคบถนัดตาเหมือนการก่อม็อบกันเลย
6K
