ขอเป็นสามีของคุณ

        “เฉินไม่ต้องไปฉันจะไปหาเขาเอง”

        “คุยกันดีๆนะโว้ยณิน”

        คณินกัดฟันกรอดอยู่เลยไม่ตอบสาวเท้าอาดๆ ออกไปอย่างหงุดหงิด ไม่มีใครกล้าสบตานายหัวหนุ่มสักคน

        มิสเตอร์เฉินมองหน้ากันกับรุจน์“ดีนะที่ฉันบอกเจ้านายของรุจน์ก่อน ดูหน้ามันสิ ตอนมันฟังฉันพูดมันทำท่าเหมือนจะชกหน้าฉันให้ได้อย่างนั้นแหละ”

        “นายหัวไม่ทำคุณเฉินหรอกครับแต่ผมเพิ่งมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเรื่องของคุณกั้งกับคุณน้ำใสมีผลต่อนายหัวมาก”

        “ฉันก็ว่างั้นรุจน์”มิสเตอร์เฉินสำทับ นึกถึงวันที่คณินให้เขาโทร.ไปหากัญญาภัค วันนั้นคณินให้เขาส่งลูกค้าของเดอะสกายไปให้อีกทำให้กัญญาภัคมียอดจองเพิ่มมากจากที่เขาจะให้ไป เขารู้

        กัญญาภัคเลือกที่จะให้คณินมาช่วยดูลูกก็เพราะว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นกอปรกับไว้ใจเขาจากการพบกันในงานเปิดตัวเดอะสกายเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รับการปกป้องเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้จากชนินทร์เลย และไม่เคยได้จากใครเธอเป็นพี่สาวคนโตจึงต้องเข้มแข็งเพื่อช่วยบิดาบริหารรีสอร์ต เธอไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครรู้ถ้าเจ็บปวดมากๆ ก็เลือกที่จะเก็บไว้คนเดียว

        แต่ตอนที่เธอหนีงานแต่งไปแล้วไปเจอชนินทร์ทรยศต่อความรักแต่งงานกับสาวคนใหม่ที่ร่ำรวยเหตุการณ์นั้นทำให้เธอมาถึงจุดระเบิดของอารมณ์ ไม่สามารถทนความกดดันต่างๆที่ตัวเองเก็บไว้ได้อีกจึงบินไปภูเก็ตต่อ

        เธอเครียดเก็บกด ทุกข์ใจ เศร้าใจ ทุกอย่างระบายลงแก้วเหล้าและตัวเขาคนนั้น

        คิดไปคิดมาคุณแม่คนสวยก็หวามลึกในอกเพราะฉากรักร้อนแรงที่คณินเปลือยกายจนเหลือแต่หุ่นล่ำสันกำยำ เขาคลอเคลีย ปลุกปั่นทำให้เธอไปถึงจุดสุดยอดครั้งแล้วครั้งเล่าสุขสมอย่างที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ตอนนั้นเธอได้ปลดปล่อยทุกอย่างออกไปแล้วไม่ต้องเป็นแล้วกัญญาภัค แต่เป็นใครอีกคนที่ตัวเองไม่รู้จัก

        มีความสุขมากที่สุดคืนนั้นคืนที่เขาและเธอไม่ต้องรู้จักกันว่าใครเป็นใครแต่รู้สึกว่ามีแรงดึงดูดต่อกัน

        กัญญาภัคหน้าร้อนและหยุดคิดถึงผู้ชายคนนั้น คนที่มีเสน่ห์ดึงดูดทางเพศสูงแต่เธอต้องพึ่งพาเขาเพราะเขาเป็นพ่อน้ำใส และป้าพิณท้องเสียกะทันหันเธอเลยให้นอนพักในห้องครั้นจะยกเลิกนัดกับมิสเตอร์เฉิน เธอก็อยากจะคุยงานกับเขาต่ออีก

        และอีกเหตุผลที่เธอขอความช่วยเหลือจากคณินเธออยากรู้ว่าเขาดีแต่ปากหรือเปล่า เขาประกาศปาวๆ ว่าอยากเลี้ยงน้ำใส เขาพูดจริงหรือแค่พูดเพื่อให้ตัวเองดูดีเธอจึงโทร.ไปหาคณิน ซึ่งเขาก็ตอบรับอย่างดี

        คุณแม่คนสวย แม้จะมีลูกหนึ่งแล้วแต่ไม่เคยปล่อยตัวหญิงสาวแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงพลีทสีโอโรสด์ ดูสวยสดใส เหมือนสาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ ผมยาวสลวยปล่อยสยายเต็มหลังใบหน้าสวยแต่งด้วยสีส้มอ่อน เธอก้มมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือตอนที่รอให้คนรับปากว่าจะช่วยเลี้ยงลูกมาถึง

        เขาบอกว่าจะรีบมา ซึ่งเขาก็มาถึงในเวลาอันรวดเร็วจริงๆกัญญาภัคอดยิ้มออกมาไม่ได้ ดีใจที่เขาทำตามที่รับปาก แสดงว่าเขาใส่ใจเธอมาก

        ทว่าคนในรถที่มองมาจากหน้ารถกำลังข่มอารมณ์ในใจกัญญาภัครีบขนาดมายืนรอเลยหรือ

        รถสปอร์ตคันหรูเลื่อนมาจอดหน้าบ้านร่างสูงของชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถ กัญญาภัคเดินกลับไปอุ้มลูกจากเปลเดินไปรับเขาหน้าบ้านใบหน้าสวยเปิดยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน

        คณินเห็นแล้วเกือบจะดีใจถ้าเฉินไม่บอกว่ามีนัดกับกัญญาภัค

        “เปิดประตูเข้ามาได้เลยค่ะฉันไม่ได้ใส่กุญแจไว้”

        ชายหนุ่มมองร่างระหงที่อุ้มลูกน้อยออกมารอด้วยสายตาอยากจะดีใจเขาเปิดประตูรั้วเข้ามา สายตากวาดมองขึ้นลง ดูการแต่งตัวของเธอแต่งตัวสวยจัดเต็มขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนจะไม่ชอบ แค่ได้ควงเดินไปไหนมาไหนก็ภูมิใจแล้ว

        คณินมองอย่างไม่ชอบใจ ขณะที่กัญญาภัคเผยยิ้มอย่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดไม่ซื่อกับตัวเอง

        “ขอบคุณที่มานะคะ ฉันจะรีบไปรีบกลับ”

        “ทำไมต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้แค่ไปธุระ” เขาอดไม่ได้ที่จะพูด ดวงตาคมกริบสบตาแม่ของลูกแล้วเดินไปรับร่างกลมวัยห้าเดือนมาอุ้ม

        อารมณ์ขุ่นเคืองเมื่อครู่เบาบางลงเมื่อได้อุ้มแม่หนูน้อยตัวนุ่มแก้มขาวๆ “พ่อมาหานะครับ คิดถึงพ่อไหม” น้ำใส น่ารัก น่าฟัดจนเขาอดใจไม่ไหว ก้มลงหอมแก้มลูก

        แม่หนูยิ้มร่าแล้วพ่นน้ำลายอย่างสนุกสนาน

        “ไม่ต้องเสียใจนะครับ แม่เขาจะทิ้งเราไปเที่ยวไม่สนใจน้ำใส แต่พ่อจะดูแลน้ำใสเอง”

        แม่หนูทำหน้านิ่งงุนงง ก่อนจะหัวเราะเพราะคณินเกาพุงย้วยๆของเธอเล่น เขาเล่นกับลูกไม่สนใจสีหน้าคนฟังที่ถูกประชดไปเมื่อครู่

        “คุณคณินทำไมพูดกับลูกแบบนี้ ฉันไปธุระเรื่องงานไม่ได้ไปเที่ยว”

        “ผมจะไปรู้เหรอเห็นแต่งตัวสวยผู้หญิงแต่งตัวสวยมักมีนัดกับผู้ชาย คุณนัดกับผู้ชายไหมล่ะ”

        “แต่งตัวสวยไม่จำเป็นต้องนัดกับผู้ชายเสมอไปนะคะ”

        “งั้นผมขอถามหน่อย คุณไปทำธุระอะไร”

        กัญญาภัคอึกอักจะบอกเขาดีไหมนะแต่นึกได้ว่าเขามีสิทธิ์อะไรมาถาม “ฉันไม่จำเป็นต้องบอกคุณ”

        “ผมก็ไม่อยากรู้”

        กัญญาภัคขึงตาใส่ ในใจเริ่มระแวง ดูท่าทางเขาไม่ค่อยพอใจถ้าเกิดเขาลักพาตัวลูกไปจะทำอย่างไรหรือว่าเปลี่ยนใจไม่ไปดีนะ เธอจะบอกคุณเฉินว่าป่วยแล้วกันมือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทร.ไปยกเลิกนัด แต่เสียงทุ้มห้าวก็ดังขึ้น

        “แล้วนั่นจะโทร.ไปไหน”

        “ฉันจะโทร.ไปหาคุณเฉินเขาเป็นเจ้าของบริษัททัวร์ที่จะหานักท่องเที่ยวมาพักที่รีสอร์ตฉันนัดกับเขาไว้จะคุยเรื่องงาน ทีนี้เข้าใจหรือยังคะ” เธออธิบายไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอนัดเดตทั้งที่เป็นเรื่องงาน

        คณินมองคนมีพิรุธด้วยสีหน้าเรียบเฉย “งั้นคุณก็ไม่ต้องโทร.ไปหรอกเพราะเฉินเขาไม่ไปตามนัดแล้ว”

        “หมายความว่ายังไงคะ” กัญญาภัคหรี่ตาถาม

        “ก็เพราะเขาจะกลับจีนเย็นวันนี้แล้ว”

        “แต่เขารับนัดฉันแล้ว”

        “รับนัดแล้วก็ไม่ไปได้เฉินเขามีงานด่วน”

        กัญญาภัคปะติดปะต่อได้ในทันทีเขาต้องรู้จักกับมิสเตอร์เฉินแน่เลย คนในวงการเดียวกัน ต้องรู้จักกันหมดอยู่แล้วเพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะโลกกลมได้ขนาดนี้ และเขาสองคนเป็นอะไรกัน เพื่อนหรือคู่ค้า