บทที่ 7
ตอน เล่ม 2 จะมาเมื่อไร
ทุกอย่างที่คิดไว้เป็ไปตามคาด ยอมลงทุนย่อมได้กำไรอย่างว่าเพียงห้าสิบเล่มที่แจกคนแถวบ้านและนอกเมืองช่วยได้เยอะเดี๋ยวนี้ใครเดินผ่านหน้าแผงขายโคมจำ
ต้องถามถึงเล่มต่อไปไม่ขาดปากและซื่อฝานก็ตอบไม่ขาดปากเช่นกัน "รอปลายเดือนหน้านะ"
คืนพระจันทร์ส่องแสงตรงหัวพร้อมแสงเทียนเจ็ดแปดเล่มที่ถูกจุดวางเรียงเป็ระเบียบเรียบร้อยดินสอถ่านร่างวาดตามแรงมือของหญิงชรา ลายเส้นตวัดวาดเล่มต่อยามตะวันลาลับประตูไม้ปิดสนิททุกคืน...ซื่อฝานรู้ดีว่าการหายตัวเข้าห้องไปนั้นสร้างความกังวลให้หลิวเหว่ยไม่น้อยเพราะ...ออกจะแปลกพิลึกสำหรับเขา ซึ่งนางชอบออกจากห้องเป็เวลาเข้าห้องเป็เวลาไม่เคยผิดเพี้ยนเลยสักนิดและที่สำคัญซื่อฝานไม่เคยพูดถึงเื่ที่ทำอะไรอยู่ในห้องให้เขาฟังสักนิดแต่เขาก็พอคาดการออกว่าหญิงชรา้าสมาธิมากพอควร...
หลิวเหว่ยนั่งจ้องประตูไม้พลางถอนหายใจก่อนเอื้อมมือคว้าหมอนเหลี่ยมบนตั่งมากอดแน่น
...ทำไมกันนะ...ข้ารู้สึกว่าท่านนั้นคุ้นตาแต่การกระทำทุกอย่างกลับไม่คุ้นเลยสักนิด…ท่านแม่ทัพฝูหญิงชราผู้นี้เป็ท่าน...ใช่หรือไม่?…
หลิวเหว่ยถอนหายใจพลางเอนร่างลงนอนที่ตั่งไม้แข็ง
รุ่งอรุณน้ำค้างยอดใบหญ้าค่อยๆจางหายทว่าลมเย็นกลับพัดผ่านชวนผ่อนคลายเมื่อพบเจอกับแสงแดดอุ่น ซื่อฝานนั่งนิ่ง ณลานกว้างของตัวบ้านอย่างเงียบสงบสาย
ตาเหม่อลอยเหมือนกำลังขบคิดเื่อยู่ในใจ
ประตูบานใหญ่ด้านหน้าบ้านที่ปิดสนิทปังสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างเลิ่กลั่กใใครจะคิดฝันว่าท่านแม่ทัพจะมายืนอยู่ตรงหน้าบ้านยายแก่ที่เพิ่งมีปากเสียงกัน
หลังมือเคาะประตูอย่างมีมารยาทยิ่ง
ซื่อฝานลุกเดินพลางเอื้อมสองฝ่ามือเหี่ยวดึงบานประตูเข้าหาตัวเปิดอ้ากว้างภาพตรงหน้าที่เห็นทำเอาซื่อฝานใถอยหลังแทบไม่ทัน หนังสือที่ตนเป็คนวาดพุ่ง
ใส่หน้าทันทีโดยมีคนจับไว้ทว่านางกลับไม่เห็นใบหน้าของคนผู้นั้นเท้าที่ก้าวถอยพลันสะดุดหงายหลังเสียหลักกระทันหัน
ตายแน่! หลังฉันหักแน่!
ท่อนแขนแกร่งพลันโอบเอวหญิงชราไว้ทันเวลา
กร็อบ!
กระดูกลั่น!
“โอ้ย!”
หานอิงหลิวเบิกตากว้างใทว่าคนที่ใยิ่งกว่าคงเป็ซื่อฝานที่แหกปากร้องโอดครวญนางถูกท่านแม่ทัพใหญ่ผู้นี้โอบไว้แน่นดั่งของล้ำค่า
โอ้ย!โอ้ย!ท่ารับอย่างกับพระนางในซีรี่ย์จีนกำลังภายใน…
“ปล่อยข้า” ซื่อฝานบอกแทบจะทันที “แต่อย่าทิ้งข้าลงพื้นนะ!”
ท่านแม่ทัพใหญ่จับประคองร่างชราให้ยืนมั่นคงพร้อมไล่มองหญิงแก่ผู้นี้ว่าเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่นอก
จากกระดูกที่หลัง
“ท่านแม่ทัพมาที่นี่ทำไม...”นางถามเข้าเื่
เขาหยิบยื่นหนังสือเล่มแรกให้นาง “เล่มสองเสร็จหรือยัง”หานอิงหลิวถามตรงประเด็นคร้านพูดให้มากความ
“ท่านแม่ทัพมาผิดที่แล้ว”น้ำเสียงพลันเอ่ยกล่าวเป็ธรรมชาติยิ่ง
หานอิงหลิวเลิกคิ้วมองหน้าหญิงชราพร้อมยกยิ้มมุมปาก “จริงรึ?…แต่ข้าถามคนแถวนี้ต่างก็บอกว่าท่านเป็คนวาด”
ซื่อฝานนึกกัดฟันแน่นก่อนปล่อยรอยยิ้มหวานเอ่ยว่า “ชาวบ้านก็พูดกันไปเรื่อยท่านอย่าเชื่อให้มากนักเลย”
มารพจญมารังควานแต่เช้าเลย!!!
หานอิงหลิวเลิกคิ้วมองหญิงชราอย่างรู้ทันว่านางเป็คนวาดจริงๆซื่อฝานเห็นท่าทีของอีกฝ่ายหนำซ้ำคนข้างนอกดันเป็พยานชั้นดี ยิ่งเหลือบมองซ้ายสักนิดก็เห็นแล้วว่านางมีแผลงขายการ์ตูนที่วาดขึ้น
ซื่อฝานจึงถอนหายใจตัดสินใจพูดความจริง “เล่มสองยังไม่เสร็จ”
“ไม่เป็ไรข้ารอได้” ว่าแล้วแม่ทัพหนุ่มพลันเดินเข้าจวนไม้หลังเล็กพร้อมนั่งลงรินน้ำชาให้ตัวเองหญิงชรารีบคว้าถ้วยชาในมือของชายหนุ่มดื่มเองให้จบเื่ก่อนที่ทั้งสองมองตากันเขม็ง
หานอิงหลิวอยากรู้นักว่าถ้าทั้งสองจ้องตาเขม็งใส่กันอีกจะเกิดปรากฏการณ์อะไรขึ้นหรือไม่
หญิงชราร่างแก่แต่หัวกลับคิดทันคนแน่นอนว่าซื่อฝานพอจะคาดเดาได้ว่าการจ้องตาเขม็งใส่กันตอนนี้ดูจะเข้าทางหานอิงหลิวเพราะสายตาที่ชายหนุ่มมองมาดูจะจับผิดมากกว่าหาเื่
ซื่อฝานจึงระบายลมหายใจก่อนจะดึงสายตาสั้นยาวไม่เท่ากันของตนกลับไปพร้อมพูดว่า "ขอบคุณที่ท่านแม่ทัพชอบผลงานของข้าไว้เมื่อไรข้าวาดเสร็จจะส่งสารไปบอก"
"ไม่ข้าจะรออยู่ที่นี้" ชายหนุ่มยื่นคำขาดพร้อมส่งสัญญาณมือให้ทหารคนสนิทยกของบางส่วนที่เตรียมมาไปไว้ในจวนยายแก่
หลิวเหว่ยที่กำลังออกมาจากครัวได้แต่มองตาค้างกับข้าวของที่เพิ่งยกเข้ามา
ซื่อฝานกำลังจะบอกให้หลิวเหว่ยนำข้าวของของหานอิงหลิวออกไปข้างนอกทว่าหานอิงหลิวพลันพูดดับฝันขึ้น
มาทันควัน
"ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ให้ยายแก่อย่างท่านขอร้องอะไรเปล่าๆ"
ซื่อฝานสีหน้าเปลี่ยนผันทันใดหานอิงหลิวหันไปมองชายหนุ่มที่เพิ่งออกจากครัว
"เ้าไม่มีสิทธิ์มาบังคับนาง!"หลิวเหว่ยรีบเดินเข้ามาหาซื่อฝาน
หานอิงหลิวแสยะยิ้ม "ข้าไม่ได้บังคับนางแต่ก่อนหน้านี้นางเป็คนพูดกับข้าเอง"
"ยายฝู"หลิวเหว่ยพลันจับไหล่บางพร้อมเอ่ยว่า "เื่นี้ท่านอย่ารับปากเขาเพื่อข้าเลยให้เขาสังหารข้าดีกว่า…" ชายหนุ่มค่อยๆพูดเสียงกระซิบมีเพียงนางที่ได้ยิน"ดีกว่าที่เขากลับมาทำให้ท่านเจ็บอีก"
ซื่อฝานหันหน้ามองหลิวเหว่ยทันใดแววตาคู่นั้นของนางช่างฉายแววสงสัยเป็ที่สุดหลิวเหว่ยไม่รู้ว่ายายแก่ที่อยู่ตรงหน้าตนนี้คือแม่ทัพฝูจริงๆหรือไม่ถ้าใช่จริงๆนางก็พอจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดแต่ถ้านางไม่ใช่ถือว่าก็เป็การบอกเป็นัยว่าอย่าเชื่อใจแม่ทัพผู้นี้
ทว่าสำหรับซื่อฝานในตอนนี้พอจะเข้าใจแล้วว่าหลิวเหว่ยคงรู้ว่าร่างนี้คือแม่ทัพของเขา
"สรุป?"หานอิงหลิวพลันดึงกระบี่ออกจากฝัก
"เ้าก็ให้เขาอยู่ไปเถิด"เสียงชายชราข้างบ้านดังข้ามรั้วมา คนทั้งสามรีบหันไปมองต้นเสียง จำต้องอ้าปากค้างในความพยายามที่ร่างชรานั้นที่ขึ้นไปนั่งห้อยขาบนต้นไม้ใหญ่"อย่างน้อยเขาก็เป็แม่ทัพใหญ่นะเขาอาจจะช่วยหาเงินปลดหนี้ให้เ้าก็ได้"
คำพูดนี้ของเจียงเหอทำให้ซื่อฝานฉุดคิดขึ้นมาได้เกี่ยวกับเื่หนี้แปดร้อยตำลึงทองภายในหนึ่งเดือน "ก็จริง"
สถานการณ์เหมือนจะได้บทสรุปหานอิงหลิวพอจะมองเห็นบทสรุปที่ว่านั้นลางๆจึงส่งสายตาบอกให้ทหารคนสนิทไปเก็บของมาแล้วไปจากที่นี้จะดีกว่าทว่าหญิงชรากลับคว้าแขนแม่ทัพหนุ่มได้ทันพร้อมยังสั่งให้ไม่ต้องขนของกลับ
“ได้!ข้าจะให้ท่านรออยู่ที่นี้ ข้าตกลงแล้ว”
หานอิงหลิวทำท่าจะกล่าวปฏิเสธ
ยายแก่เ้าเล่ห์อย่างซื่อฝานทำเป็พลั้งปากพูดป่วนกวนประสาทอีกฝ่าย “ท่านแม่ทัพคิดจะกลับไปมือเปล่าหรือภรรยารู้ใจของท่านคงเสียใจแย่แม่ทัพมารเกรียงไกรออกรบทัพจับศึกแต่แค่มาอยู่ที่จวนยายแก่อย่างข้าท่านก็ถอยแล้วรึ” ซื่อฝานเลิกคิ้วเป็เชิงถามนิสัยของหานอิงหลิวซื่อฝานยังจำได้ดีว่าตัวละครนี้มีนิสัยเสียเืได้แต่เสียหน้าไม่ได้หญิงชราพลันอมยิ้มมุมปาก
ชายหนุ่มรอบกำหมัด “ข้าอยู่ก็ได้”
“ดีงั้นท่านจ่ายค่าบำรุงสถานที่มาด้วยก็แล้วกัน” ว่าแล้วยายแก่ก็หันไปสั่งหลิวเหว่ย“หลิวเหว่ยคืนนี้เ้าก็แบ่งให้ท่านแม่ทัพนอนด้วยก็แล้วกันนะ”
หานอิงหลิวทำหน้าแค้นฝังหุ่นทันใดแต่ก็ต้องรีบระงับอารมณ์ก่อนจะเผลอพลั้งมือสังหารใครเข้าหานอิงหลิวหลับตาทำจิตใจให้สงบก่อนจะคิดได้ว่าถ้าตนอยู่ที่นี่เสียเงินค่าบำรุงสถานที่แล้วไม่ได้อะไรกลับนอกจากรอมันคงไม่คุ้มเสียั้แ่เดิมหานอิงหลิวเป็คนชอบเรียนรู้อะไรใหม่ๆจึงเอ่ยกับซื่อฝานไปว่า “ข้าอยู่ที่นี้เ้าต้องสอนข้าวาดรูปด้วย”
ซื่อฝานอ้าปากเหวอ
หานอิงหลิวเอ่ยอีกว่า “ข้าจะไม่กราบเ้าเป็ท่านอาจารย์แต่ข้าจะจ้างให้เ้ามาสอนข้าวาดรูป”
เพียงแค่คำว่าจ้างเข้าหู ซื่อฝานตอบตกลงทันใด
ชายชราที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่บนต้นไม้พลันยิ้มกริ่มนึกอยู่ในใจว่าต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใครทั้งคู่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ
ณ ์เก้าชั้นฟ้า
เหล่าเทพเซียนต่างรวมตัวฟังธรรมอยู่ห้องกลางโถงใหญ่มีเพียงเทพมากเื่อย่างเทพชะตาอย่างเจินิ่ที่ไม่ยอมเข้าฟังธรรมในครั้งนี้ผลของการแกล้งป่วยนอนซมใต้ผ้าห่มทำเอาเทพเซียนมากมายต่างเห็นตรงกันว่าท่านเทพชะตาผู้นี้อย่าได้ฝืนสังหารออกจากวังเลย
พูดไร้ผู้คนที่มาเยี่ยมเยือนเจินิ่ไม่รอช้าบอกองครักษ์เฝ้าประตูปิดประตูเสีย
จากนั้นเทพหนุ่มจึงผายมือเผยหนังสือรูปภาพมากจินตนาการมากเื่ราวเล่มหนึ่งอยู่บนมือเจินิ่พลันถีบผ้าห่มให้คลายร้อนก่อนจะพินิจมองหน้าปกที่เป็รูปวาดที่สื่อเื่ราวข้างใน
“ดีนะที่ข้าซื้อเล่มสุดท้ายที่เหลือขาย ณ เผ่าจิ้งจอกทันไม่เช่นนั้นมีหวังข้าได้ไปเดินตามหาเล่มหนึ่งที่แดนมารแน่ๆ”
ว่าแล้วเจินิ่เปิดอ่านั้แ่เริ่มจนจบเล่มโดยที่ไม่ลุกออกจากเตียงและไม่ว่างหนังสือเลยสักครั้งหลังจากอ่านจบเล่มเจินิ่ทำได้เพียงกอดหนังสือในมือไว้แนบอกพร้อมพูดขึ้นว่า
“จบตอนได้ค้างสิ้นดี”ชายหนุ่มนอนเหม่อไปชั่วขณะ “รายเส้นที่วาดออกมาในแต่ละช่องก็แปลกใหม่เื่ราวหวานข่มปะปนกันไป สรุปแล้วข้าอยากได้เล่มต่อตอนนี้เสียจริง” พูดจบเจินิ่ตัดสินใจเด้งตัวขึ้นมานั่ง พลางเอ่ยวาจามุ่งมั่น “ข้าจะไปเยือนแดนมารอีกสักครั้งตามหาเ้าของผลงาน!ข้าจะขอคารวะเขาด้วยใจจริง!” เทพชะตาที่อ่อนแรงแกล้งป่วยลุกขึ้นตระเตรียมสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายก่อนจะสั่งผู้คนในวังของตนว่าสองสามวันนี้เขาจะไม่ต้อนรับใครหน้าไหนทั้งนั้นให้บอกไปเลยว่าเขา้าฟื้นตัวอย่าได้รบกวนสั่งการเสร็จสรรพก็ไม่รอช้าที่จะหายตัวไปทันใด
2K
