"อา..."ผมหลุดครางออกมาอย่างงัวเงียเมื่อแสงอาทิตย์ส่องรอดบานหน้าต่างเข้ามาในห้องผมขยี้ตาของตัวเองพลางลุกออกจากเตียงนอนหลังใหญ่ที่ผมใช้นอนเมื่อคืน แล้วจัดการทำกายบริหารตัวเองเบาๆเพื่อให้ร่างกายของผมตื่นเต็มตา
แกรก!
ประตูห้องของผมถูกเปิดออกด้วยมือของชายชราในชุดพ่อบ้านสุดเนี้ยบหลังจากที่ผมกายบริหารตัวเองเสร็จไปแล้ว1เซต ผ้าขนหนูที่พาดอยู่ที่แขนของเขาถูกยื่นมาให้ผมเช็ดเหงื่อที่ไหลเต็มตัว
"เช้านี้ก็ยังขยันเหมือนเดิมนะขอรับคุณชายนาธาน"พ่อบ้านชราเอ่ยชมผมด้วยรอยยิ้มสุภาพตามเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาทางผมเองก็ฉีกยิ้มกลับไปให้แล้วตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสบายๆ
"ถ้าไม่ได้ทำผมจะรู้สึกร่างกายมันฝืดๆน่ะครับเซบาสเตียน"เซบาสเตียนพยักหน้ารับเมื่อได้ฟังคำพูดของผม ก่อนที่ผมจะยื่นผ้าขนหนูคืนไปให้เขาหลังจากใช้มันเสร็จ
"เช้านี้คุณชายจะเช็ดตัวหรืออาบน้ำขอรับ?"เขาถามพลางเดินตรงเข้าไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของผมออก
"เช็ดตัวละกันครับผมอยากไปทานอาหารเช้าให้ทันคนอื่นๆน่ะ อ้อวันนี้ผมขอเป็เสื้อผ้าสีโทนมืดนะครับ"
" รับทราบขอรับ"พ่อบ้านชราตอบรับแล้วจึงตบมือเรียกให้เหล่าเมดยกถังน้ำและผ้าเช็ดตัวผืนใหม่เข้ามาในห้อง ก่อนที่เ้าตัวจะหันไปกลับเตรียมชุดให้กับผม
ผมรับถังน้ำและผ้าขนหนูจากเมดพลางฉีกยิ้มขอบคุณให้กับอีกฝ่ายก่อนจะจัดการตัวเองให้เสร็จ แล้วยื่นมือไปรับชุดมาจากเซบาสเตียน ผมรีบใส่ชุดให้เสร็จโดยเร็วก่อนที่ผมและพ่อบ้านชราจะตรงไปที่ห้องอาหารโดยทันที
แต่เอาจริงๆผมไม่ใช่คุณชายนาธานตามที่คุณเซบาสเตียนพูดหรอกนะครับเ้าของร่างนี้จริงๆแล้วตายไปั้แ่เมื่อสองปีก่อนตอนที่เ้าตัวลื่นหัวฟาดโต๊ะไปแล้วส่วนผมก็เป็ิญญาที่มาจากอีกโลกนึงที่ยังไม่หมดอายุขัย ที่ถูกคุณพระเ้าถีบลงมาอยู่ร่างนี้เพื่อชดใช้ให้กับความผิดของเ้าตัวที่ทำผมตายโชคยังดีที่ความทรงจำของเ้าตัวไม่ได้หายไปเมื่อผมเข้ามาในร่างนี้ไม่งั้นมันคงมีปัญหามากแน่ๆ
เป็เวลาสองปีที่ผมใช้ชีวิตอยู่ในฐานะของคุณชายนาธานเมลฟอร์ด ลูกชายคนสุดท้องของตระกูลเมลฟอร์ด คหบดีผู้มั่งคั่งของอาณาจักรเวสเทล่าเด็กชายที่เกิดจากแฝดคนน้องของภรรยาหลวงของผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน
จนถึงตอนนี้ผมยังไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าทำไมท่านพ่อถึงไปชนะใจท่านแม่ใหญ่กับท่านแม่รองได้พร้อมกันทั้งคู่แต่ก็น่าเสียดาย เพราะว่าท่านแม่รองร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไรเลี้ยงดูเ้าของร่างนี้ได้เพียงเจ็ดปี เ้าตัวก็จากโลกไปอย่างสงบจึงทำให้ลูกชายคนเล็กของบ้านถูกเลี้ยงดูมาโดยภรรยาหลวง
แต่ถ้าเป็บ้านอื่นเ้าตัวคงโดนเบียดเบียนจนชีวิตอดสูเป็แน่แต่เพราะท่านแม่ใหญ่กับท่านแม่รองนั้นรักกันดีมาั้แ่ไหนแต่ไรอีกฝ่ายจึงเลี้ยงดูเ้าของร่างนี้เป็อย่างดี เหมือนลูกในไส้คนนึงท่านแม่ใหญ่นั้นมีลูกอยู่สองคน ชายหนึ่ง หญิงหนึ่งทั้งสองนั้นโตกว่าร่างนี้จึงกลายมาเป็พี่ชายและพี่สาวของเขาไปโดยปริยาย
ด้านอุปนิสัยของเ้าตัวนั้นเป็ที่รู้กันโดยทั่วถึงว่าเป็คนขี้กลัวและไม่ค่อยกล้าแสดงออกจึงโดนคนที่โรงเรียนแกล้งมาโดยตลอดแต่ก็ได้พี่ทั้งสองคอยช่วยจึงทำให้เ้าตัวไม่กล้าสู้คนไปด้วย เพราะเหตุนั้น จึงทำให้หญิงสาวที่เป็คู่หมั้นไม่ชอบขี้หน้าเ้าของร่างนี้สุดๆโดยส่วนตัว ผมก็ไม่ค่อยแปลกใจละนะครับ สำหรับคนเป็แม่ทัพอย่างเธอ ผู้ชายแบบนาธานเมลฟอร์ดคงเป็ประเภทที่เธอเกลียดที่สุดเลยละ
แต่เพราะว่านาธานเมลฟอร์ดคนเก่าได้ตายไปแล้ว ผม นาธาน เมลฟอร์ดคนใหม่จะขอกู้ชื่อเสียงและความสามารถที่เ้าของร่างคนก่อนทำเสียยับเยินกลับมาเอง!
สองเท้าของผมกับเซบาสเตียนหยุดลงที่หน้าประตูห้องอาหารประจำคฤหาสน์ร่างสูงของพ่อบ้านชราเดินขึ้นมาที่ด้านหน้าของผมเขาเปิดประตูเชื้อเชิญผมเข้าไปในห้องอาหารดังกล่าวผมหันไปยิ้มบางๆขอบคุณอีกฝ่ายแล้วเร่งเดินตรงไปยังเก้าอี้ประจำตัวของผม
“อรุณสวัสดิ์ครับท่านพ่อท่านแม่ใหญ่ พี่อเล็กเซีย พี่หญิงอเล็กซ่า” ผมเอ่ยทักทายทั้งสี่ชีวิตที่นั่งอยู่ก่อนอย่างนอบน้อมพลางจัดตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่จะเริ่มทานอาหารเช้าของวัน
“อรุณสวัสดิ์จ่ะนาธานเช้านี้เป็ยังไงบ้างจ๊ะ?”ท่านแม่ใหญ่ หรือ คริสติน่าเมลฟอร์ดถามผมด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าปัจจุบันปีนี้หล่อนจะอายุถึง42ปีแล้วก็ตาม แต่ตัวของหญิงสาวก็ยังคงสวยไม่สร่าง เหมือนสาววัยรุ่นเรือนผมสีเหลืองซีดจนเกือบขาวนั้นยังคงนุ่มสลวยดวงตาสีน้ำตาลฉายแววอบอุ่นชวนให้ผู้ฟังรู้สึกสบายใจ
“ไม่มีปัญหาอะไรครับถึงจะใกล้หน้าหนาวแล้ว แต่ว่าที่ห้องก็ไม่ได้อากาศเย็นลงเลยละครับ” ผมตอบอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ทางเซบาสเตียนเองเมื่อเห็นว่าเ้านายทุกคนเตรียมพร้อมกันแล้วเ้าตัวก็ส่งสัญญาณมือให้เหล่าเมดยกอาหารเข้ามาทั้งห้าลงมือจัดการอาหารที่ถูกเสริฟมาอย่างเงียบเชียบจนกระทั่ง่เวลาทานอาหารเช้าจบลง ผมก็หันไปถามสารทุกข์สุขดิบกับคนในครอบครัวทันที
“พี่อเล็กเซียเป็ยังไงมั่งละครับกิจการที่ท่านพ่อให้พี่ดูแลอยู่เป็ยังไงบ้าง?”
“ก็ปกตินั่นละนาธานไม่ดีและไม่แย่นักหรอก ว่าแต่นายเถอะ เมื่อไหร่จะมาช่วยพี่กันละฮะ?” พี่ชายคนโตของผม อเล็กเซีย เมลฟอร์ดพูดกับผมอย่างจริงจัง ร่างสูงในวัย24ปีเสยผมสีเดียวกับท่านแม่ใหญ่ที่ปรกหน้าขึ้นไปบนหัวดวงตาสีเขียวมรกตที่เหมือนกับท่านพ่อจ้องมาที่ผมเขม็ง
“ผมยังไม่พร้อมน่ะครับพี่อเล็กเซียอย่างน้อยตอนนี้ผมก็ยังอยากอ่านหนังสือหาความรู้ที่หอสมุดลิเทียร์อยู่นะพี่”ผมรีบตอบปัดทันทีเมื่อพี่ชายคนโตของผมถามถึงเื่นี้ ยังไงๆตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมมันก็คือความรู้ที่อยู่ในหอสมุดประจำเมืองหลวงยังมีเื่ที่ผมอยากอ่านอยู่ตั้งหลายอย่างอย่างน้อยขอเวลาผมจนกว่าจะอ่านพวกมันจบก่อนเถอะ ฝ่ายพี่ชายคนโตของบ้านเมื่อได้ฟังคำตอบจากปากผม เ้าตัวก็ถอนหายใจแล้วทำหน้าเสียดาย
“แกเนี่ยนะยังไม่พร้อมน่ะนาธานพ่อเห็นว่าแกพร้อมเสียยิ่งกว่าพร้อมอีกนะ” ชายวัย45ปีที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะกล่าวพร้อมกับจ้องเขม็งไปยังลูกชายคนสุดท้องของบ้านเรือนผมสีเหลืองทองมันวาวที่ถูกจัดแต่งอย่างดีและดวงตาสีเขียวมรกตที่ขุ่นกว่าของพี่อเล็กเซียที่จ้องมาทางผมมันสร้างความกดดันได้เป็อย่างดีเลยละ
“อย่าใจร้ายกับน้องนักสิคะท่านพ่อให้เวลานาธานเขาหน่อยเถอะค่ะ” พี่สาวของผม อเล็กซ่า เมลฟอร์ดบอกท่านพ่อด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มนิดๆจนท่านพ่ออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจตามพี่อเล็กเซีย ร่างระหงษ์ในวัย22ปีหันหน้ามาหาผมจนเรือนผมสีเดียวกับท่านพ่อสะบัดเล็กน้อยดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ถอดแบบออกมาจากท่านแม่ใหญ่จ้องมาที่ผมส่อประกายแวววาวอยู่ภายในจนผมอดสะดุ้งไม่ได้
“ว่าแต่...เื่ของเธอกับเซลี่ไปถึงไหนแล้วละจ๊ะน้องรัก?”น้ำเสียงอ่อนหวานที่หลุดออกมาจากปากบางของพี่สาวคนรองทำผมระบายลมหายใจออกมาด้วยความเซ็งว่าแล้วว่าจะต้องพูดเื่นี้ ส่วนเซลี่ที่ว่านี่ก็คือคู่หมั้นของผมนั้นละครับเซลิน่า ทอรัส วัลคอร์ตหญิงสาวผู้เป็แม่ทัพคู่พระทัยของพระจักรพรรดินีองค์ปัจจุบัน ในวัยเพียง21ปี ด้วยผลงานในาของเธอ ทำให้ตำแหน่งของเธอนั้นก้าวะโขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
ผิดกับผู้ชายน่าสมเพชอย่างเ้าของร่างนี้ที่ทำได้เพียงหลบอยู่ด้านหลังของพี่ทั้งสองแต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมแน่ใจเพราะหล่อนเกลียดเ้าของร่างนี้แน่นอนคือการที่หล่อนโผล่หน้ามาให้ผมเห็นเพียง 2 ครั้งใน่2 ปีมานี้ ตอนที่เ้าของร่างนี้ตกบันไดหัวฟาดพื้นและงานเฉลิมฉลองวันเกิดของเธอเมื่อปีที่แล้วใครใช้ให้หล่อนมองหน้าผมอย่างสมเพชขนาดนั้นล่ะ ดวงตาของเธอบอกชัดถึงขนาดนั้นเลยผมเลยไม่อยากจะยุ่งกับเธอสักเท่าไหร่
“อา…ผมไม่ได้เจอเธอเลยั้แ่งานวันเกิดของเธอแล้วครับแถม่นี้ผมก็ไปๆกลับๆจากหอสมุดกับคฤหาสน์เท่านั้นเอง” ผมรีบตอบกลับอย่างไม่คิดชีวิตแม้ว่าใบหน้าจะยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆก็ตามถึงพี่อเล็กเซียจะสนิทกับคุณวัลคอร์ตก็เถอะแต่การเอาน้องชายตัวเองไปจับคู่กับอีกฝ่ายแบบนี้เนี่ย มันไม่ใช่เื่ที่ดีเลยนา
“แล้วอย่างงี้แม่จะได้อุ้มหลานเมื่อไหร่ละจ๊ะนาธาน!?”ท่านแม่ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงใพลางยกมือขึ้นปิดปาก แค่ทำให้หล่อนชอบหน้าผมมันยังเป็ไปแทบไม่ได้เลยนะครับนี่จะหวังอุ้มหลานกันเลยเรอะ!?!?
“แต่ผมว่า…เราอย่าพึ่งไปกดดันน้องเลยจะดีกว่านะครับเื่แบบนี้มันขึ้นอยู่กับเวลานะครับท่านแม่ใหญ่” พี่อเล็กเซียออกปากช่วยผมเอาไว้อย่างหวุดหวิดขอบคุณมากครับพี่!
“พี่อเล็กเซียไม่ต้องทำมาเป็พูดดีเลย!ทีพี่กับเลดี้กราเซียเองก็ยังไม่คืบหน้าอะไรเลยแท้ๆ!” พี่อเล็กซ่าที่นั่งฟังอยู่ข้างๆท่านแม่ใหญ่สวนพี่อเล็กเซียเข้ากลางป้องใบหน้าคมซีดเผือดทันทีที่ถูกน้องสาวของตนสวนเข้า ก่อนจะหันไปมองท่านแม่ใหญ่ที่จ้องมาทางพี่เขาอย่างกดดันเลดี้กราเซียที่พี่อเล็กซ่าพูดถึงคงเป็เลดี้กราเซีย ฟรองค์ดิเย่คู่หมั้นของพี่อเล็กเซีย ที่พี่แกพยายามเลี่ยงๆไม่พบหน้าอยู่
“ทำไมทำตัวอย่างงั้นละจ๊ะอเล็กเซีย!นี่ลูกไม่ได้ไปหาเลดี้กราเซียเลยรึไงจ๊ะ!?”
“เอ่อ…กิจการที่ร้านมันยุ่งๆน่ะครับ…เลยไม่มีเวลาไปเยี่ยมเยียนเลดี้กราเซียสักเท่าไหร่เลยครับ…”พี่อเล็กเซียว่าพร้อมกับหลบสายตาของท่านแม่ใหญ่ออกไปด้านข้าง
“อย่านึกว่าหนูไม่รู้นะคะพี่อเล็กเซียเลดี้กราเซียหล่อนมาฟ้องหนูว่าเวลาไปหาพี่ที่ร้านพี่มักจะให้ลูกน้องออกมาพูดบ่ายเบี่ยงตลอดว่าพี่งานยุ่งน่ะ!”
“ว๊าย!ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะอเล็กเซีย คู่หมั้นเราอุตส่าห์มาหาแต่ทำไมเราถึงทำแบบนั้นละจ๊ะ”
“เอ่อ…อา…” ผมแอบหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นว่าพี่อเล็กเซียเองก็โดนใส่ไม่ยั้งจากทั้งพี่อเล็กซ่าแล้วก็ท่านแม่ใหญ่แต่ดูเหมือนว่าผมจะยังไม่หมดทุกข์ เพราะพี่อเล็กซ่าดันหันมาเห็นผมตอนแอบหัวเราะพอดี
“แล้วไม่ต้องคิดว่าน้องจะรอดนะนาธาน! เราก็พอกันเลย ทำไมไม่ยอมไปหาเซลี่ที่กองทัพบ้าง!เราก็เป็คู่หมั้นของเพื่อนพี่นะ! หัดดูแลหล่อนหน่อยสิ!” พี่อเล็กซ่าที่หันมาเห็นผมแอบหัวเราพี่อเล็กเซียก็จัดการใส่ผมไม่ยั้งโถ่พี่! ให้ผมไปหาหล่อนที่กองทัพเนี่ยนะ พี่จะฆ่าผมทางอ้อมรึไง!ได้โดนพวกทหารมาหาเื่แหงๆ!
“รู้ไหมว่าผู้ชายอย่างพวกลูกสองคนน่ะต้องให้ความสำคัญกับเลดี้ที่เป็คู่หมั้นของพวกลูกนะ! การที่ทั้งสองคนทำตัวไม่สนใจคู่หมั้นของตัวเองแบบนี้มันไม่สมเป็ลูกผู้ชายเลย!”ท่านแม่ใหญ่สวนขึ้นมาแล้วร่วมกับพี่อเล็กซ่าจ้องกดดันพวกผมผิดกันตรงที่พี่อเล็กเซียพยายามเสมองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจส่วนผมแสร้งปั้นหน้ายิ้มรับเหมือนไม่รู้สึกทุกข์ร้อน
“ที่รักผมว่าอย่าพึ่งไปว่าลูกแบบนั้นสิ ทั้งสองคนคงมีเหตุผลที่ทำแบบนั้นละนะ” ท่านพ่อที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ประนีประนอม
“คุณคะคุณจะเข้าข้างใครคะ?” ท่านแม่ใหญ่หันไปมองหน้าพลางถามแล้วฉีกยิ้มหวานกดดัน
“ขอโทษจ๊ะ…”ท่านพ่อพูดเสร็จก็ส่งสายตาขอโทษขอโพยมาทางงพวกผม ไม่เป็ไรหรอกครับท่านพ่อผมเข้าใจ
“เอ่อ…อเล็กซ่า…เื่ของพี่กับเลดี้กราเซีย…พี่ว่า…”
“เงียบไปเลยค่ะพี่อเล็กเซีย!ถ้าไม่สำนึกผิดก็ไม่ต้องพูดเลยค่ะ!” พี่อเล็กซ่าสวนไปก่อนที่พี่อเล็กเซียจะพูดจบจนพี่ชายคนโตของบ้านต้องรูดซิปปากปิดสนิทนั่งทำหน้าสำนึกผิดทันทีก่อนจะหันมาหาผมที่ยังคงมีรอยยิ้มบางๆประดับบนใบหน้า
“เราก็พอกันเลยนาธาน!อย่านึกว่านั่งยิ้มอยู่เงียบๆแล้วจะรอดนะ!” นี่ผมว่าผมนั่งเงียบๆแล้วนะดันวกกลับมาที่ผมซ่ะได้ ผมบ่นในใจอย่างเซ็งๆพลางแสร้งไม่สนใจแล้วยกน้ำชาขึ้นดื่ม
“ขออภัยขอรับนายท่านท่านแม่ทัพเซลิน่า ทอรัส วัลคอร์ตมาขอพบคุณชายนาธานขอรับ” เซบาสเตียนที่หายออกไปจากห้องอาหารเมื่อไหร่ไม่ทราบเปิดประตูเข้ามาแจ้งเื่มีคนขอพบผมกับทุกๆคนภายในห้องผมรีบวางแก้วชาในมือลงทันทีพลางลุกขึ้นแล้วฉีกยิ้มให้กับคนทั้งสี่ที่ยังคงนั่งอยู่
“ผมรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยขอกลับไปพักที่ห้องก่อนนะครับ” ผมเอ่ยขออนุญาตพลางแสร้งเมินคำพูดของเซบาสเตียนแล้วรีบหันตัวเตรียมเดินออกจากห้อง
“นาธานจ๊ะ”
“ครับท่านแม่ใหญ่?”ผมหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบกับท่านแม่ใหญ่ที่กางพัดขึ้นมาปิดปากเอาไว้แล้วยิ้มให้ผมจนตาหยีแต่แววตานี่อย่างกะหลุดมืดๆสีน้ำตาล
“ไปหาแม่ทัพเซลิน่าซะสิลูก”
“ครับ…”ผมแสร้งปั้นหน้ายิ้มรับหลังจากที่ฟังคำสั่งท่านแม่ใหญ่แรงกดดันที่หล่อนส่งมาเมื่อครู่เล่นซะผมขนลุก ก่อนที่ผมจะเดินตามเซบาสเตียนออกจากห้องอาหารไปหาตัวปัญหาที่กำลังจะทำให้ชีวิตของผมพลิกผัน
แต่ว่า…อย่าหือกับผู้หญิงบ้านเมลฟอร์ด…จริงๆนะ…โคตรน่ากลัวเลย
110
